Zeven minuten over elf in de ochtend van de 31^ste juli van het jaar 1928 wordt op de Djokjaweg in Batavia Hilda Elisabeth (Elsbeth genoemd) geboren. Zij komt terecht in een gezin waar 4 jaar daarvoor een zoon Tom was geboren en twee jaar later een dochter Hilda, die na 6 dagen het leven moest verlaten. De eerste bladzijde met foto’s uit de periode 1928-1945, geeft al een heel duidelijk beeld van de vele kanten van Elsbeth. Zo zien we de vrolijke als ook een Elsbeth die ons met een vragende en ernstige blik aankijkt. De middelste rij foto’s zijn uit de periode van 1930 – 1935 in Amsterdam zoals het schaatsen op het Museumplein. Een gebeurtenis die zich niet uit meest rechtse foto laat afleiden wil ik hier even memoreren. Bij het begeleiden van mijn zuster naar school heb ik dat niet altijd voorbeeldig gedaan. Mijn zuster Elsbeth heeft daarvan nog de volgende herinnering, die ze aan haar kleindochter Annick Kalff schrijft op 20 juli 2004. "In Amsterdam liep ik samen met mijn vier jaar oudere broertje naar school . Eerst heel, lief maar uit het zicht van mijn ouders al gauw niet meer. Onderweg kwamen we langs een grote bouwput , een diepe kuil waar mijn broer verschillende vrienden maar vooral 'vijanden' vond,. tegen wie hij erg nodig moest vechten. Hij zette mij neer aan de rand van de kuil en. dat gedaan hebbende, voelde hij zich vrij en raasde op zijn 'vijanden' in. Als het vechten erg lang duurde begon ik te huilen, want ik wist dat we te laat op school zouden komen. Dan was dan ook het geval. Mijn vriendinnetjes Christientje Schippers en Anneliesje Kalff begrepen niet waarom ik zo vaak te laat kwam; maar juffrouw Luitjes zelf was nooit boos". In 1933 krijgen we een lief zusje erbij: Maria Johanna. De onderste rij foto’s zijn uit de periode van 1935 tot mei 1945 in Aerdenhout in de veilige omgeving van haar familie. Het eerste voor haar zo belangrijke contact met de bergen is gelegd tijdens de vakantie in 1939 in Chamonix . De heerlijke lach van de meest rechtse foto is genomen op de Grote markt van Haarlem tijdens het bevrijdingsfeest in mei 1945. Het leven voor haar begint pas echt als ze het nest verlaat en naar Luxemburg vertrekt waar ze als secretaresse heeft gewerkt voor de Hoge Autoriteit Kolen- en Staal gemeenschap. De tijd waar ze mede heeft gewerkt aan basis van wat later is uitgegroeid tot de Europese Unie.
Zo kort na de oorlog zijn de centjes, die zij daar verdient mede gebruikt om daarmee de Alpen te herontdekken. Wij hebben samen de Kletterschool van Rosenlaui bezocht. De linker foto van de volgende pagina zien we Elsbeth abseilen. De middelste foto is genomen in Chamonix september 1948 toen Elsbeth me heeft uitgenodigd om 3 dagen op haar kosten te gaan klimmen . Ze heeft zelfs schitterende bergschoenen voor mij gekocht met Tricouni beslag, een speciaal soort spijkers.
De middelste rij foto’s zijn uit de tijd dat ze weer terug komt naar Nederland. We hebben toen samen op kamers gewoond op de Amsteldijk. De tijd dat we de ‘Heilige Halle’ van het Concertgebouw bezoeken en ook veel quarte mains hebben gespeeld. Maar al gauw zie ik dat ik duidelijk op het tweede plan kom, want Jacob Kallf verschijnt op het toneel en heeft zij daar haar hart aan verpand. Eind 1954 trouwen ze in het stadhuis van Bloemendaal. De laatste foto onderaan zijn hun dierbare aangenomen kinderen Michiel en Maria Michaela Hier aanwezig met maar liefst 4 kleinkinderen.
De laatste pagina is genomen toen de kleurenfotografie voor ons zijn intrede deed. Het geeft een beeld van 1978 – 2008 . Op gezette tijden hebben we de zgn Booijen dagen zo ook in 1985 de meest rechter foto. Samen met haar geliefde Jacob werken ze aan haar proefschrift over de gezondheidstoestand van Parijs in de periode 1830-1990. In 1995 is het zover als ze haar proefschrift verdedigt. De rechter foto van de middelste rij laat een Elsbeth zien die haar wetenschappelijke kant goed typeert, met op de achtergrond de Sacre Coeur van Parijs.
Vrijdag 12 april 2002 is een dag met een zwarte rand, want dan moet ze afscheid nemen van haar dierbare Jacob. De laatste jaren heeft Elsbeth het niet bepaald gemakkelijk gehad met haar veel kwalen. Maar moedig zoals ze is, heeft ze zich er goed door heen geslagen. Ondanks deze handicap is er in geslaagd een boek te schrijven, een verkorte versie van haar proefschrift. Toch wil ik nog iets zeggen wat op deze fotocollage niet te zien is, namelijk hoe ontzettend dierbaar je bent voor mij. Beiden houden van muziek, bergen en graven in de geschiedenis en dankbaar denken we daarbij aan onze ouders die ons daartoe in staat hebben gesteld

De laatste foto onderaan is Elsbeth, die op haar verjaardag de acht kaarsjes uitblaast terwijl wij het lied zingen, wat we nu ook zullen aan heffen Lang zal ze leven …