Mr G

Wie was Mr G.W. von Meyenfeldt?

Wat was de rol van Mr G.W. von Meyenfeldt, officier van Justitie te Utrecht, die hij heeft gespeeld in de strafzaken van Bertus van Poorten in 1971, Tom de Booij en Erik van Maal in 1973, André Koppen in 1974 en Tom de Booij in 1975? Zou er een verband hebben bestaan tussen zijn slechte ervaringen als procureur-generaal in Nieuw Guinea in de zestiger jaren en zijn voor ons positieve uitgevallen requisitoiren in de zeventiger jaren? Of is hij als idealist slachtoffer geworden zijn strijd tegen het onrecht en de doofpotcultuur van onze 'rechtstaat'?

Allereerst, wat waren deze slechte ervaringen met onze 'rechtstaat'. Het VPRO-radioprogramma Argos van de VPRO heeft over zijn ervaringen in Nieuw Guinea een documentaire uitgezonden op 17 en 24 juni 1994. Een korte samenvatting van deze uitzending wat betreft de rol van Von Meijenfeldt geven we hieronder weer. We zullen daarbij zien hoe Von Meijenfeldt gedwarsboomd wordt bij zijn pogingen Rolph Gonsalves strafrechtelijk te vervolgen voor het doden van twee Papoea's in de zestiger jaren. Daarna laten we zien -vooral aan de hand van een paar requisitoiren van Von Meyenfeldt - wat de voor ons positieve rol is, die hij gespeeld heeft in een aantal bovengenoemde strafzaken.

1. Von Meijenfeldt wil Gonsalves vervolgen voor geweldsmisdrijven.

Gonsalves is in 1958 op 26-jarige leeftijd Controleur Eerste Klasse in de Baliemvallei op Nieuw-Guinea geworden, een ontoegankelijk gebied met circa 60.000 Dani (een Papoea stam). Zijn taak luidt in korte tijd een einde te maken aan de stammenoorlogen.
In de kleine twee jaar die Gonsalves in de Baliemvallei doorbrengt is hij betrokken bij een reeks incidenten, waarnaar eerst een bestuurlijk en vervolgens een strafrechtelijk onderzoek wordt ingesteld. Laatstbedoeld onderzoek vindt plaats in opdracht van Gerard von Meijenfeldt. Het belangrijkste incident waarnaar onderzoek wordt gedaan is het doodschieten van een hoofdman en diens plaatsvervanger. Gonsalves tracht hen te arresteren en als er een speer in zijn richting wordt geworpen schiet hij met zijn karabijn. Verder is er een incident waarbij Gonsalves een Dani die hij van leugens in verband met een varkensdiefstal verdenkt door vier agenten aan armen en benen laat strak spannen en eigenhandig 25 slagen met een gummistok toedient totdat de Dani flauwvalt. Voorts is er een incident op 6 december 1959: Gonsalves schiet een Dani vanuit een hinderlaag in het hoofd en doodt hem, ook in verband met een varkensdiefstal.
De resident Eibrink Jansen zal later getuigen dat Gonsalves in een gesprek voorstelt 50 gevangenen te fusilleren

Hoe de pogingen van Von Meijenfeldt tot vervolging van Gonsalves zijn gestrand.
Het Openbaar Ministerie in Hollandia neemt kennis van de uitkomsten van het bestuurlijk onderzoek. Procureur-generaal Von Meijenfeldt besluit een strafrechtelijk onderzoek te doen instellen naar het handelen van Gonsalves. De resident mr F. Eibrink Jansen en de directeur Binnenlandse Zaken in Hollandia A. Boenderman vragen hem van dat onderzoek af te zien. Von Meijenfeldt noteert in zijn dagboek: "Ik moest toch inzien van welk belang het was dat ik mijn onderzoek zou staken. Een justitieel onderzoek betekende ipso facto publiciteit, in tegenstelling tot een bestuursonderzoek."
Het politie-onderzoek wordt door de bestuurders waar mogelijk tegengewerkt. Commissaris Van Klinken en politieman Schülz wordt met ontslag gedreigd in geval van een belastend rapport. Van Klinken zwicht uiteindelijk voor een aanbod van een half jaar studieverlof. Von Meijenfeldt ondervindt ook zelf problemen: "Men voerde vertragende acties, men zette mij onder druk, men kletste over mijn onderzoek, men hield materiaal achter, men loog, men gaf de regering onvolledige en onjuiste inlichtingen." Op 17 juli 1960 besluit Gouverneur Platteel in te grijpen en ontbiedt Von Meijenfeldt, Van Vliet en Bohr op de Residentie. Hij vraagt om inzage in de processen-verbaal, teneinde te kunnen beoordelen of stopzetting van het onderzoek gewenst is. De drie anderen leggen de vraag nog diezelfde avond aan het Gerechtshof voor en krijgen het antwoord dat de Gouverneur noch gerechtigd is de processen-verbaal op te vragen noch bevoegd is het onderzoek te doen staken. De leden van het Hof overwegen zelfs hun functie in verband met de gang van zaken neer te leggen. Op 18 juli verklaart Von Meijenfeldt bereid te zijn het onderzoek 2 dagen te bevriezen om een tussentijdse rapportage uit te brengen.
Von Meijenfeldt besluit het onderzoek voort te zetten en wil resident Eibrink Jansen verhoren. Deze weigert zonder uitdrukkelijke toestemming van de gouverneur te worden verhoord. Platteel vraagt Von Meijenfeldt nog eens drie weken bevriezing van het onderzoek, teneinde zich nader te kunnen beraden. Von Meijenfeldt wil van geen verder uitstel weten en het gesprek loopt hoog op. Platteel zwicht tenslotte, maar zegt voor zichzelf alle vertrouwen in de procureur-generaal op. Later komt Von Meijenfeldt hier achter en schrijft aan de Staatssecretaris: "Wie als hoogste gezagsdrager het vertrouwen in justitie opzegt, stort zich zondermeer in het misdadig avontuur van een autoritair regime."
In september is Von Meijenfeldt toe aan het verhoor van Gonsalves zelf, maar krijgt van Platteel geen toestemming hiervoor naar Nederland te reizen in verband met het aanstaande bezoek van de Minister van Binnenlandse Zaken. Bij dat bezoek kan Von Meijenfeldt in drie gesprekken met de Minister zijn standpunt uiteen zetten. Hij verneemt van de Minister dat Platteel had overwogen hem als procureur-generaal te schorsen, maar daarvan in verband met juridisch-technische onzekerheden had afgezien. Pas begin november 1960 komt Von Meijenfeldt in Nederland aan, maar dan is Gonsalves juist voor een huwelijksreis naar het buitenland vertrokken. Eind november verhoort de Rijksrecherche Gonsalves eindelijk gedurende drie dagen in het Paleis van Justitie in Den Haag, in aanwezigheid van Von Meijenfeldt. Gonsalves ontkent niets, maar verklaart uit noodzakelijke afschrikking en soms uit noodweer te hebben gehandeld. De pers is inmiddels ook goed op de hoogte van de affaire. De katholieke pers is sterk op de hand van Gonsalves en duwt de kwestie in de hoek van de eeuwige competentiestrijd tussen bestuur en openbaar ministerie.
In zijn eindadvies bij brief van 5 december 1960 aan Platteel hakt Von Meijenfeldt op dramatische wijze de knoop door. Hij concludeert dat Gonsalves zich schuldig heeft gemaakt aan enige gevallen van doodslag, zeer vele gevallen van mishandeling gepleegd met voorbedachte rade en veel gevallen van opzettelijke brandstichting. Een beroep op overmacht, noodweer(exces), wettelijk voorschrift of ambtelijk bevel acht hij uitgesloten. De strafbare feiten waren ernstig genoeg om er een rechter over te laten oordelen. Von Meijenfeldt adviseert tot sepot, echter onder voorwaarde dat er iets gebeurt aan de niet minder ernstige bestuurlijke aansprakelijkheid. De gouverneur en de resident hadden Gonsalves op zijn post gelaten, sinds april 1959 wetende dat hij overspannen was en teveel geweld gebruikte. Hij meent dat het aan de Regering en het Parlement is om hierover een oordeel te vellen. Voorts pleit hij voor meer onafhankelijkheid van het Openbaar Ministerie, bijvoorbeeld door de politie onder zijn gezag te laten vallen.
Het bestuur pakt de aangeboden hand van Von Meijenfeldt niet aan. De Minister en Staatssecretaris zijn geïrriteerd geraakt door de zware aantijgingen in de richting van het plaatselijke bestuur en vinden dat de procureur-generaal buiten zijn bevoegdheid treedt. Bij brief van 6 januari 1961 krijgt Von Meijenfeldt de politieke opdracht van de gouverneur om in het landsbelang af te zien van strafvervolging (zoals ook thans nog de Minister van Justitie tot een dergelijke ingreep bevoegd is). Op 18 januari informeert Staatssecretaris Bot de Vaste Commissies voor Nederlands-Nieuw-Guinea van de Eerste en Tweede Kamer hierover in een geheime nota. Over Von Meijenfeldt schrijft hij: “Deze gang van zaken versterkt de reeds eerder gewekte indruk, dat deze Procureur-Generaal in zijn brieven en rapporten, aan een gebrek aan objectiviteit tevens een gebrek paart aan zorgvuldigheid in zijn formuleringen.” De bewindslieden in Hollandia en Den Haag zijn van oordeel dat er geen aanleiding is tot het nemen van bestuurlijke maatregelen. Von Meijenfeldt besluit niet naar Nieuw-Guinea terug te keren. In een persoonlijk gesprek met Toxopeus en Bot dient hij zijn ontslag in. Hij krijgt in een overeenkomst een zwijgplicht opgelegd.
Materieel gebeurt er precies wat Gerard geadviseerd had. De zaak tegen Gonsalves wordt geseponeerd en hij keert ondanks zijn uitdrukkelijke verzoek niet naar de Baliem terug, maar naar de Vogelkop. De regering overweegt ter begeleiding van jonge bestuursambtenaren een ervaren resident Bergland aan te stellen of een Commissariaat voor Ontwikkelingsgebieden. Maar in 1962 wordt Nederland gedwongen afstand te doen van Nieuw-Guinea en via de Verenigde Naties over te dragen aan Indonesië.

Hoe liep het verder af met Von Meijenfeldt?
Na zijn ontslag krijgt Gerard von Meijenfeldt zijn oude baan als Officier van Justitie in Utrecht terug en die baan houdt hij tot het einde aan toe. Aan de kranten vertelt zijn vrouw Nel dat Gerard er van overtuigd was dat zijn loopbaan door deze affaire is geblokkeerd. Von Meijenfeldt is nimmer gerehabiliteerd.
Aan het einde van zijn loopbaan in 1979 werkt Von Meijenfeldt aan het zogenaamde Turkenproces, maar gaat wegens stress-verschijnselen met ziekteverlof.

(Gegevens ontleend aan het internet: www.meijenfeldt.nl/Nieuws-Gonsalves.htm)

2. De rol die Mr G.W. von Meyenfeldt, officier van Justitie te Utrecht, heeft gespeeld in de strafzaken van Bertus van Poorten in 1971, Tom de Booij en Erik van Maal in 1973, André Koppen in 1974 en Tom de Booij in 1975?

a. Strafzaak tegen Bertus van der Poorten in 1971
Tijdens mijn detentie in het Huis van Bewaring in Utrecht was de man die mij dagelijks van eten voorzag (reiniger geheten) Bertus van der Poorten. Hij werd verdacht van het feit dat hij zijn dochter had doodgeranseld. Na mijn detentie heb ik een uitgebreide correspondentie met hem gevoerd, tevens bezocht in de verschillende strafinrichtingen. Hij heeft zelfs een paar dagen bij mij thuis tijdens zijn verlof gelogeerd (zie mijn dagboeken 1971t/m 1973). In zijn strafzaak was mr G.W.von Meijenfeldt de officier van justitie. Hier volgt een artikel in de Volkskrant van 4 augustus 1971:

"We zijn allemaal schuldig". Boze vader ranselde dochtertje dood. Officier eist half jaar plus TBR
UTRECHT, 4 aug. (ANP) - "Maar ze wou niet eten", luidde het enige verweer van de 29·jarige opperman Lambertus van der P. uit Woerden, toen hij begin februari van dit jaar , werd voorgeleid aan de Utrechtse officier van justitie, mr. G. W. von Meijenfeldt, die hem vroeg waarom hij zijn pas één jaar geworden dochtertje Sophietje op 3 maart had doodgeranseld . . "Een vreselijke zaak", noemde mr Von Meijenfeldt dinsdag het gedrag van de verminderd toerekenbaar verklaarde man. Wegens doodslag hoorde hij dinsdag voor de Utrechtse rechtbank een gevangenisstraf van zes maanden met aftrek van voorarrest en terbeschikkingstelling van de regering tegen zich eisen.
"Er zou eigenlijk een centrale instantie moeten zijn waar dokters terecht kunnen met voor het algemeen belang nuttige vertrouwelijke gegevens. Dan was dit misschien niet gebeurd", zei mr Van Meijenfeldt in zijn requisitoir. Het was niet de eerste keer dat vader Van der P. zijn dochtertje had mishandeld. Het kind was geen vlotte eter en daarover kon Van der P. zich heel kwaad maken. Hij sloeg en stompte het kind dan waar hij het maar kon raken. Dat gebeurde eind september 1970 ook al een keer . Sophietje verbleef daarvoor enige tijd in een ziekenhuis. De artsen hadden naar het oordeel van mr Van Meijenfeldt in dat geval niet gehinderd moeten zijn door hun medisch ambtsgeheim, maar ze hadden hun vertrouwelijke gegevens ergens moeten kunnen deponeren. Zo'n instituut van een sociale raadsman bestaat helaas nog niet, zodat de artsen ook niets kan woerden kwalijk genomen. Maar de maatschappij treft in ieder geval wel schuld, omdat zij niet voor een dergelijk instituut heeft gezorgd, zo meent de Utrechtse officier.
Lat
Op 3 maart was Van der P. (vader van twee kinderen) samen met Sophietje thuis. Hij was tijdelijk zonder werk en zijn vrouw had een baantje gezocht in een wasserij om wat bij te verdienen. Omstreeks half twee 's middags maakte Van der P. eten klaar voor de baby, maar het kind wou niet eten. Van der P. werd toen zó kwaad, dat hij het kind minstens vijf ferme stompen in de zij gaf. Vervolgens prikte hij het kind met een twee meter lange lat in de buik. Deze afstraffing duurde volgens de dagvaarding een half uur, waarna de man het ernstig verwonde kind nog enige tijd in een stoeltje liet zitten. Vervolgens bracht hij Sophietje naar bed. Nadat zijn vrouw was thuisgekomen, werd de dokter gewaarschuwd. Het ouderpaar sprak inmiddels af, dat als verklaring voor de verwondingen een val van de trap zou worden genoemd. Dezelfde avond overleed Sophietje in het ziekenhuis. Sectie bracht een ontstellende hoevee1heid verwondingen aan het licht.
Vlam
"Ik heb twee en een half jaar in een droom geleefd vanwege mijn vrouw en schoonouders, waar ik boven wilde staan. Toen Sophietje niet wou eten, ging er een vlam in me op en zag ik een object. Ik weet niet wat ik heb gedaan", stamelde de verdachte, die evenmin kon verklaren waarom hij niet meteen een dokter had gewaarschuwd, maar wèl een biertje met zijn schoonvader was gaan drinken. In het psychiatrisch rapport werd een ernstige ziekelijke stoornis in de geestvermogens gemeld. De sterk verminderde toerekenbaarheid bleek net niet genoeg om tot een krankzinnig verklaring te adviseren. "We zijn allemaal schuldig", concludeerde mr Von Meijenfeldt, die onthulde dat zich onlangs in Woerden een soortgelijk geval van mishandeling heeft afgespeeld. "Als we niets doen, krijgen we meer herhalingen", waarschuwde hij. De rechtbank zal op 17 augustus uitspraak doen.

b. Strafzaak in 1973 tegen Erik van der Maal en Tom de Booij voor het stelen en helen van het zgn K.Z. dossier in 1972
Vrijdag 21 september 1973: Rechtszaak Baarnse K-Z Zaak vandaag voor de rechter Proces Rechtbank Utrecht. De officier van justitie G.W. Von Meijenfeldt hield het volgende requisitoir.

Meneer de President, Mijn Heren Leden van deze rechtbank,
Het strafrecht is niet de archaïsche rekenkunde die men er wel van maakt. Het bezit niet de sacrale hokuspokus-macht die in de weg van arithmetische. vergelijkingen existentiële grootheden op één lijn plaatst zo in de trant van een verkeerd begrepen: oog om oog, tand om tand. Helaas heerst die opvatting nog véél te véél. Vandaar dat enerzijds in de institionalisering van het strafrecht van een duidelijke discriminatie sprake is. Slechts de zogenaamde "civilist" komt volgens die gedachtengang toe aan een juridisch denken van enige importantie. En het strafrecht kan men wel aan mindere goden in handen geven; namelijk aan die simpele doch degelijke rekenmeesters die een goede maat weten te hanteren. Vandaar dat anderzijds nog telkens weer ook van die kwasi eigentijdse aanvallen op het strafrecht ondernomen worden. Het zou stigmatiserend werken. En jongens, vooruit laten we daarom zorgen voor een depenaliseren en een discriminaliseren. Weg met dat verminkende en onterende strafrecht! Nu wil ik (hiertegenover) in geen geval ons positiève strafrecht zoals dit heden ten dage zich ook in ons land aandient, idealiseren. Er is zelfs héél véél te hervormen. Toch zal men voor een verbetering die er zijn mag, stellig van een ander standpunt voor het denken over wat strafrecht is behoren te starten. Van het strafrecht immers als oorspronkelijk gegeven! Mag ik dat dan hier in het kort typeren als het strafrecht naar de karakteristieke benaming van oordeel? Resulteert het niet, gaat het niet op in zulk een oordeel, in een aandeel, in een rechtmatig aandeel zoals dit, gegeven de situatie aan de betrokken partijen, aan de partijen in het geding toekomt? Wil het niet recht:doen? Richten? De richting, de koers voor mensenlevens aangeven? En is dat niet wat de wetenschap van de wet aan de rechters, daartoe bijzonderlijk met gezag, met zeggenschap bekleed, voor welke casus aan mogelijkheden behoort te bieden: voor het vinden, voor de vondst, voor (het wijzen van) het vonnis in zake wat rechtens, hier en nu, geboden is? De strafzaak, thans aan Uw jurisdictie onderworpen, is meen ik bij uitstek illustratief voor dit standpunt; dat met het strafrecht een elementair menselijk gegeven aan de orde is. Het is immers geen van beide verdachten om te doen de wet te ontduiken, het gezag omver te lopen dan wel een vonnis of een oordeel te ontgaan? Integendeel, ze vragen om, ze eisen als het ware toepassing van de wet, het laten funtioneren van de zeggenschap, het gezag, het wijzen van een oordeel. Ik laat hierbij in het midden hoe men zou hebben te denken over de i.h.a, toegepaste modus quo. En het strafrecht wil naar zijn essentie het ergens toen stukgelopen gesprek van onze samenleving weer op gang brengen. En, àls deze verdachten iets nagestreefd hebben is het juist dit oormerk! Waarom ga ik hierop zo uitvoerig in? Wel, om te beginnen meen ik dat in de zaak Van der Maal de diefstal en in die van de Booij de verduistering in het laatste geval: zoals sub primair telastegelegd, bewezen is. Dàt is geen punt. Voor hen evenmin als ik hen goed begrijp. Vervolgens evenwel zullen zij ter rechtvaardiging van hun gedrag willen wijzen, op het waarom dit hen dreef. En derhalve zullen wij behoren na te gaan of hun movering en hun motivering in dit geval de wederrechtelijkheid ontbreken deed. Ik geloof van niet. Dit stel ik voorop. Ze blijven stráfbaar, desondanks moge ik erop wijzen, dat zij terecht, hoewel op volstrekt ontoelaatbare wijze voor allerlei grotere en kleinere ontsporingen bij de ambtelijke afdoening van de zaak van de Maal, de aandacht willen opeisen. Merkwaardig echter is dat:hoezeer men een gevoel van onbehagen krijgt indien men die afdoening kritisch bekijkt, óók wéér sterk de conclusie zich doet aandienen: er is geen sprake van, bij wie ook, van welk spoortje kwade trouw ook! Zèlfs kun je niet zeggen: deze of die hoeft zich ergens in komen te misdragen. Wat zich daarentegen met kracht presenteert is de visie op wat ambtenarij. Waartoe spijtig genoeg, ons werken als ambtenaar en al te gemakkelijk verworden kan. Zeker, we blijven dan binnen de paden van onze regeltjes, de bevoegdheden, kennis en kunde. Máár, bij elkaar is de vorm van dit alles heláás niet wat het zijn moet: menselijkheid, het authentieke contact van mens tot mens. Op die grond heb ik al enige tijd geleden voor de instelling van een sociaal raadsman gepleit. En ik kan niet anders zeggen, dan dat dit instituut, b.v .in de stad Utrecht geïntroduceerd, zeer belangrijk werk (heeft)verricht. Juist als trait d'union tussen de hulpzoekende hulpbehoevenden en al die ambtenaren: hier en daar, zo hoog en zo laag in rang, op deze wijze of op die wijze te benaderen, enz. Hulde aan de :stad Utrecht! Dat men het budget van deze functiónaris vooral verhoge!
Ik kom aan een slot. Tot mijn spijt kent ons strafrecht nog geen vonnis in de vorm van een zuiver declaratoir. Maar mag ik voor deze verdachten bepleiten dat een vonnis gewezen worden hetwelk in·elk geval die strekking bezit? En om dit extra te beklemtonen eis ik hierbij een straf, daarop toegespitst, te weten : f 0.50 of één dag hechtenis voorwaardelijk met één maand proeftijd.

(Zeer waarschijnlijk is door toedoen van mr G.W. von Meijenfeldt Mr W.H. Overbeek in hoger beroep gegaan tegen de vrijspraak die de Booij heeft gekregen in bovengenoemde rechtzaak. Zie hiervoor mijn dagboek 1973)

3. Rechtzaak tegen André Koppen die in de nacht van 18 op 19 februari 1974 twee molotov-cocktails in het politiebureau van Baarn heeft gegooid
In een lange brief dd. maandag 25 februari 1974 schrijf ik Mr von Meijenfeldt, dat ik me geestelijk verantwoordelijk voel en pleit voor de bommengooier. Dezelfde dag antwoordt Von Meijenfeldt, zoals blijkt uit mijn brief van donderdag 28 februari aan Von Meijenfeldt.
"Ik was zeer verheugd met uw snelle reactie op mijn brief van U maandag j.l. Hierbij geef ik mijn toestemming om deze brief van maandag 25 februari ter beschikking te stellen aan de Officier van justitie die de Baarnse Explosie Zaak behandeld zodat dit schrijven bij het dossier gevoegd kan worden".

In de strafzaak tegen André Koppen wordt door de officier van justitie vijf maanden gevangenisstraf geëist met aftrek van het voorarrest, waarvan twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Of mijn brief geholpen heeft- voor deze uiterst lichte strafmaat - is niet met zekerheid te zeggen, maar lijkt toch wel waarschijnlijk.

4. Von Meijenfeldt wil Tom de Booij behoeden zijn straf uit te zitten in de gevangenis
Woensdag 12 maart 1974 krijg ik de volgende brief van de Officier van Justitie in Utrecht:
"Zeer geachte heer de Booij, het blijkt mij dat u bij vonnissen van de kantonrechter te Amersfoort d.d. 16 augustus 1973 en de kantonrechter te 's-Gravenhage d.d. 12 februari 1974 veroordeeld bent tot twee geldboetes van respectievelijk tien gulden subsidiair één dag hechtenis en vijfentwintig gulden subsidiair één dag hechtenis. Er is verder geen rechtsmiddel uwerzijds aangewend. Voorts zie ik dat u de boeten nog niet betaald heeft. Mag ik aannemen dat u, in aanmerking genomen wat wij zoal eens uitgepraat hebben, het in geen geval zult laten aankomen op de noodzaak de vervangende vrijheidsstraffen ten uitvoer te laten leggen?? Mij dunkt, u heeft zonder enige twijfel wel iets beters om uw gaven voor te gebruiken dan dit soort,oppositie -tenminste indien u het als oppositie (tegen wat?) bedoelt- tegen - relatief bezien - onnozele bestraffingen. Komt u anders een keer praten. In elk geval, laat mij het vertrouwen mogen behouden dat u een echt hollandse man bent die iets weet uit te praten, zoals het in ons vaderland van ouds de beste traditie geweest is. Vertrouwend op uw medewerking, hoogachtend, G.W. von Meijenfeldt".

5. Waarom wordt Tom de Booij in juni 1975, verdacht van een ernstig geweldsmisdrijf, na 2 dagen vrijgelaten?
Krantenbericht: Dr. Tom de Booy is dinsdag 10 juni 1975 aangehouden. Hij wordt ervan verdacht medeplichtig te zijn aan een·deel van de recente gewelddadige activiteiten rond de Amsterdamse Nieuwmarkt affaire. Op diverse plaatsen in ons land, waaronder ook Baarn, zijn onlangs ruiten van hooggeplaatste personen aan diggelen gegooid. Hierbij werd. o.m. gebruik gemaakt van molotov-cocktails. Tom de Booy is gearresteerd op verdenking van openlijke geweldpleging, opzettelijke brandstichting, en poging tot het bedrijven van misdrijven

Donderdag 12 juni 1975 ben ik, na voorgeleid te zijn geweest voor de Officier van Justitie te Amsterdam, vrijgelaten (zie mijn dagboek van 1975).
Jaren later heeft een rechercheur in Utrecht tegen mij gezegd, dat Von Meijenfeldt mij in deze zaak gematst heeft. We zullen het nooit precies weten, maar vreemd is het wel.

Conclusie
Resumerend kunnen we niet aan de indruk ontkomen, dat Von Meijenfeldt een idealist was, die gevochten heeft tegen onrecht en de doofpotcultuur. Hij is door onze 'rechtstaat' daardoor ernstig beschadigd, zodat hij met 'stress-verschijnselen' het ( Meijen) veld heeft moeten ruimen!