Dagboek 1970-1972

Dagboek 1970

Alle activiteiten die ik heb meegemaakt met de acties rond het conflict Nigeria/Biafra in de periode van januari - maart 1970 heb ik in een apart hoofdstuk verwerkt: Dagboek Biafra oorlog 1969/1970

Januari 1970 Artikel in NRC-Handelsblad. "Mensen die gewoon niet meedoen" Interviews  Ineke Jungschleger en Max van Rooy.
In drie kolomen worden de interviews gegeven van Tini Hofman, Mike Lorsch en Tom de Booy
Hier volgt  het interview met mij:
Dr. Tom de Booy (15), geoloog, Himalayabeklimmer, bezetter van de Tilburgse Hogeschool en het Maagdenhuis, heeft op 11 januari (de dag dat generaal Ojoekwoe Biafra verliet) een aanklacht tegen minister Luns ingediend bij de Hoge Raad. De inhoud van deze aanklacht  heeft in de meeste kranten gestaan want tegelijk met zijn schrijven aan de Hoge Raad verstuurde De Booy de nodige doorslagen aan de pers, de Kamer, de oliemaatschappijen en de Koningin en nog een paar instanties. "Ik doe zoiets precies zoals het hoort" zegt De Booy, terwijl hij in het Wetboek van Strafrecht de artikelen opslaat waarop hij de minister van buitenlandse zaken heeft aangeklaagd. "In artikel 135 en 136 staat dat je informatie die je hebt over een misdaad niet mag achterhouden en in 355 en 356 staat dat de minister de plicht heeft informatie te verstrekken over bezittingen in het buitenland:" Die artikelen heeft de minister volgens De Booy duidelijk overtreden. "Tot nu toe heb ik nog helemaal niets op de aanklacht gehoord. Er is een vraag van een kamerlid over geweest, helemaal niets. Dat komt·omdat mijn vorm van brengen volledig correct is, omdat ik het Japans spreek, zoals ik het altijd noem, en daar weten ze geen raad mee." Onder "Japans" verstaat De Booy de officiële Nederlandse taal die in hogere milieu's gebruikelijk is en de bijpassende omgangsvormen. In dezelfde week dat hij zijn aanklacht verstuurde, kreeg De Booy na lang wachten de schriftelijke bevestiging dat zijn vervolging wegens het binnendringen van het Maagdenhuis zal worden voortgezet. "Dat loopt nu allemaal prima" zegt hij met duidelijke tevredenheid. "Ik heb moeten vechten om te voorkomen dat mijn zaak geseponeerd werd. Moet je je voorstel1en, de studenten krijgen gewoon een aanklacht in de bus, worden gewoon veroordeeld en ik moet vechten om niet geseponeerd te worden. Terwijl Abspoel gezegd heeft dat positie en leeftijd van de Maagdenhuisbezetters in acht genomen worden bij veroordeling: Nou, wie moet er dan het zwaarst veroordeeld worden van al die Maagdenhuisbezetters?  Ik toch zeker? Normaliter zou ik al lang de zwaarste veroordeling!: moeten hebben. Maar aangezien we in een oligarchie leven, worden de hooggeplaatsten gesauveerd. Binnen de universiteit worden de hoogleraren gesauveerd, iedereen is het over bepaalde dingen eens maar pas op dat je het niet hardop zegt als je weet dat het de hoogleraar niet aanstaat want er moet heel wat gebeuren voordat de universiteit een hoogleraar laat vallen." Vorig jaar maart vertelde De Booy burgemeester Samkalden dat hij, als medewerker van het Geologisch Instituut van de gemeente Universiteit, niet langer college kon geven omdat hij het fundamenteel oneens was met de structuur van de universiteit. Hij daagde de burgemeester uit hem te ontslaan, hetgeen niet gebeurde. Sinds half november heeft De Booy niet meer op het instituut gewerkt, maar zat hij thuis, in de bibliotheek van zijn Baarnse villa waar naast de antieke piano de portretten hangen van Che Guevara, Mark en Lenin, en besteedde zijn tijd onder andere aan het uitgeven (en aan iedereen sturen) van de GEOPOL-bulletins (geologie en, politiek). Deze bulletins over olie en oliebelangen stelt hij samen uit internationale publikaties en persknipsels. Ze worden met een eigen stencilmachine vermenigvuldigd en voor tien cent verkocht. Hoewel zij  het doel hebben informatie  over oliebelangen te democratiseren, zien zij er even ingewikkeld uit als alle klassieke wetenschappelijke publikaties. De Booy, na een uitgebreid requisitoir tegen de Tweede Kamer, waar het een Hyde-Park corner zou moeten zijn, maar waar ze integendeel te beroerd zijn om zich voor het gewone volk verstaanbaar te maken. Over zichzelf: "Ik hang ertussen in. Dat is het beroerde. Ik kan niet met de studenten roepen: de  machthebbers  zijn schoften en leugenaars. Ik begrijp waarom zij zo ver van de studenten afstaan dat ze er geen barst van snappen wat de jeugd bezielt. Dacht je dat ik een paar jaar geleden begreep waar ze het over hadden als ze zeiden: er komt een culturele revolutie? Welnee. Ik heb me er eerst ook tegen verzet. Maar ik heb wel gezien dat het wat anders was dan hoepelen of knikkeren, de leeftijdsverschijnselen die wel weer over gaan, zoals mijn leeftijdgenoten dat wilden zien. Het is begonnen met Jasper Grootveld. Die jongen heeft mij geloof ik wel de ogen geopend. Zeer indrukwekkend is Jasper. Maar ik voel me een eenling in de actie en dat zal ik ook wel blijven omdat ik het Japans spreek en omdat ik begrijp dat een Samkalden en een Udink geen boefjes zijn. Waren ze dat maar, dan konden we ze  in de gevangenis stoppen, dat zou gemakkelijker zijn. Maar het is voor  mij duidelijk dat het systeem uit elkaar gaat knallen als er geen ingrijpende veranderingen komen. Met die processen moeten we nu maar eens kijken hoe eerlijk ze zijn, de autoriteiten, en waar de grenzen van onze vrijheid liggen. Daarmee kunnen we weer verder zien wat er te doen staat,"

Februari 1970 EGO project gaat van start
Werkgroepmiddagen
Iedere Donderdag vanaf 2 uur (reeds begonnen 26-2-70)  Centrale gespreksthema: de bewustwording van de rol, die de geologie in de maatschappij kan spelen. Als eerste onderwerp is gekozen: de rol, die petroleum in onze maatschappij kan spelen. De volgende vragen worden ter discussie gesteld:
Wat is petroleum? Hoe, waar en door wie wordt het gevonden? Hoe en door wie wordt het vervoerd? Hoe, waar en door wie wordt het verwerkt tot bruikbare produkten? Wie maakt er gebruik van? Hoe zal de toekomst zijn? Krijgen wij een betere verdeling van de kennis om de petroleum te winnen en een betere verdeling van de petroleum produkten? Kan de petroleum een bijdrage leveren voor de oplossing van problemen zoals voedseltekort, lucht-, land- en watervervuiling? Is het mogelijk de steeds groter wordende kloof tussen rijk en arm kleiner te maken en is het mogelijk de mensheid te laten inzien dat het puur eigenbelang is om elkaar te helpen?
Leesochtenden:
Iedere Donderdag  vanaf 9 uur (te beginnen 5 maart 1970). Wekelijks lezen van binnengekomen literatuur die van belang kan zijn voor de werkgroepmiddag. De volgende literatuur zal o.m. ter inzage liggen: the Economist, New Scientist, Science Journal, Financial Times, Le Monde, Keesings Historisch Archief, Intermediair, Handelsblad, Trouw.
Maandelijkse excursies:
Ieder tweede weekeinde in de maanden van october tot mei.
Eerste excursie zaterdag 11 april 1970: Geologie van het Rotliegendes". (Formatie van de aardgasvoorkomens van Groningen). Rendez-vous: Station Bad Kreuznach, 10 uur s'ochtends. Voorbespreking tijdens werkgroepmiddag van donderdag 9 april. Elke deelnemer zorgt voor eigen vervoer en verblijf.
Uitgave Tijdschrift GEOPOL:
Tot nu toe heeft GEOPOL de volgende publikaties verzorgd: Geopol bulletin nr. 1, d.d. 12 december 1969, Geopol bulletin nr. 2, d.d. 14 december 1969, Extra Uitgave Geopol, d.d. 11 januari 1970, (over de rol van olie in conflict Nigeria/Biafra). Het ligt in de bedoeling begin mei 1970 het eerste nummer te laten verschijnen van Geopol Journal, dat uitsluitend geologische artikelen zal bevatten. Het eerste nummer, dat in voorbereiding is, zal o.m. de wetenschappelijke resultaten van het "Castellane experiment" van zomer 1969 weergeven. De verkregen resultaten tijdens de werkgroepmiddagen en excursies kunnen eveneens worden gepubliceerd in GEOPOL.

Het E.G.O Project dient als richtlijn voor het instellen van een nieuwe keuze vak op experimentele basis voor een bepaalde termijn voor de leden van de "Universitaire Gemeenschap Nederland". De deelnemers aan het onderwijs zouden tijdens hun studie de volgende verplichtingen moeten nakomen:
1. bijwonen van de leesochtenden en werkgroepmiddagen gedurende 1 jaar.
2. het deelnemen aan 5 excursies.
3. het schrijven van een publicatie over een keuze-onderwerp in GEOPOL, of een ander tijdschrift.

Aangezien iedereen, die zich voor E.G.O. interesseert welkom is, kan men reeds het onderwijs volgen, voordat het kandidaatsexamen wordt afgelegd. Het keuze vak Experimentele Geopolitiek zal echter alleen voor het doctoraal gelden.

Korte samenvatting van de eerste werkgroepmiddag E.G.O. op donderdag 26 februari 1970. Wat is petroleum? Waar wordt ruwe olie voornamelijk gevonden en hoe groot is de productei van ruwe olie per land?

De Maagdenhuis bezetter die om zijn vervolging vroeg. Spotprent van de geologie student Loeb.
De kruisiging van Tom de Booij. Het oude lullen pakhuis van de zevenhoofden, vlnr de professoren Hermes (tact), Egeler (progressie), de Roever (bescheidenheid) , Hospers (flexibiliteit), Brouwer ( democratie), de Geest die waart in het Geologisch Instituut. 'Vergeef het hen Vader want ze weten niet wat ze doen' Tekst linker bovenhoek: U.S. Army: 'Who are those twerps, V.C. I suppose'. Rechter bovenhoek: Pathet Lao: 'Wie is die reactionaire?  Men zegt een naloper van Confucius, ondubbelzinnig verward.'  In het hart van Tom staat geschreven: 'Laat de kinderkens bij mij komen'. Links van Tom: pistolen paultje (Paul de Boisonjé), man met bord op rug: 'Love me van Harte" (hiermee wordt bedoeld Dik van Harten)  De fascistoiden worden gekruisigd. De rechter kant van Tom: een boon (Jaap Boon), naast hem als discipel Tom Roep, naast hem de cartoonist Jan Bresser met zijn hond. Het Altru Project  met  drie portretten van Marx, Lenin, en Mao Tse Toeng. Onderaan de studenten die Pathos roepen. Op de achtergrond wolven die meehuilen in het bos.

13 maart 1970 Verslag van de berechting door de politierechter Mr Nomes van een van de medewerkers van E G.O door  Ewout van der Hoog
Temidden van vijftig vrienden, kennissen en ex-Maagdenhuisbezetters,  Journalisten van Trouw, Parool, Volks- en Heldere krant stond vrijdag 13 maart voor de Amsterdamse politierechter Mr. Nomes terecht Dr. Tom de Booy. Wetenschappelijk hoofdmedewerker aan het geologisch instituut, bekend beklimmer van zeer hoge bergen, en met vrouwen drie kinderen wonend te Baarn. Beschuldigd van het wederrechtelijk binnendringen van een besloten administratiegebouw, althans een gebouw voor openbare dienst aan Spui 21, en aldus te boek staand als Maagdenhuisbezetter 289.

De politierechter Mr Gerard Nomes

Het is klokslag twee uur. Mr. Nomes leest de verklaring bij de rechter-commissaris voor, waarin de B. verklaart op 16 mei 21.45 uur via een metalen ladder door een raam aan de voorkant het Maagdenhuis te zijn binnengegaan "om mijn solidariteit aan de studenten te betuigen." Meermalen was hij via de luchtbrug in en uit geweest, om vervolgens woensdagochtend 11 uur door een cordon en een kleine haag van politie (staf, staf roepend) weer binnen te: gaan. "Als u nu niet verdwijnt moet ik u helaas arresteren". Van de twaalf stafleden die in het Maagdenhuis waren geweest, namen zes de gelegenheid te baat zich achteraf als "bemiddelaar" te laten kenmerken. De andere zes (de B., Ettema, Teitler, Bos, Holvast en Binnerts) bleven zichzelf als bezetter zien en kregen na een half jaar soebatten eindelijk hun proces.  Als getuigen waren opgeroepen ASVA-voorzitter Middendorp ("Komt u gerust iets naar voren, u bent nu geen verdachte maar echt getuige!"), en de leden van het Centraal stafbestuur Noorman en Van de Velde, rector Belinfante en kanselierdirecteur Drechsel. De leden van het Centraal stafbestuur verklaren, in tegenstelling tot Belinfante en Drechsel, wel een vergadering van de werkgroep bestuursstructuur gehouden te hebben in het Maagdenhuis. En wel in kamer 12 van de letteren faculteit. De B. tegen Middendorp: "Voelden jullie je ongerust?". Middendorp: "Belinfante was bij de vergadering, de dag na het ultimatum, en hij was duidelijker dan hij ooit geweest was, mag ik wel zeggen. Het was duidelijk dat er niets meer te doen viel voor de democratisering." De B. tegen Noorman: "U kwam woensdag 14 mei op de vergadering en u zette de koffiekan neer en zei nu blijven we zitten tot ze het zeggen. Verder zegt u in het Parool: het is tragisch dat een middel als dit een resultaat heeft, dat je anders niet bereikt zou hebben. En Veringa zegt in HP: Maagdenhuis en Tilburg tonen de tekorten in de universiteit aan. Is art. 4 van het Voorontwerp door de bezetting versneld?" Noorman: "Dat klopt allemaal". De B. tegen Van de Velde: "Wat gebeurde er op 12 mei?".Van de Velde: "We waren met vier stafleden. Om tien uur ging Belinfante het Maagdenhuis in en ik naar het café. Ik hoorde van de studentenactie. In de rectorskamer was hevige paniek. De secretaris van de senaat (prof. Rooij), een zware figuur mag ik wel zeggen, deed een staaltje van gewichtlopen en stond geleund tegen een deurpost. Uiteindelijk kwamen we er toch in^". De B.: "U zou prof Wertheim dank hebben gezegd, toen deze Belinfantes argumentatie tegen het nieuwe bestuursreglement bestreed. Belinfante en Jongkees, de meer conventionelen, hadden gezegd "Nanterre te willen voorkomen " en dat ze verraden waren door hun enige bondgenoot: de staf." Nomes: "Prof. Wertheim stond daarin alleen? ". Van de Velde: "Nee. Zelfs de duiven in de senaat, Köbben en Rooij, vonden dit onzin."  Mr. Nomes: "Bent u eigenlijk in het Maagdenhuis geweest? " Van de Velde: " Ja zeker."Mr. Nomes: "Namens wie dan? "Van de Velde: "Namens mijzelf". Op aandringen van Mr. Nomcs verklaart de vierde getuige, kanselier-directeur Drechsel: "Die hield het niet voor mogelijk dat personeelsleden, ambtenaren, iets dergelijks zouden doen. Mijn voorstellingsvermogen schiet tekort. Onbegrijpelijk"  De B.: "In het Zwartboek staat uw nota van 30-8-68, waarin, u pleit voor een college van toezicht zoals commissarissen in grote ondernemingen. Niemand mocht het Maagdenhuis meer in." Drechsel: "Die nota was intern, die heb ik als ambtenaar geschreven !" Mr Nomes: "Hoe komt dat stuk in het Zwartboek?" Drechsel: "Tja ... ontvreemd zou ik zeggen." Mr. Nomes: "U kunt beter maar niet doorlezen".De B.: "Het is helemaal niet geheim. Ik heb het boek voor twee-vijftig in de boekhandel gekocht. De heer Drechsel is in oktober al met zijn centralisatie begonnen, zoals hij bij Economische Zaken gewoon was". Drechsel: "Het was meer het opheffen van dislocatie dan om te centraliseren. Een heleboel dingen zouden toch uit het Maagdenhuis. verdwijnen". De B.: "Helaas is alles zonder voorkennis geschied".De laatste getuige, rector Belinfante, weigert de eed. Mr. Nomes: "Bent u doopsgezind?" Belinfante: "Nee, humanist".Even later:"Iedereen, ook staf en hoogleraren, hadden toestemming moeten hebben om binnen te komen. Er kan best een vergadering geweest zijn, maar dan hadden ze er ook wat te doen." De B.: "U had het over een loze kreet, omdat u ongelukkigerwijs bestuursjurist was. Voor de eerste maal in de geschiedenis hebt u er de politie bij geroepen. U was tegen het politie-ingrijpen in Mexico. In februari hebt u de jongens eruit gepraat. In uw rectoraatsrede noemt u uzelf draaipunt en middelaar. Uw gedrag op 12 mei is escalerend geweest." Belinfante: "Onze vergadering werd uiteengejaagd. U weet heel goed, mijnheer (kwaad), dat we een heel jaar iedere week hebben gepraat." De B.: "Op 21 juni i968 bleek uw wil tot democratisering. Maar op 12 mei 1969 hebt u emotioneel gehandeld ". Mr. Nomes leest de verklaring voor van de B. voor de rechter-commissaris. Kort samengevat stond hierin het volgende: "In het Maagdenhuis heb ik geholpen met de organisatie van de ravitaillering, de constructie van de luchtbrug en de communicatie met de Aula. Ik was het eens met Tilburg en ben daar als docent geweest. Ik onderwees daar tegen de oogkleppen, tegen het vakidiotisme. Bij olieboringen spelen immers ook economie en politiek mee. De Tilburgse studenten hebben mij geaccommodeerd, maar ik heb niet meegeholpen met de bezetting daar. De hervorming en de autonomie van de universiteit gaan mij nu nog meer ter harte: ik heb goede contacten met de ASVA voorzitters en de staf gehad; en vertrouwen gehad in Belinfante, die ook tegen Maris en Mexico was. Maar hij ging steeds meer praten over Den Haag en efficiency, en hij gaf geen antwoord op de eis van medebeslissingsrecht. De ASVA werd aan het lijntje gehouden en de actie op 12 mei, met politie erbij, is de escalatie geweest. Ik heb welbewust meegedaan aan de bezetting, omdat ik de democratie belangrijker vind dan mijn positie. Ik lap niet alle macht aan mijn laars, maar dit was te gek." Mr Nomes:"Ik lees in VN van 21-6-·69 dat u ook in het Mexicaans consulaat was".De B.: "Nee, op straat, om op te konen voor de studenten die niet zo gelukkig zijn als wij en niet eens een proces krijgen. Nee, ik was niet in het consulaat. Ik ben geen recidivist!" Mr.Nomes: "U hebt gezegd: ik heb veel geleerd van jongens als Verhey, Regtien en Middendorp".De B.: "Ja, dat het niet om persoonlijke rancunes gaat, maar om wat Dutschke noemt "Wir kämpfen nicht gegen Personen aber gegen Institutionen." Deze drie kijken in de toekomst. Het gaat om de "Institutionen". Op 10-3-69 en 13-11-69 heb ik curatoren geschreven. "Ik sta nu onder curatele van curatoren. Mr. Nomes: "Hebt u in uw werk nog moeilijkheden gehad?" De B.: "De doelstellingen van het onderwijs zijn wel aardig, maar de uitvoering niet. Lesgeven is onmogelijk, ik wil een ander schema. Ik heb over mijn EGO-project een brief aan Veringa geschreven, over experimenteerartikel 47-1. Samkalden en Dufour hebben nog niets laten horen. Ik heb speciaal voor u, mr. Nomes, een overdruk van de brief gemaakt." "De wederrechtelijkhe.id van het binnendringen ontken ik. Ik mag er in als universitair familielid. Als er een discussie over de democratisering van de rechtspraak is wordt U ook niet buitengesloten. Er is mij, heus waar, door niemand verteld dat ik er niet in mag. De politie is de enige die wederrechtelijk is binnengedrongen".Officier mr. Bergsma:" Op 12 mei heeft prof. Belinfante u gezegd dat u niet in het Maagdenhuis mocht.. Mogelijk is er een nieuwe visie op de wederrechtelijkheid mogelijk, maar mag ik bijvoorbeeld een rijke erfoom doodslaan omdat hij niet vroeg genoeg sterft? Het gaat in de universiteit hard tegen hard, maar dit is een strafbaar feit. Het is alleen straffeloos, als men niet bij zinnen is (wat ik van deze verdachte niet kan zeggen) of om have en goed te beschermen. Ik eis tweehonderd gulden boete." In zijn laatste woord wil de B. nog iets kwijt over de juridische kant van de zaak en zijn motieven. "Volgens mij is de escalatie door prof. Belinfante onrechtmatig en gezagsondermijnend. Kortom een emotioneel losschieten en een cerebraal conflict. Er kwamen geluiden uit een politiewagen van iemand, die ik geen bevoegd ambtenaar kan noemen. In Tilburg echter was er helemaal geen politie; we waren heer en meester. We hadden de ziekenhuisadministratie van een Katholieke organisatie van heel Nederland, we hadden een tapijtententoonstelling van miljoenen onder onze voeten! Nee, ik ga een aanklacht tegen Belinfante indienen." Mr. Nornes: " Waarom hebt u dat dan nog niet gedaan?" De B.:"Omdat de zaak nog sub judice is. Prof. Hulsman zegt in de Tijd van 11-6-69: er is ook ongeschreven recht en marginale toetsing. Sociaal wenselijk gedrag is te honoreren, ook al gaat het in tegen het geschreven recht. U moet nu afstand nemen, in het belang van de toekomst van Nederland. En in het belang van de duidelijkheid, Haja zegt het de hele dag. U hebt nu een kans om niet de symptomen te veroorzaken van een Agnew, dat links en rechts vechten om een been, en de derde wereld loopt ermee heen. Geef de studenten verantwoordelijkheid en identiteit, anders worden de concessies afgedwongen. Het recht van vergadering, zoals in de Grondwet staat, moet niet worden vertrapt maar erkend. Ook in het Maagdenhuis. Stel u voor: ik rijd vanavond op mijn fietsje naar huis en ik hoor dat ik er niet meer in mag. Nu hebben we thuis one-man-one-vote, dus dat kan. Maar hier, hier vind ik het totaal onterecht dat ik terecht sta. "."En dan mijn motieven. Ik weet dat dit een lang verhaal is. Maar de situatie is zo ernstig, dat we in plaats van negen tot vijf mannetjes best eeris vijf-tot-negen mannetjes kunnen worden." Mr Nomes:"Hebt u ooit een rechtzaak meegemaakt? Ik ga zelden voor vijven weg". De B.: "Nee. Ja, de zaak tegen Verhey, en op de TV, dat duurt ook altijd erg lang. Maar over democratie gesproken: in Den Haag zeggen ze altijd dat ze het tuintje schoon willen houden. Maar als je tuintje van de parlementaire democratie te goed bloeit, dan komen misschien de sprinkhanen uit het Oosten of het Westen en die vreten je hele tuintje leeg. In de oorlog moest ik als student voor Rauter tekenen, en ik hoor nog de stem van de toenmalige rector Deelman. Maar ik verdomde het, dat heb ik mijn moeder ook geschreven. We hebben ervoor gezeten, zonder proces. Als ik nu Belinfante hoor, en dat deze bezetting hem doet denken aan de Duitse, en dat slechte stuk van Wiegersma lees, dan zeg ik: leg uw oor te luisteren, niet bij de zwijgende meerderheid maar bij de jeugd. En als die studenten zich eens slecht uitdrukken - wat wilt u? Dat ligt aan het onderwijs. Het moderne strafrecht, zegt Prof. Hulsman, kan nuanceren en hoeft niet meer met de botte bijl te werken. En als u mijn motief wilt weten: ik wil niet in een rottend organisme leven. U kunt het nieuw leven inblazen."
Als het een half uur later inmiddels half zes is geworden, straft Mr. Nomes onnavolgbaar genuanceerd met een maand gevangenisstraf, voorwaardelijk vanwege de grote maatschappelijke consequenties, plus een boete van vijfhonderd gulden. Juist een man van zijn leeftijd en positie had meer verantwoordelijkheid kunnen tonen. 

1 mei 1970 E.G.O. NIEUWSBRIEF Nr. 4. 28 april 1970 was voor EGO een zeer bijzondere dag. In de ochtend werd het éénjarig bestaan van EGO gevierd op kamer 85a van het Geologisch Instituut, alwaar ruim 50 EGOisten zich te goed deden aan hartversterkende middelen. Om 2 uur moesten de feestelijkheden worden afgebroken, aangezien de Commissie Harting in de Grote Collegezaal van het Geologisch Instituut enige mededelingen zou doen betreffende de herstrukturering van het Geologisch Instituut en het tevens zou blijken of EGO in de huidige struktuur van de Universiteit van Amsterdam ingepast zou kunnen worden. De Voorzitter van de Commissie Prof Dr.D.Harting deelde in de plenaire vergadering mede, dat voor experimenten, zoals die door Ego waren geformuleerd, GEEN RUIMTE BESTAAT. EGO medewerker Dr.T.de Booy zou geen nieuwe funktie in de nieuwe struktuur van het Geologisch Instituut kunnen krijgen. Dit betekent dat de Booy zal worden voorgedragen bij Curatoren voor ontslag ( met wachtgeldregeling) uit zijn huidige funktie als wetenschappelijk hoofdmedewerker aan de Universiteit van Amsterdam. Prof. Harting stelde daarbij uitdrukkelijk vast, dat de Booy wel toegang blijft houden tot de wetenschappelijke verworvenheden van de Universiteit van Amsterdam en in het bijzonder van het Geologisch Instituut. Door deze maatregelen zal EGO geen gebruik kunnen maken van kamer 85a van het Geologisch Instituut. Deze kamer is dan ook op 29 april 1970 om 13.00 uur officieel aan de Directeur van het Geologisch Instituut Prof Dr. J .J .HERMES overgedragen. EGO zal zijn activiteiten ELDERS voortzetten. Voorlopig is het contactadres: UITGEVERIJ GEOPOL WALDECK PYRMONTLAAN 3a BAARN. NEDERLAND. Tel.02154-2852. In de komende maanden zal worden gezocht naar nieuwe mogelijkheden voor het geven van Experimenteel Geologisch Onderwijs. De gunstige financiële positie van EGO is enigszins in gevaar gekomen. EGO zal genoodzaakt worden om op EGOistische wijze aan financiële middelen te komen. Het jaaroverzicht EGO 28 april 1969 - 28 april 1970 (in een oplage van 300 genummerde exemplaren) is, zonder kosten, te verkrijgen bij GEOPOL Baarn.

6 mei 1970 Artikel in Parool. Voorstel tot ontslag geoloog dr. De Booy  

per abuis foto van Prof. Egeler afgedrukt

AMSTERDAM, woensdag. Een commissie van goede diensten, die in februari door de curatoren van de Amsterdamse universiteit is ingesteld om de al geruime tijd bestaande moeilijkheden binnen het Geologisch Instituut te onderzoeken, zal binnenkort. advies uitbrengen aan curatoren. Een van de adviezen zal zijn, dr. Tom de Booy, wetenschappelijk medewerker van het instituut en landelijk bekend door zijn deelname aan de bezettingen van de Katholieke Hogeschool Tilburg en het Maagdenhuis, te ontslaan en op wachtgeld te zetten. Prof. Harting,  voorzitter van de faculteit wis- en natuurkunde die samen met de curator ir Dufour en het wetenschappelijk staflid dr. P. Noorman deel uitmaakte van de commissie van goede diensten, wees er vanmorgen op, dat dr De Booy bepaald niet als veroorzaker van de moeilijkheden op bet instituut kan worden gezien. "De commissie zal het advies om hem ontslag te verlenen, alleen handhaven, als de curatoren akkoord gaan, met de hele lijst van adviezen die wij met betrekking tot de moeilijkheden aan het opstellen zijn". Dr. De Booy eiste de vrijheid voor zich op, zijn onderwijs en onderzoek niet alleen tot de technisch-geologische feiten te beperken, maar ook de politieke en sociale gevolgen van bijvoorbeeld aardolie-exploitatie in de ontwikkelingslanden te behandelen.
Vrijheid
De commissie heeft hem gevraagd, zijn onderwijs in te passen in het programma, dat voor de hele studierichting geldt, maar De Booy wilde dat alleen als hij volkomen experimenteervrijheid behield. Deze eis was onaanvaardbaar. De commissie van goede diensten  heeft daarop besloten, er bij curatoren op aan te dringen dat hem ontslag met wachtgeld wordt verleend. Dr. De Booy zal het ontslag juridisch niet aanvechten, heeft hij verklaard. Hij wil zijn ideeën in de toekomst als journalist en uitgever verder uitdragen. Over de moeilijkheden op het instituut verklaarde prof. Harting nog, dat die voortspruiten uit tegenstellingen ·tussen de hoogleraren onderling en tussen de hoogleraren enerzijds en studenten anderzijds. De moeilijkheden worden nog vergroot door de aandrang vanuit het ministerie van onderwijs en wetenschappen in Den Haag, de geologie studie in Nederland te concentreren aan enkele universiteiten en een taakverdeling tussen de afzonderlijke instituten tot stand te brengen. Al geruime tijd heeft het ministerie de geologische instituten een peroneelsstop opgelegd.

Einde artikel Parool

Spotprent Jan Bresser. Commissie van Goede Diensten: vlnr Noorman, Harting, Dufour . Rechts bord met opschrift: Het eerste schaap over de dam.
De wolf in schaapskleren met de letters G.I  (Geologisch instituut) met 5 poten de professoren Mac Gillavry, de Roever, Hospers Egeler,Hermes

     

Professor Wertheim (1907-1998)

Welnu, het revolutionaire denken staat niet stil in Nederland. Was de logische konsekwentie van Wertheims leus het bepleiten van steun aan revolutionaire bevrijdingsbewegingen in de derde wereld om zodoende voorwaarden te scheppen waaronder ontwikkelingshulp wèl effectief en zinvol kan worden gegeven, de inmiddels met dit steunwerk opgedane ervaringen hebben sommige groepen activisten in Nederland ervan overtuigd, dat ook dit werk nog te kortzichtiger is. Ze zijn van mening, dat alle acties direct gericht dienen te worden op de bestrijding van wat ondertussen de kern van het probleem is gebleken te zijn, namelijk het kapitalistische economische systeem hier ter plekke. Steunverlening aan de bevrijdingsbewegingen in de derde wereld is in deze conceptie niet meer dan gesnuffel aan de rand. Een opvatting die zich laat samenvatten onder de leus: "geen man en geen cent voor de bevrijdingsbewegingen".
Om de betekenis van deze laatste slogan verder uit te werken is het aardig om eerst weer twee en een half jaar terug te gaan en de argumentatie van Wertheims stelling nog even op te halen. Vrij samengevat kwam dat hier op neer, dat ontwikkelingshulp in feite zelden iets anders inhoudt dan het subsidiëren van westerse concerns, die met behulp van dat geld de natuurlijke rijkdommen van de derde wereld ten eigen bate exploiteren. De enigen in de derde wereld zelf die daar wèl bijvaren zijn de regerende elites ter plaatse, die in ruil voor enige vette kruimels hand- en spandiensten verrichten bij de leegplundering van hun land. Deze plundering is extra aantrekkelijk, omdat de ontwikkelingshulp vaak in de vorm van risicodekking bij buitenlandse investeringen wordt verleend. In dit proces worden de vooruitzichten op een succesvolle sociale omwenteling steeds geringer, omdat het buitenland zijn aldus verkregen belangen veilig stelt door de plaatselijke paladijnen te steunen. De plaatselijke bevolking wordt door de uitverkoop van de natuurlijke rijkdommen armer en armer. Daarom, zei Wertheim,  die zijn stelling sindsdien aan de hand van het Indonesische voorbeeld konkretere inhoud heeft gegeven - geen man en geen cent voor ontwikkelingshulp, zolang in de ontvangende landen geen revolutie heeft plaatsgehad die - zoals bijvoorbeeld in China, Noord-Vietnam en Cuba - de voorwaarde schept voor een werkelijke sociale en economische ontwikkeling in het land. Geen man en geen cent voor reactionaire en corrupte regimes. In deze lijn doorredenerend ligt het voor de hand om niet alleen- zoals Wertheim deed - ontwikkelingshulp te bepleiten voor landen waar zulke revolutionaire omwentelingen wèl plaats hebben gehad, maar ook om te trachten hulp op gang te brengen voor revolutionaire bevrijdingsbewegingen die de corrupte en uitbuitende regimes nog omver moeten werpen. Ook dat gebeurt al geruime tijd in Nederland. Organisaties als bijvoorbeeld de Dr.Eduardo Mondlane Stichting en het Angola Comité bepleiten al jaren Nederlandse regeringssteun voor bevrijdingsbewegingen in de Portugese koloniën, en aangezien dit streven tot op heden geen overdonderend sukses beschoren is, doen deze organisaties allerlei dingen zelf, die volgens hen eigenlijk taak van de regering zouden moeten zijn, zoals het inzamelen en verschepen van geld, medicijnen en boeken. Een groep als de Verenigde Steungroepen voor het Zuidvietnamese Bevrijdingsfront verzamelt ondermeer geld in, dat onvoorwaardelijk wordt afgedragen aan de Voorlopige Revolutionaire Regering van Zuid-Vietnam, hetgeen impliceert, dat de Vietcong er eventueel wapens voor mag kopen. Allemaal activiteiten, waarvan op het eerste gezicht gezegd zal worden, dat zij een bijdrage leveren tot het scheppen van de voorwaarden waaronder volgens Wertheim ontwikkelingshulp een zinvolle zaak kan zijn. Ik zeg op het eerste gezicht, want bij sommige actiegroepen heeft verdiepte analyse recentelijk geleid tot het verwerpen van de stelling, dat derde wereld-activisten in Nederland zich dienen te concentreren op hulp aan de bevrijdingsbewegingen. Het meest expliciet is dit voor zover mij bekend aan de orde gekomen op het Zuidelijk Afrika Congres van de politicologie-studenten in Nijmegen, nu ruim een week geleden. Weliswaar waren organisatoren en bezoekers daar in meerderheid onwankelbare voorstanders van directe steunverlening aan de bevrijdingsbewegingen, maar dit principe werd door een aantal congresgangers toch voortdurend in discussie gesteld. Directe aanleiding hiertoe was het pleidooi, dat de in Londen in ballingschap wonende blanke Zuid-Afrikaanse journalist Basil Davidson - zojuist teruggekeerd van een reis door de bevrijde delen van Angola hield voor steunverlening aan de bevrijdingsbewegingen in Zuidelijk Afrika.

Links op de foto Basil Davidson op latere leeftijd

De geoloog dr. Tom de Booy:  "Niemand is zo rijk als ik, want ik ben full time guerrillero", zegt hij, sinds hij vanwege de onverenigbaarheid van zijn onderwijskundige opvattingen met de Wet op het Wetenschappelijk Onderwijs werd ontheven van zijn post bij het Geologisch Instituut van de Universiteit van Amsterdam, en op wachtgeld werd gesteld, attaqueerde Davidson bij die gelegenheid met de volgende stelling: misschien is het inderdaad mogelijk, aldus De Booy, om de regeringen en maatschappijen die deel nemen aan de uitbuiting van Mozambique uit dit gebied te verdrijven, maar het is nuttig je te realiseren, dat een onvermijdelijk bijverschijnsel hiervan zal zijn, dat enige tijd later dezelfde regeringen en maatschappijen zich ergens anders zullen innestelen, met voor dit nieuwe gebied potentieel even onaangename gevolgen als oorspronkelijk voor Mozambique. Weliswaar zal Mozambique daar wèl bijvaren, en zal niemand het Frelimo kwalijk nemen, wanneer deze organisatie binnen dit beperkte kader werkt, maar wie vanuit Nederland werkt doet er goed aan de zaak in wijder perspectief te zien. Wie van hieruit Frelimo helpt, dient te beseffen dat hij op datzelfde moment de rest van de derde wereld met een zelfde probleem opzadelt. Dat probleem heet volgens De Booy 'kapitalisme'. Desgewenst zegt hij dat met Lenin in de hand ("imperialisme is het hoogste stadium van het kapitalisme"), maar hij wil het ook best in meer eigentijdse termen uitleggen. Als voorbeeld mag dienen het Cabora Bassa-projekt, het plan om in Mozambique, in de Zambesie-rivier, een reusachtige stuwdam te bouwen. Dit plan wordt door de bevrijdingsbewegingen in Zuidelijk Afrika en door onafhankelijke Afrikaanse staten, waarvoor Zambia als woordvoerder optreedt, gezien als een sleutelprojekt in de militair-economische expansie in noordelijke richting door het blok van blanke minderheidsregimes in Zuidelijk Afrika. Het is één van de belangrijkste doelwitten voor Westeuropese actiegroepen die zich volgens wat ik maar even het recept-Wertheim zal noemen opstellen, juist omdat financiering en productie van de dam plaats vindt in samenwerking met Westeuropese regeringen, banken en concerns. De kortzichtigheid van een direct op Mozambique gerichte actie wordt volgens De Booy aangetoond op het moment dat de actie succes heeft. Zo slaagden Zweedse actiegroepen erin de terugtrekking uit het projekt af te dwingen van de Zweedse firma ASEA, met als resultaat dat dit bedrijf bij wijze van compensatie belangrijke concessies in Zambia kreeg, terwijl Frelimo nog even ver is als voorheen, aangezien het Duitse concern Siemens het contract van ASEA overnam, zodat de dam er toch komt. Mocht de Duitse actiegroep die op dit moment probeert om een terugtrekking van Siemens te bewerkstelligen, succes hebben, dan zal ook Siemens - die nu eenmaal uit hoofde van het winstmotief functioneert en dus produceren moet, zoal niet in Mozambique dan toch ergens anders zijn activiteiten eenvoudig verleggen.
Voor De Booy betekent dit, dat het enige waaraan een linkse activist in Westeuropa zijn schaarse uren dient te besteden het ontmantelen  van kapitalistische structuren in de eigen, Westeuropese omgeving. Een stelling, die kan worden samengevat in de woorden "geen man en geen cent voor de bevrijdingsbewegingen". Essentiëel is niet het met ethische of politieke kriteria begeleiden van de activiteiten van concerns die zelf volgens kapitalistische kriteria werken, want daartussen bestaat vanzelfsprekend een onvermijdelijk discrepantie. Nee, van essentieel belang is het nu juist om een einde te maken aan de kapitalistische productiewijze zelf. Hulpverlening aan de bevrijdingsbewegingen betekent in deze gedachtengang niet meer dan het bestrijden van de schaduw van het kwaad. Overigens is ook de synthese van de dialectische tegenstelling tussen de stelling-Wertheim en de stelling-De Booy inmiddels al gegeven, en wel door de man die in zijn argeloosheid de aanleiding was geweest voor deze hele discussie, Basil Davidson. In een gesprek dat De Booy met Davidson had na afloop van diens pleidooi voor hulp, bleek dat de laatste - zeer tot verrassing van de eerste - veel voelde voor de stelling-De Booy. Davidson had de kwestie echter niet willen aanroeren voor een publiek waarvan hij niet meer zijn te weten, dan dat het de moeite had genomen de zaterdagavond op te offeren aan een congres in een katholieke universiteit in een niet notoir linkse streek, en waar de organisatie van materiële hulp één van de belangrijkste werkzaamheden beloofde te worden. Zulke mensen, zo had hij geredeneerd, moet je niet op het lijf vallen met al te radicale praat. Het voordeel van het steunwerk is in elk geval, dat het meestal aantrekkelijk genoeg is om mensen bij de zaak te betrekken, hetgeen op zich al winst is. Pas vanuit die betrokkenheid en de daaruit eventueel voortvloeiende teleurstelling is een verdieping van de analyse in de zin van Tom de Booy te verwachten. Iedereen moet maar doen, waar hij op een gegeven moment juist aan toe is. Een synthese, die op datzelfde congres al werd samengevat met Mao's stelling over de duizend bloemen: ze moeten allemáál maar bloeien.

Dit artikel van Frits Eisenloeffel werd niet in het Handelsblad-NRC geplaatst om 'onvoorziene' redenen.

21 october 1970 Concentratie geologie in één landelijk instituut
DEN HAAG, 21 oktober. Minister Veringa heeft de knoop. van de geologische studie, waar zijn voorganger Diepenhorst in 1966 al aan begon te tornen, doorgehakt. Aan curatoren van de betrokken universiteiten heeft hij laten weten, dat hij volgens het advies van de cornmissie-Doeglas zal handelen. Dit betekent dat de bestaande studierichtingen in de geologie zullen worden opgeheven en samen zullen worden ondergebracht in één landelijk geologisch instituut, dat in Utrecht zal worden gevestigd. Reden tot dat besluit zijn het geringe aantal studenten per universiteit (484 in totaal), de moeilijk te vervullen en kostbare Personeelsbezetting, de in verhouding tot het rendement te hoge investeringen aan noodzakelijke apparatuur en te weinig binnenlands emplooi voor afgestudeerden. De desbetreffende universiteitsbesturen en hoogleraren zijn het met de minister op praktische gronden eens en bereid om aan de tot standkoming van het ene instituut hun medewerking te verlenen. Zij zijn het echter niet eens met de uitzondering, dat de Vrije Universiteit een zelfstandig geologisch instituut  en Nijmegen optie houdt op een eventuele eigen leerstoel. Het is volgens hen een ongegronde bevoorrechting van de bijzondere instellingen op politieke gronden, die met de 100 pct. subsidiëring door het rijk niet meer kunnen gelden: "Als Groningen, Leiden, Utrecht en Amsterdam in één instituut moeten worden ondergebracht, dan moet dat evenzeer gelden voor Nijmegen en de VU. Er is geen bezwaar tegen en misschien wel aan te bevelen, dat het ene instituut in twee vestigingen wordt ondergebracht, maar dan onder één bestuur en met één onderwijs en onderzoekprogramma." Bezwaren bestaan er volgens de directeur van het Leidse instituut, prof. dr. E. der Tex, ook tegen, dat het instituut als subfaculteit zal verbonden 'blijven' aan de faculteit van natuurwetenschappen en wiskunde.
De betekenis van de geologie wordt volgens prof. Den Tex ook onderschat. Zij heeft niet alleen de gasbel in Slochteren ontdekt, maar zal ook een essentiële bijdrage gaan leveren aan het milieubeheer. De 80 pct. van de geologen, die naar het buitenland gaan, wil hij niet zien als een investering ten gerieve van vreemde mogendheden, omdat de meesten in het ontwikkelingswerk terechtkomen en bij terugkeer niet ten laste behoeven te komen van sociale zaken. Prof. Den Tex vreest wel voor de toekomst van de toch al achterop geraakte geologie in Nederland, omdat dit besluit genomen is zonder een concreet plan voor het op te richten centrale instituut. Het gevaar is volgens hem niet denkbeeldig, dat oude instituten ontmanteld worden, terwijl het nieuwe instituut het werk nog niet kan overnemen. Op een vergadering, van het instituut te Leiden, waaraan docenten en studenten deelnamen, is deze week een resolutie aangenomen, waarin medewerking afhankelijk wordt gesteld van de volgende voorwaarden
• alle universiteiten, ook de VU, moeten worden ingeschakeld bij het Centraal Instituut;
• onderwijs- en onderzoekprogramma's - moeten worden samengesteld door één uit de instituten gevormde raad;
• met de personeelsbezetting mag pas worden begonnen als de studieprogramma's zijn vastgesteld;
• de instituten moeten worden betrokken bij de bepaling van de overgangsmaatregelen.

October 1970. Aangetekende brief van College van Curatoren met bericht dat T. de Booy eervol ontslagen zal worden op  1  december 1970
Zeer geachte Heer De Booy, In het bezit van Uw schrijven van 10 maart 1969 en onder verwijzing naar het gevoerde overleg, delen wij U, ter bevestiging van hetgeen reeds telefonisch met U werd besproken, mede, dat wij hebben besloten U per 1 december 1970 eervol ontslag te verlenen uit Uw betrekking van wetenschappelijk hoofdmedewerker in dienst der Universiteit van Amsterdam. Een afschrift van het desbetreffende besluit, waarin de redenen die tot dit ontslag hebben geleid zijn weergegeven, doen wij U hierbij toekomen, waarbij wij U er, ingevolge het voorschrift in artikel 87, lid 16, van het Ambtenarenreglement op attent maken, dat U binnen 30 dagen na de datum van het besluit; beroep kunt instellen bij de Commissie van Beroep, p.a. Mr. J.D.van Ketwich Verschuur, kamer 26, Raadhuis, Amsterdam. Een afschrift van het besluit, waarbij U wachtgeld wordt toegekend, zult U een dezer dagen van ons ontvangen. Hoogachtend, Curatoren der Universiteit Amsterdam,

5 november 1970 Bericht van ontslag: Uittree bericht Universiteit Amsterdam 1.12.1970 wetenschappelijk medewerker eervol ontslag .1969 40.391.10. Zorgvuldig bewaren in verband met pensioen

27 november 1970 artikel in Parool : Tom de Booy verklaart universiteit de oorlog. "Je leidt couveusekindjes voor de directiestoel op "
Baarn. Tom de Booy heeft de oorlog verklaard aan de Universiteit . Hij ziet het niet meer zitten en daarom heeft hij met ingang van 1 december eervol "de laan" laten uitsturen als wetenschappelijk hoofdmedewerker aan het geologisch instituut in Amsterdam.
Zijn studenten kunnen nog één keer naar hem luisteren. Want maandag houdt dr. Tom de Booy zijn afscheidscollege. "Ik speel de komedie tot het eind toe mee".Deze ex-bergbeklimmer, Maagdenhuisbezetter en volleerd actievoerder gelooft niet, dat hij het studentenvolk zal missen. "Ze zijn mijn vijanden geworden", zegt hij. "Ze zijn de toekomstige directeuren en ze zien dat ik hun positie aantast. Aan de universiteit leid ik couveusekindjes op voor een directiestoel bij Philips, Unilever en Shell. En dat verrek ik". Het begin van de ontslagkwestie·de Booy was eenvoudig. Deze wetenschappelijk hoofdmedewerker weigerde langer loyaal te zijn tegenover zijn chefs. Een besluit dat volgde, nadat hij had geconcludeerd dat het verkeerd zit met de universiteit en met alles in de wereld.
Geoloog
Om zijn gewetensconflict te verduidelijken gebruikt Tom de Booy een definitie van minister Veringa. Hij zegt over een universiteit dat zij kritische wetenschapsmensen moet opleiden, die zich bewust zijn van de rol die hun wetenschap in de maatschappij kan spelen. "Als ik dat vertaal voor een geoloog, kom ik bij de wijze waarop de olie- en boormaatschappijen. hun rol spelen. En dan blijkt steeds weer, dat ons systeem fundamenteel fout is. Als wij één gulden belastinggeld uitgeven aan ontwikkelingshulp, komen er twee of drie guldens via bedrijven terug. En niet bij de mensen in hun totaliteit, maar bij de aandeelhouders. Ook in Nederland wordt de kloof tussen arm en rijk steeds groter. Daarvan kun je Nelissen de schuld geven en anderen, maar of zij er wat aan kunnen doen. Er zijn namelijk hogere krachten dan de gemeenteraad, provinciale staten en Tweede Kamer die  uiteindelijk beslissen. Om er ééntje te , noemen: Hoogovens. Het gaat om het scherpste zwaard van het kapitalisme. En dat is geld. Directeuren moeten hun bedrijven winsten laten maken. Anders worden de aandeelhouders ontevreden en trekken zij hun geld terug. Het gevolg kan zijn dat er honderden mensen zonder werk op straat staan. Nou zeggen ze dat de universiteit gericht moet zijn op de economie. Ik ben als wetenschapsmens wakker geworden. Ik leid geen studenten meer op voor een maatschappijstructuur die zeker tot 1980 hetzelfde blijft. Ze moeten mij eens vertellen wat er voor verschil is in onderdrukking tussen een bejaarde in
de Rijnmond ,en een man in Zuid-Afrika.
Eén pot nat
Tom de Booy wil duidelijk stellen dat hij niet voor het communisme kiest, want dat vormt met kapitalisme één pot nat. "Japanse, Russische, Franse en Engelse firma's gaan samen in Siberië koper exploiteren". Wat hij wil bereiken, is dat iedereen aan kritische analyse gaat doen. De conclusie moet dan zijn: "Ik kan me niet meer solidair verklaren met de structuur in de wereld". Jarenlang heeft Tom de Booy meegelopen in het universitaire gareel. Toen zag hij het nog anders en werd hij aanvaard. Zijn verklaring daarvoor: "Wanneer je kritiek hebt op het systeem en de grondvragen van het fundament met rust laat, dan ben je welkom in dat systeem. Daar is een enorm grote marge. Maar het gekke is, dat je gaat ontdekken, dat de problemen dieper liggen. De antwoorden die je op je vragen krijgt, bevredigen je niet en je gaat door met vragen. Als je dan bij de essentie bent aangeland valt van de ene dag op de andere de bijl. En waar je het op laat afknappen, is soms maar één woordje. De grote crisis van dit moment is, dat je inwendig het vertrouwen hebt opgezegd. Een universiteit krijgt geld van de gemeenschap en moet dienen door de gemeenschap en geen bedrijven bevoordelen door bepaalde dingen wel naar voren te schuiven en andere niet. Maar het probleem is dat de mensen met de goede bedoelingen steeds voor een grote muur staan".
Tom de Booy verklaart dat hij bereid is om tot het uiterste te gaan om tegen misbruik van de wetenschap te·waken. "Ik laat me niet afslachten en ik doe geen water in de wijn. Het kan niet zo doorgaan. Als je in een Amerikaans blad leest over Vietnam dat er in een gebied als Californië tien miljoen kogels zijn afgevuurd .... ".
Christus
Nu heeft Tom de Booy besloten overal lezingen te gaan houden om zo te werken aan het bewustwordingsproces van de mensheid. Hij zegt: "Ik verwerp machtspolitiek en ik geloof heilig in de democratie. Maar ja .... ik ben een egoïst. Eén van de drieëneenhalf miljard in de wereld. Als je gelooft, kun je zeggen, dat er pas één man is die het lidmaatschap op dat egoïsme heeft opgezegd. Dat was 2000 jaar geleden en die man heet Christus".

Tom de Booy tijdens zijn afscheidscollege 30 november 1970  Vlnr: vooraan: Montfrans, Jan Bresser en zijn vriendin Anneke Zwart. Eerste rij van de collegebanken: Mijn zuster Elsbeth, mijn zoon Jan Maarten, mijn Vader, Boudewijn Chorus, Hugo van Rijn, ?, ?. Tweede rij: Frits Eisenloeffel, prof Hospers, prof van Bemmelen, Bollegraaf, achter Bollegraaf Jan Smit.

Frontblad afscheidscollege 30 november 1970: Waar gaat onze aarde naar toe? Onderschift. Profiellijn overgenomen van de reconstructie tekening van de vulkaan Krakatau van de uitbarsting van 1883

WAAR GAAT ONZE AARDE NAAR TOE?
Verklarende tekst bij de dias geprojecteerd tijdens het afscheidscollege van Dr T. de BOOY op 30 november 1970 te 16.00 uur, Geologisch Instituut van de Universiteit van Amsterdam.
I . Ontstaan en vergaan van onze aarde. Waar komt. onze aarde vandaan en waar gaat onze aarde naar toe, zijn vragen waarop we geen antwoord kunnen geven. Wij zijn echter als geologen verplicht om hier over na te denken. De gemiddelde levensverwachting voor de westerse mens is 600.000 uur (70 jaar). De ouderdom van de aarde is 43.800 miljard uur  (4.5 miljard jaar). Onze aarde zal vermoedelijk over 10 - 15 miljard jaar een oppervlakte temperatuur krijgen van tenminste 1000⁰ C.   Dit komt doordat de zon, na een groot deel van haar energie te hebben verbruikt zal uitzetten, om vervolgens weer in te krimpen totdat het vuur voor altijd zal zijn gedoofd. Voor zover er nog iets van onze aarde over is, zal zij haar reis als koud kosmisch stof vervolgen.
2. Opsporen van delfstoffen. De geoloog houdt zich bezig met de reconstructie van de geschiedenis van onze aarde en tracht o.m. met zijn kennis delfstoffen op te sporen, die van belang kunnen zijn voor de samenleving. Hij dient zich daarbij voortdurend bewust te zijn van de rol, die zijn geologie in de maatschappij kan spelen. (naar nota Veringa, pag. 2, 27 juni 1970, 's-Gravenhage).
3. Jonge rivierinsnijdingen geven een goed inzicht van oude aardlagen
De oudste gesteenten van de continenten zijn 3.5 miljard jaar oud (dus jonger dan de gesteenten, die men kort geleden op de maan heeft aangetroffen van 4.5 miljard jaar). In de Grand Canyon zijn in de diepste delen van de jonge insnijding van de Colorado rivier, gesteenten aangetoond die een leeftijd hebben van tenminste 2 miljard jaar, direct bedekt door gesteenten met een ouderdom van slechts 1/2 miljard jaar. Een dergelijk tijdshiaat (1 1/2  miljard jaar) laat veel ruimte over voor speculatie.
4. De opheffing van het Himalaya gebied gaat nog steeds door.
Aanwijzingen hiervoor zijn het verder uitdrogen van de zoutmeren ten noorden van de Himalaya en de toename van het puin, dat door de rivieren zoals de Ganges en Indus naar de Indische Oceaan wordt getransporteerd.
5. De gesteenten van de continenten zijn oud en die van de oceanen zijn jong.
Grote hoeveelheden puin afkomstig van de hoge bergen worden door middel van rivieren en troebelingstromen afgezet op de jonge bodem van de oceaan in de vorm van grote puin waaiers.
6. Geologische ongelijkheid.
De oppervlakte van onze aarde kan grof weg worden onderverdeeld in continentale gebieden (30%) en oceanische gebieden (70%). Om dit verschil te
verklaren heeft men verschillende theorieën ontwikkeld.
7. Continentale drift theorie.
Ten gevolge van horizontale bewegingen zijn grote delen van continenten uit elkaar gescheurd. Deze theorie is voor het eerst geponeerd door A. Snider in 1855, die een kaart heeft gepubliceerd, waarbij de continenten van Noord- en Zuid Amerika aan Europa  en Afrika zouden hebben vastgezeten en tengevolge van horizontale bewegingen uit elkaar zouden zijn gedreven. Een theorie, die tegenwoordig weer veel opgeld doet.
8. De onderzochte bergruggen der oceanen vormen de jongste delen van de der oceanen.
Tussen deze uit elkaar gedreven continenten ligt de mid-atlantische rug. Deze onderzeese bergketen maakt deel uit van een wereld omspannend systeem (Worldrift system).
9. Het Afrikaanse continent wordt verbrokkeld, resp.  uit elkaar gescheurd.
10. Het uit elkaar gescheurde gebied van Egypte tot Israël.
11. Ten noorden van de Nijl delta bereikt de Middellandse zee diepten van 3000 meter
12. Het raadsel van Gibraltar.
Tussen het vroegere Laurasia en het Gondwana continent heeft een uitgestrekt marien gebied gelegen, dat men aanduidt met de naam Tethys. Dit gebied is ten gevolge van belangrijke horizontale bewegingen verdwenen, zodat de twee continentale gebieden momenteel aan elkaar grenzen. Ongeveer op de plaats waar het lidteken van deze vroegere oceaan is gelegen (Tethys) hebben zich in de jongste geologische geschiedenis èen aantal oceanische bekkens gevormd, die we aanduiden met de geografische naam: de  Middellandse Zee. Het directe verband van deze jonge structuur met de vroegere geschiedenis is helaas niet duidelijk.
13. De geboorteplaats van Homo "Sapiens". 
De aarde van 200.000 km afstand ziet er uit als een onbewoonde planeet. Men neemt aan dat zon 3000 miljoen jaar geleden het organische leven begon. Pas 1 miljoen jaar geleden deed de mens zijn intrede. In Genesis 1-26 staat te lezen dat deze mens de heerschappij moet hebben over de vissen der zee, over het gevogelte des hemels, over het vee, over wilde dieren, en  over al het kruipend gedierte der aarde. Met behulp van de volgende dias lijkt het als of men nog een zin vergeten heeft, nl. dat de  mens deze heerschappij ook toepast op zijn medemens. De mens heeft door de tijden heen steeds geprobeerd om aan de aarde verschillende delfstoffen te onttrekken, die hem mede in staat stelden zich in stand te houden. Het lijkt wel of deze zelfde delfstoffen hem momenteel in zijn bestaan bedreigen. De geologische ongelijke verdeling van deze delfstoffen in de aardkorst brengt grote problemen met zich mee. De rechtmatige verdeling van deze delfstoffen is volkomen mislukt. Het heeft geleid en leidt nog steeds tot moord en doodslag.
14.  Gold! yellow, glittering, precious gold, Thou common whore of mankind (Shakespeare)
In 1969 werden in de "free world"100.000 goudstaven (12 1/2 per staaf) geproduceerd, hiervan neemt Zuid Afrika er maar liefst 80.000 voor zijn rekening. De omzet van 47 goudmijnen in Zuid Afrika bedroeg ruim 4 miljard gulden. In totaal zijn in deze mijnen ruim 400.000 mensen werkzaam.
15. Apartheidspolitiek biedt onbeperkte mogelijkheden voor het in dienst nemen van arbeidskrachten, die men nog minder dan elders behoeft te betalen voor het afgeven van hun enige bezit: ARBEIDSKRACHT.
16. Mijnwerkers verrichten hun arbeid in de goudmijnen van Zuid Afrika soms 3000 meter onder de grond
De 360.000 zwarte mijnwerkers ontvangen hiervoor een vergoeding ter waarde van f 1600.- per jaar (inclusief voedsel, medische zorg, woning). Volgens de recente onderzoekingen betekent dit de helft van het bestaansminimum in de goudmijnstreek van Johannesburg.
Hiervan zegt R. S. Cooke, President van de "Chamber of Mines" van Zuid Afrika in zijn jaarrede op 23 juni 1970:
"These cash wages are low in comparison to those paid to skilled white workers , and lower than the South African average for African workers in secondary industry, but food, lodging and medical car are provided free and make it possible for the Africans on the mines to save or send home substantial sums of money which are an important factor in the economy of the tribal territories"....(onderstreping van redactie)
Zou men echter overgaan tot een verhoging van het salaris tot het bestaansminimum voor de Bantu mijnwerkers, dan kan er geen dividend worden uitgekeerd aan de 3 aandeelhouders, immers in 1969 betaalden de gezamenlijke een netto dividend uit van 644 miljoen gulden, dat is gemiddeld f 1600 per mijnwerker.
De regeringen  van de westerse wereld, inclusief Nederland zorgen er echter voor dat in de naaste toekomst de aandeelhouders op hun dividend kunnen blijven rekenen.
17. Tenminste 6000 jaar wordt koper door de mensheid gebruikt
Het wordt meestal bovengronds gewonnen. De koperproductie in de wereld in 1969 was 5.8 miljoen ton, waarvan de V.S. de grootste producent met 1.4 miljoen ton. Desondanks moeten de V.S. nog een aanzienlijke hoeveelheid aan koper importeren.
18. De tragiek van de koper exporterende landen.
De twee grootste koper exporterende landen zijn Zambia (719.000 ton) en Chili (680.000 ton), verder nog Congo (361.000 ton) en Peru (208.00 tori). Dramatisch zijn de politieke ontwikkelingen in de laatste tijd voor deze landen. De koperprijs wordt gecontroleerd door de 4 grootste koperconcerns van de  wereld, t.w. ANACONDA, KENNECOTT, .ASARCO en PHELPS DODGE. De prijs op de vrije markt in Londen is van 750 pond in april, omlaag geschoten naar 445 pond in november 1970. Dit is natuurlijk catastrophaal voor landen zoals Zambia c.n Chili. Zambia is maar liefst voor 97% van zijn export afhankelijk van koper, terwijl Chili voor 75%. Onlangs heeft Sir RonaId Prain van het mijnbouw concern HST medegedeeld dat het aandeel van deze exportlanden in de koper wereldhandel in de volgende jaren omlaag zal gaan van 72.1% naar 61. 5% (in 1975). Of zoals de president van de grootste koper maatschappij Anaconda, C.J. Parkinson eind vorige maand heeft gezegd (Mlining Journal, october 30, 1970); ...that nationalisation of domestic mining in the industries by the Cipec mcmbers (Chili, Zambia, Congo, Peru) will accelerate coppcr developments in "more stabIe" areas in world"...
19. Dankzij de ontwikkelingshulp kan het westen zich steeds beter ontwikkelen ten koste van de ontwikkelingslanden
Wat zijn nu de "stable areas" van Parkinson? Een goed voorbeeld hiervan is de grootste koperberg van de wereld in West Irian (voor het eerst ontdekt door de Ned. Exp. onder leiding van Colijn in 1936), met een reserve van 33 miljoen ton erts met een gehalte van 2.5% koper, 40.6% ijzer en 4 dwt. goud en 0.3 oz/ton zilver. De exploiterende maatschappij is Freeport Sulphur. De investering nodig voor dit project is 135 miljoen dollar. Japan zal 75% van de productie afnemen in de jaren 1973-1986. Freeport Sulphur heeft nauwe relaties met Texaco, die grote belangen heeft bij de olieproductie in Indonesië, getuige hiervan zijn de 4 gezamenlijke commissarissen. Hoe het financiering systeem hier werkt wordt duidelijk gemaakt in het commentaar van het blad  Mining Journal, juni 26, 1970, p. 589..."More important, for future projects, however, is the demonstration of cooperation between thc Indonesian Government and Freeport Sulphur and the support of the projects (in the form of guarantees against expropriation, currency in convertability, etc.) by the U. S. and German government agencies".....Volledigheidshalve zei hier vermeld dat ook Nederland deze exploitatie met een bedrag van 14 miljoen dollar steunt.
20. Nieuwe Wingewesten voor de olie-industrie Indonesië .
De vooruitzichten voor de oliewinning in Indonesië zijn voor de. westerse wereld zeer gunstig en wel om de volgende redenen:
1. stabiele politieke situatie. 2. laag zwavel gehalte van de olie (in belang tegen de luchtverontreiniging)  3.zeer grote reserves. (vermoedelijk even groot als in het Midden Oosten). Momenteel is de productie ruim 1 miljoen vaten per dag, maar men verwacht in de naaste toekomst een dagproductie van 3 miljoen vaten (Net zoveel als Libië momenteel). De grote afnemer van deze olie is Japan. Momenteel gaat 47% van de Indonesische olie naar Japan. Alle grote oliemaatschappijen zijn zeer actief met de exploratie vooral in de Zuid Chinese Zee (gebied gelegen tussen Borneo (Kalimantan), Sumatra, Malakka en ten Noorden begrensd door Vietnam). Onze eigen SHELL heeft helaas voor haar aandeelhouders op het gebied van de exploratie in Indonesie achter het net gevist. Bij een vraag van de ASVA om deel te nemen aan een teach-in over Indonesië eind augustus 1970 zei de SHELL hierover telefonisch:"In Indonesië speelt SHELL geen rol van weinig betekenis".Het behoeft nauwelijks betoog, dat de V.S. en Japan alsmede West Europa tegen geen enkele prijs bereid zullen zijn om hun invloedsfeer in Zuid Oost Azië op te geven. Een ieder die zich dit realiseert heeft meer "begrip" voor de Amerikaanse politiek in Zuid Oost Azië. Nog duidelijker wordt het als men Ian Mac Gregor (president American Metal Climax) aanhoort (Mining Journal, oct. 9, 1970, 'p. 309-311): ..."Bearing in mind that it is the private sector which will continue to be relied on the search for develop and produce minerals in the U.S. it is hardly to be wondered that leaders of America's mining industry have been stressing the need for governement co-operation in tax incentives and depletion allowances. There is no doubt however, that as the U.S. has had to·come to terms with its heavy worldwide involvement in the general political and economic sense so.now there are signs of a greater readiness by government to view the whole mineral situation in an international context. Indeed there is understood to be an influential U.N. Lobby in Washington which has been getting support in STATE DEPARTMENT CIRCLES in its efforts to promote the concept of international commodity agreements to help sustain the economic of the developing countries". Interessant in dit verband is om te zien hoe Nederland soortgelijke zaken regelt. De Minister van Ontwikkelingssamenwerking drs B.J. Udink heeft Indonesië een lening aangeboden van 43.4 miljoen gulden, o.m. om te besteden aan de afbouw van het elektriciteitsbedrijf te Mantung op het eiland Banka ten behoeve van de energievoorziening voor de tinwinning. Gelden afkomstig van de Nederlandse belastingbetaler worden besteed projecten, die een grote steun betekenen voor de maatschappijen, die zich met de exploitatie van tin bemoeien zoals de Billiton Mij (kort geleden opgekocht door de SHELL). De winsten, die vervolgens gemaakt worden vloeien naar de aandeelhouder.
21. Per dag worden er op deze wereld 44 miljoen vaten ruwe olie gewonnen en over 10 jaar zal dat bijna het dubbele zijn.
22. Gouden tijden voor de bezitters van mammoettankers.
Tengevolge van de schaarste in brandstof in de westerse wereld is er een onvoorstelbare vraag naar laadruimte voor ruwe olie. De SHELL heeft de grootste particuliere tankschepenvloot. Die vloot komt overeen met 1/6 van het wereldtonnage aan tankschepen en is groter dan de gehele koopvaardijvloot van de V.S. De hoge wereldprijzen voor de ruwe olie blijken in sommige gevallen te leiden tot abnormale hoge winsten. Zo verdiende de Griekse reder Aristoteles Onassis met een tanker op een reis 4.2 miljoen dollar, ongeveer 1/3 van 4e kosten van het schip. (Newsweek, oct. 19, pag. 42, 1970).
23. Milieuverontreiniging is geweld.
Op pagina  17 van the Oil en Gas Journal van juni 29, 1970, staat heel duidelijke taal: POLLU TION WON'T BE A DIRTY WORD ANYMORE
 IF  YOU CAN MAKE A PROFIT OUT OF IT. De lijst van milieuverontreinigende stoffen wordt steeds groter. Sommige zijn kankerverwekkend (nikkeloxide) en andere kunnen zelfs schadelijk zijn op het erfelijke materiaal van de levende cel (zwavel dioxide). Zwangere vrouwen worden aangeraden geen vis te eten, die gevangen worden gevangen in de kustwateren of in zoetwater. Het water bevat veel kwikverbindingen, die worden opgehoopt in de vis.
Het Nederlandse autoverkeer verspreidt jaarlijks ongeveer 800.000 lood. Nieuw binnengekomen op de "hitlijst" is cadmium (slecht voor de nieren) (Budel, Billiton). Zeer interessant is om te zien hoe Amerika, door strenge maatregelen bij de koper raffinage, zijn koper nu elders (in West Europa ) laat raffineren en daarna weer terug invoert, getuige hiervan is het volgende citaat:
.... "possible future legislation is already having some effect on copper smelting activities and has led some U.S, companies to ship copper  in concentration overseas for smelting and refining on a reverse toll basis ".  september l8, 1970, Mining Journal p.241). De zgn. "Muskie Bill ("Muskie is een Amerikaans senaatslid) wordt zeer gevreesd door de industrie. Hierover uit hetzelfde artikel het volgende citaat: It has been pointed out that as it stands it would for all intents and purposes eliminate coal as a source of fuel for electric energy. This is seen to be the case because of proposals that zero tolerences should be established for such trace metals as beryllium, cadmium and mercury. It has been this and some other elements of the Muskie Bill, ... that has prompted one senator to comment "we need pollution controls but we don't need to wreck the economy to install them"...
Een ieder die zich inzet voor de strijd tegen de milieuverontreiniging zal het vroeg of laat moeten ontgelden. Zo heeft president Nixon op 25 november 1970 zijn minister van Binnenlandse Zaken, Walter J. Hickel, op staande voet ontslagen, zonder de gebruikelijke dank voor bewezen diensten. Volgens de correspondent E.G. Lechman van de NRC-Algemeen handelsblad van 26 november 1970 zou een zwaar wegende reden van het ontslag zijn geweest, dat Hickel, die gouverneur van Alaska is geweest, tegen alle verwachting in de zorg voor het leefmilieu zeer ernstig opvatte en daarbij veel industrieën voor het hoofd stootte. Bijvoorbeeld na het lekken bij oliebronnen in zee voor de kust van Californië nam hij besluiten, die bij de olie-industrie verzet wekten.
24. Een blauwdruk van de westerse wereld voor de toekomst :de verdeling van de wereld energie in 1980
De consumptie van ruwe olie in 1970 wordt geschat op ongeveer 45 miljoen vaten en in 1980 op 83 miljoen vaten, Dit betekent, dat in de volgende tien jaar net zoveel zal worden geconsumeerd als in de laatste 110 jaar. De aangetoonde economisch winbare reserves nemen echter nog sneller toe, zodat in 1980 er olie genoeg zal zijn. Zo wordt verwacht dat in 1980 52% van de energie komt van ruwe olie. Het aardgas zal in de volgende tien jaren toenemen en in 1980 18.l% van de energie leveren. De kernenergie in 1980 bedraagt slechts 3.4%. Hoe is met de verdeling van de energie in 1970 over de wereld en hoe zal deze zijn in 1980. De vergelijking van deze cijfers zal ons een inzicht verschaffen omtrent de verandering in de verdeling de rijke en arme landen. De cijfers tonen aan, dat Lat. Amer., Afrika, M.Oosten in 1970 10.6% van de totale beschikbare energie zullen gebruiken en in 1980 10.5%. Dit mag op het eerste gezicht een stilstand betekenen in de steeds groter wordende kloof tussen rijk en arm, maar indien we ons realiseren dat de wereldbevolking in de ontwikkelingslanden veel sterker zal toenemen ziet het er dus naar uit, dat de kloof steeds groter zal worden.
25. "Gaat heen en vermenigvuldig U"
Op grond van de jongste berekeningen zal de wereldbevolking van ruim 3.6 miljard in 1970 tot ruim 4.4 miljard in 1980 bedragen. De sterkste groei
zal in de minder ontwikkelde gebieden plaats vinden. Elke minuut worden in de ontwikkelingslanden twee honderd kinderen geboren, maar veertig van hen sterven binnen een jaar. Vergeleken met hun Europese en Noord-Amerikaanse leeftijdsgenootjes is hun sterfkans twintig tot veertig keer zo groot. De situatie is des te alarmerender wanneer wij ons realiseren, dat op onze wereld driekwart van de kinderen onder vijftien jaar - bijna een miljard - in ontwikkelingslanden leven. Aldus een rapport van de Ver. Naties De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling
(OESO) constateert, dat het Westen in 1969 zijn uitgaven voor de ontwikkelingshulp in vergelijking met 1968 heeft verhoogd, maar
dat de rijkdom van het Westen echter nog sterker is toegenomen. Relatief is de ontwikkelingshulp dus verminderd.
26. Wetenschap in dienst van de wapenindustrie
Sinds 1965 is onze Westerse wereld er in geslaagd om 10 miljoen ton explosieven (= 500 Hiroshima atoombommen) in Zuid-Oost Azie tot ontploffing te brengen en in 1968 tot het aanleggen van 2.6 miljoen bomtrechters voornamelijk in landbouwgronden. Het Zweedse polemologische instituut SIPRI is tot de conclusie gekomen dat de nucleaire wapenvoorraad nu zo kolossaal is dat de hele wereldbevolking met een lading van 15 TNT per persoon opgeblazen kan worden. Als men elke seconde een dollar munt zou laten vallen zouden er 260.000 jaar voor nodig zijn om door al het geld te komen, dat tegen 1980 aan bewapening in de wereld zal zijn uitgegeven (UNESO rapport).
De Nederlandse industrie zal in de toekomst een steeds belangrijke bijdrage leveren voor de bewapening van de Westerse wereld. Zo lazen we in de NRC-Algemeen Handelsblad van 29 oktober 1970 dat :PHILIPS met AEG-Telefunken (Duitsland, werkt mee aan de  Cabora Bassa dam in Mozambique), Hughcs Aircraft International (V.S.), Marconi (Engeland), Selenia (Italië) en Thomson-CSF (Frankrijk) een consortium heeft opgericht, dat een aandeel wil leveren aan de Nato strijdmacht.
27 Wat doet onze regering?
Het beleid van onze regering is er direct opgericht om een systeem in stand te houden, dat ons met haast mathematische zekerheid - naar de ondergang voert. Er zijn geen tekenen die er op wijzen, dat zij dit zij dit systeem om ver wil werpen. In. Nederland zijn een groot aantal mensen, die geloven, dat het systeem zich laat ombuigen in  een andere richting. Zijn er in Nederland nog instanties die een bijdrage kunnen leveren tot het scheppen van mogelijkheden om tot en wezenlijke verandering te komen? Men zou kunnen denken aan onze Nederlandse universitaire instellingen en hogescholen. Immers zij behoren de maatschappij - die hen daartoe via de belastingsgelden in staat stelt - van advies te dienen voor de toekomstige ontwikkelingen van onze samcnleving.  De Nederlandse Universiteiten en Hogescholen zijn echter uitgegroeid tot organisaties, die geen duimbreed mogen afwijken van de door  het systeem uitgestippelde weg. Zij eisen van een ieder een onvoorwaardelijke loyaliteit.
In dit college. heb ik U getracht duidelijk te maken de redenen waarom de verwezenlijking van een door de Universiteit van Amsterdam gedefinieerde loyale samenwerking mij onmogelijk is geworden nog langer naar behoren realiseren. Ik zal in mijn nieuwe werksituatie trachten te verhinderen, dat door de Nederlandse Universiteiten en Hogescholen, mensen en materiaal worden afgeleverd aan organisaties , die door hun activiteiten direct medewerken aan het in stand houden van een systeem, dat onze samenleving bedreigt.
GEOPOL-BAARN

Reactie op mijn lezing: Dezelfde avond schreef de geologie student Kees Windt van het jaar 1964 mij een brief met o.a. de volgende tekst:.. maar deze lezing is voor mij schokkend geweest omdat ik daarbij heb besloten te trachten de confrontatie met ons systeem niet langer uit de weg te gaan. Je zult mijn moeilijkheid misschien ook begrijpen als ik in je eigen terminologie  sprekend, moet erkennen te weten dat ik de loyaliteitsverklaring nooit mag ondertekenen (voor zover ik dat niet reeds doe) maar ik weet ook dat ik geen held ben en hier ligt het dilemma. Je weet zelf welke beveiligingen  in ieders maatschappelijke situatie zijn ingebouwd om te zorgen dat hij niet zomaar zonder kleerscheuren van de wagen waar hij op rijdt kan afstappen om zelfstandig zijn weg te gaan en dus als hij dat noodzakelijk vindt tegen de stroom in te kunnen gaan. Je hebt waarschijnlijk gelijk als je nu zegt dat je elke beveiliging zelf aanpraat en oplegt en dat ze pas in werkelijkheid zullen bestaan als je dat te lang volhoudt, goed, maar dan blijft nog het probleem hoe je ervan af kunt komen om tegen de stroom in te kunnen gaan aan de noodzaak hiervan twijfel ik niet. Ik zeg , geloof ik, niet schokkends als ik erken dat de grond van  mijn overtuiging, dat het heersende systeem moet worden bestreden niet direct ligt in charitatieve gevoelens voor de slaven van onze wereld. Als eerlijk menslievende gevoelens  zouden kunnen bestaan zou misschien het huidige geraffineerde uitbuitingssysteem niet kunnen bestaan, ook mijn overtuiging komt voort uit wat jij in je lezing hebt proberen over te brengen, namelijk dat we er onherroepelijk zelf (en waarschijnlijk binnen afzienbare tijd) aan kapot zullen gaan. Pure menselijke egocentrie dus, maar daarom juist gefundeerd. Een ander punt is dat ik weet dat ik in mijn ééntje nooit tegen de stroom in zal gaan, het zou bovendien weinig effect sorteren. (we zijn tenslotte, althans de meeste van ons, geen reuzen). Misschien ben je het daarom ook met mij eens dat meer kans op enig effect zal bestaan als vele mensen en liefst met gezamenlijke inspanning tegen de stroom in gaan. Jij gaat al, dat is bekend en omdat ik niet graag het kontakt , dat de laatste tijd ongewild op een laag pitje stond, niet te verliezen, maar weer te verstevigen, heb ik je deze , misschien chaotisch brief geschreven. P.S. Essentie misschien: Ik kan mijn raison d'être niet vinden.Kees Windt

30 november 1970  Artikel van Frits Eisenloefffel. Afscheidscollege Tom de Booy
"De geoloog houdt zich bezig met de reconstructie van de geschiedenis van onze aarde en tracht onder meer  met zijn kennis delfstoffen op te sporen, die van belang kunnen zijn voor de samenleving. Hij dient zich daarbij voortdurend bewust te zijn van de rol, die zijn geologie in de maatschappij kan spelen".  Zo omschreef gistermiddag de geoloog dr. Tom de Booy - onder verwijzing naar de nota- Veringa - het vak, dat hij niet meer zal doceren aan de Amsterdamse Gemeente Universiteit. Met ingang van vandaag is De Booy ontslagen uit zijn functie van wetenschappelijk hoofdmedewerker aan het Geologisch Instituut  Zijn gisteren onder grote belangstelling in het Geologische Instituut gehouden afscheidscollege toonde aan, hoe broodnodig een verdere  bewustmaking onder geologen van hun rol in de samenleving is. Immers: "De mens heeft door de tijden heen steeds geprobeerd om aan de aarde verschillende delfstoffen te onttrekken, die hem mede in staat stelden zich in stand te houden. Het lijkt wel of deze zelfde delfstoffen hem momenteel in zijn bestaan bedreigen. De geologische ongelijke verdeling van deze delfstoffen in de aardkorst brengt grote problemen met zich mee. De rechtmatige verdeling van deze delfstoffen is volkomen mislukt. Het heeft geleid en leidt nog steeds tot moord en doodslag."
De Booy werkt deze stelling uit aan de hand van voorbeelden als het Zuid-Afrikaanse goud, waarvan de productie op de apartheidspolitiek drijft; en het koper, waarvan de wereldproductie bijna geheel plaats vindt in slechts vier landen, die dientengevolge onder zware druk van buitenlandse belangen staan. De prijs, die deze vier ontwikkelingslanden (Zambia, Chili, Congo Peru) voor hun koper kunnen krijgen, wordt effectief bepaald door de vier grootste (en samenwerkende) koperconcerns ter wereld: Anaconda, Kennecott, Asarco en Phelps Dodge. In de loop van dit jaar hebben deze concerns de prijs op een voor de producerende landen katastrofale manier laten kelderen. Het zal dan ook niemand verwonderen, dat er in de koperproducerende landen een neiging bestaat om zich door middel van nationalisering ("democratisering", zegt De Booy) van deze funeste invloeden te bevrijden. Maar wat blijkt dan?: De president van Anaconda heeft vorige maand aangekondigd, dat deze neiging de ontwikkeling van nieuwe koperindustrieën in "meer stabiele gebieden " zal bevorderen: de geoloog als onderkruiper. Maar niet alleen is dit systeem - waarin geologen zonder ethische principes te hanteren plegen mee te draaien - volgens De Booy misdadig, het is, zegt hij, bovendien levensgevaarlijk voor het voortbestaan van de mensheid. Bewapening (" er is genoeg nucleaire wapenvoorraad om de hele wereldbevolking met een lading van 15 TNT de man de lucht in te blazen "^l) en milieuvernietiging (is geweld) hebben met geologie te maken. De maatschappelijke gevolgen van deze verschijnselen gaan de geoloog dus aan. Wat ligt er dan méér voor de hand, dan de bestudering van deze aspecten van de geologie in de geologische studie op te nemen? Toch heeft het feit, dat dr.de Booy dit in Amsterdam heeft trachten te verwezenlijken, tot zijn ontslag geleid. De Booy: "Het beleid van onze regering is er direct op gericht om een systeem in stand te houden, dat ons met haast mathematische zekerheid naar de ondergang  voert. ·Er zijn geen tekenen, die erop wijzen, dat zij dit systeem omver wil werpen. Zijn er in Nederland nog instanties, die een bijdrage kunnen leveren tot het scheppen van mogelijkheden, om tot een wezenlijke verandering te komen? Men zou kunnen denken aan onze Nederlandse universiteiten en hogescholen. Immers, zij behoren de maatschappij van advies te dienen voor de toekomstige ontwikkelingen van onze samenleving. De Nederlandse universiteiten en hogescholen zijn echter uitgegroeid tot organisaties, die geen duimbreed mogen afwijken van de door het systeem uitgestippelde weg. Zij eisen van een ieder onvoorwaardelijke loyaliteit," aldus dr. Tom de Booy, die zijn - met enigszins pop art-achtige dia's geïllustreerde - afscheidscollege met een soort oorlogsverklaring beëindigde: "Ik zal voortaan trachten te verhinderen, dat door de Nederlandse universiteiten en hogescholen mensen en materiaal worden afgeleverd aan organisaties, die door hun activiteiten direct medewerken aan het in stand houden van een systeem, dat onze samenleving bedreigt".

Ook dit artikel van Frits Eisenloeffel was bedoeld voor het Handelsblad-NRC, maar werd om ' onvoorziene' omstandigheden niet gepubliceerd

4 december 1970 Vrije Volk in rubriek Journaal
Vandaag is dr. Tom de Booy, tot voor kort wetenschappelijk hoofdmedewerker aan de Universiteit van Amsterdam, zijn tweede loopbaan begonnen. Als free-lance  journalist. De geoloog, die begin dit jaar bij de Hoge Raad een aanklacht tegen minister Luns is per 1 december ontslagen wegens "structurele moeilijkheden" en de ''de slechte samenwerking met zijn .collega's." In zijn afscheidsrede keerde dr. De Booy zich fel tegen het regeringsbeleid, dat erop gericht is "een systeem in stand te houden dat ons met haast wiskundige zekerheid naar de ondergang voert". Een aantal kranten, zoals de Telegraaf, het Algemeen Dagblad en het Handelsblad-NRC, dat speciaal een verslaggever naar De Booys afscheidscollege had gestuurd; heeft er met geen woord melding van gemaakt. Dezelfde Handelsblad-NRC verslaggever; schreef begin oktober in opdracht van zijn krant een artikel over het Zuidelijk Afrika-Congres in Nijmegen, waar zich een verhitte discussie afspeelde tussen Tom  de Booy en Basil Davidson over de zin van hulpverlening aan bevrijdingsbewegingen in Zuidelijk Afrika. Het verslag haalde de krant niet, hoewel de hoofdredacteur Heldring zei de problematiek op zichzelf voldoende interessant te vinden. Op 13 december 1969 publiceerde Tom de Booy een artikel in de Algemeen Handelsblad, waarin hij de rol van de grote oliemaatschappijen in de Biafraanse oorlog aan de kaak stelde. Een week later diende de Shell een formeel protest in, overigens zonder de feiten afdoende te weerleggen. Tom de Booy, die vanmiddag in het Haagse perscentrum Nieuwspoort zijn opwachting maakt, gaat voortaan zelf de Geopol-publikaties verzorgen.

18 december 1970 Scholing Socialistische Jeugd
Onderwerp geologie en politiek.

Lezingen  die ik heb gehouden in 1970 over onze aarde

De aarde van geboorte tot zijn dood. Van links naar rechts: Geboorte uit het stof van de de oernevel en eindigt als stof van de witte dwerg

Titel van de lezing:"Waar gaat onze aarde naar toe ?
Wetenschap, onderwijs en politiek zijn in de tegenwoordige samenleving niet meer van elkaar te scheiden. De wetenschapsman en docent moet zichzelf en ook anderen ervan bewust maken, dat zijn ontdekkingen grote maatschappelijke gevolgen kunnen hebben. Hij mag dan ook nooit de economische, politieke en sociale betekenis daarvan uit het oog verliezen. Het moet dan mogelijk zijn om de steeds groter wordende kloof tussen rijk en arm in grond, geld, kennis of bewustzijn, kleiner te maken.
Dr. DE BOOY zal trachten aan de hand van een serie dia 's die hij tijdens Andes- en Himalayaexpedities en op studiereizen door Europa en Amerika maakte, duidelijk te maken de enorme betekenis die o. m. de olie- en aardgasvondsten in de wereldpolitiek hebben. Het aardgas in Groningen en de olievelden van Lybië, Nigeria, het Midden-Oosten, Indonesië en Alaska halen niet alleen de aarde, maar ook de mensen die daarop wonen, ondersteboven.

Deze lezingen zijn  te boeken bij het secretariaat J.W. Bottenheim, Koninginneweg 154, Amsterdam-Z 
In het jaar 1970 zijn door mij in de volgende plaatsen deze lezing gehouden:
Zuid Beijerland ,Goes, Terneuzen, Doetinchem, Groningen, Gorkum, Tholen, Axel, Bergen, Vlagtwedde, Laren,Terschelling, Schoorl 

Opmerkelijk is dat ik na de dramatische middag van 28 april 1970 (viering van het éénjarig bestaan van EGO, toen door de Commissie Harting werd gezegd dat het EGO project niet meer mocht plaats vinden in het Geologisch Instituut en ik zou worden voorgedragen voor ontslag, moest ik naar Groningen voor het geven van een lezing.
Op 30 november 1970 hield mijn afscheidscollege en de volgende dag moest ik Terschelling een lezing geven. Na afloop van de lezing te lang in de kroegen gezeten met vrienden en de trein gemist naar Baarn, zodat ik de nacht in het station heb doorgebracht!

Een van de recensies in de pers over mijn lezing zoals die van 18 februari 1970 in Doetinchem.
De barre weersomstandigheden hadden een nadelige invloed op het bezoek aan de interessante lezing met kleurendia's over de "De aarde" door de Volksuniversiteit dinsdagavond belegd in zaal Wildenbeest. De kleine groep, die sneeuw en gladheid had getrotseerd, is getuige geweest van een zeer leerzame inleiding  en weergaloos mooie dia's, door dr. Tom de Booy uit Amsterdam  over dit onderwerp vertoond.
De heer De Booy begon zijn lezing met te stellen, dat het in verband met de geschiedenis van de aarde en haar toekomst zo moeilijk is het "begrip tijd" aan te geven. Geologische waarnemingen bevestigen dat de aarde reeds 5000 miljoen jaren bestaat en dat de maan dezelfde ouderdom heeft. Eigenaardig  is echter, dat de stenen, die op de maan zijn gevonden veel ouder zijn, dan de oudste stenen der aarde. Onderzoekingen hebben tot de veronderstelling geleid, dat 1 à 2 miljoen jaren geleden, de eerste mensen op aarde hebben geleefd.  Op wetenschappelijk terrein komt men soms tot uitspraken in deze materie , die flagrant met elkaar in tegenspraak zijn. De oceanen zijn van veel latere datum dan de aardekorst. Over de wijze van het ontstaan der oceanen is men het in de kringen der wetenschap nog niet geheel eens. Men verkondigt die theorie van het uit elkaar drijven van continenten en het wegzakken ven continenten. Spreker kende aan beide theorieën een kern van waarheid toe. Geologen veronderstellen dat in de bodem van de oceanen nog grote rijkdommen aan delfstoffen te vinden zullen zijn. Deze delfstoffen· zullen in de komende .jaren een belangrijke rol gaan spelen in de samenleving. Men denke b.v. alleen nog maar aan het aardgas. Het ontstaan van de bergen en de loop der rivieren daar doorheen, die de afval van de bergen, veroorzaakt door aardbevingen, lawines en andere invloeden, naar zee afvoeren, getuigen van enorme krachten onder de aardkorst. De kleurendia's (deskundig toegelicht) gaven een boeiend beeld, van de geologische onderzoekingen, die de laatste jaren over onze planeet "Moeder Aarde" zijn verricht.

Al met al een bewogen jaar waar ik de Universiteit vaarwel heb gezegd en mijn  eigen weg ben ingeslagen. We zullen zien wat er in de komende jaren staat te gebeuren.

15 februari 1971 Reactie op mijn lezing: Waar gaat de aarde naar toe? van C. R. A. van Stolk uit Bergen N.H.
Zeer Geachte Heer de Booy, Dit is een dankwoord, achterna, voor de voortreffelijke en hoogst stimulerende lezing,die U Zaterdag j.l. voor ons hebt gehouden. Wij, d.w.z. mijn vrouw en ik, krijgen nog voortdurend bedankjes,maar ik realiseer mij,dat die kennelijk U beiden zouden moeten bereiken. Vandaar deze brief. Misschien vergis ik mij, maar het kwam mij voor,dat U werkelijk warme menselijke reacties op Uw lezing uitlokt. Aannemende dat ik mij daarin niet vergis, hierbij mijne reacties. (voor wat zij waard zijn!). Revoluties zijn m.i. explosies, die ontstaan bij onderdrukking, langdurige vooral. Omwentelingen zijn eigenlijk permanent, althans, zouden dat moeten zijn. Bevolkingsexplosies zooals na den oorlog, hebben ten gevolge, dat zelfs de zachtmoedigste regeringen en misschien wel juist de zachtmoedigste, worden geconfronteerd met voortdurend de schokken wegens het achterblijven met de snel nodige hervormingen. (De niet zachtmoedige, totalitaire systemen hebben daarvan minder last, omdat zij à priori verdrukken met geweld en wel terstond en grondig). De Franse,en Russische revoluties,om er maar een paar te noemen ,zijn bloediger geweest naar gelang de druk groter is geweest, langer heeft geduurd. De aanstaande zwarte explosie in Zuid Afrika zal te bloediger zijn daar zij langer is tegengehouden.
Standen,establishment, enz.
Inherent aan de menselijke natuur. Hoe onzinnig ook, gezien vanuit wetenschappelijke hoek. Men behoeft slechts de bovenste laag te elimineren om te zien dat zich onmiddellijk een nieuwe bovenlaag vormt, hardnekkiger (naar gelang jonger van structuur en onbeschaafder) dan de vorige. De dictatuur van de nieuwe negerstaten is bloediger dan wat dan ook. Dat neemt niet weg,dat er gaandeweg een nieuw soort minder materialistische, voor mijn part intellectuele bovenlaag kan ontstaan, die meer regeert door voorbeeld dan door bezit! (Is dat inderdaad, zoo?).Hoe het ook zij, ik bedoel,intellectueel,spiritueel en sober. Een dergelijke bovenlaag, is m.i. slechts denkbaar, bezield door een geloof,  wel te verstaan, een spiritueel geloof, geen materieel geloof, want dat brengt Stalins, Bresjnieffs voort. Ik ben dus bereid om te geloven aan een betere, voor mijn part andere bovenlaag, maar die moet clan toch ook gevormd worden! want die is er niet.!
In Uw lezing heb ik,als ik het wel heb,U tweemaal horen refereeren aan 2000 jaar geleden. Een naam hebt U niet uitgesproken,want dat is in deze moderne wereld synoniem geworden met bijgeloof, achterlijkheid, gebondenheid,willekeur en knevelarij! Toch is "2000 jaar geleden^" het enige punt dat in Uw lezing positief is, houvast geeft en richting voor de toekomst. U hebt in zekeren zin, gebroken met deze samenleving. Ik vind dat moedig, maar het is slechts een begin. Ik heb eens gevraagd aan een van onze briljante wetenschapsmannen(Prof. Natuurkunde). Hoe kom je aan je ideeën ? Bouw je die op uit hetgeen bekend is, of krijg je inspiratie". Bijvoorbeeld: Ineens een idee: "Zou het ook zoo kunnen zijn? "Ja natuurlijk het laatste! " was zijn antwoord en dat zal, neem ik aan ook Uw antwoord zijn. Deze lezing, is goed, in zooverre dat zij ons mensen en ook Uzelf aan het denken zet. Ik denk bijv.op dit moment met U mede! Maar,deze lezing is een begin! Geen einde. Ook niet voor Uzelf!  U hebt studenten medegenomen en U hebt hen bewust uit hun denksleur gehaald! U hebt dat gezien als een verdieping van de perceptie. Accoord! U hebt niet als de schoenmaker, bij Uw leest willen blijven,al werd U dat als voorwaarde gesteld voor het in functie blijven (heb ik dat goed begrepen?) Nu hebt U "A" gezegd, maar U moet verder. Waarheen? Terug naar de miljoenen en miljarden jaren, eindigende in het niets, waarmede de Geologie U confronteert kunt U Uw studenten niet langer aandoen en ook blijkbaar Uzelf niet!
Uw wetenschappelijke training geeft U de mogelijkheid om op allerlei wetenschappelijk gebied in korten tijd dieper te boren en (ook op economisch terrein), maar er heeft zich nog niet iets geopenbaard aan U wat richting geven kan aan Uw- behoefte en uitgesproken aanleg om leiding te geven aan jongeren."  Ik kan U ook niet helpen! en als ik het zou kunnen, zou ik het zeker niet doen, omdat eenieder dat voor zichzelf moet zien. Wel kan ik enkele dingen noemen,die misschien voor U de moeite waard zijn om nader onderzocht te worden. Ik noem er, twee, neen drie! Misschien is het er toch maar een, want wellicht zouden in Uw geval die drie samen kunnen vallen tot slechts een.
Psychiatrie!,Astrologie, Religie. Dat zijn zij dan!
Astrologie, is volkomen nonsens,volgens ieder wetenschapsmens. Kwakzalverij! Best, maar er zit wat in! Wat? Niet de horoscoop komt uit!Want die komt niet uit! Wel komt de karakterbeschrijving dikwijls uit. Wel is er een tendens tot het geboren worden op verjaardagen van bloedverwanten, veel mijner kleinkinderen werden geboren op mijn verjaardag. Twee mijner zoons (een ijzige tweeling) werden geboren op den verjaardag van hunne overgrootmoeder. Een andere zoon werd geboren op den verjaardag van een andere overgrootmoeder. Dat is slechts een voorbeeld in mijn eigen kleine kring. Met het badwater is ook het kind weggeworpen, kennelijk U met Uw wetenschappelijke training, zoudt misschien kunnen proberen om waarheid en kwakzalverij te scheiden? Psychiatrie en religie. Kunnen die gescheiden blijven? Wat denkt Jung daarvan? Ik heb terloops enkele richtingen aangeduid. Mocht ik"toevallig" raak geschoten hebben, hetgeen "elk mens toch kan gebeuren" dan zou ik het aardig vinden om t.z.t. nog eens van U te horen. Inmiddels verblijf ik met vriendschappelijke groeten Hoogachtend C.R.A. van Stolk

24 februari 1971 vermoeiend en interessant interview met Boudewijn Chorus, redacteur van het Utrechts studentenblad Troof

27 februari tekst interview van Boudewijn Chorus gekregen, wel geschrokken van felle taal..

- Tom. Geen gelul meer over jezelf en de toeren die er om jou heen gebouwd zijn links. en rechts. -De geologie en de universiteit is voorbij. In de aksie hebben we gezien dat het alleen maar ging om demokratisering van de happy few, dat die alleen maar beter georganiseerd moest worden om nog effektiever mensen te kunnen onderdrukker, uit te buiten, te gebruiken. De few dus die happy genoemd kunnen worden, omdat ze door hun kennis, door hun overslag aan bewustzijn de anderen duidelijk kunnen beheersen, door ze hun revolutionair élan te laten inleveren bij de bank van lening en daarvoor geld terug te geven in de vorm van inspraak die niet verder gaat dan hun direkte omgeving. Dat waren dus degenen die me demokratisering bezig waren zonder perspektief.
Daar hoorde ik ook bij en als je daar mee bezig bent en je ontdekt opeens dat je bezig bent met de verwerving van niets anders dan een fopspeen, dat komt het wel even aan. Het lose end. Je begint met je te verwonderen over de samenleving waarin je je bevindt, zegt: dat klopt niet, je wilt medebeslissen, dan de eindeloze diskussies en dan merk je dat het allemaal niks is en dat het demokratiserings streven  weer een gekonditioneerdheid was, demokratisering van de top. De potentie van die top om te kunnen onderdrukken vermeerderde je alleen maar. Je gaf ze de methodes om het alleen op subtieler wijze te doen. Toen we daar langzaam aan achter begonnen te komen kwam de tijd van impasse, kwam het vakuüm weer. En wie stonden er de loer om de ontstane leegte in te vullen? Globaal twe groepen. Eerst natuurlijk het gekonditioneerde kapitalisme. Ophouden met je aksie, hier is je studiebeurs, hier is een Z.W.O.-studie, hier is een assistentschap, aan het werk! Een tastbaar alternatief nietwaar. Dus: terugzuigen in het systeem door die geldgoot. De tweede groep: disciplinaire organisaties. De duidelijke dogmatiese aanval, het kanten-klaar idee, ontwikkeld via Marx, Lenin enzovoort.Eerst macht krijgen en daarna aan die vrijheid gaan werken. CPN, Marxisties-Leninistiese Studenten
Dus van éen verbondenheid door de strijd voor gelijkluidende (idealen, inspraak, medebeslissing, openbaarheid van bestuur en beleidsvoorbereiding) naar een verbondenheid door hergroepering in disciplinair gestoelde organisaties - met een differentiëring van idealen en de methodes om ze·te bereiken. Zo te zien een logiese ontwikkeling. Aan de ene kant oplossing van het vakuüm door inlijving in centralistiese front: groeperingen (de individuele beslissing in handen van de autoriteit van een discipline die binnen organisaties uniform wordt gemaakt) aan de andere kant uitsplitsing van doelstellingen en te volgen methodes. De bons dus ook aan het Ni Dieu Ni Maitre - idee, dat toch juist school begon te maken (onder meer via projekt-onderwijs).
Ja. Ik vat de twee groepen ook onder een noemer. Het gaat niet om een invullen van het ene machtsblok door het andere. Door de konfrontatie met de macht - en dat hebben. we geleerd in het Maagdenhuis - zagen we opeens dat in de lege ruimte die we onszelf hadden gekreëerd, de spelruimte die we onszelf hadden aangemeten, dat in onze eigen Vrije Maagd binnen vier dagen opnieuw een volledig fascistiese maatschappij kon worden opgebouwd. Opnieuw reproduceerden we datgene wat we in onze opvoeding kregen ingepompt. Het heeft ons het inzicht gebracht, hoezeer we denken in machtskoncentraties, in tegenstellingen, in termen van verliezen en winnen. Maar als dan de ludieke figuren komen, de Jakob Juttes en de Hans Hofmannen, dan zie je door het zwijgen wat hen werd opgelegd waar de krisis werkelijk lag: in ons denkpatroon. En nu begint daar het vervolg van te komen.  Heel langzaam, niet revolutionair maar evolutionair, komt het besef dat het positief resultaat een verkleinde maagdenhuis-therapie is die binnen de talloze ontstane aksiegroepen in feite wordt gehanteerd. Ze krijgen bij het scheppen van die tegenstellingen de gelegenheid om naar de diepere gronden te gaan. We gaan terug naar de vraag: waarom zijn we er altijd op uit om, als we een groep vertegenwoordigen, ons af tijd weer van die groep te distantiëren in plaats van namens die groep iets in het midden te brengen? Steeds dat standpunt bepalen van: tégen die groep, vóór onze groep. Dat moet niet langer. Dat leidt af van de werkelijke strijd. En dan zie je, dat het anarchistiese perspectief wel degelijk terug komt en een enorm voordelige taktiek of ideologie - hoe je het noemen wil - is in déze lokale situatie. Dus ik spreek niet van Zuid Afrika en wat in dat rijtje thuishoort, - dat is van second priority. Het gaat nu en eerst om je eigen omgeving. Wat konstateer je daar. En wat ga je nu doen. Gezamenlijk of alleen. Om het vakuüm op te vullen. Dat vakuüm dus, waarin wij met 'ons geordende leven' een systeem in stand houden dat eenvoudig de mensheid in zijn totaliteit gaat elimineren. Het ligt vóór ons, maar we weigeren nog om het te zien. We kunnen dat vakuüm niet, door een stellingenoorlog, doorbreken maar alleen door een guerrilla van de ergste soort. Nemen we het toepasselijke voorbeeld van de Schelp van Shell: iedereen weet dat een schelp potdicht blijft als je er hard tegen tikt. Wat moet je dus doen?
Wanneer je niet meer luistert naar degenen voor wie en met wie je als guerrillero vecht, dan wordt je verslonden.
Tik er zacht tegen, er komen Shell mensen uit lopen,- mensen als wij, dus we zetten ons er NIET tegen af en op het moment dat die mens niet meer namens de schelp maar als MENS spreekt, op dat ogenblik is hij solidair met onze strijd, de strijd om een samenleving waarin de mens als individu de kans heeft zich te ontwikkelen. En met die solidariteit komt de mens automaties in moeilijkheden met die schelp. De schelp begint te roepen. Er dreigt gevaar: komt terug mannetje, anders,klappen we dicht en verlies je je benen. De man moet dus heel hard rennen; je stuurt hem dus terug, hij zit in die schelp, - en wat zien we? Hij is niet meer zo loyaal ten opzichte van de werking van die schelp.
En dat is het, antwoord aan degene die voor machtspolitiek kiest: wanneer je probeert de sluitspier van die schelp door te snijden, dan kan het gerepareerd worden. Dat is zelfs gunstig voor de schelp, de kosten worden ruim verhaald op de bewoners van de schelp. Het is dus veel beter om daar dat bewustzijnsruimende element, die solidariteits-verwerving, de sluitspier als zout op te lossen, te desintegreren waar mogelijk. Hij verliest de kracht en de wil om te overheersen. De elite-loze strijd, de guerrilla met de permanente feed-back.
- Geen messen dus als wapen om de sluitspier door te snijden, maar een wapenuitrusting door solidarisering.
Ja. Wat Stokely.Garmichael zegt: The truth is like salt in an open wound. The more you want to get it out the deeper it goes in. Dus precies dit: je kent een feit en dat feit zet je tussen twee mensen in. En elke vent - en dat zie je veel in links - die probeert om dat feit politiek te gaan verdraaien is mijn regelrechte vijand. Neem de volkstelling. De kritiek van links gaat voorbij aan de essentie. De bevolking van Nederland heeft NIETS tegen de volkstelling, ze weten de ballen van het CBS. De maatregelen worden uitgevaardigd daar anonieme heersers. Natuurlijk wordt dat niet meer  aanvaard, maar het is steeds opnieuw een bewijs van de juistheid van de visie van de gewone man: 'hij' wordt toch verneukt. Door massaal invullen van de volkstelling-vragen neemt de Grote Frustratie alleen maar toe. Het gaat dus niet om zinnige argumenten maar, om de politisering. De fout van links is nog steeds dat ze er teveel van uitgaan dat we hier in een zogenaamde parlementaire demokratie zitten in plaats van in  een onderdrukte samenleving. Elke inspraak legt het af tegen het Wetboek van Strafrecht. Geen hond van links heeft in de gaten dat de fundamenteelste regels uit de grondwet, dag na dag worden overtreden door wie zich parlementaire demokraten noemen: art.3, art.7 en ga zo maar door.
-Als we even bekijken óf, en in hoeverre een benadering van een dergelijke strategie (Stokely Carmichael) hier in Nederland wordt gepraktiseerd. Blijven nog over verzetsgroepen als de Vrijheidsschool Amsterdam, de Socialistiese Jeugd, Rode Jeugd, harde-aksie groepen en - aan de andere kant - nog niet genoemd de kabouters, die zich in feite al een wapenuitrusting hebben aangemeten waarvan ze nu (doods verklaringen Oranje Vrijstaat, personal promoting Roel van Duyn, ja/nee meespelen in het parlementaire spel, verkiezingen Tweede Kamer, uitgesplitste groep Caspar Schukinck Kool etc.) inzien dat die weinig effektief is. En dan niet te vergeten de - ook door de KEN en CPN bevorderde - buurt en wijkkomitees. Tekent zich het strukturele antwoord af of blijft het bij prikken? "
Dat is moeilijk te zeggen. Ik ben zeker blij met die hele ontwikkeling van kabouters, met de KEN en met de aksiegroepen. Een heleboel mensen zijn daardoor in staat geweest om een maagdenhuis situatie te kreëren, te zien dat theorie alleen niet genoeg is en te ontdekken dat daar meteen weer komt: de elite, hoe iedereen meteen weer achter een Roel van Duyn aanloopt. De taxichauffeur gaat op hem stemmen ("nou ja, dat is lollig joh") tot op het moment dat Van Duyn daar zit en zich dus konformeert aan het spel dat die taxichauffeur juist ervaart als het grote bedrog. Natuurlijk, hij doet het op zijn manier. Maar de taxichauffeur leert weer en opnieuw: ook gij, Brutus! En de happy few tuint er het hardst in. Ze kennen de werkelijke haat niet die iemand heeft die voor een dubbeltje is geboren. Het gevoel van altijd de lul zijn. Maar steeds duidelijker ziet hij het mechanisme waarmee hij onderdrukt wordt. Dat het eerst Colijn was of Kuiper en dat het nu Van Duyn is. En evengoed, aan de andere kant, zien we dat een Ralph Nader in Bussiness Week 'our greatest friend' wordt genoemd. Wij kunnen zijn taktiek gebruiken; het is precies -.wat we nodig. hebben; dank u wel! , - kraait de happy few. En zo is het met een Lucas Reinders en ga maar door.
De Groenen en de Vrij Nederlanders
Dat is trouwens een typies kenmerk van veel zich links noemende vogels bij bladen als Vrij Nederland en De Groene. Zo'n Reinders van VN of een Van Dullemen van De Groene - die laatst nog eens een volle dag met me is komen praten - het zijn jongens die verdomd hard werken èn een blad maken met hun volle inzet. Theoreties zijn zè heel goed onderlegd, veel beter dan ik. Maar zij wensen niet de dingen die zij zeggen en waar ze volgens hun schrijven voor staan door te voeren naar hun eigen leefsituatie. Zolang ze hun meningen spuien en dat met de nodige aandacht doen, vinden ze dat dat genoeg is. Kijk en zolang het zo is, vindt ook niemand ze gevaarlijk en zijn ze ook niet gevaarlijk. Ze beschouwen hun journalistieke prestatie als guerrilla, terwijl het allemaal nauwelijks een aanzet is. Kijk, dan vind ik dat ze een onvergeeflijke denkfout maken. Ze zijn overtuigd van hun nuttig werk, maar ze trekken niet de noodzakelijke konsekwentie uit hun opvattingen, ze maken niet de nodige analyse. Kijk en dat bedoel ik met we moeten nog een stapje dieper gaan. Een heel aardig voorbeeld van de inkompetentie van zo'n Vrij Nederlander om die akkolade naar zijn eigen leefsituatie door te trekken - ook ·al zijn ze heel positief bezig en kan ik ook iets aan hun werk hebben - heb ik kortgeleden zelf op de voet kunnen volgen. Maar ik moet je eerst nog laten zien dat het niet alleen op dit niveau is. Op het Kapitalisme '70-congres in Tilburg was ook ik degene die onder de indruk was van Mandel: Die sprak op mijn intellektueel niveau. Maar een paar weken later, in Amsterdam op die diskussie tussen Mandel en Den Uil maakte ik het anders mee. Ook daar vond ik Mandel geweldig, ik was épris. Maar naast me zat een arbeider. Die stond op een gegeven moment op en riep tegen het forum: meneer, u lult. U zegt aan ons arbeiders hoe wij het moeten doen. Hoe weet u dat, u bent helemaal geen arbeider. Houdt u zich toch bij uw leest. Ga weg, ik heb niets te maken met u." En toen wist ik: die man heeft gelijk. De grote fout die wij maken, en die de Reindersen, de Kousbroeken, de Gortzakken, de Mandels en noem ze maar op, maken, die gaan moraliseren over de Vietnamezen, de Palestijnen, de Mondlane Stichting enzovoort is, dat ze vergeten de gegevens en de meningen en de feiten op hun eigen leefsituatie.te projekteren. En dan kan het zijn dat het toch guerrilleros in disguise zijn en het prachtig, prima, -wie ben ik om ze te veroordelen. MAAR:de boom herkent men aan de vruchten - en nou kom ik op het voorbeeld - want toen ik een keer een test heb gedaan, prikte je door als ballonnen.
Wat is het geval? Ik schrijf een stukje voor.het ASVA-bulletin over Indonesië: Daarin spuit ik de droge oliefeiten op - inderdaad: ·te droog voor de pers, daar hebben ze ook niet de ruimte voor, maar een van de medewerkers van Vrij Nederland, die ziet daar toch ·brood in en wil er toch een stukje van maken. Die man is bij me gekomen, heeft alle in- en outs gehoord. Daarbij als kernpunt dat de Shell in Indonesië achter het net heeft gevist bij de exploitatie van de olie. Hij slaagt er prima in om het zaakje te herschrijven in het 'Vrij Nederland-jargon' dus dat is: 'kapitalistiese schurkachtigheid' en ga maar door, met de daarvoor te vinden VN-termen. Hun taal waarmee ze zich afzetten tegen de struktuur. Goed. We nemen dus nog aan dat ze in disguise zijn, nietwaar. Maar wat gebeurt er? In oktober wordt het allemaal gepubliceerd onder de kop Shell en Japex, de domme en de slimme schurk en een week later krijgt Ferdinandusse een telefoontje van de Shell waarin hem wordt gezegd als de donder de aantijging van schurk te rektificeren of anders zal de Shell een half miljoen eisen via een kort geding. En wat doen de Vrij Nederlanders? 'Nota bene na overleg met de redaksie van De Groene - zoals ik laten hoorde - hebben ze gezegd: wij kunnen ons dit niet permitteren, wij willen juist die ongekontroleerde marge die ons gelaten wordt invullen en nu worden we gekontroleerd. Ga eens na gewoon·door een telefoontje van een mannetje bij Shell-Nederland, wat maar een pion is vergeleken bij de grote Shell een bedrijfje dat toevallig benzine aan de pomp verkoopt met het merk Shell!, maar het heeft geen zin die half miljoen te riskeren, omdat we dan ons werk moeten stoppen. Natuurlijk, ze hadden het verloren. Maar wie zegt dat ze niet door stavast te zijn, de guerrilla te beoefenen, vijf maal zo groot waren geworden? Maar nee, meneer Ferdinanusse gaat naar de Shell met de broek vol en wat komt er op 31 oktober in VN - ausgerechnet op pag. 3 onder een interview van Bibeb met Witteveen - zonder inleiding of wat ook:: Rechtzetting op verzoek van Shell. ( ... ) Van de zijde van de Koninklijke Shell is bezwaar gemaakt tegen de titel, en tegen op Shell betrekking hebben zinsneden in het artikel, met name tegen de passage: 'onze eigen Shell, die zo nu en dan mag paraderen als het toppunt van internationale schurkachtigheid kapitalistiese en helaas op het voor haar aandeelhouders op het terrein van de exploratie een onhandige schurk. De redaksie van VN kan het standpunt van Shell billijken ... etc. En op deze manier laten ze hun eigen medewerker vallen, in naam van de Koninklijke Shell. En je zult zien, het wordt bij VN nog als een guerrilla-aksie gerationaliseerd ook, als je er naar gaat vragen. Kijk en dan is voor mij de koek op. Daar zit geen greintje politieke motivatie bij die jongens. De oplossing was zo eenvoudig geweest. Ze hadden het hele verhaal kunnen publiceren, dat de Shell gebeld had en zo. Dan hadden ze van mij nog nadere gegevens kunnen krijgen en ze hadden het verhaal kunnen besluiten met: we zullen in ons volgende nummer de rechtzetting afdrukken, precies zo als de Shell het wil. Kijk, dan was de Shell natuurlijk geëxplodeerd en VN had van zijn verlies winst gemaakt. Maar,- en dat is mijn interpretatie hoe het komt - ze kunnen niet anders, omdat hun beginpunt opportunisties is.
Dat sjablone, dat salon-revolutionaire is de grootste vijand van de werkelijke strijd. Deze farizeërs zijn véél erger als vijand dan een Geertsema en een Van Riel, die - en;dat is oprecht daar ben ik van overtuigd - tegen me zeggen: ik geloof in dit systeem en ik geloof dat de meerderheid van het Nederlandse volk achter dit systeem staat. En als je zegt, dat dat niet zo is en je kunt ze ervan overtuigen, dan weet ik dat ze liberaal genoeg zijn om te zeggen: goed dan vertrek ik. En dan zal links wel boos wezen dat ik een Geertsema zit te verdedigen. En om dit ook voor De Groene te staven dit: aan Gortzaks gemoraliseer over de Palestijnen kun je het zien. Ik was daar diep door geschokt. Wat zien we in het Midden Oosten? We hebben een klein groepje mensen die daar histories met de ballen tussen de deur zitten. Klap. Er komen vliegtuigkapers en dat is het sein voor Gortzak. Is hij - volgens de strategie - werkelijk de analyse had uitgevoerd, dan had men kunnen zien, dat Amerika en Rusland het beide over twee dingen eens waren: een EL Fatah is okay, maar meneer Habash, die daar een duidelijk internationaal revolutionair front wil vormen, tegen het imperialisme, tegen het staatskapitalisme, die meneer die moe$t verdwijnen. En zo geschiedt, want ze worden nu systematies afgemaakt. En voor mij wordt een Gortzak medeschuldige aan dit soort geintjes dóór te schrijven wat wel en wat niet goed is. Dat is een kolonialisme van het ergste soort. Een journalist van De Groene. Maar ze zijn beter dan de Vrij Nederlanders. Want toen ik dit, wat ik jou nu vertel, aan Van Dullemen zei kon ik uit zijn reaksie duidelijk merken dat hun opzet niet opportunisties is. Een verschil dus dat heel wat uitmaakt. Gortzak heeft zich, toen hij over die Palestijnen in Televizier werd aangevallen ook moedig geweerd. Op VN heeft De Groene dus idealisme vóór, maar de parallel ligt in het niet kunnen dóór projekteren op de eigen situatie. Ze zijn een autoriteit en dat blijven ze. Daarom mogen ze geen fouten maken als met die She!l, als met die Palestijnen. Het zijn opiniebladen, vergeet dat niet. Maar aan·mij en aan jou komen ze aan de achterdeur vertellen: jij wilt het te zuiver, je wilt het te mooi, dat kán niet.
-Je hebt zelf ook, na je ontslag in Amsterdam, met GEOPOL verkenningen gemaakt in de journalistiek. Hoe waren je ervaringen?
Ja, dat was ongelooflijk interessant. Want ik heb weer gezien, dat ik - en dat staat diametraal tegenover wat ik net over VN verteld heb - een kapitale fout heb gemaakt. Niet meer toebehorend aan de wetenschappelijke elite kwam ik in de journalistieke elite. Via lidmaatschap van Nieuwspoort, NVJ en dat soort hebberige organisaties. Ik kom daar met de veronderstelling te maken te hebben met een goed rood stelletje. Ik zie dat het niet zo is. en als ik ze daarover aanval dan zeggen ze ·in koor: niet schieten! wij zijn gevangenen. En zie het verschil met de wetenschappelijke elite: de journalisten wéten het van zichzelf en zullen het je ook zeggen. Ze horen bij de onderdrukte klasse. Hoofdredaksie en direksie zijn rechts. En wat eronder zit is zo links als wat. Die zeggen meneer, ik moet eten! En ik maakte dus wéér de fout, die wij altijd maken. Het zijn je vrienden, en daar moet je je niet tegen gaan afzetten. Ze zijn zich bewust van hun geketende positie. Op zich is dat al een bewustzijnsverruiming die explosief kan gaan werken. Ik zie veel brood in die groep mensen. Alleen, het vriest nog dertig graden en hun wollen kleren liggen nog bij de bank van lening.
De Demka-aksie
Bij mijn werk voor de Demka-aksiegroep Rook op heb ik dezelfde fout gemaakt. Ik zag en hoorde van die groep. Ik bood mijn medewerking aan. Ik spui mijn kennis en hup, ik wordt meteen in het keurslijf van het kompromis gedrukt. Had ik het scherp gespeeld, dan was het weer een eenmansguerrilla geweest, ik had met de resultaten van het onderzoek van hun stank een persoonlijk suksesje kunnen boeken, maar de wezenlijke problemen zouden daarmee onaangetast blijven. Dat merkte ik halverwege mijn werk en toen ben ik er mee gekapt. Een weg terug was er niet. Er was een ongelijkheid in die aksie. Zolang ik niet bereid ben zelf in een krotje naast de Demka te gaan wonen moet ik er met mijn grote gore kapitalistiese poten vanaf  blijven. Mijn fout was een evaluatiefout. Dezelfde die ik nu VN en De Groene aanreken. Wanneer je niet meer luistert naar degenen voor wie en met wie je als guerrillero vecht dan wordt je verslonden.
Wat is je konklusie uit die fouten?
Als ik een student hier krijg, een potentiele direkteur dus, slachtoffer van de nieuwe opleiding tot obergruppenführer nietwaar (want de oude corps-opleiding is aangepast aan de eisen van de tijd; - het zou best eens kunnen dat de oude  corpsballen de revolutionairen van·straks zijn en de technokratièse student van nu de gevestigde kaste van straks!) en hij komt bij me praten in dat universitaire straatje om mij te misbruiken voor zijn proefschriftje of doktoraal skripsie dan houd ik mezelf voor:de rijken van geest zijn rijk omdat ze altijd ontvangen hebben, de armen arm omdat ze altijd gegeven hebben. En ik geef die student dus niks meer. Dat is dus een arbitraire grens die je trekt, een kwestie dus van prioriteiten. Wat is dan het alternatief, het raison d'être voor mezelf? Ik moet proberen de kennis die ik heb zo  om te buigen, te vertalen voor diegenen die daar het meest behoefte aan hebben in de strijd. Je vertaalt zonder iets te verwachten. Niet zoals vroeger dus het pionnenoffer om een kasteel te pakken, nee, je geeft alleen en je luistert.  Op die manier probeer ik nu te werken. Op die basis ook  - natuurlijk het kan ook weer op een teleurstelling uitlopen - werk ik nu samen met de groep die de stoot heeft gegeven tot heel wat belangrijke peilers dan de aksie van de afgelopen jaren (maagdenhuis, dolle Mina, koninginneverjaardag/politieke verjaardag). Een groep  die zich ze!f verjongd heeft - ik spreek nu over de Amsterdamse afdeling - die  de oude paternalisten van zich afgeworpen heeft en nu bezig is die stap dieper, die analyse, te maken: de SJ. Je kunt die samenwerking een samenscholing noemen: zij scholen mij, ik school hen. Een uitwisseling van know·how, via lezingen, diskussies, bulletins. En we zitten dus helemaal in die analyserende fase, terwijl de praktijk op een zacht pitje staat. Wat de pedagogen en zo verkeerd begrijpen in hun beoordeling van de werkende jeugd is dat ze met hun brommer en hun stuffie willen, maar ze willen scholing hebben. Ze willen weten hoe het zit. En dan worden ze te lijf gegaan met statistiese onderzoekingen enzo en daar komen natuurlijk alleen maar als-ik-m'n-natje-en-m'n-droogje-maar-heb  antwoorden uit. En dan kunnen de sociologen weer zeggen: zie je wel, ze willen alleen de bromfiets. En daarom moet je het niet van dat elite-tuig  verwachten. Die fout moet ik ook verdomd goed beseffen. De werkende jeugd krijgt in de gaten dat het niet gaat om vijf, zeshonderd gulden loon, maar dat er nieuw geld komt, dat zijn bankbiljetten waarop staat: kennis.  Die bankbiljetten, dat weten ze, zijn verkrijgbaar aan de universiteit. Maar daar komen ze niet. En daar zal de Mammoetwet ook wel even heel goed voor zorgen: daar zullen ze ook niet komen. Dat er een nieuwe keuken is waar weer nieuwe recepten worden en bereid - ze proeven het want ze krijgen weer wat anders te vreten - hebben ze goed in de gaten. Het vakuüm dat we al konstateerden zijn ze bereid te accepteren. Ze zien het onder ogen. En zie daar vooralsnog het verschil met de student en met de langharige stufrokende damslaper. Behalve die samenwerking met groepen als de SJ heb ik dan ook nog mijn lezingen. Op het platteland, in Vlagtwedde en ook zoals bij jullie in Utrecht voor de gamma-cyclus, de universitaire 'happy few'. En dat doe ik om het kontakt met de anderen niet te verliezen. Want dan zou ik de fout naar de andere kant maken. Ik moet de DS·70ers leren kennen, want anders isoleer ik mezelf in de strijd. En het gekke is, dat ik op zulke lezingen - die op het platteland vaak uitlopen tot diep in de nacht - geweldige ervaringen opdoe. Mensen die geweldig open staan voor alles. Waar ik niet tegen praat maar mee praat. Die genoeg hebben van een semi-revolutionair als Van der Louw. En dan merk ik hoeveel agressie er eigenlijk onder de goudsluier zit. Hoe de mensen toch voelen dat ze belazerd worden . Dat er niet naar hun geluisterd wordt, getuige bijvoorbeeld de één-uur-staking. Een enorme teleurstelling voor hen, die staking. Negentig procent van de werkende klasse geeft op  beschaafde, rustige wijze blijk van hun protest en een uur later staan ze in de kamer te lullen alsof er niets gebeurd is. Dat gaan ze nu heel duidelijk  voelen. Het vertrouwen is zoek: En ze weten dat ze niet de mogelijkheden hebben en ook niet zullen krijgen - want niemand steunt hen, de pers niet, de partijen niet - om dat vertrouwen te herstellen. En dus heb je een struktuur van een samenleving waarvan de werkende klasse deloyaal wordt. En  daar hebben we dan via een omweg onze man in de schelp. Pas het toe op mijn lezing in Utrecht voor de gamma-cyclus en zie hier: ik word gevraagd door een hoogleraar chemie die zijn studenten, gewild of ongewild opleidt voor de A KZO, voor Dow Chemical die in Terneuzen een deelproces van de produksie van napalm beheerst, ik word gesubsidieerd door de Nederlandse staat, ik bevind me daar tegenover, face en face met de vijand. Inklusief de studenten die daar zitten. Dat moment  van vijandschap houdt pas op meteen wanneer zij namens zichzelf spreken en niet namens de struktuur. Dan is de vijandschap omgeslagen in de sfeer van Vlagtwedde, dan heb ik te doen met de eerste verschijnselen van deloyaliteit. En de sikkeneurigen en de tegenstribbelaars blijven in de kontramine. En als ik vertrek, dan zitten ze natuurlijk weer zo waar ze al zaten, al!een - en dat hoop ik dus - ze zijn weer een beetje deloyaler. Ik geef ze geen alternatief, maar ik laat ze zien dat ze zelf ook geen alternatief hebben.We zien samen in de tijdelijke vriendschap in wat voor leegte we zitten. En als we dat nu goed leren beseffen, jij en ik en zij, dan komt het invullen ook zeker. Want dan zijn we een stuk verder. Je moet met elkaar praten. Het interfereren. En weer het grootste gevaar: elitevroming. Zolang je dat niet ziet, ga dan in je tuintje zitten en stem VVD.
Tenslotte graag je mening over de ontwikkeling van de derde wereld. Ja. Let even op dat die naamgeving: eerste-tweede-derde wereld puur kolonialisties is, heel subtiel weer dat verschïl aangeeft. Op de meest subtiele en interessante wijze houden de grootmachten in de praktijk die onevenwichtigheid in de ekonomie in stand. Amerika en Rusland kunnen het ook alleen maar overleven als ze elkaar in stand houden. Amerika-Rusland-Japan-EEG, dat is de grote kongsie, geworden. De onderontwikkelde gebieden, dat wil dus zeggen de gebieden die de kongsie tot ontwikkeling hebben gebracht, moeten eronder gehouden worden wil de kongsie zich handhaven, want die gebieden hebben de waardevolle grondstoffen. Hoe doe je dat? Eenvoudig: door niet teveel te investeren in die gebieden. We zien duidelijk, dat de investeringen van bijvoorbeeld Amerika veel hoger worden in Europa dan in de derde wereld, waar bijvoorbeeld in Latijns Amerika de investeringen een procentueel veel geringere progressie vertonen dan voorheen. Aan de andere kant probeert de kongsie zoveel mogelijk de grondstoffen te verkrijgen uit politiek stabiele gebieden. Brazilië is er het voorbeeld van, tegenover bijvoorbeeld Chili dat gemeden gaat worden. Bovendien dat de research naar surrogaat-grondstoffen steeds intensiever worden aangepakt. Ik voorzie dat de derde wereld tot 1980, 1990 volledig in de greep blijft van de kongsie. Alle middelen zullen te baat genomen worden om die grip te behouden. En een Allende heeft geen schijn van kans. Zoals die sociaal-demokraten hier gefaald hebben, zal hij - want hij is ook een sociaal-demokraat een Joop den Uil, geen marxist - ook falen. Ook een Sekou Toure zal vóór '73 - als die bauxiet uit Guinee komt - gevierendeeld zijn. Weinig andere hoop dus, dan die van het maagdenhuis: de aksie is nuttig, gunstig, maar ze slaagt niet in de opzet. En dan kom ik op onze wereld. De multinational coöperations ('vindt elkaar in een weekend om een oliekartel te vormen') hebben straks nieuwe olifanten nodig, zoals direkteur van Siemens zegt: ik ben een oude olifant gewend om dikke boomstammen te vervoeren. Hun zorg gaat niet uit naar de sociale onrust op de universiteiten, of het geweld op straat of in de derde wereld, maar naar het feit dat de jonge olifanten óf verloren raken aan de subkultuur - omdat ze dóór hun intelligentie en dóór hun begaafdheid het niet meer zien - en zich volspuiten met heroine en op een eiland in de stille oceaan zitten voor voorlopig, het verlies van raison d'être van de jonge intelligentia, óf zich ontwikkelen tot revolutionaire guerrillero's. En de Siemens-man ziet nu dat hij alleen nog de mediocre vogel krijgt die het alleen doet voor het geld. De oude olifanten hebben het nooit voor het geld gedaan. Zij deden het to build an empire, power. De tremendous egos die willen heersen. En dan weer terug naar die derde wereld, waar we, dus zien dat de eerste twintig jaar geen wezenlijke vooruitgang zal worden geboekt omdat de oude olifanten stug door blijven gaan hun internationale boomstammen voort te dragen, de multinational coöperations zullen hun power uitbreiden. Maar dan dus de noodgedwongen overname door het leger mediocre vogels. En daar zal de revolutie beginnen. In de politiek hebben we dat al gezien (waarom hebben we een technokratiese samenleving? omdat de politicologen in staat zijn gebleken tegenspel te leveren, die nu in de kamer zitten zijn het soort mediocre vogels dat we in de corperations krijgen en we krijgen het nu in de ekonomie, de overgebleven grote macht. En zie hoe de mediocre vogel in de politiek handelt om te weten hoe hij in de ekonomie gaat handelen: de Udinks en de Bakkers zijn de koryfeeën van ons parlementaire stelsel, want door hun domme grollen maken ze het volk duidelijk bewust hoe het verneukt wordt. Tegenspel van de politieke bonzen ten opzichte van de industrie is vrijwel nul, vandaar dat de technoloog misschien ongewild  technokraat is geworden, hij voelt zich daarbij lekker, het is een soort drug voor hem geworden, die aanvankelijke bewustzijnsverruiming komt de vernauwing en ziedaar: hij merkt dat er aan de top geen Loudon meer zit, maar een mediocre vogel, een man zoals hij: opheffing van de ongelijkheid. Bij gebrek aan blauwdrukken voor de toekomst zal het gebouw van de ekonomie onvoltooid blijven, tot stilstand komen en tenslotte in elkaar storten. Uit de stofwolken (de Chinezen hebben al gezegd: iemand die op de grond slaapt kan niet uit bed vallen! ) van het geleidelijk ineenstorten hoop ik, dat het geleidelijk invullen zal ontstaan.- Een van de eerste punten van de agenda van de wereldrevolutie, die zich dus niet in één keer voltrekt - zal dan moeten zijn de relatie man-vrouw, dat betekent de opvoeding, dat, betekent waarschijnlijk de pre-natale opvoeding. De werkelijke gelijkwording kan pas komen als de zaak in het reageerbuisje wordt geregeld. Niet de schepping van allemaal gelijke mensen dus, maar hantering als positief van de verschillen tussen de mensen. Als men die positief ziet dan laat men de mogelijkheid van ontplooiing van de verschillen, en dan denk ik aan het ontstaan van mondiaal-begrip, mondiaal denken. Van het lokale Neanderthal-idee naar het mondiale denken. Dat mondiale denken moet nu ontstaan, kan alleen maar ontstaan als de overlevingsdrift van de huidige jonge generatie groot genoeg zal zijn. Als dat zo is. zullen problemen als de beheersing en kontrole van de oergevaarlijke computer vanzelf worden opgelost. En degenen die lopen te roepen dat we het allemaal niet meer zullen beleven vanwege de milieu-vervuiling zijn wel nuttig, maar krijgen geen gelijk omdat het probleem van de milieubeheersing ook het probleem de kapitalisten is. Meneer Nixon, de Shell, de Esso zijn momenteel de grootste voorvechters van milieu-orde want wat zeggen ze: pollution is not any longer a dirty word as long as you can make a profit of it. En dus zien ze in dat ze daar twee keer aan kunnen verdienen en dat, als ze dat niet doen, de wil tot kopen van de consument zich beneden het nulpunt gaat bewegen. En dat is het einde.
B.C.

Maart 1971 Brief van mijn nicht Mariette van Hall
Lieve Tom, heb zo juist je stuk in Troof gelezen.; als je jouw manier van praten kent, is het als interviews wel te begrijpen; zo niet is moeilijker omdat je spontane manier van spreken een lijn vaak moeilijk et ontdekken valt. Maar mijn grote probleem na het lezen van dit interview is gebleven,  wáár in Godsnaam zie je je zelf? Je wilt je niet vijandig opstellen tegen iets of iemand als ik het goed begrijp, maar van binnen uit veranderen (maar je veroordeelt mensen die dat zélf doen (V.N ers en Groene) omdat die zich weer aansluiten bij een systeem). Je manier van leven je wijze van optreden doet me enorm denken aan wat ik begrepen heb van Chrisjna Murtié 's ideeën: pak aan wat je tegen komt en doe dáár wat aan on the spot. Maar m.i. is het on-mo-gelijk om zo te werk te gaan in jouw gevoel want je lezingen, je werken: er moet een lijn in zitten, maar welke...? voor wie vecht je, voor de arbeider? (dat kun je niet want je bent er zelf geen) voor de happy few -welke happy few en waarvan? in verdomd veel opzichten ben je er zelf eentje van; in andere ook weer niet. Wát versta je onder "happy"zijn? kennis??  als je in "Johnson aan de lopende band sta en met bepaalde mensen om me meepraat, zij er bepaald mensen die niet  zo'n erge behoefte aan kennis hebben (waarmee ik niet wil zeggen dat er meer kennis zou moeten komen voor een heel groep mensen ...! bien entendu!). Je praat over je "kennis"als een stabiel stuk, wat je onder je arm hebt, zoals Max Croiset over zijn helderziende gave (of vloek ?) kon spreken gister op een lezing maar bij hem in het een onveranderlijk gegeven! terwijl 't bij jouw kennis is die echter contant aangevuld, veranderd en onderhouden moet worden; maar hoe selecteer je je nieuwe gegevens? 't Is een primitieve vraag, maar ik ben zo zeer iemand die in de trend van de bestaande instellingen denkt, dat ik me gewoon afvraag "waar je bij hoort:  of zie je je zelf als een soort "apostel" , revolutionair" maar dan niet in de wat verwaterde betekenis die 't woord gekregen heeft? 't Spijt me, 't is allemaal wat onsamenhangend geworden, maar ik snap er ook dan de ballen niet meer van. De kritiek aan tafel zijn inderdaad niet gevallen van vaders zijde: hij had al genoeg moeite 't gekeuvel te kunnen volgen! Groet Adrienne en de kinderen. Salut Mariette.

25 maart 1971 Uit mijn dagboek. Essentie: revolutie bestaande ongelijkheid ontmaskeren dwz 1e klas trein 1e klas dood gaan etc

2-14 april 1971  Ski vakantie in Grindelwald  en  wandeltocht Stechelberg (Zwitserland)

13 april 1971 Brief van de voorzitter van Genootschap voor den Rechtsstaat Mr N.J.C.M.Kappeyne van de Copello (ook gericht aan Mr de Jong Schouwenburg, Mr Struycken, Jhr G. van Benthem van den Berg)
Mijne heren. Tot mijn spijt heeft de Heer Claassen mij namens de studenten laten weten, dat zij om een drietal redenen tot de slotsom zijn gekomen dat continuering van ons gesprek in de vorm waarin het geschiedt weinig zinvol is. Zoals de heren studenten doen gebruikelijk hopen zo spoedig af te studeren en hun tijd is dus dan zeer in beslag genomen om aan een werkgroep deel te nemen. Tenslotte zijn zij van mening dat men over een concreet onderwerp pas goed kan spreken als men minstens eens per maand met grondige voorbereiding en veel inzet van een ieder te werk gaat. Het spijt mij dat wij onze werkzaamheden met de heren niet kunnen voortzetten. Inmiddels zeg ik U dank voor uw bereidwilligheid om daaraan deel te willen hebben. Met vriendelijke groeten. Uw Kappeyne van de Copello

14 april 1971 Bij terugkomst brief met harde kritiek van Maarten van Dullemen naar aanleiding van ons gesprek in januari 1971. Hieronder enkele ciaten uit zijn brief en mijn antwoord geschreven op 15 april

Beste Tom, He, he,daar ben ik dan eindelijk. Het heeft me grote moeite gekost contact met je op te nemen na de vreselijke tot niets leidende uren die je me op die zaterdagmiddag bezorgd hebt ! Ben er minstens twee dagen doodziek van geweest. Na afloop was ik alleen maar murw en we hadden nog niets concreets afgesproken. Je moet echt beloven een volgende keer niet zo je spraakkunst, ijdelheid en zuiverheids toetsingen bot te vieren! Beloofd?

Beste Maarten, Dank voor je brief met veel informatie ook wat betreft mijn indruk op jou tijdens je bezoek van 16 januari , dat je de 3 eigenschappen die je meende niet een volgend keer naar je hoofd geslingerd krijgt kan ik onmogelijk beloven. Want ik ben ijdel (wie is het niet) die zijn gedachten etaleert de ene doet het met zijn mond  de andere met zijn pen en weer een ander wel een titel en carrière of god mag weten wat. ik heb chronische behoefte tot het etaleren van mijn twijfels en  een klankbord nodig! en tevens probeer ik tot een nulpunt te komen dat altijd lager ligt dan het vorige. Helaas is het eerste contact met elkaar totaal de mist in gegaan. Het enige hoop geven er van is wel dat we blijkbaar er beide minstens 2 dagen dood ziek van zijn geworden. In mijn dagboek staat geschreven: M. van Dullemen zeer frustrerend bezoek geen resultaat. Groen of paarse of rode nergens meer vertrouwen in.  Jij kwam namens de Groene blijkt  en blijk ik (zo lijkt het me thans na analyse ) reageer ik hier op ( dus op de zgn links pers) zo allergisch dat een contact met Maarten van Dullemen daardoor totaal onmogelijk bleek, ik kom nu met het volgende concreet voorstel :Is het mogelijk  te spreken met Maarten van Dullemen en dat tijdens  dat gesprek mogelijkheden voor een andere samenwerking worden uitgewerkt?  Zo ja dan zal ik van mijn kant beloven om zo zakelijk mogelijk te blijven en tegelijkertijd zo eerlijk en kritisch als het in mijn vermogen ligt en niet op de guerrilla manier zoals de vorige keer (Er kwam toen iemand namens de GROENE). Zo niet dat is jammer om geen gelegenheid te hebben gehad kennis te hebben mogen maken met Maarten van Dullemen - want dat kan ik wel zeggen - hetgeen mij bijzonder interessant lijkt; want ik heb behoefte aan mensen te ontmoeten en geen dingen. Ik heb behoefte aan mensen waar ik gezamenlijk mee kan werken aan de analyse van het perfide systeem , deze analyse (inclusief onze eigen levenssituatie en niet alleen Vietnam c.s  ) deze geestelijke striptease zal een beginnetje moeten vormen misschien letterlijk en figuurlijk kan bijdragen tot een uitbanning van een systeem dat ons allen in en wurgreep houdt. Ons denken is er mee geperverteerd, zo gecorrumpeerd dat we nauwelijks meer merken. Deze striptease kost energie, tijd en vooral de eis om zich geheel bloot te geven aan de ander. Het is alleen mogelijk als de ander niet namens een element van dat systeem komt, want de Groene is een onderdeel,van het kapitalistisch systeem. Het hoort er bij, zeer toepasselijk is wel de volgende zinsnede uit Business week van 17 oktober "Ralph Nader might just turn out  to be marketing's man best friend when it comes to coping with the fast growing megamarkets of trillion dollars economy".

Helaas geen antwoord gekregen.

Donderdag 15 april 1971 Bespreking familie de Booy
Aanwezig Adrienne, Tom, Jan Maarten (mungle), Mariette en Mauk. Tevens verwerkt nog aanvullende opmerkingen
1. Besloten werd dat we vijf voor half zeven' s-avonds gaan eten voor laatkomers 10 minuten speling dwz na vijf over half zeven geen voer meer.
2. Korveen wisselt op donderdag avond voor het avondeten dus de nieuwe korvee moet direct de vuilnisemmers verwisselen; en op straat zetten. Vanzelfsprekend verzorgt de korvee ook de vuilnisemmersop maandag avond (voor die avond dat men te laat was) .
3. Bij niet nakomen van afspraak moet de schuldige de rol van Mamma overnemen, afwassen koffiezetten etc
4. De korvee begint op donderdag 15 april met Jan  Maarten daarna volgt de volgende week Marriette en daarna Mauk.
5. De regeling van de financiën van Jan Maarten en Marriette: Elke maand 10 gulden zakgeld, de rest van de uitgaven met voorgeschoten geld betalen. Wanneer dit geld op is de uitgegeven gelden verantwoorden met een zo gedetailleerd mogelijke afrekening om daarna weer een nieuw voorschot te krijgen. Uitgaven die niet gelden onder normaal worden afgetrokken van het maandgeld. Mauk krijgt 13,- per maand.
6. De fietsen dienen in goede staat te worden gebracht.
7. De zomervacantie wordt door een ieder zelf geregeld. Voor gelden nodig voor deze plannen kunnen Jan Maarten en Marriette zich wenden (met goed uitgewerkte plannen) tot Grootmoeder, die heeft toegezegd  om iets te betalen aan de vacanties van JM en Mar.
8. Het .huis aan de Waldeck Pyrmontlaan 3a sluit haar poorten van 26 juni - 15 juli 1971_. Een ieder moet een goed heen komen vinden_.
9. Woensdag 21 april zullen J.M_. en Mar. worden doorgelicht op het adviesbureau, zij zullen deze dag van school vrij vragen.
10.Tennismiddag van 1/2 5 - 1/2 7 op vrijdagmiddag met Pappa. Iedereen van de rest van de familie is welkom

16-30 april 1971. Artikel in Troof. 1 mei nog rood?
Verzetsstrijder Tom de Booy, waarmee we in troof 13 (u weet wel van de centrale postdienst & de lepeltjes, alles mede gesubsidieerd door het kuratorium waarvan we nog geen cent gezien hebben) een uitvoerig gesprek hadden, zit sinds maandag de 18e april in het Utrechtse Huis van Bewaring aan het Wolvenplein. De Booy, die er zonder twijfel in zal slagen het halve gevangenispersoneel om te turnen, zit vijftig dagen uit, omdat hij het verdomt de boete die de Hoge Raad hem voor zijn aandeel in de Maagdenhuis-bezetting oplegde te betalen. Hoewel Tom zich in zijn cel zeker vrijer zal voelen dan menige gefrustreerde kapitaal-sabbelaar van de. N. V. Opleidingsbedrijven te Den Haag (p/a Veringa, Ministerie van Onderwijs) is het toch eigenlijk wel te gek dat het linkse gebroed zich thuis met de PSP of de PPR zit op te fokken, terwijl Tom en zijn kornuiten via ingewikkelde manipulaties van de justitie straks als martelaren uit  de bus van Mulder, Westerhout, Roolvink, Kruisinga, Udink, Schmelzer & Co's moeten komen. Onbegrijpelijk dat we dat zomaar schijnen te nemen zonder ook maar een formeel studenten-protestje, Wolvenplein-demonstratsietje of wat ook. Laat staan ontzetting. En hoe zal dat nou straks gaan als soortgenoten van Tom reeds weken tevoren zonder een vuiltje aan de lucht voor aksies waar ze alleen maar van dromen worden vastgezet? Zie het godsgruwelijk ontwerp van de Commissie Mulder en vraag je af waar al die enthousiastelingen blijven die de laatste tijd voor een verdriedubbellng van het ledental van organisaties als Amnesty International zorgen. Is het dan helemaal gezegd met de opsomming van wat argumenten-tegen, .- of wordt het voor de donder tijd voor een kleine knechting van het haagse establishment dat onze demokratie verkracht? Straks kunnen we zelf vanuit de gevangenis een kaartenaksie starten, omdat we er drie weken terug aan dachten om dit stukje te schrijven. Justitiële molens malen immers langzaam maar fijn. Hallo?

Grepen uit mijn dagboek opgemaakt in de het Huis van Bewaring aan het Wolvenplein in Utrecht van 20 april t/m 9 juni 1971

Twee foto's van het Huis van Bewaring I aan het Wolvenplein in Utrecht. (In de 19^e eeuw ontstond in Amerika en Europa het idee om mensen op te sluiten in gevangeniscellen als nieuwe humane manier van straffen. De gevangenis aan het Wolvenplein in Utrecht was de tweede cellulaire gevangenis in Nederland en nu de oudste nog bestaande. De officiële opening was op 1 juli 1856)..

Dinsdag 20 april Gemeld bij politie bureau Baarn. Met agent Lodestein naar Huis van bewaring in Utrecht. Ze hadden het vonnis nog niet. Terug naar Paleis van Justitie aan de Hamburgerstraat. Daar in cel gestopt  Even later met boevenwagen naar Huis van Bewaring. Kleren ingenomen en kleiding van het Rijk. Gestopt in cel B 1/18. Gelucht met dieven en stropers. 4.45 kwam Bibliotheek man,  6.19  haring met 10 boterhammen en half pakje margarine (dat is ook voor het ontbijt).Vilstiften moeten worden ingeleverd.  7.30 boeken gebracht  8.10 koffie en 9.30 wassen en 11.00 gaat het licht uit.
Woensdag  21 april:
Goed geslapen. Om 4 uur wakker bezoek van  Humanistisch Verbond. Zakjes vouwen. Eten om 12.30 gepraat met man die kind had doodgeslagen . Gesprek met directeur van 1 uur .In de avond recreatie pingpongen.
Donderdag 22 april Onrechtvaardigheid blijft altijd bestaan omdat we altijd ongelijk aan elkaar blijven en deze ongelijkheid niet willen erkennen en respecteren. Ongelijkheid is de werkelijkheid het verbloemen ervan misdadig   (Van nu af aan elke dag een spreuk opgeschreven). De pater zei: : Judas heeft geen berouw getoond Petrus wel. Lust u nog peultjes!?  I.Q. was laag in de lik volgens de pater. Ook zo'n  lieve uitspraak voor en geestelijke verzorger. De kerk moet met de grond gelijk gemaakt worden zodat zulke duivelse praat niet meer verkondigd kan worden
Vrijdag 23 april  De kennis  over iemand moet authentiek zijn niet via de overlevering Zie de reiniger. Wat hij ook gedaan heeft hij is een mens en blijft het en verdient een menselijke behandeling.
Bindingenenergie waterstof naar ijzer toename daarna afname. WAAROM!  Is ijzer het stabielste element ? De fout m.i. van Einstein is dat hij de lichtsnelheid als constante beschouwt waarom geen onzekerheid invoegen.
Tuchthuisboef gesproken, hele leven onder justitie. Hij zegt dat je niemand moet vertrouwen, daar moet je vanuit gaan Hier bevrijd gebied zie hij. Hij is 19 jaar.
Eigendom is diefstal dus ook geestelijk eigendom dat men moet geven aan de massa. Oppassen dat je iets niet in een politiek kader plaatst  want dan gaat het weer fout
Idee van bevrijd gebied van onze cel het idee samen ontwikkeld met Jan Ebeltjes.
Ik mag nu al in de avond pingpongen , ik heb de plaats ingenomen van de reiniger Bertus van der Poorten poot. Wat een klasse justitie. Normaal moet je een tijdje zitten voordat je deze recreatie mag hebben.
Zaterdag 24 april Het absurde is meestal het dichtst bij de waarheid.
In de krant bericht over het rapport van Demka die spreekt over een electro oven die schuld had. Misschien heeft mijn rapport geholpen bij dit onderzoek Maar je vraagt je af waar mijn actie goed voor is. De overheid gaat met de eer strijken en alles blijft weer bij het oude! In de krant niets over de voorgeschiedenis. De pers  is  door en door verziekt.
Zondag 25 april  Iedereen hoort in de gevangens slechts enkelen worden hierin onderbracht vooral diegenen die niet over grond, geld, kennis, bewustzijn etc en voldoend macht en beschikken
Bij eten zei bewaker tegen mij dat de voogdijraad  jongens opleidt voor de gevangenis

              Interieur van het Huis van Bewaring Wolvenplein

Maandag 26 april Menselijkheid is de grootste vijand van het kapitalistische stelsel. Het doet er niks toe wat je gedaan hebt je moet je waarde laten zien en daarop wordt je beoordeeld
Uitgezonderd zijn die ontuchten hebben gepleegd, die worden door de rest op een afstand gehouden. Wonderlijk de scheiding tussen seks aan een kant en roof en moord aan de andere kant. Dat moet een diepere betekenis hebben.
Merkwaardige sensatie opeens had ik moeilijkheden om met de gevangenen contact op te nemen, nogal vijandig. De eerste roes van excitatie ebt schijnbaar weg en nu komt de leegte is al zijn vormen naar voren.  De hopeloze strijd geen ander alternatief te hebben dan elkaar te bejatten en in elkaar te trappen. Het gevecht  van de jungle. Ook dit is een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Ze leven als gekooide roofdieren.
Iemand vroeg me of ik in de bouw werkte. Ik schijn me zo aangepast te hebben dat ze me nauwelijks of niet herkennen  Tijdens recreatie  van een Limburger gehoord wat hij allemaal heeft uitgespookt 21 inbraken, autodiefstal 50 stuks. Vechten en nog eens vechten. Hii zegt ook: ik praat niet. Heb altijd 2 messen op zak. Geweld en nog eens geweld. the survival of the fittest.
Dinsdag 27 april  Humor is een vorm van relativiteit.
Bij het krijgen van het eten zei ik tegen de reiniger dat de buik en onderbuik gevuld moesten zijn. Antwoord dan kan je hem weer leeg trekken.

De linker zandloper: In het heelal geeft bij splijting uranium (Ur) energie en streeft naar ijzer (Fe), terwijl waterstof (H) bij fusie energie geeft en ook de elementen zwaarder dan waterstof maar lichter dan ijzer. Alles streeft naar de vorming van ijzer .
De rechter zandloper (meer bedoeld als metafoor) zien we dat door de mens met behulp van ijzer uranium en waterstof bommen worden gemaakt, wat dus energie vergt. Omgekeerde wereld die leidt tot onze ondergang ?  

Woensdag 28 april.  Een egoïst bestaat niet want die is dan de grootste vijand van zich zelf
Ego (na twee jaar) is dood of levend net wat je wilt. Leuk gesprek gehad met bewaarder (tussenvoegsel. Daarvoor had ik het in mijn dagboek over bewaker nu de eerste keer over bewaarder) 's middags basketbal op de luchtplaats. Kort overzicht van  van voedsel dat we hier krijgen : 's ochtends of bruine suiker  of 1 ei. 1 kop thee, 10 uur kop koffie soms twee, middageten aardappels, vlees,groenten, puddinkje, 's-avonds brood 10-12 + 3 sneetje kaas of vlees , 2x week half pakje margarine  Je ziet men kan met heel weinig gelukkig zijn zelfs met en dichte celdeur. Alleen zonder boeken zou ik het niet zo prettig vinden.
Donderdag 29 april Leven is begrip hebben voor onbegrip Uitslag Kamerverkiezingen DS 70- en Soc winnen, Niemand hier, behalve enkele bewaarders, is er in geïnteresseerd. Maar dan ook HELEMAAL NIET, geef ze ongelijk De maatschappij heeft hun buitengesloten. Gewerkt door zakjes te vouwen. De bewaker zette het luikje open omdat ik werkte. Als ik bezig ben met hoofdarbeid is dat voor hem geen werken zo ingekankerd is arbeid, arbeider). Een man die iets produceert. Heerlijk bezoek van Adrienne en Mauk
vrijdag 30 april  Een autoriteit  iemand die nooit autoritair is
Met Jan Ebeltjes afgesproken dat onze cel bevrijd gebied is en daarbuiten de gevangenis. Eerste brief geschreven aan Jan:
" Vanuit het bevrijde gebied Voor de bewaarders  (levend in bezet gebied) B 1/18 -B 1050  Voor mijn  vriend Ebeltjes (ook op bevrijd gebied  van uit het bevrijde gebied.) Voor de bewaarders  B 1/14 C 2095. Jij tekent en hebt daardoor en middel om je uit te drukken

Tekening van Jan Ebeltjes

Ik doe het met mijn mond of pen om me te bevrijden van het harnas dat ze tevergeefs ons proberen aan te trekken Ze geven het nooit op ...wij ook niet.  De enige structuur waar ik in pas is mijn kist of urn, maar ik ben zelfs van plan om een bandje met scheldwoorden mee te nemen in de kist om dit te laten afdraaien tijdens de begrafenis als iedereen een potje staat te huichelen! Deze brief wordt je overgebracht door iemand die we gevangen hebben genomen, maar het is een heel geschikte man. Mao heeft gezegd dat men krijgsgevangene altijd goed moet behandelen want ze kunnen geestelijke herscholing goed worden gereclasseerd in onze vrije maatschappij. Bedenk goed we vechten niet tegen deze personen maat tegen de vastgeroeste structuren die het geestelijk milieu verkankeren en daardoor iedereen gevangen zetten.

Tekening door mij gemaakt in het HvB Tekst: grijze gelijkheid van de gevangenis met groen ongelijke vrije gebieden waarin vrije mensen wonen. Doel alles moet van grijs groen worden. Ruimte buiten aarde om daarna van groen weer grijs te worden of te wel de eeuwige revolutie!! C1-14 C 18 zijn de cellen van Jan Ebeltjes en Tom de Booij in het Huis van Bewaring te Utrecht

(Tussenvoegsel. Iets  wat ik me nog sterk herinner maar niet heb opgeschreven is dat wanneer ik zat te lezen in mijn cel en de bewaarder binnen kwam, ik aan hem vroeg wat  voor hem kon doen. De omgekeerde wereld).
Zaterdag 1 mei Vrijheid kan men niet kopen en niet krijgen alleen voelen.
Gesprek met beroepskraker in 3 maanden 1 miljoen! Erg trots over zijn daden. Tijdens TV kerels op de vuist onderling niet schelden, maar slaan.
Zondag 2 mei  Menselijke zwakte is de bron vorm zijn kracht
Maandag 3 mei Leven is geweld
Met bewaarder gesproken, was niet te spreken over de tegenwoordige gedetineerden vroeger veel meer eenheid nu ieder voor zich

Mijn cel zag er ongeveer zo uit. Aan de muur het prikbord en matglazen ruitjes

Dinsdag 4 mei Hoe verder men in zich zelf afdaalt des te meer mensen men ontmoet, hoe verder men in zich zelf omhoog stijgt des te minder mensen men ontmoet
Ebeltjes vertelt dat zijn vader boeienkoning was,  hij werd in water gegooid en na 1 minuut was hij  los. Geheim mee genomen in zijn graf.
We hebben een soort metafysisch contact. Alles wat hij denkt heb ik al gedachte en omgekeerd. Extrême se touche. Recreatie humanistisch verbond. Een jongen zou a.s. keer er niet meer bij zijn. De humanist zei wat jammer dat was natuurlijk een misser Hij had 5 1/2 maand gezeten. Zo weinig begrijpt de man er van.
Woensdag 5 mei Vrede bestaat niet, Vrijheid wel. 
Donderdag 6 mei Het steeds weer proberen een nieuwe vorm te geven aan het zelfde materiaal
Het kapitalistische stelsel kan steeds blijft steeds bestaan als de mens primair gericht is om geld te verdienen en winst te maken met dat geld. Ebeltjes  gefeliciteerd met zijn 24ste verjaardag een gedicht voor hem geschreven
Mijn hoofd en lichaam voelen....
Mijn hoofd en lichaam zijn  gescheiden
Nu is er rust in mijn denken
Nu is het contact weer hersteld en alles begint weer opnieuw
Ook deze val wordt weer ontdekt
Altijd weer zonder ophouden
In deze eeuwige vrienden stroom van gedachten en daden
Komt heel langzaam iets tot ontwikkeling
Dat ik voor de eerste keer de hooghartige moed heb om te "dichten"
Alhoewel ik verzekerd ben dat het nooit zal gaan
Het toch te doen dat is leven
Dat is pas mogelijk door te doen!
Goethe liet Faust zeggen :In het begin was de daad
Het is chaotisch maar door de chaos te aanvaarden
Begint de kiem van hernieuwd leven en daardoor wordt het mogelijk
De oude bladeren af te stoten en als mest te gebruiken
Van Tom

Mocht vandaag ik met Ebeltjes luchten. Met bewaker gehad over kamp Amersfoort. Hij vond dat de jeugd van nu met de gummiknuppel moest worden onderdrukt. Je ziet het fascisme leeft onder ons. Niets maar dan ook niets hebben we geleerd. Van Ebeltjes gekregen tekening van een paardebloem en Jan de Arbeider

Tekening van Jan Ebeltjes met als titel : Hoe kunnen we onze vele werkzaamheden verdelen

Vrijdag 7 mei Het aanbrengen van grenzen schept de mogelijkheid deze grenzen te overtreden (permanent revolutie)
Goed contact met Ebeltjes, maar misschien zal ik  weer door hem teleurgesteld worden door een te groot verwachtingspatroon, maar ja dat zien we wel.
Zaterdag 8 mei Autoritair denken is als een kankergezwel en moet door geweld verwijderd worden zie daar de eeuwige kringloop
Zondag 9 mei In den beginne schiep God wie schiep het beginne? Er is geen begin en geen einde maar een eeuwige revolutionaire strijd
Maandag 10 mei Leegte kan alleen gevuld worden door leegte anders verschuift alleen de plaats van de leegte
Met depressie wakker geworden moe en weinig zin in iets. Ik zit in fase 4 vooral door het lezen van kranten. Te denken dat Nederland 10 plakboeken volschrijft over het Maagdenhuis, dat nu de mensen die daarbij betrokken zijn geweest nu doen alsof hun neus bloedt. De kranten en tijdschriften zo vol leegte.  Heerlijk gesport, net aan toe. Het gebrek aan lichaamsbeweging is toch wel schadelijk, want het veroorzaakt snelle depressieve verschijnselen. Het lichaam moet bezig zijn anders kan de geest niet bezig zijn.
Dinsdag 11 mei De leerling onderwijst. De onderwijzer leert. Zo wordt de onderwijzer leerling en beginnen we met onderwijs
Net plens water door ruitje in mijn smoel gegooid, ze willen zien hoe ik hierop regeer, ze willen zien of de grote mond dan ook nog lacht. Ik lachte me rot, stel je voor dat dan kwaad wordt dan kan je beter naar de administratie gaan en je boete betalen. Om 4 uur begint Congres van het Humanistisch Verbond.
Woensdag 12 mei  geen dagboek bijgehouden
Donderdag 13 mei Geweld - geweldloos is geen tegenstelling zoals dag en nacht aanval en verdediging wel
Vanochtend door het congres te veel opgeslurpt om dagboek bij te schrijven. Er is veel omgewoeld en zoveel geleerd maar je ziet hoe zeer door het leventje zo'n evenement je uit het gevangenis gedoe komt. Door het contact met buiten verlies je het gevoel dat je gevangen zit. Het contact met de bewaarders is heel anders daarvan kun je helemaal niet voorstellen dat ze behoren tot de buitenwereld.
Nu maar wachten op bezoek dan is het weer tuchten. Dit is een werkwoord dat je alleen maar leert in de bajes. Heel lief bezoek gehad van mijn grote schat Ze doet het maar.

                                 Luchtplaats van het Huis van Bewaring

Vrijdag 14 mei Wanneer ziet men dat iets wit is of zwart is wanneer zwart in het wit of wit in het zwart zit
Ebeltjes komt met tekening van viskom. 's middags gelucht met Bertus en Jan zeer goed gepraat goed contact tussen ons drieën. Bibliothecaris liet ik de tekening van Jan zien. Hij antwoordde: Ebeltjes was een instrument in mijn handen. Lust je nog peultjes.
Zaterdag 15 mei De revolutie is niet romantisch omdat de problemen van de onderdrukte klasse niet romantisch zijn
Gelucht samen met Ebeltjes. Het normenstelsel is hier totaal anders dan waarin ik ben opgevoed, is het mogelijk een gemeenschappelijke noemer te vinden. Het maakte me bij terugkomst in cel zeer depressief vooral na het lezen in het boek over Lenin met de trieste afloop dat al zijn goede bedoelingen ten spijt het een onderdrukking is in de USSR. Wat een lange weg, vol stof, eindeloos.  Na moeilijk slaap vatten met een slaappil weggebracht naar het niets.
Zondag 16 mei Hoe moeten we elkaar verstaan als we niet eens met onszelf kunnen spreken
Bewaarder zei tegen me dat hij alleen een goede bewaarder kon zijn, als hij zijn hart op de stoep had gelegd en 's-avonds weer mee naar huis nam.
Maandag 17 mei In nood leert men  vrienden maken omdat men ze nodig heeft. Als men ze niet meer nodig heeft blijven het echte vrienden (Hoeveel ? Nul, Ha Ha)
Op luchtplaats aan de mensen gevraagd waarom ze links om op de luchtplaats lopen. Iedereen had een ander antwoord . Nieuwe gevangenen binnengebracht. Verschrikte gezichtjes. Zelf voel je je een hele Piet, want je hoort erbij. Wonderlijk proces gebeurd zelfs in de bajes.  Op de luchtplaats gesprek met reiniger (Bertus). Hij dacht maar aan 2 dingen 1. wat hij gedaan had 2. hoe zijn leven opnieuw op te bouwen. Brief aan min van Justitie voor Zwiers geschreven, het had geholpen. Als het maar in hun burgerlijke taal is gesteld, dan verstaan ze het, voor de taal van het proletariaat zijn ze doof.Je ziet weer klasse justitie.
Brief aan Janneman geschreven: Hier volgt de tekst uit het voorwoord van Jean Paul Sartre in het boek van Fanon de verworpene der aarde. Het geeft heel goed en duidelijk aan waarom wij verleden week zo ellendig beroerd, driftig, verdrietig , wanhopig etc zijn geweest tijdens de congres dagen van het Humanistisch Verbond. Deze woorden komen aan als zweepslagen en geven mij steun en kracht om ons verder te ontwikkelen bij onze eigen bevrijding van het juk van onze verkankerde maatschappij waarin wij alleen maar zien een verdere vernietiging van ons symbool van de paardebloem in het huis van bewaring op een morgen in  Mei. De revolutie zal gewelddadig moeten zijn want alleen geweld kan geweld doen verdwijnen en niet door zachtheid want dat maakt stinkende wonden.
Dinsdag 18 mei Zwakte is kracht. Kracht is zwakte. Is = samenvoeging van mogelijkheden
Gesprek met man die ontucht met kinderen had gepleegd, aangegeven door zijn eigen vrouw, had zelfmoord willen plegen. Zelf slechte opvoeding 4 moeders tot 18 jaar in gesticht 21 j kosthuis. Drinken etc. Schoenmaker van het Humanistisch Verbond maakte weer de fout door te zeggen: " tot over 2 weken hoop ik jullie weer terug te zien". Hij werd kwaad dat we hem er op attent hadden gemaakt. Hij zei dat heb je van de Booy. Zijn ogen vlamde.
Woensdag 19 mei Chinees gezegde: Ware woorden zijn niet mooi en mooie woorden zijn niet waar
Donderdag 20 mei Niemand kan je beter helpen dan jezelf
Vrijdag 21 mei Het is moeilijk om te verwerken voor een mens dat hij het moment NU de enige hoop heeft te verwerken
Vermeulen had  14 dagen beperkt gekregen omdat hij een sigaret had opgestoken in de kerk. De bewaarder die ik sprak vond het wel redelijk. Bezoek Adrienne, Mariette en Mauk erg gezellig.
Zaterdag 22 mei Macht is Recht
Handenarbeid,zeer typisch de man die er bij hielp  heeft iedereen een vel papier gegeven om daar iets op te kalken. Vervolgens deze aan elkaar te plakken tot een groot stuk papier. Een ware happening.. Iedereen deed mee en iedereen kalkte zijn agressie op het stuk papier: hakenkruizen, sleutelbossen, celdeuren, kortom alle fascistische trekjes van een gevangenis. Nu werd het deze man te gortig en vroeg me om de vrije expressie te onderdrukken zo zie je dat komt ervan als je vrije expressie wilt geven in een onvrijheid. Dat kan niet. Mijn heren zullen jullie het nooit begrijpen. Het stuk papier  hebben ze uitgerold in de gang. Wieringa er bij, er gebeurde niets alleen dat het moest worden ingerold. Men was verbaast dat er geen repressie kwam.De adjunct directeur de  Besselaar kwam in mijn cel. Hij had de brief van Ir van Tijen gelezen en zei: Uw vader was het niet met U eens....
Zondag 23 mei Er is altijd een duivel in het paradijs dat is dus de definitie van het paradijs. Hel en hemel bestaan niet afzonderlijk maar zijn en blijven met elkaar verbonden.
Maandag 24 mei Het ontdekken en erkennen en accepteren van tegenstrijdigheden geeft de kracht om door  te gaan met dit proces
Zeer boeiend is Marx 's boek Het Kapitaal. Wat een logica. Zo helder als wat en wel overtuigend van wat arbeid eigenlijks is en wat het waanzinnige is van van geld . Bull Verwey van Radio Veronica binnengebracht.

                  Collage van foto's die ik heb gemaakt en opgehangen op mijn prikbord.

Dinsdag 25 mei Bezit om andere mee te onderdrukken ( en niet om zich zelf in stand te houden) behoort niet aan een groep maar aan de gehele mensheid  
Brief van Bertus van der Poorten  Vandaag begin ik met werkstaking.. Ik ben benieuwd of ze er intrappen. Ik denk van niet  Bij de directeur geroepen, 14 dagen beperking omdat ik niet wil werken. Alle drie directeuren waren aangetreden om mij te straffen. De directeur Kroes was zichtbaar nerveus. Mijn brief waarin ik gezegd had dat ik om principiële reden niet wil werken had hij niets te maken, alleen het rapport van de huismeester. Hij gaf toe dat het werk onzinnig was.
Woensdag 26 mei De daad bevrijdt en geeft kracht om zich als mens te ontwikkelen
Bewaarder zei : het wordt tijd dat U weggaat. Opnieuw instellen vooral de kooi is indrukwekkend dan voel je als een beest. Zoals mijn buurman zei terecht die 2 kooien verder op zat: Je wordt zo vals als een hond in een hok. Dat gevoel is het. Je wordt vals een beter woord weet ik er niet op.

                     Luchtkooi voor gevangenen met beperking

Donderdag 27 mei Niemand moet iets namens een groep of zo iets. Ik zelf alleen moet namens mij zelf en dan ook niemand anders
Tuchten, wachten tot bezoek. Enig om Jan Maarten te zien. Ik vertelde van mijn straf. Wat schrok mijn lieve vrouwtje, ze verzette zich er tegen. Daardoor ging veel van het bezoek verloren. Het was daarom zo om.
Vrijdag 28 mei De vraag is een dodelijke dolksteek voor steller als gevraagde
Vanochtend 4 uur op, Adrienne geschreven, daarna geslapen top 7 uur. Om en of andere reden kwaad geworden het alleen voelen (fase IV) niemand zelfs, Ebeltjes met de verwachting in hem is ook mijn fout geweest. Hier eens weer voor mij zelf bewezen dat de eenzame guerrilla het enige strijdmiddel.
Naar administratie. Discussie met de man werd kwaad en gooide me er uit. Nu pas tot rust gekomen in het lot (door mij zelf opgelegd )geschikt.'s-middags plezierige lucht, de man durfde de deur niet open te doen en sprak door het ruitje met me. Over marxisme Geld is niet alles. Hij zou mijn stront opeten voor 1 miljoen, maar nooit het hoofd van zijn vrouw afhakken er is een grens aan alles.
Zaterdag 29 mei Beperking kan vergroting van vrijheid betekenen
1696 John Bellers: The labor of the poor being the mines of the rich. Veel bezoek gekregen door ruitje. Iedereen weet van mijn actie en is solidair er mee.  Mijn overbuurman heeft een plaatje aangevraagd voor mij dat door de radio wordt uitgezonden. De bewaarder kwam binnen om mijn schaar af te pakken. Kreeg  conflict met hem. Dit conflict met de bewaarder was toch wel erg essentieel want door mijn felle reactie van woede heeft hij iets wezenlijks geraakt met zijn kritiek. Enerzijds verwachten ze van de kaste noblesse oblige en anderzijds de haat dat wij de uitbuiters zijn. Hoe dit verschijnsel op te lossen. Als nl mijn kaste zo iets van me zegt, ga ik lachen. Ha Ha want dat raakt me niet, maar als hij het zegt doet het me pijn.
Zondag 30 Mei 1e Pinksterdag  Actie -> Rust, Geweld -> Geweldloos, Nacht -> Dag, Is bestaat alleen
Om 4 uur wakker, het voorval gisteren heeft me de hele nacht bezig gehouden, daarna weer ingeslapen.7 uur wakker van de diepe tonen van de Domtoren, tussen het geweld van rinkelend glas van mijn bovenbuurman die de zaak bezig uit zijn cel te gooien. Heel leuk gesprek gehad met bewaarder waar ik gisteren zo boos was geweest. Heerlijke brief van Jan Maarten gehuild want opeens had ik het gevoel dat het mijn zoon was en dat ik contact met een mens had. Wel een teleurstelling dat Mama geen briefje heeft gestuurd voor de pinksterdagen en dat in de brief van JM stond dat ik een brok zenuw was. Ze vergat dat dit was omdat ik bang zou zijn voor haar reactie en onbegrip voor het doel van deze nieuwe actie. Ik ben dus niet meer in contact met haar. Het zal een heel werk zijn om haar te laten zien hoezeer ze nog vast zit aan haar frustratie en door een influistering van de omgeving. JM begrijpt het beter. Hij is het met mijn stellingen eens. Mariette laat ook al niets meer horen. Dus hier ook een scheiding van de geesten. Wonderlijk zo diep gaat het mens van de revolutie. Maar ik moet proberen begrip te hebben voor haar gebondenheid en angst voor de mensen van de omgeving. BOWO krantje gekregen. Ebeltjes is een solidariteit staking gegaan met onze actie.
Aan Jan geschreven: Vrienden danken elkaar niet met het woord maar met de daad. Vrienden zijn het die elkaar kunnen verloochenen zonder verraad. Vrienden zijn het die elkaar vrijlaten in het leven. Vrienden blijven vrienden als nooit meer vragen dan geven.
Maandag 31 mei 2e Pinksterdag Ontdekking van zwakte geeft sterkte aan geheel
Als ik droom altijd plezierige dromen. Vele filosofische gedachten gehad vandaag. Net gesprek gehad met van Dijk wat een goede. We hebben het over God gehad. Hij zegt : Bent u wel eens in Duitsland geweest,  ja zeg ik. Hij zegt: Zou god dat ook allemaal gemaakt hebben. Zou God alle talen spreken. Dit is weer een goed voorbeeld, dat ik nog eenvoudiger moet beginnen. Ik had het niet voor mogelijk gehouden dat in het jaar onzen heren 1971 de mensen nog zo goed gelovig zijn.
Dinsdag 1 juni  Wit zwart maken, daarna duidelijke verschil tussen zwart en wit. Er is nu grijs waarvan niemand meer weet waaruit het is opgebouwd wat wit en wat zwart was
Goed contact met bewaarder. Hij waarschuwde voor de schurken die me wel zouden vergiftigen en dat bij de directie en bewaarders ik doorga als gevaarlijk Ze maken je kapot op een jofele manier en is uw vrouw weduwe. Vanavond Frits van de Wereld gesproken.  Het Humanistisch Verbond was weer een afknapper.
Woensdag  2 juni De kracht die uitgaat van een ontspannen lichaam is groter dan van een gespannen lichaam
Mijn actie heeft succes men gaat over enkele weken een modelstaking van 1 dag voeren, niet werken niets eten, niets maar dan ook niets. Zo zie je weer. als je maar begint en ze vrijlaat dan komen ze wel, als ze niet komen dan is de modelactie niet aangepast aan de actuele situatie.
BOWO post niet vrij gegeven.  Luikje mocht open omdat ik gezegd heb dat het 24 graden in de cel was
Salaris 3000 zakjes vouwen per week = f 7.50. Niemand mag meer aan mijn luikje komen praten  De driebergse moordenaar kwam ook langs, maar mocht  ook niet met me praten.
Donderdag 3 juni Elitevorming is de zekere dood voor elke actie of beweging
Lief bezoek weer goed contact. Drukke dag weinig denkwerk heel anders dan andere dagen. Verwey nog gesproken .
Vrijdag 4 juni In het hart zit minder geweld dan in de vuist
In de droom verwerkt dat ik in de gevangenis had gezeten en naar buiten mocht. In onderbewustzijn gevangen zitten als beginpunt en vandaar naar buiten. Ook is verdwenen het gevoel van machteloosheid als de deur achter je dicht gaat. Er is misschien de angst voor de terugkeer, de teleurstelling, het missen van gemaakte vrienden, want als er een behoefte is bij mij dan is het contact met andere mensen. Vanmiddag bezoek bij directie samen met Ebeltjes. Ontroerend moment de "moordenaar" kwam een kusje op mijn raam geven!
Zaterdag 5 juni Elke geslaagde actie is mislukt
Mijn activiteiten zullen in de toekomst erop gericht zijn steeds weer de afwisseling (spasmodisch ) tussen theorie en praktijk. Mijn fouten: niet luistern, poeh ha, gevaarlijk willen zijn, masochistisch etc
Zondag 6 juni Oorzaak en gevolg vallen samen
Maandag 7 juni De straf houdt slechts rekening met een fractie van het geheel en wel met het laatste beeld. Hoe het tot stand is gekomen doet niet terzake
Goed gesprek met lid van de commissie van toezicht de heer Westerhout. Hij begreep er alles van. Hij zei dat ik bij hem dingen bewust had gemaakt die reeds sluimerde.
Dinsdag 8 juni Kwantiteit, kwaliteit, tijd, ruimte, energie, materie zijn vele kanten van hetzelfde gezicht.
Het lezen van Business week doet je rillen. Wat een verschrikkelijk stuk over computers. Stel je voor dat je in de gevangenis hier zou computeren, dus effectief zou maken. Te erg laat staan dat de computer de arbeid verricht dat is het einde niets menselijks aan, gelukkig afhankelijk van elektriciteit.
Woensdag 9 juni Vreemd gevoel om daar op de stoep te staan van het Huis van Bewaring. Een scheiding tussen 2 werelden. Een wereld,vol vrienden die me nog na brulden 'Alte kamaraden' en de andere wereld met mijn lieve gezinnetje omringd door een vijandige wereld.'s-Avonds erg moe, een beetje verdoofd door wonderlijke sfeer van dat deze wereld gewoon doorgedraaid heeft en totaal niet bewust van al het leed. Adrienne lief gehad, ook dat was nog onwezenlijk. Ik was nog te vol van de wereld in het HvB van de vergezichten dat ik deze wereld nog kon voelen. Het eten bv deed me niets het moet lekker zijn geweest maar ik proefde het niet.

( Foto's van het Huis van Bewaring ontleend aan het boek van Bettina van Santen De gevangenis aan het Wolvenplein. Uitgave Stichting Plantage, Utrecht 2001, ISBN 90 77030 026)

Correspondentie tussen Adrienne en Tom de Booij ten tijde van zijn hechtenis van 50 dagen in het Huis van Bewaring Utrecht

Donderdag 20 april  1971 20.20 uur cel B 1/18. Huis van Bewaring. Wolvenplein Utrecht  .
Lieve viertal ( + Dino). Daar zit pappa in de bak. Boris Boef (BB). Het is een hele belevenis. Ik zal maar meteen vertellen hoe de de dag is verloren. Vanochtend door Mamma om 9 uur bij het Baarnse politiebureau afgezet, waar Mamma mij heeft toe gefluisterd dat ze er achter stond dat ik naar de gevangeis ging! ( heel lief en flink van haar, wees maar lief voor haar, kinders). Door hoofdagent Lodeisen naar Utrecht gebracht met een blauw Dafje. Bijzonder aardig. Eerst naar Huis van Bewaring. Hij wist niet waar het lag en heeft wel 2 maal op straat naar de weg gevraagd. Hij wilde steeds maar mijn koffers dragen. We kregen nul op het rekest bij het huis van bewaring, want het vonnis was er nog niet, dus naar de Hamburgerstraat (vlak bij de  Dom). Daar nam ik afscheid en werd in de cel gestopt na eerst mijn zakken te hebben leeggemaakt en het geld te hebben afgegeven. Toen 2 uur gewacht; tezamen met een andere gevangenen overgebracht naar het Wolvenplein. Daar bijzonder vriendelijk ontvangen, net als het binnenkomen in een ziekenhuis. Heerlijk middageten. Soep en bal gehakt, aardappelen en sperziebonen. Prima. Daarna naar de kleedkamer. Alles inleveren: radio + camera+ zaklantaarn , mes , schaar afgenomen (Kan Mamma bij haar bezoek weer meenemen), 15 scheermesjes eveneens. Elke dag krijg ik 's-ochtends de beschikking over een mesje. Ondergoed, pyjama, handdoeken alles gratis van Minister Polak. Wat een aardige man toch. Boeken mocht ik meenemen. Na eerst een douche (warm) te hebben genomen, kreeg ik een cel (kamer) voor mij alleen. Met draadomroep die je zelf aan en uit kan zetten. Potten en pannen om je eten te ontvangen. Afwasteiltje, spiegel, bed met witte lakens en sloop ! (HELDER!) keurige tafel met formica, goed zittende stoel. Kortom een ideale werkkamer. met prima verzorging op materiaal gebied. Een klein detail aan de binnenkant van de deur zit geen kruk en slot. Ik heb een bel om de wacht te roepen, dus wat wil je meer. Ik moest een verklaring tekenen dat ik alleen wilde zitten, anders zou ik bij een paar mensen  komen, dan komt er van werk niets meer. In de cel gekomen(heel aardige bewaker) alles uitgelegd. Ik was op orde om 3 uur. Dan begin je dus aan de 50 x 24 uur = 1200 uur in een kleine ruimte. Een wonderlijke ervaring. Dezelfde sensatie als in Arnhem, maar met één groot verschil, dwz . je weet precies wanneer het is afgelopen. 3.15 thee (ook geweldig goed) 3.45 gelucht op een pleintje met je medegevangenen (man of 30 schat ik ). Leuke gesprekken. Zeer levendig en interessant. Details later. Lekker in het zonnetje op een bankje, precies als in een wachtkamer voor de dood: bejaardenhuis. Een van de gevangenen had ook in het concentratiekamp Amersfoort gezeten onder Kötella. De gevangenen helpen mee aan de bediening van de maaltijden. 4.45 man van de bibliotheek of ik boeken wilde lenen. 6.10 eten, 10 boterhammen (ik kon er ook meer krijgen)1/2 pakje margarine (van de cantine kreeg ik een pot appelstroop en pindakaas).Tevens nog een heerlijke haring. 6.45 werd het broodmes opgehaald (niet om de nacht mee door te brengen) 7.30 tijdschriften (Revue en Panorama) alsmede een zeer uitgebreide catalogus. Ik kan bestellen en morgen brengen ze de gevraagde boeken. 8.10 koffie, 8. 45 gevraagd of ik naar de WC wilde gaan en nacht maken (wassen) . In de gang kwam ik nog een gespreksgroep van ene kerkelijke organisatie tegen (kan ik me ook voor opgeven) deze mensen (incl. aardige meisjes) waren in mijn ogen nu al mensen van een andere wereld, die gaan konden waar ze wilden en tevens dit voorecht niet beseffen  De tragiek van de vrijheid. Woensdag, Zaterdag en Zondagavond cantine avond (ping pong, TV etc) Zaterdagochtend handenarbeid en Zondag kerkdienst. Ik mag ook op een krant abonneren die 's-ochtends bij het ontbijt krijg. Het werken wilde vandaag nog niet vlotten. Ik hoop morgen al zo gewend te zijn dat ik me voldoende kan concentreren. Het is toch een hele overgang, maar alles went en ik weet nu al dat ik het voor geen goud had willen missen, alhoewel van de 1200 uurtjes er wel een paar bij zullen zijn die minder leuk zijn. Maar dit alles valt in het niet als  je je bedenkt wat er in de wereld gebeurt hoeveel mensen in de gevangenis zuchten onder condities waarbij dit een Walhalla is. Het lijkt me desondanks zeer nuttig als Jacob ook een een poosje naast me komt zitten. Het uitspreken van een vonnis zal hem dan wel iets anders vallen. Maar ja denk maar aan Speer of Philips die denken ook alleen maar aan het bouwen van paleizen en gloeilampen. Hoe was het zonder Pappa? Ik denk heel rustig, maar ik hoop toch dat na 50 dagen jullie het te rustig vonden. Nu lieve schatten. Ik zit heel dicht en toch heel  ver van jullie. Geniet maar van het leven en wees lief voor elkaar, van jullie in de gevangenis zittende vader die zich heel erg vrij voelt. Veel liefs Pappa

(Enige regels van het Huis van Bewaring I te Utrecht.
1. Om 6.45 uur v.m. wordt het licht in Uw cel aangedaan. Als er voldoende daglicht is, zal de béwaarder het licht uitdoen. Om 23.00 uur zal het licht uitgedaan worden. Het is mogelijk dat U 's nachts een wat zwakker licht (nachtverlichting) in Uw cel aanhoudt.
2. Om 07.00 uur 's morgens wordt U door de bewaarder gewekt. U bent verplicht U in de wasgelegenheid te gaan wassen. Scheren moet U zelf op de cel doen.
3. Wanneer U Uw cel verlaat, voor bezoek etc., bent U verplicht om onmiddellijk na afloop  daarvan naar Uw cel terug te gaan. Gedurende de tijd dat U wandelt op de luchtplaats zijn de toiletten gesloten. Bij de luchtplaats zijn enige toiletten aanwezig.
4. Het is niet toegestaan dat twee of meer gedetineerden zich in een cel bevinden, b.v. voor het schrijven van brieven. Alleen met toestemming van de directeur of de hoofdbewaarder is dit mogelijk.
5. Het is niet toegestaan gedurende de recreatie de recreatiezaal te verlaten. Bij hoge uitzondering kunt U met toestemming van de toezichthoudende bewaarder de zaal verlaten, terugkeren is echter onmogelijk. U moet dan naar Uw cel gaan. Uitgebreid toileteren moet U voor de recreatie doen. Na afloop van de recreatie is slechts een kort bezoek aan de wasgelegenheid mogelijk.
6.Gedurende de pauzes van het personeel blijven de celdeuren gesloten. De pauzes zijn van 08.00 - 8.30 uur; 10.00-10.30 uur; 12.20 -13.00 uur; 15.40-16.00 en van 17.45- 19.00 uur.
7. Nachts,van 21.30 tot 06.45 uur blijven de celdeuren gesloten. Het is dus belangrijk dat U voor die tijd drinkwater in Uw cel heeft. Een kruik is hiervoor in elke cel aanwezig.
8.  Als U kleren e.d wilt in- of uitvoeren moet U toestemming vragen aan de badmeester.
9. Het is mogelijk (10.30- 11.00) om tenminste een half uur per dag te wandelen op de luchtplaats.
10.Op maandag en vrijdag kunt U gaan douchen. Uw badgoed kunt U alleen op vrijdag wisselen.
11.Donderdags wordt U in de gelegenheid gesteld in de kantinewinkel aankopen te doen. 12.Het is niet toegestaan foto's,tekeningen tegen de muur te plakken. In elke cel zijn hier twee fotoborden voor aanwezig.
13. Alleen op medisch advies kunnen deze regels gewijzigd worden
14. De gedetineerden moeten nauwkeurig zorg dragen voor hun lichamelijke reinheid en zijn verplicht tenminste een keer per week een bad of douche te nemen.).

Vrijdagochtend 23 april 1971. Brief van Adrienne (onder de droogkap)
Lieve gedetineerde, Ik heb vannacht gedroomd van zware ijzeren deuren, rinkelende sleutels etc. Het heeft schijnbaar gisteren toch en grote indruk op me gemaakt , zo'n totaal onbekende omgeving voor mij, voor jou beter bekend. Het gevoel om daar niet uit te kunnen lijkt me toch wel erg beklemmend, voor jou is het natuurlijk anders want je kan dit opsluiten volkomen accepteren maar het moet voor een heleboel mannen iets afschuwelijk zijn. Ik had graag je kamer gezien, het  je iets van een uitzicht uit het raam? Wat is zo'n bezoekje kort en onwennig met zo'n bewaker erbij, maar dat zal ook weel weer wennen, we moeten maar veel schrijven, dan kunnen we iets persoonlijker zijn, hoewel het idee dat ze deze brief ook weer zullen lezen ik heel vervelend vinden. Je hebt in ieder geval veel tijd om te werken, kan je je goed concentreren of is het erg lawaaierig? Je hebt het toch niet zo vrij als dat vriendje van Hoekert die overal in en uit liep. Dus toch wel een tegenvaller? Je bent natuurlijk wel erg veel alleen je zal wel uitkijken naar de avonden van vertier! Met wat voor soort mannen ben je daar en wat hebben ze gedaan kan je daar een over schrijven?. Ik heb dus de zwarte tas achter gelaten bij de portier. Mevrouw er zit geen contrabande in vroeg hij. Ik zei nou misschien hier en daar een vijltje! Hij lachte zich rot. Ik vertelde dat jij hard werkte, vandaar alle post. Hij keek me glazig aan. Jij moet met de directeur regelen dat er iedere Donderdag een pak kranten klaar ligt die ik dan mee kan nemen.. Dan knip ik ze thuis en plak ze in. Ik kom in het vervolg op Donderdag 5.10 dat is dus het vaste uur. De kinderen mogen helaas niet mee van 4 t/m 16 is het verboden. Ze willen zien waar het is dat je zit , dus neem ik dus neem ik ze mee volgende week, dan moeten  ze maar even wachten. Van Moeder kreeg ik nog een lief briefje met f 10,- om iets aan je te sturen, wil je nog boeken en schrijf als je nog iets speciaals nodig hebt zal ik nog en paar blouses meenemen? Het is inderdaad heel stil zonder jou, maar de kinderen zijn ongelooflijk lief, dus dat scheelt alles. Ik weet niet waar je ze mee gechanteerd hebt maar het werkt feilloos!  Mauk vraagt iedere avond of hij tot nu toe lief is geweest, hij is heel gehoorzaam. Het is daardoor ook gezellig onder elkaar. Ik ben nog niet tot nu toe aan werken gekomen voor de zaak. Ik begin Maandag, eerst nog zoveel opruimen en uitmesten. Het oerinstinct van het nest schoonmaken. Niets in de pers hopelijk blijft het zo.  Dag chou hou je maar taai we denken veel aan je  tot Donderdag,mille baisers, Ton chou

Zaterdag 24 april 1971 Huis van Bewaring I, B 1050 B 1/18 (Mijn registratienummer in Arnhem was 223860).
Mijn lieve schat, Heel veel dank voor de post. Jammer dat er niets persoonlijks in zat, want daar heb ik ondanks de geweldige ervaringen die ik opdoe bijzonder veel behoefte aan, maar ja jullie leventje gaat gewoon door dat vergeet ik natuurlijk als je hier zit. Er blijkt weer eens uit : "Niemand is onmisbaar". Zo zullen we moeten wennen aan twee verschillende werelden a) in het luxe leventje, waarvan je de luxe niet beseft en b) de andere waar de waarheid geheel naakt is en daardoor pas ziet hoezeer  de mensen vergeten zijn hebben in het "normale"leventje te leven. Misschien de tragiek van de mensheid. Net werd ik even opgehouden met het schrijven van door het vragen van hulp te geven bij het opstellen van een brief voor gratie van iemand. Uit dat geval blijkt hoezeer wij bevoorrecht zijn zonder het te beseffen. De ervaring die ik hier op doe zijn inderdaad zo ongelooflijk dat ik nu pas het gevoel heb dat ik begin te leven. Het was heerlijk om je lieve gezichtje te zien. Je was geloof ik wel onder de indruk van de sfeer van de gevangenis, het is hier een echte gevangenis. Ik word gelukkig precies zo behandeld als iedereen. Ik ben een gestrafte of ik nu een boete niet wil betalen of een moord heb begaan is voor iedereen in deze omgeving hetzelfde. Dat is in de democratie die niet in de buitenwereld bestaat gelijke monniken gelijke kappen. De bewaarders zijn bijzonder goed, zeer menselijk . Een moeilijke rol voor hun. Ze zitten er altijd tussen in maar wat ik tot nu toe gezien heb doen ze het voortreffelijk. Het is net zoals in de maatschappij. Hoe hoger in de hiërarchie, des te meer ze moeten voldoen aan de orders van boven en voeren ze de orders dan ambtelijk uit. Wel zijn ze zeer precies dat je celdeur steeds dicht blijft en je mag er maar even uit om te plassen, wassen, poetsen of luchten maar dan gauw terug in je hok. Daar moet je echt aan wennen. Als het hok dichtgaat, dan pas uren daarna er weer iets gebeurd. Alles went. Het geeft je in ieder geval je de gelegenheid om klinisch na te denken. De denkmachine draait in deze cel op volle toeren en ik zal moeten oppassen dat steeds een rust wordt ingelast, maar ja net roept de radio om dat we vanavond TV mogen zien. Swiebertje begint om 7 uur. Tijdens het journaal moeten we naar de WC. Morgen avond ook TV Panomariek, Sport etc. Net komt het eten binnen, dus hou ik even op ( voortgezet zondagavond). Bij terugkomst TV vond ik je lieve brief, zo vol met liefde. Nu moet ik mijn eerste zinnen van de brief weer doorstrepen, want die gelden niet meer maar ik laat ze toch staan, je ziet er uit hoezeer ik het fijn vindt om een teken van jullie bestaan te krijgen. Alhoewel hoe meer de dagen verstrijken net als bij een vakantie des te verder lijkt de "gewone" wereldje weg. Het is ongelooflijk wat ik hier mee maak. Met geen pen te beschrijven. Je vraagt wie hier zitten antwoord ik alleen maar : MENSEN. wat ze precies gedaan hebben hoor ik wel van ze maar dat gaat de buitenwereld geen klap aan. Ik ga niet precies aan deze buitenwereld vertellen wat voor slachtoffers ze maakt en dan nog opsluit bovendien. Nee dat blijft hier, wel kan ik je vertellen dat het menselijk contact de uitwisseling van  menselijke warmte oneindig veel groter is dan op een familiefeest van onze kaste! wat een verschil. Hier zijn mensen  bij die durven te leven en dat kan van weinig mensen gezegd worden in de verkilde kapitalistische wereld (dat is wel dubbel op: verkild en kapitalistisch ) leven. Het werken gaat steeds beter. Het tempo ligt bijna als thuis en de concentratie eveneens. Het levensritme bevalt me uitstekend. Net genoeg afleiding en ook weer niet te veel. De lege ruimte van de cel leer je gewoon op te vullen, je went er aan  om steeds met minder tevreden te zijn. Deze striptease van de koloniale geest (om met Sarte te spreken ) gaat steeds beter. Ik heb heel goed contact met  e mensen aangezien het mij niet interesseert of ze hun dochter hebben doodgeslagen of verkracht of dat ze het kapitalisme voor een paar ton hebben opgelicht. Wie ben ik dan die daar een oordeel over mag vellen. Het zijn mensen en zo benader je ze zonder vooroordeel geen van horen zeggen, dan volgt het contact automatisch! Ze beschouwen me niet als een buitenbeentje. Vanavond dacht nog iemand waar ik al een tijdje  - paar dagen - mee spreek of ik ook voor vermogens delicten zat. De bewaarders beschouwen me ook gelukkig precies hetzelfde. In feit ben ik ook een even groot gevaar (of misschien wel groter) voor de maatschappij dan zij. Er bestaat in feite geen verschil. We houden ons allen hier niet aan de regels van het kapitalistische spel. Wat lief van Mauk die brief, zeg tegen hem hoe fijn ik het vond. Ik ben blij dat de pers nog niets heeft gehoord. Je moet maar zeggen (mochten ze nog bellen) dat ik geen interesse meer heb ik de pers die alleen maar spreekbuis is van een systeem dat niet in ons eigen belang is om in stand te houden. Het enige dat me nog interesseert is met mensen te praten, te denken en te leven. Het contact dat ik nu met Jan de arbeider heb is zo'n ontzagwekkende openbaring  voor mij. Het feit dat ik nu met hem figuurlijk op de grond slaap is een openbaring. Dan voel je het enige wezen van de revolutie nl niet naar ze afdalen, maar lateraal een contact relatie en communicatie tot stand te brengen. Ik weet niet of ik me na 50 dagen nog precies zo praat maar ik geloof echter dat het nog intenser wordt naarmate ik dieper in me zelf afdaal en daardoor een geestelijke bevrijding meemaak. De relativering van je zelf en je omgeving. Nu nog even enkele technische details. Ik zal morgen de administratie vragen over de kranten enz. Ik probeer of ik wekelijks de schaar mag hanteren dat maakt het makkelijker, bij de controle dwz minder materiaal om mee te geven Nog een antwoord op een vraag.. Ik heb geen uitzicht: Matglas. Ik kan nauwelijks merken of de zon schijnt. Het interesseert me totaal niet waarom zou je je druk maken over maken. Alleen bij het  luchten is het belangrijk hoe de temperatuur is. Daar stap ik dan rond weer met de ene en dan weer met de een ander (totaal 2 x 1/2 uur). Zeer boeiende contacten. Ook dan merk ik nauwelijks hoe het weer is. Neem svp de volgende dingen mee: wit sporthemd, 1 paar schoenen (oude bruine trappers) nog 2 hemdjes. De (vieze) andere hoop ik aan je mee te geven. Systeemkaartjes( 4 pakjes), de volgende boeken:  Fanon Black skin White mask. Che Guevara's dagboek, idem Black revolution, Nhrumah Neocapitalism, Mao's politieke geschriften Guerrilla oorlogvoering  + rode boekje, Bijbel (kamp NCSV). Marx Kapitaal deel I., Bakoenin (zwart boekje) uitgave Boucher, Speer's memoires  (als je het al uit hebt), Shakespeare.  Kaart van Nederland. Ik zeg niet waarmee ik Mauk gechanteerd heb, dat is een geheimpje. Ik kreeg nog een heel lieve brief van vader en Moeder. Heel flink van vader om me te schrijven. Nu lieve schat ik hou heel veel van je en voelde dus heel goed, dat het een grote indruk was het bezoek hier, maar alles went. Het draagt in ieder geval er toe bij dat je nu de tijd hebt om het losmakings proces in eigen tempo voor te zetten en niet teveel wordt opgezweept door mij. TAKE YOUR TIME BUT DO IT OTHERWISE .. Dat klinkt als een chantage kreet maar het is toch lief bedoeld. Dag grote schat genietende mannetje.

Dinsdagavond 27 april 1971, Utrecht
Grote lieve schat. Het is 9.35."We" zijn net van het washok. Een paar tegelijk worden dan uit hun kooien bevrijd om naar het washok te gaan om te plassen, poetsen etc. Nu is iedereen weer terug "na een welterusten" te zijn gewenst door de bewaarders. Daarna ( nu terwijl ik zit te schrijven) komt een bewaarder langs alle kooien om te kijken of de vogeltjes er nog in zitten. Een raampje van 15-20 cm met een groen gordijntje er voor (dwz aan de buitenkant van de deur), dat hij even omhoog tilt door te kijken. Ik maak deze brief niet lang want ik ben moe van het harde werken (minus 2 x 1/2 uur luchten) opgesloten geweest, en dan ben je wel verplicht om iets te doen. Ik heb nu alle tijdschriften en kranten doorgewerkt. Ik heb de beschikking gekregen overdag ('s-avonds wordt het weer veilig opgeborgen) over mijn schaar, zodat ik de kranten kan knippen. Ik stuur je dus de knipsels toe via de post of anders bij de administratie op de Donderdag van je bezoek. In mijn leventje begint zelfs al een zekere sleur te komen, dan gaat de tijd sneller precies hetzelfde proces als met de vakantie. De contacten tijdens het luchten zijn daarentegen nog steeds geen sleur. Ongelooflijk interessant het ontmoeten van mensen die zichzelf zijn en niets te verbergen willen hebben Morgen 2e verjaardag van EGO. In mijn gevoel kan EGO morgen beter op zijn tweede verjaardag overlijden, want het was iets dat geboren was om zich af te  zetten tegen de structuur, dat heb ik niet meer nodig er is in die 2 jaar veel veranderd en ik geloof niet meer in een organisatie hoogstens de organisatie van mensen zonder meer. Deze klasseloze benadering is geloof ik het enige alternatief. (Deze sprong is misschien te moeilijk) maar ik heb een nauwkeurige beschrijving van mijn gedachteontwikkeling bijgehouden dus dat komt later wel en zul je zien hoe belangrijk het is voor een mens om in een klein hokje te worden opgesloten. Door deze gewelddadige ingreep (want dat is het toch wel) krijg je pas goed de gelegenheid een hele boel zaken van je af te schudden of je van te bevrijden. Ik kan nu al met stelligheid beweren dat ik dit nooit had willen missen ook al zij 50 daagjes veel. Ik heb het nu alleen maar over me zelf gehad, maar ik denk bij het schrijven veel aan jou want ik voel dat je heel dicht bij me bent en ik ook bij jou. We praten in gedachten veel met elkaar. Voor jou is het misschien nog moeilijker want je staat in een wereld die vijandig staat ( en dat is heel begrijpelijk) tegen mijn daad. Jij ontmoet hun dagelijks en dat ervaart je natuurlijk als en bedreiging want je staat er alleen voor. Gelukkig dat de kinderen zo lief zijn. Ik kreeg van Mariette een hele lieve briefkaart. Zeg maar dat ik haar gauw terugschrijf  net zoals Mauk. Verder kreeg ik nog brieven van de volgende mensen: Kees Hoekert, Tom Roep, ( nu zie je wie echte vrienden zijn) Tante Leo, Mammie, Maria, Vader en Moeder. Zeg maar als je een van hun spreekt dat het me heel veel sterkte heeft gegeven. Ik beantwoord alleen brieven, dus niet op eigen initiatief aan mensen schrijven  (dit heb ik ook niet meer nodig).   Ik verheug me op donderdag. Nu nog even over de reis naar Rusland, heel vreemd om te zeggen maar mijn hoofd staat er helemaal niet naar. Het eist toch wel een grote voorbereiding. Internat Paspoort, precies uitrekenen van het reisschema. We bespreken nog wel of jij al die moeite er voor overhebt, want die voorbereiding zal grotendeels op jou neer komen  of zeg je: na deze tijd rustig samen ergens naar toe om helemaal op elkaar te kunnen concentreren.  Na deze 50 dagen zullen we wel enige tijd nodig hebben om weer aan elkaar te wennen, want er zal zo veel zijn om uit te wisselen en zoals we geleerd hebben moeten we daar onze tijd voor nemen anders verbreekt het contact. Het moet langzaam groeien. Er is zoveel gebeurd. Als ik eerlijk ben ga ik de 27ste weg met jou waar de wind ons brengt E-W-S-N al naar gelang we zin hebben en geen zware voorbereiding. Vergeet niet we hebben samen met een expeditie in de spiritosfeer van 50 dagen bivak achter de rug en wie "lange reizen doet kan veel verhalen". Deze stap om het duister van ons bewustzijn is spannend vermoeiend en zeer de moeite waard. We moeten er dus van bij komen. Nu dat waren mijn gedachten misschien denk jou er geheel anders en wilt wel naar Rusland. Zeg het dan eerlijk dan we er weer over gaan denken. Nu lieve schat, ik vind je maar flink in je eentje in zo groot huis  + 3 kinderen en een man in het gevang, maar een ding moet je maar beseffen WAT ZIJN WE BEVOORRECHT in vergelijk met de tragedies die ik hier weer meemaak soms onvoorstelbaar de leegte, de zwartheid van het bestaan. Buiten hun schuld maar eenvoudig slachtoffer van deze meedogenloze  harde maatschappij die zich parlementaire democratie noemt en morgen naar de stembus gaat.  STEMADVIES Cel 1/18 "Laat ze met hun mooie geouwehoer de pleuris krijgen. "Dat is echte boeventaal ! Dag grote schat en veel liefs Pappa. Veel liefs aan de kinderen.

Donderdagmiddag  29 april 1971. 2 1/2 uur voor het bezoek. Brief van Adrienne
Lieve schat, Vanwege je klacht in je brief na mijn bezoekje dat er niets persoonlijks bij de post was, even een krabbeltje. Ben zojuist klaar met alles bij elkaar te zoeken, het worden weer vele pakjes. Wat lief van  je om zoveel te schrijven, gisteren een brief en vandaag weer een. Wat maak je veel mee, ondanks je opsluiting, een totaal andere wereld, waar wij geen flauw idee van hebben, maar je laat ons gelukkig meeleven in je gevoelens , zodat we een klein beetje mee kunnen voelen. Ondanks het leventje wat hier natuurlijk normaal doorgaat mis je af en toen heel erg en merk dan hoe weer hoe diep verbonden met elkaar zijn. Daarom wil ik ook net zoals jij niet naar Rusland gaan van de zomer. Ik heb er helemaal geen behoefte aan om op reis te gaan. er zal zoveel te bespraken zijn samen als je weer terug bent, dat we dar veel tijd voor moeten nemen. Wat fijn voor je dat je post kreeg inderdaad van echte vrienden of mensen die erg veel aan je denken. Uit Baarn zal je niet zoveel horen ! Ik verheug me nu meer op het bezoek dan vorige week, ik was zeer onder de indruk van de gevangenis , maar ook dat went weer. Je had dus niet veel aan me, ik was erg zenuwachtig, idioot he? Zo , nu moet ik weg om op tijd bij je te zijn. Ik schrijf wel na het bezoekje Dag chou je t'aime je vrouwtje.

1 mei 1971. Brief van Adrienne
Eindelijk weer eens rustig momentje om aan jou te schrijven. Ik voelde me zo rot dat ik weer heb zitten janken op het bezoekuurtje  zo vervelend voor je, dat ene kwartiertje in de week dat je je vrouwtje mag zien, ik was echt van  plan me goed te houden en ik was ook veel rustiger dan vorige keer, maar het zijn schijnbaar toch de 'zenuwen' wat mij enorm frustreert is zo'n vreemde man erbij, aan jou merk ik ook dat je het moeilijk vindt, maar je houdt je eenmaal beter dan ik. Ik begrijp best als je zegt dat je liever een ander hebt op bezoek bv Elsbeth of Hoekert of weet ik wie. Zeg het dan eerlijk, wij kunnen later alles praten. Ik ga janken wanneer je lief tegen me doet, dus laten we maar over de bekende koetjes en kalfjes praten dan hou ik het wel! Efin laat maar horen hoe je erover denkt. Hoe vond je Mauk die daar opeens zat. Hij scharrelde zichzelf naar binnen met zijn mooie ogen, lekker ventje hè, toch wel een hele indruk voor hem. Voor jou is je leven waarschijnlijk al heel gewoon, maar voor ons hier blijft het nog steeds heel vreemd.  Hoe dan ook het is heel,anders als dat je op excursie bent! De reacties van de mensen zijn zeer verschillend. Elsbeth voelt erg met ons mee er is er veel mee bezig. Het was leuk dat ze hier was zonder jou, daardoor had ik echt contact met haar, anders praten jullie altijd samen. Van de buurt merk ik uiteraard niets, Tineke vroeg mij jou veel groetjes te doen, ik zei hij mag post krijgen, maar toen veranderde snel het gesprek. Van Erland niets gehoord.  Op de tennisclub zegt niemand iets, maar men weet het wel. Hetty Oostendorp denkt veel over je na, ze heeft er nu de tijd voor. Haar man zei mij dat hij als hij ook zover was gegaan was als jij ook nooit betaald had, maar was gaan zitten ! Gracia Schimmelpennick belde vanmorgen, ze had iemand te logeren en die wilde jou graag ontmoeten, ik vertelde hoe en wat, geen enkel reactie van haar kant, wilde alleen weten wanneer het dan wel zou schikken, ik zei na 7 juni. Verder belde nog uit Vlissingen, ik weet haar naam niet, ik geloof de la Hey? vriendin van Sien Rahusen, bruidsmeisje van haar, je logeerde bij haar na een lezing. Ze kwam naar Baarn deze week en wou eens langs komen weer op de hoogte te geraken van al je ervaringen. Ze begreep wel dat je was gaan zitten, ze vertelde dat ze heftige discussies had met haar conventionele kringetje, die haar zelfs hadden willen bekeren, toen ze zei dat ze op D66 zou gaan stemmen. Ik voelde aan haar dat ze dolgraag contact met je wou hebben en of we toch vooral weer kwamen logeren als je in Vlissingen kwam. Een leuk mens, die zich realiseert dat ze conventioneel is maar niet bang is om jou te zien. Dat waren zo'n beetje de reacties van de kaste. Ik vertelde je dat Lodestein (hoofdagent) op had opgebeld, vol belangstelling hoe je het had, bijzonder aardige man. De Roeps waren hier gisteren op doortocht naar het Oosten voor 1 nachtje. Ik vertelde van het telegram hij lachte zich helemaal rot. Hij heeft  nl de directeur zelf aan de telefoon gehad, hij voelde dat hij erg met je begaan was. Roep vertelde dus alle reacties op het instituut. Brouwer is helemaal kapot, zei Roep, hij vindt het heel erg naar en zei alsmaar de Booy hoort daar niet (Je ziet maar weer hoe je vele mensen aan het denken zet). Winnubst was zeer onder de indruk. Otto vond het een goede bak. Hij vertelde dat Hospers nu echt zenuwziek was (dat is je dus gelukt). Gisteren Koninginnedag 's morgens heb ik Mauk naar Rotterdam gebracht waar hij 3 daagjes logeert bij Thijs Rauwenhoff ;
's-middags de Roeps en 's avonds met de 2 andere naar Amsterdam. Ik heb ze laten kiezen tussen kermis in Laren of Amsterdam. Dus het laatste heel gezellig eerst 1 uur kermis op de Vleesmarkt de guldens vlogen mijn beurs uit, wat zijn het dan nog echte kinderen op de cakewalk wilden, ze en in zo'n spiegeldoolhof,daarna poffertjes en toen de keus tussen Love story of Lawrence of Arabia,  de laatste kozen ze  we hebben samen gezien, maar ik wilde hem best weer zien. Ze vonden het machtig, half één waren we thuis. Nu je zoveel tijd hebt  lijkt het me heel nuttig en noodzakelijk als jij de grote kinderen in heel duidelijke taal eens schrijft hoe je over allerlei dingen denkt. Het is toch weer anders als ze zoiets op papier zien dan dat je met ze discussieert. Ik kom er eigenlijk op omdat Maria Kapteyn hier was en die begon tegen Mariette over jou te fulmineren, zo van "wat heeft dat Maagdenhuis voor zin gehad en je Vader profiteert nu toch maar van ons geld met zijn wachtgeld en dan dit mooie huis van  jullie".  Ik hoorde Colette door haar woorden heen. Mariette had hier geen enkele reactie op, tegen mij zei ze later dat Pap toch eigenlijk niet consequent was in zijn levenshouding. Nou je ziet maar of je ze schrijven wil.  Dr Thomy heb ik opgestuurd, de grap ging goed op, ik heb me rot gezocht. De tuin is nu prachtig. J.M. maait af en toe, na veel moeite krijgen we dat rot ding aan, maar hij doet het. Ik ben nog niet erg  tot Geopol werken gekomen, ik kan er de rust niet voor vinden, dat komt wel, eerst grote schoonmaak in het huis. Jannie informeerde erg naar je ze vindt het geloof ik heel zielig voor je. Zo dat was mijn kletsverhaal, laat gauw weten over a.s. Donderdag. dag lieve schat, ik vind je flink zo in je eentje, maar ik ben heel dicht bij je, heel veel zoentjes, je vrouwtje

4 mei 1971 cel 1/18 Reg. nr. B 1050 's avonds 9.16
Grote lieve schat van mij, je hele lieve brief vanochtend gekregen, was er erg blij mee, want ik voelde er uit hoe je dicht bij me blijft ondanks alles waar jij door heen moet. Ik heb deze weg zelf gekozen, dus voor mij is het een excursie of expeditie en niet naar de het hoogste gebergte ter aarde maar nog iets veel grootser en indrukwekkende en gevaarlijker, nl de afdaling in onze spiritosfeer in ons denken en in ons zelf. Ik merk elke dag hoe schitterend mooi het uitzicht is. Elke ochtend bedenk ik een spreuk voor mijn dagboek. Vanochtend was het: Hoe verder men in zich zelf afdaalt des te meer mensen men ontmoet. Hoe verder men in zichzelf omhoog stijgt des te minder mensen men ontmoet. Nog een paar andere spreuken: Zondag 2 mei : de zwakte van de mens is de bron van zijn kracht. Zaterdag 1 mei Vrijheid kan men niet kopen niet krijgen alleen voelen. Vrijdag 30 april: Een autoriteit is iemand die nooit autoritair is. Donderdag 29 april:  Leven is begrip voor onbegrip. Dinsdag 27 april Ongelijkheid is de werkelijkheid en het verbloemen ervan is misdadig. Ik begreep heel goed dat je moest huilen, dat is voor mij alleen maar een bewijs hoeveel je van me houdt en hoe intens je deze tijd beleeft, heerlijk dat er mensen zijn die met je mee voelen. Het is inderdaad een scheiding van geesten. Als de waarheid naakt gaat en wordt iedereen ontmaskerd. Dat is niet leuk maar wel broodnodig. Het verbloemen ervan levert toch niets op. Reactie van Colette (Maria), Tineke en Gracia etc moet je dan ook plaatsen in het licht van het onbegrip, waarvoor je te allen tijd open moet blijven staan dwz ontspannen tegemoet treden, want dan zien ze pas in zich zelf wat het betekent. Hun reacties zijn zo begrijpelijk. Ze zijn zich normaal in hun leventje niet bewust van de geïsoleerdheid van hun bestaan.  Het is voor mij eigenlijk niets bijzonders gewoon een normale consequentie van je hele levensinstelling waarin je tot de ontdekking komt van je geconditioneerdheid en daardoor voor de ander en een inconsequente lijn volgt, maar het zich er van beseffen het realiseren is de eerste stap naar de losmaking en bewustwording van je zelf. Zij worden opeens gedwongen over dingen na te denken waar zij de mogelijkheid dat het in hun leven zou voorkomen niet voor mogelijk hadden gehouden. Zelfs voor een Brouwer op zijn leeftijd met zijn levenservaring betekent het een schok. Ik geloof niet dat ik tot degenen behoor die het moeilijk hebben gedurende deze 50 dagen. Integendeel zou ik haast willen zeggen!!! Wat een luxe om geen haat en rancune meer te hebben (dwz minder haat en minder rancune ). Je schept steeds nieuwe mogelijkheden. Mao's rode boekje zegt. What we call experience is the process and the end result of carrying out a policy. Only through experience can we verify whether a policy is correct or wrong and determine to what extent it is correct or wrong. But people's practice, especially the practice of the revolutionary party and the revolutionary masses cannot but be bound up with one policy of another! A revolution is not a dinner party, or doing embrodery: or writing an essay, or painting a picture , so leisurly and gentle, so temperate, kind courtious , restrained and magnimous (wat betekent dat woord?). A revolution is an insurrection, an act of violence". Deze "acte of violence" is in onze taal in onze cultuur in onze kaste, in ons leven : "het bevrijden van je geconditioneerdheid". Je maakt nu zelf aan den lijve mee, dat die act of violence is en dat het niet lief is en niet zacht. Pas wanneer je stuk voor stuk deze ketenen losmaakt zie je dat het ook zonder geweld gaat. dat is nu juist de paradox! Nadat je geweld hebt gebruikt zie je pas dat het niet nodig is. Nu echt genoeg wat betreft de partij-ideologie. Ik zal proberen een stuk te schrijven aan de kinderen. Misschien kunnen ze je a.s. donderdag een paar vragen meegeven, die dan kan beantwoorden. Is dat te moeilijk is dan probeer ik wel iets. Het lijkt me anders een goed idee van je. Ze komen nu ook in de vuurlinie te liggen! Ik hoop dat je donderdag komt. Misschien over een paar weekjes iemand anders als jij er door heen bent want het ontvluchten is niet goed. Hier gaat het  leventje zijn gewone gangetje. Er is weer veel gebeurd, sinds je vorige bezoek maar dat hoor je wel mondeling en later uit het dagboek. Dank voor alle post en de kleren. De mosterd is mij getoond maar daarna weer ingenomen. Het reglement zegt dat het niet toegestaan is etenswaren aan gedetineerden te sturen. Het komt dus te liggen bij de badmeester als ik 9 ( en niet 7 juni) naar huis ga mag ik het meenemen. Dus het beste, net zoals vorige keer met de chocola nu de mosterd mee te nemen. Het is wel makkelijk, alle post wordt door de censor voor mij opengemaakt dat bespaart werk. Gedurende de dag kon ik zeer geconcentreerd werken, pas na 2 weken weer net als thuis, daarvoor toch wel gauwer afgeleid door geluiden, rammelen van sleutels in de gang etc. Het lukt me nu pas om mijn dag ZELF in de delen en niet dat ZIJ het regelen. Het is gewoon een kwestie van ervaring, dat moet je gewoon leren. Het zitten in een gevangenis is een vak als een ander. Al doende leert men. Als ik in de toekomst weer komt te zitten en dat zie ik wel zitten, gaat het beslist in het begin gemakkelijker, ideale opleiding.  Dag lieve schat veel zoentjes van je mannetje.

Lieve Jan Maarten, Mariette en Mauk. Van jullie alle drie heb ik hele leuke briefkaarten gekregen met veel goed nieuws over jullie leventje. Volgende keer ga ik jullie een lange brief schrijven om eens precies uit te leggen waarom ik hier zit en wat zo'n beetje mijn gedachten en gevoelens zij over alles en nog wat. Gelukkig is het goed weer om te tennissen. Dank J.M. voor wie er en VVD bord in zijn tuin had. Heel goed gezegd van je:  LAAT ZE MAAR ze weten niet beter, daar kunnen ze niets aandoen.. Nu lieve kinderen heel veel plezier op school, tennis, zwembad, bioscoop, restaurant en alle andere plaatsen waar je je vrij kunt bewegen. Geniet er maar van. Besef dat jullie bevoorrecht zijn. Dag schatten van mij, Pappa.

Zondagmiddag 9 mei 1971. Brief van Adrienne
Grote lieve schat, Gisterenmiddag je lange lieve brief wat houden ze dat lang vast helaas, ik was zo blij iets van je te horen, want die bezoekjes zijn wel heel erg kort. Het ging deze keer beter met mij vond je niet, alles schijnt te wennen, je ziet als je maar niet te lief tegen me doet, gaat alles best. We weten toch hoe veel we van elkaar houden. Je ziet er nog steeds reuze goed uit, je zit dus wel in geldnood merk ik (...) Mammie was hiet het weekend de reactie van mensen om haar heen, waren enigszins schichtig zei ze. Men zit er toch wel over in
Tante Maggy vond het ergens wel principieel van je, maar voor mij vond ze het zo zielig .Tante Miep was hier vrijdag 5 uren lang, doodmoe was ik daarna, want je moet zo schreeuwen. Ik moet vooral heel veel groeten doen, schrijven vind ik zo moeilijk zegt ze, nu ik weet dat alle post gelezen wordt (Lulsmoes natuurlijk). Van Moeder een briefje, je bent almaar in haar gedachten schreef ze, ze hoopte iets van je te horen. Schrijf  ze nu naar de Catslaan, dan vinden ze de brief bij thuiskomst.  Het leventje gaat hier gewoon door, we hadden schitterende warme dagen, ik zal je maar niet vertellen hoe mooi alles nu is, want dan hou je het niet langer uit. De appelboompjes bloeien nu in de tuin, ik heb me rot gewerkt in de tuin. Elsbeth belde nog op van de week, ze denkt veel aan je, ze ziet het geeft me toch een beetje ziekerig gevoel dat je zo opgesloten zit. Vertel me nog eens hoe gaat met mensen in voorarrest. Waarom moeten ze zo lang wachten en hebben ze allemaal recht op een advocaat wie betaalt dat enz. Je zei er iets over op het bezoekje dat je iemand geholpen had (waarmee?) kan je het eens iets uitvoeriger schrijven. Nu even over de kinderen. Schrijf eens aan Jan Maarten hoe het gaat met de zomerplannen. Hij heeft nl nog helemaal niets georganiseerd, wat doen we nu, moet hij hierbij geholpen worden of niet, in het laatste geval weet ik heel zeker dat er dan ook niets gebeurd. We hebben nog steeds geen uitslag van de test, helaas. Verder is J.M. goed, ik hoor alleen maar mooie cijfers zoals gewoonlijk, 's avonds geen televisie ze werken dan, en gaan vroeg naar bed. Mariette zit boordevol plannen voor de zomer, dus dat is geen probleem. Ze wint haar partijen met tennissen, vooral als ze achter staat gaat ze winnen! Vandaag speelt ze in Buitenveldert, is dus de hele dag weg. Maandags doodmoe naar school. Ook alleen maar mooie cijfers! Mauk is heel erg lief, hij houdt zich kennelijk in voor de beloning iedere avond moet ik op zijn bed gaan zitten en dan vraagt hij altijd hetzelfde zinnetje "ben ik vandaag lief geweest"? Vanmorgen Moederdag op bed , ze hebben me reuze verwend met thee en allemaal mooie boeketjes  (uit de tuin). Mariette had een leuk blaadje gekocht en Mauk lekkere nootjes. Zoiets hebben ze nog nooit gedaan ze vonden zeker dat het me toe kwam. Het zijn echt schatten, ik heb natuurlijk meer aan ze nu jij er niet bent (dat zeg jij ook altijd als ik weg ben!). Ik heb alles besteld wat je had opgegeven, alle knipsels liggen in de boeken, ik heb alles weer op orde. Dr Thomy zal ik dan meenemen en kijk wat ervan komt. Het eten gaat je zeker mooi vervelen, wat zal je meer genieten van Moeders pot. Ik sprak nog even met Verhey, zo is de baas er niet, vroeg hij. Nee zie ik hij zit.  Hij keek er wel van op. Hij zei dat hij alles was je deed kon volgen en ook wel bewonderen, maar het moet niet te agressief worden ! Hij had ook gezeten in de oorlog 14 dagen, hij zei het leek wel 14 jaren. Je moest veel groeten van hem hebben. Nu lieve schat dat was weer een babbeltje tot donderdag. Dag chou hou je maar taai je t'aime je vrouwtje

Maandagavond 10 mei 1971 Utrecht B 1050 B 1/18 Brief aan Adrienne
Grote lieve schat. Heerlijk om je brief te krijgen vol met je liefde. De bezoekjes zijn heerlijk alleen daarna heb ik het even moeilijk vooral als ik je zo buiten zie staan met er achter de Japanse kersentak, dan weet je weer duidelijk en scherp wat je mist, het is nog steeds uit te houden. Je vragen over hulp en dergelijke beantwoord ik liever niet. Schrijf er maar niet over dat zien wel weer als ik weer terugkom, je weet nooit. Vergeet nooit wij horen tot de bezittende klasse en ons kan niet veel gebeuren. Dat besef ik meer dan ooit in vergelijking met de KWETSBAARHEID, DE HULPELOOSHEID , DE MACHTELOOSHEID van de groep mensen die aan de andere kant van de streep zijn geboren. Ik wist wel dat een een levensgroot verschil was, maar heb me toch nooit gerealiseerd dat het zo groot was vooral het feit dat we de beschikking hebben over het WOORD en zij alleen het van ons mogen lenen en verder onze gedachten. Bakoenin schreef: Niemand kan denken zonder taal, dus hoe armer de taal hoe armer het denkvermogen. Wie de macht over het woord heeft een voorsprong die nooit meer is in te halen. Ik ben momenteel alle boeken van Marx, Mao Bakoenin aan het doorwerken en aantekeningen met eigen aanvallende gedachten. Dit materiaal kan ik later gebruiken voor het boek, want het is geschreven onder omstandigheden waarin je het beter kan indenken dan in de WPlaan. Gelukkig dat de kinderen zo lief voor je zijn. Erg lieve brief van Mauk gekregen. Ik voel er uit dat ze jouw steunen, maar tegelijkertijd meen ik er ook uit te mogen afleiden, dat jij het niet gemakkelijk hebt, maar ik vind dat je het maar flink doet. Ach al die mensen met hun kritiek en hun schroom, angst en schaamte etc om mij te schrijven is zo begrijpelijk. Het is een nieuwe wereld die voor hen  is opengegaan nl een boze droom. Het is alsof nu opeens de berichten die ze steeds op de TV en in de krant lezen nu echter en dreigende vormen gaan aannemen. Wij zijn allang door al die fasen heen gegaan, maar voor hun is het een nieuwe ervaring.  J.M. zal ik schrijven, we moeten hem toch vrij laten. Niets onderdrukken. Hij heeft recht op zijn eigen leven. Er wordt in onze verziekte maatschappij al zo veel van een ieder gevraagd, geëist etc, dat als we daar ook mee gaan doen is het einde zoek. (...) Hoe langer ik hier zit hoe meer ik besef hoe nodig dit was voor mij deze confrontatie, want zo geïsoleerd in Baarn is toch wel gevaarlijk ondanks de lezingen maar dat zijn incidentele uitvallen van een vaste bases. Het lijkt me in de toekomst zeer nodig om 1 maand weg te gaan om je beter van de situatie te kunnen inleven en daarna weer terug te komen. Dus in de trant van de geologische excursies. Nu je er aan gewend bent zal het in toekomst inderdaad meer op een excursie gaan lijken. Ik popel gewoon om je alle verhalen te vertellen van de dingen die ik hier meemaak. Ik word vreemd genoeg steeds toleranter tov de mensen wie dan ook maar harder en onverschilliger tegen de structuren. Het opent een ontspannen sfeer. Ik hoef  nu niet meer in de krant of gewaardeerd worden door de structuur. Mensen zijn alleen nog belangrijk. Vanuit dit gezichtspunt wordt opeens alles veel rijker en meer de moeite waard en heeft het grote voordeel dat je niet (haast) meer teleurgesteld wordt in het systeem, want dat heeft al afgedaan omdat het de ontplooiing van de menselijke waardigheid en identiteit onderdrukt. Nu lieve schat van mij, ik verheug me op donderdag om je lieve gezichtje te zien. Vele zoentjes, je mannetje. Ps het is wel moeilijk om te verwerken dat de mensen waarmee in het Maagdenhuis zat, zoals Dick Winnubst etc. niet schrijven. Maar het is waarschijnlijk te moeilijk voor ze.

Zaterdagmiddag 15 mei 1971. Brief van Adrienne
Lieve schat, Zojuist was hier die jongen Nijland om de dias te halen .Hij vertelde dat hij je 1 uur had mogen bezoeken, hij heeft het verder geschopt dan ik . Het had ook een grote indruk op hem gemaakt dat hele gevangenisgedoe, hij dacht niet dat hij het zelf zou kunnen opbrengen. De bezoekjes worden alweer een soort van routine, ik verheug meer nu echt op je weer te zien, het is alleen veel te kort, maar ja nu nog 15 dagen gelukkig dat je het zo druk hebt. Kreeg je nou eindelijk Dr Thomy en Moeder vroeg of je haar boekje had gekregen over Krishnamurti. Gisteren zijn ze thuis gekomen, ze was dolblij met je brief, zelfs Vader heeft het nu helemaal geaccepteerd dat je zit! (..) Ik belde Elsbeth nog op ze zou zien wat ze kon doen, maar erg van harte ging het niet. Jacob had haar verboden iets te ondernemen, vandaar de moeilijkheden, ze zou geloof ik nog contact opnemen met Boudewijn. Nu even over de financiën. Schrik niet, hou je vast Mammie heeft besloten om haar jaarlijkse bijdrage niet te geven aan niemand wel weer volgend jaar. Marlof had gevraagd waarom het enige wat ze zei is om principiële redenen en ik ben echt niet van plan om er om te gaan bedelen. Het is het toppunt van krenterigheid. Tante Leo heeft de opbrengst van Rijnegom meteen aan haar kinderen doorgegeven, maar dit wetende wil je je misschien nog even bedenken over je gift aan de S.J.  Ik hoor het dan wel volgende week. Inmiddels is het avond. Ik moest het tennisteam van J.M halen. Hilversum 5-0 verloren, dus die degraderen dit jaar. Paul Lamme kwam eten is nu met Mariette naar de bios in Flora. Mauk is het hele week weg met fam. Jiskoot op de boot naar Hoorn, komt morgen terug, dus lekker rustig. Hij is niet zo makkelijk meer als de eerste weken, de pret is er een beetje af. Hij speelt geweldig vals met tennissen, ik merkte het toen ik woensdagmiddag een uurtje op de jeugd moest passen. Hij is zo kien om te winnen dat hij vals gaat tellen. Mies de Jong was er ook en het was haar ook opgevallen. Deed jij dat vroeger ook? Hij staat al ontzettend leuk te spelen. Jan Maarten is weer beter, maar zier er nog fataal uit , spierwit en snipverkouden. Het typische is dat de kinderen helemaal niet laten merken of ze het nou wel of niet erg vinden dat je zit. Ik geloof dat Mariette het zich nog het minst aantrekt, maar de jongens zit het misschien toch wel dwars. Schrijf je nou eens een keertje, ik begrijp wel dat je het druk hebt maar ik vond het toch geen goed excuus om ze niet te schrijven, Op die manier verlies je alle contact met je bloedeigen kinderen, jij die zo voor menselijk contact bent, zou je eigen kinderen veel te kort doen. Ik begrijp best van je je helemaal in je geïsoleerde bestaan daar inleeft, dat is goed natuurlijk en dat je hele denksfeer mijlen ver van ons verwijderd is, maar toch ze zouden het zo fijn vinden iets van je te horen. Ik kom dus Vrijdag ipv Donderdag grote lieve schat je bent nu over de helft, wat zal het weer wennen zijn als je thuis bent. Je zier er misschien wel een beetje tegen op ? Ik niet, ik snak er naar je weer bij me te hebben, alleen is maar alleen. Je t'aime ben heel dicht bij je, je vrouwtje.

Maandagavond 17 mei 1971 B 1/18 Huis van bewaring Wolvenplein 27 Utrecht. Brief aan mijn 3 kinderen
Lieve Jan Maarten, Mariette en Mauk. Jullie hebben lang moeten wachten, maar nu krijgen jullie dan toch een lange brief van pappa. Voor jullie lijkt het misschien niet erg lang, dat we van die bergen afskieden voor mij wel! alhoewel ik er steeds aan denk door de leuke foto's, die hier voor me staan. Jammer dat jullie niet even een kijkje kunnen nemen om te zien hoe ik zier zit. Ik begin me al aardig thuis te voelen in de bajes, lik, bak of hoe ze dat ook mogen noemen, maar zit ik hier al 4 weken, dus over de helft, maar ik ben maar een groentje er zitten hier mensen die hebben 1,2, soms 3 jaar.! dat is nog wel even langer, gelukkig heb ik veel te doen. Overdag worden we 2 maal een half uur gelucht, dwz mogen we op een klein pleintje lopen, natuurlijk met een hoge muur er om heen. Dan kan ik met de andere gevangenen praten (er zijn totaal zo'n 100 gevangenen). Ik heb al veel vrienden gemaakt. Maandagavond (dus dat was vanavond pingpongen van 7-9 uur en woensdag en zaterdag en zondag TV, dammen of schaken. Ik kijk alleen zondag TV van 7-9.15 dus Vrijbuiters, studio Sport Panomariek en Dubbeldekkers. Dinsdagavond nog een gespreksgroep met 20 medegevangenen maar overdag zit ik altijd tussen 4 muren. Uitzicht heb ik niet wel kan ik de auto's buiten horen rijden. Ik denk wel eens mensen daarbuiten weten jullie wel hoe fijn het is om vrij te zijn dwz dat je kan gaan en waar je wilt. Gelukkig hebben jullie maar een fijn leventje. Veel sport, heerlijke tuin, mooi huis etc. Geniet er maar van. Ik maak hier mensen me die daar allemaal niets van hebben. Zelfs heb ik laatst een jongen 20 jaar oud geholpen met het schrijven van briefkaarten naar zijn familie . (Hij kan niet lezen en schrijven en verveelt zich dus dood de hele dag in de cel). Er was ook een man die was jarig en niemand die hem feliciteerde. Hij had helemaal geen familie. Verder was er ook een man die tegen me zei: " Ik ben zo alleen op de wereld dat als ik straks er  uitga me voel als een hond die uit een kennel komt en tevergeefs wacht op zijn baas, die hem zou komen halen". Zo kan ik wel doorgaan. Ik schrijf jullie dat alleen omdat je dan beter beseft hoe veel geluk wij wel hebben. De reden waarom ik hier ben gaan zitten, heeft hier ook veel mee te maken. Mamma schreef mij of ik jullie eens moet uitleggen waarom ik naar de gevangenis ben gegaan nu ik zal proberen  dit een beetje uit te leggen. Ik zal vast en zeker nog niet helemaal duidelijk zijn geweest, maar jullie kunnen me dan een brief sturen met vragen en die kan ik dan proberen om te antwoorden. Nou daar gaat ie dan.  Begin maart 1969 heb ik een brief geschreven aan het hoofd van de Universiteit van Amsterdam dat ik niet wil werken in een omgeving die zich niet aan de regels houdt dwz er zijn vaste wetten en wat zag ik nu sommige mensen mochten die gewoon overtreden en dan gebeurde er niets terwijl als andere lager geplaatsten mensen dat deden werden ze gestraft. Deze onrechtvaardigheid heb ik steeds geprobeerd aan te klagen, maar zonder resultaat. Ik bemerkte dat dat niet alleen in de Universiteit van Amsterdam het geval was maar eigenlijk in heel Nederland. Zoals jullie weten heb ik met alle protesten van studenten meegedaan, Tilburg, Maagdenhuis , optochten etc. Ook bij de bestraffing van de mensen van het Maagdenhuis zag je weer hetzelfde. De arme studenten kregen meer straf (ze hadden hetzelfde gedaan) dan de rijke studenten. Nu heb ik als ambtenaar in dienst van Amsterdam de kat de bel aangebonden zo noemen ze dat of d e knuppel in het hoenderhok gegooid en tijdens de rechtszittingen geprobeerd dit onrecht aan de kaak te stellen. Wat gebeurt er bij de politierechter, ik kreeg
 f 500,- boete of 30 dagen gevangenis als ik het niet wilde betalen, daarbij zegde de rechter dat :"de gevangenisstraf voorwaardelijk opgelegd wordt omdat een onvoorwaardelijke opgelegde gevangenisstraf consequenties met zich meer zou brengen". Mamma legt jullie dit wel uit het komt ert dus op neer dat omdat ik een goede baan heb ik minder straf krijg dan iemand die veel lager op de maatschappelijke ladder staat. Dat is natuurlijk helemaal niet juist en dat noemt men KLASSENJUSTITIE dat wil zeggen de rijke mensen (betere banen) krijgen minder straf omdat ze goede banen hebben dan de de arme sloebers. In de gevangenis. zie je ook geen rijke mensen! die kopen zich er wel uit. Tegen dit onrecht ben ik ingegaan en in hoger beroep gegaan. Daar hebben ze  ,omdat ik er om gevraagd heb ( konden ze niet anders ) me een hogere straf gegeven nl f 500,- of 50 dagen en was het vonnis met de volgende  woorden:"Dat hem zijn deelneming aan de bezetting van het Maagdenhuis zwaarder moet worden aangerekend dan de van onderwijs en wetenschapsbeoefening en uit dien hoofde zijn bijdrage had te leveren tot het goed functioneren van de Universiteit van Amsterdam  door deel te nemen aan meergenoemde bezetting zich een deloyaal ambtenaar betoond". Dit was op 23 juni 1970. Ondanks het feit dat ik door de rechter was veroordeeld heeft de baas van de Universiteit Burgemeester Samkalden mij op 1 december 1970 eervol ontslagen en mij op wachtgeld gezet. Ik heb tegen de rechter gezegd dat het vonnis niet juist vond en daardoor voelde ik  mij niet geroepen om te betalen, want anders leg je je bij de straf neer. Ik ga er dus tegen in en vind wel dat hij me beter heeft gestraft dan de politierechter maar protesteer tegen het feit dat er nog steeds een Universiteit van Amsterdam en een Nederlandse samenleving is waar de mensen onrechtvaardig worden behandeld dwz de arme man moet er altijd voor opdraaien.  Dit is misschien een beetje moeilijk te begrijpen maar ik protesteer consequent en als ze dan ondanks het feit dat ik veroordeeld ben toch eervol ontslag geven ben ik wel goed maar niet gek en pak de wachtgelden centen gaarne aan. Dat moeten zij weten.  In de gevangenis heb ik nu de gelegenheid om nog duidelijker mee te maken dus in de praktijk hoe onrechtvaardig alles is verdeeld en hoe het precies is dat wat ik al aanvoelde. Als ik terug kom zal ik jullie uitvoerig vertellen hoe iemand die geen opleiding heeft gehad (nauwelijks  lagere school) een geweldige handicap heeft en altijd de LUL is . Hij beschikt niet over het woord dat wij leren gebruiken op de school en de universiteit en ook mee krijgen door onze rijke opvoeding. Het enige dat hij kan doen is er op te slaan en dat mag niet dus komt hij in de gevangenis . Soms voor een vechtpartij op straat 1 maand of meer achter de tralies. Ja kinderen, ik ben erg blij dat ik de gelegenheid heb gekregen dank zij de rechters van Amsterdam  (waar oom Jacob er één van is) om de werkelijkheid en de ellende van dichtbij mee te maken. Wij hebben door onze rijkdom niet alleen geld , of een mooi huis maar vooral de beschikking van het woord en de kennis van  Frans, Duits en Engels etc, op vacantie te zijn geweest, sport en spel te kunnen doen voor de lichamelijke ontwikkeling, ga zo maar door, een grote voorsprong en  geloof ik dat wij daardoor een grotere verantwoordelijkheid hebben en er voor te zorgen dat wij onze minder goedbedeelde medemens van onze rijkdom laten meeprofiteren en ons voor hen in  te zetten. Dat is een moeilijke taak, vooral omdat onze omgeving (kijk maar naar alle VVD borden Jan Maarten) er niets van willen weten en mij maar een rode rakker,  of iets dergelijks vinden. Om  met Jan Maarten te spreken : "Laat ze maar daar moeten wij om niets van aantrekken. Wij moeten hem daarbij de vrijheid laten als wij maar goed beseffen wat wij moeten doen in ons leven". Denk maar even aan Sinterklaas toen we voor die oude mannetjes kwamen en we een beetje gezien hebben, wat zij allemaal hadden meegemaakt en hoe blij ze waren dat wij ons voor hun interesseerde. Het gaat er niet zo zeer om hun materieel te helpen waar zij het meeste nodig hebben dat merk ik ook weer zo goed hier in de gevangenis: Gewone normale menselijkheid. De bewaarders hebben hier bv een mooie taak, want deze mensen hebben het zwaar te verduren en over het algemeen zijn ze bijzonder plezierig. Maar het gaat niet om het lagere personeel dat zijn ook mensen die sterk afhankelijk zijn van  de hogere heren.  Nee het gaat om de macht die de mensen van onze soort hebben. Deze hebben  geen flauw benul wat ze de rest van de mensheid aandoen. De arme mensen zij arm omdat ze altijd geven en nooit ontvangen hebben. De rijke mensen zijn rijk omdat ze altijd ontvangen hebben en nooit hebben leren GEVEN. Nu kinderen ik hoop dat jullie een beetje begrepen hebben waar ik mij voor inzet. Ik weet heus wel ik ben ook inconsequent als iedereen want iemand die werkelijk consequent is wordt aan het kruis gespijkerd, maar probeer me  bewust te maken van de verantwoordelijkheid die wij met onze macht aan grond, geld, kennis en bewustzijn hebben tegen over de andere mensen die niet met een gouden lul zijn geboren (zo noemen ze dat hier). Ik hoor van Mamma allemaal goede berichten over jullie alleen J.M. even ziek geweest nu weer beter gelukkig. Mariette alles goed. Mauk fanatiek aan het tennissen. Speel je al net zo vals als Pappa vroeger?  en zijn jullie nog steeds lief voor Mamma of gaat de mop er een beetje af? Hoe staat het met de zomerplannen? Vele vragen,ik hoop dat jullie me terugschrijven met veel  berichten over jullie leventje dan kan ik het beter indenken want Baarn lijkt wel in een andere wereld te liggen zo ver weg lijkt het. Het is gezellig om Mamma elke week te zien. Nu schatten van mij, heel veel liefs en zoentjes ook Dino van Papa . Voor Mamma. Dank voor brief morgen zal ik antwoorden. PS Geld aan SJ overmaken  svp .

18 mei 1971 Utrecht. Brief aan Adrienne
Lieve schat. heerlijk je lieve brief van zaterdag. Hopelijk krijg je de brief voor Vrijdag. Zoals je hebt gezegd heeft een noodkreet direct effect gehad nl de brief aan de kinderen. Ik heb erg mijn best erop gedaan. Ik hoop dat ze het een beetje begrijpen, misschien kan je het een beetje uitleggen en vragen ontlokken zodat ik daar weer op in kan gaan haken. ls het zo opgeschreven staat is het misschien duidelijker voor ze. De dr Thomy gekregen en van Moeder boek van Krishnamurti. Tevens nog brieven van Manmie, Moeder, Bertie Lumey, Willem Jan van Veen en Jan Bresser. Deze laatste bief heeft me weer boos gemaakt. Ik heb hem een scherpe brief teruggeschreven maar niet verstuurd. Wonderlijk ik schijn wat hij ook doet er erg door te worden geprikkeld. Waarom weet ik niet precies. Elsbeth heb ik weer een brief gestuurd. Ik heb wel een beetje schadefreude om te zien hoe Jacob reageert. Het wordt ook en tijd dat de wereldproblematiek ook een beetje op hun ontbijtbord terecht komt, het is altijd zo gemakkelijk van een afstand en ook vrij anoniem om Krishnamurti te lezen, terwijl de problemen voor het opscheppen liggen. Wat ik hier momenteel meemaak is zo ontzettend intens, ontroerend en diepgaand, helaas kan ik er hiet niet over praten, dat komt wel als ik thuis ben. Gelukkig heb ik de tijd om dit alles rustig te verwerken zodat in alle poriën van mij kan doordringen en niet dat het door een buitje weer is weggewassen. Ik verheug om met je samen dit alles heel rustig door te praten, we hebben er de hele zomer voor. Moeder bood nog geld aan om met zij tweeën op vacantie te gaan. Erg lief van haar. Over de poen heb ik geen zin om over na te denken. 1 juli krijgen we de spaarrekening van 10 ruggen terug zodat we dan weer uit de zorgen zijn en daarna zien we wel. Als je het vergelijkt met wat ik hier meemaak moeten we ons diep schamen om daar een woord over vuil te maken.  Ik ben heel zwaar aan het studeren. Tot nu toe veel gelezen over vroegere revoluties. Wat een problemen en hoe weinig er van terecht gekomen maar ja doorzetten maar. Alle kleine beetjes helpen. Nu heb ik me gestort op het doorwerken van het Kapitaal van Marx. Echt tijd voor een gevangenis. Normaal neem je daar gewoon de tijd niet voor. Ik ben steeds rustiger aan het worden, wees maar niet bang dat ik te rustig zal worden,  maar voel me meer ontspannen en heb gelukkig heel vele goede contacten met de medegevangenen. Schat van mij, ik hou heel veel van je en heb veel vertrouwen in de toekomst, Je t'aime. Ton amour

24 mei 1971, Utrecht Huis van Bewaring I Wolvenplein 27 Utrecht. Brief aan Adrienne
Wat heerlijk je brief vandaag. Altijd zonder beklag zonder kreet van je "hebt me maar in de steek gelaten". Heerlijk voor me dat geeft het gevoel van steun, vriendschap en ook dat je nu uit jezelf ziet wat voor troep het is. Maar vergeet niet het is altijd zo'n troep geweest alleen zien we het nu pas en worden we wakker uit onze zachte bedjes en gouden lulletjes en kutje. Dan komt het hard aan. Mijn optimisme groeit bij de dag, omdat ik alles duidelijker en ontspannender begin te zien, wat me erg helpt is het lezen of beter blokken, studeren in Marx's kapitaal  en de geweldige vriendschap die ik hier ontmoet. Ik zit in een mannengemeenschap en heb vele vrienden dat is iets dat ik jaren (eigenlijk sinds de Himalaya) erg gemist heb. Het is zo direct zonder flauwe kul recht voor zijn raap. Ik zal nog wel eens heimwee hebben naar deze tijd, maar ja mijn  toekomstige werkzaamheid zullen me zeker wel weer eens terugbrengen naar deze "dierbare "plek. Het klinkt misschien overdreven, maar het menselijke contact en verder het gevoel dat je door je zijn zonder meer zonder de stoffige wijsheid mensen kunt helpen in hun ellende en leegte. Mijn laatste denkpatroon is: de strijd tussen tegenstrijdigheden zoals goed-kwaad, vriend-vijand, geluid-stilte, vuur-water etc., zal altijd blijven bestaan , maar als je hier van uitgaat dan wordt de strijd minder een strijd waar je zelf bij betrokken bent, want je ziet het als onafwendbaar, dus geeft het je moed en kracht en vanuit dit punt te leven. Het wordt ontspannen, het is zo nieuw voor me als een soort openbaring zodat ik het nog niet duidelijk op papier kan zetten. Het moet hier nog rijpen, maar in ieder geval is het een "nieuw standpunt", waar vandaan je weer vele mogelijkheden krijgt. Jullie bezoek was heerlijk. Mariette zag behoorlijk pips om het neusje, pas halverwege kleurde ze wat bij. Mauk's oogjes waren nat. Heeft het geholpen? Heerlijk om te horen van J.M. Ik heb veel vertrouwen in hem. Gelukkig dat we hem op tijd hebben losgelaten. Hij heeft zijn eigen tempo. Zou je Elsbeth dan nog een ding kunnen vragen, iets wat ze toch wel kan doen de tekst van de brief die men moet sturen voor het aanvragen van naturalisatie, dat is niets compromitterend. Als ze dat zelfs niet durft, dan weet ik het niet meer, dan geef ik het op. De rest mag ze laten, want dat kan niet anders, dat zie ik wel maar de laatste vraag van de brief moet ze nog meer maar eens lezen. Heeft ze mijn 2e brief gekregen want ik kreeg nog geen antwoord van haar. Bel haar maar op! Ingesloten stuur ik je een brief die je moet uittikken, wanneer het nodig is als instructie geef, moet je hem versturen naar de dan op te geven adressen ipv mijn ondertekening komt te staan w.g. T. de Booij. Ik ben benieuwd wat ze zullen doen. Het is een vrij belangrijke testcase  en ik hoop dat het zal helpen om hier in verandering te brengen of althans dat de publieke opinie zich er mee bemoeit. Zou je de ingesloten briefkaart willen opsturen aan H. Kuiper, adres staat in het adressen systeem en mij tevens opsturen een aantal broodkaarten van 20 cent, laten we zeggen 10 stuks. Nu grote schat ik verheug me op donderdag en neem Jan Maarten mee want hij moet het ook zien  Heel veel liefs en zoentjes van je schat Tom, je mannetje.

Vrijdag 28 mei 1971 brief van Jan Maarten
Lieve Vader, Wat leuk was het je weer te zien. Ik wou wel iets meer zeggen, maar de tijd vloog voorbij. Mama vond je één brok zenuw! toen je binnenkwam  met het verhaal van de nutteloze zakjesplakken aan kwam dragen. (...) Jouw brief die je aan ons hebt gestuurd daar ben ik het gewoon mee eens. Ik had dit verhaal wel eens meer gehoord, maar toch vond ik het fijn dat je het op papier zette, dan kan je altijd weer terugkijken. Het is wat je schreef over, omdat je een goede baan hebt, je minder straf krijgt als iemand die veel lager op de maatschappelijke ladder staat. Dat is klassenjustitie, volkomen onrechtvaardig natuurlijk dat kan iedereen wel begrijpen. Toen ik in de wachtkamer zat te wachten, voordat wij (mama en ik ) binnen gelaten moesten worden, dacht ik aan Kees Boeke en zijn vrouw die hier verscheidene malen ook hebben moeten zitten, toen ze geen belasting wilde betalen. Misschien kennen enige bewakers hem nog van vroeger, je moet maar eens vragen. Je moet nog van twee kinderen uit mijn klas de groeten hebben ze vonden het wel een stunt . Tot over 2 weken als je thuiskomt. Veel liefs Jan Maarten

Vrijdag 28 mei 1971. 4.20 's-ochtends tot  5.25 uur. Brief aan Adrienne
(toen ik de brief bijna klaar had kwam de bewaarder die jou indertijd er heeft uitgelaten - grijs haar - jij zei: terug in je hok dan even door het ruitje gluren. Hij hoort n.l. schuifelen zo goed passen ze op mij. Hij herhaalde woorden terug in je hok)
Lieve schat van mij. Het eerste daglicht filtert schoorvoetend door het matglas en is nog vermengd met het oranje neonlicht dat met schijnwerpers op onze kooien schijnt, de vogels zijn als begonnen met hun activiteiten. Ik werd tot nu toe nog nooit zo vroeg wakker, maar ik heb zo sterk van je gedroomd, dat ik ervan wakker werd. Het bezoek heeft me zeer aangegrepen, want het was ondanks dat ik me had voorgenomen rustig te blijven en alleen maar geconcentreerd wilde zijn op jullie en vooral Jan Maarten een confrontatie van onze twee wereldjes.. Ik zag hoe moeilijk - en dat is begrijpelijk - je het had met mijn nieuwe acties. Je vangt alleen wat vlagen op een copie van een brief waarin elk woord besloten ligt en mogelijkheid tot verdere actie en dan nog een kwartiertje nadat we meer dan een half uur hadden moesten wachten met een bewaarde erbij, die haast had en ons wilde afhandelen als koopwaar. Jan Maarten vond het ook maar naar. Hij stootte jou ook aan van "hou nou op". De schat, ik had er zo de pest is dat hij niet meer aan bod kwam. Misschien is het beter dat hij de volgende keer alleen komt. Ik vond het hem veel sterker en zelfstandiger geworden.  Echt al een jongeman .Ik was nogal geschrokken van de oude klacht. "Martelaartje spelen". Ik ben bezig met een proces dat niet omkeerbaar is dat heb ik in eerder brieven al geschreven en het zal ook lange tijd duren voordat we alles met elkaar hebben besproken. Niet zo zeer dat je het niet me eens hoeft te zijn, maar wel dat je op de hoogte bent van mijn motieven, doelstellingen. Pas daarna kan je kritiek leveren dat is zoals je weet zeer goed en gezond voor me. Deze strijd die ik hier letterlijk en figuurlijk geheel in mijn eentje voer is het waard om gestreden te worden, het gaat om iets fundamenteels n.l gedane ARBEID wat is dat, dat is gestold zweet van de ARBEIDER. Ik heb zo diep getroffen door het Kapitaal van Marx en zo zo en door overtuigd van de wetenschappelijke waarde van zijn  grondstelling en zijn analyse van ons systeem. 100 jaar geleden en nog actueler dan toen hij het schreef. Wat een vooruitziende blik. Het is te vergelijken met Mozart, Shakespeare, Darwin, Newton, Galileo, Aristoteles ga maar door. Het is een openbaring vooral doordat ik tegelijkertijd veel in de bijbel lees. Verder de confrontatie met nu, Business Week, Fortune, Scientific American. In mijn cel de mogelijkheid om zoveel reizen, expedities te maken in het mooiste gebied onbekendste gebied op aarde onze menselijke geest. Overmorgen is het Pinksteren. Het belangrijkste feest want de uitstorting voel ik aan, verjonging in zich zelf dus niet het krijgen van iets onpersoonlijks  van boven  of beneden (zgn God), maar meer een losmaken het afdoen van allemaal onnodige ballest. Het lichter maken van je geestelijke bagage , zo voel ik het. Door deze 14 dagen afzondering van de wereld zal ik nog beter in staat om dit proces door te maken.  Ik ben elke dag bezig met het losmaken en het laten beëindigen en afsterven van de hoop dat er nog een dialoog met dit systeem mogelijk is. Ik heb dus geen hoop in Polak, maar alleen de mensen die net zo voelen als ik en dan gesterkt worden. Het enige dat moeilijk is en ook daadwerkelijk plaats vindt is het contact met mensen. Zo had ik gisteren bij mijn laatste lucht een geweldig goed en diepgaand gesprek met een bewaarder over het zijn op deze aarde. Hij kwam uit zichzelf ook met verhalen over de jaren voor de oorlog. Het was een dialoog en minder de monoloog die ik gewend ben om via mensen met zichzelf  uit te voeren. Door de grote behoefte aan menselijk contact en het afstoten van de verlokkingen en verbloemingen van onze samenleving (TV, radio, luxe eten en drinken) is het misschien noodgedwongen,- beter mogelijk om contact te maken zelfs door mijn ruitje in de stalen deur  heb ik goede gesprekken of door schreeuwen via het rooster in het raam naar mijn maat in een paar cellen verder op. Deze gesprekken eindigen meestal met "Het gaat goed met Hilversum III". dit is speciaal voor de directeur van Veronica die vlak boven mij woont toen die op de luchtplaats tegen mijn maat heeft gezegd dat hij het een goede mop vond. Nu lieve schat ik hoop dat ik even contact met je heb gehad door mijn roerselen van mijn denkwereld aan je door te geven met als hoofdmotief: Dat we bij mijn terugkomst op de Waldeck Pyrmontlaan zo snel mogelijk weer bij elkaar terug zijn, MET BEHOUD VAN ONS EIGEN MENS ZIJN. Als dit verloren gaat is alles verloren. Ieder heeft het recht om zijn of haar leven te bepalen en hoezeer we belast zijn door de economische, sociale etc structuur maar ons streven is om zo veel mogelijk vrij te laten en juist door zoveel elkaar geestelijk vrij te laten de mogelijkheid te ontdekken en te scheppen van echte vriendschap. Elkaar te helpen het overwinnen van het gevoel van eenzaamheid. Met zijn tweeën is het beter dan alleen. Het is zo gezellig (dat woord zegt het nog beter). We hebben elkaar nodig en daarom houden we veel van elkaar. Het nodig hebben verdwijnt dat de een de ander geestelijk wil inpalmen. Dat is gebeurd. Maar we moeten blijven strijden dat het niet met ons gebeurd. Ik geloof je ik weet het bijna zeker dat dat ook niet gebeurd  omdat we zo zeer met elkaar zijn vergroeid. Het is voor het eerst dat ik zo vroeg wakker werd en ik weet ook zeker hoe jij je gisteren na het bezoek hebt gevoeld, bewust of onbewust. Mijn acties zullen in de toekomst meer of minder gericht zijn op het elkaar bewust maken van onze ballast, het is nu voor mij mogelijk om contact te maken met de zgn Jan de Arbeider want ik ben het gewoon zelf geworden. Ik slaap met hem op de grond ik hoef het niet meer te spelen. Ik ben het gewoon en daardoor heeft iemand die maatschappelijk gezien boven hun staat er geen begrip voor. Dat is ook zeer begrijpelijk. Mijn actie "arbeid" kan ik in een paar woorden duidelijk maken aan Jan de slemiel die nauwelijks lezen of schrijven kan  hij die begrijpt het meteen omdat hij het al lang wist en aanvoelde, maar door zijn gebrek aan taal en woorden het niet hard op kon denken (of zeggen) terwijl de meer ontwikkelende (dus belast met stoffige wijsheid) het nauwelijks begrijpt en vooral onbewust of bewust niet wil begrijpen. Nu grote schat, ik kruip er weer onder en ga wat mediteren of soezen. Tot over 11 daagjes  We moeten proberen het NIET TE OVERHAASTEN. We must take our time. Er is zoveel gebeurd.  Je t'aime. Ton grand amour.

Zaterdagavond 29 mei 1971. Brief van Adrienne
Vanmorgen je brief, waar ik ontzettend blij mee was. Ik had net zo'n rot gevoel over het bezoekje als jij, heb 's-nachts geen oog dicht gedaan, maar de omstandigheden waren dan ook ellendig. Ik zei al tegen Jan Maarten dat dat half uur wachten funest was, voor jou waarschijnlijk veel erger dan voor ons. Wat denk je allemaal dan, dat we niet komen misschien of een ongeluk? De bewakers hadden onderling moeilijkheden over de tijd, vandaar dat ze gejaagd waren, enfin allemaal droeg het niet bij tot een prettig contact. Ik vond het nog het ergste voor Jan M., die helemaal niets heeft kunnen zeggen. Ik ben erg benieuwd wat hij je heeft geschreven! Ik had mijn tong wel kunnen afbijten toen ik de kreet van martelaartjes spelen had gezegd, maar ja het was op dat moment het enige verweer dat ik had tegen jouw woordenvloed en je gepreoccupeerd zijn met je actie. Het is weer een goede les voor me, als je met iets bezig bent mag ik niet van je verlangen dat je je op mij instelt, maar aangezien ik je nu maar 1 kwartier per week mag zien, viel dit me wel heel erg zwaar, vandaar mijn noodreactie. Uit je brief merkte ik dat je het wel begreep, intussen zit jij nu maar in je hok. Ik leef erg met je mee, dat je dit ook nog allemaal moet ondergaan. We zullen inderdaad, als je weer bij ons bent enorm moeten wennen aan elkaar, het wordt een confrontatie van twee werelden en hopelijk kunnen we allebei genoeg begrip voor elkaar opbrengen, anders zie ik dat het volkomen mis kan gaan. Ik zal ook proberen niet eerder kritiek te leveren, voordat ik al je ideeën en doelstellingen heb gehoord, anders verval ik in precies dezelfde fouten als de mensen die jou beoordelen zonder precies te weten wat je bedoelt. Wat ik inderdaad vurig hoop zoals jij het zo goed uitdrukt, is dat jij in staat zal zijn om een dialoog met mensen op te bouwen en niet altijd de monoloog via andere mensen met jezelf. Dat is geloof ik iets heel essentieels voor jou, anders dan eindig je op een dood spoor.  Zoals Paul Lamme vandaag nog tegen me zei, ik wil altijd zo graag met Uw man praten, maar het lukt me niet, hij praat altijd zoveel en daar kom ik niet meer tussen! Ik zit natuurlijk boordevol met vragen maar die bewaar ik maar tot je weer bij me bent. De kinderen hebben nu allemaal Pinkster vacantie, tot Donderdag. Morgen gaan we dus 2 dagen naar Aerdenhout 's avonds met Mammie naar de schouwburg. Ik zei tegen Mariette dat ze dan wel een jurk aan moest doen, waarop ze meteen zei,  ik neem alleen mijn alleroudste vieste kleren mee! het protest tegen de nette Grootmama komt hier mooi naar voren.  Ze zei ook nog toen we zo met z'n vieren aan tafel zaten, wat zal het gek zijn als we weer met z'n vijven zijn, we zij nu al weer zo gewend met 4. Dus zal je je plaats waar moeten maken in je gezinnetje ! Weet je wat geloof ik heel goed voor je is als we weer thuis bent om 1 week alleen maar lichamelijke arbeid  te doen, (dit zeg ik echt niet omdat je veel in de tuin moet doen, want dat heb ik allemaal gedaan), maar na al dat denken wat jij de afgelopen 50 dagen heb gedaan lijkt me dit een absolute noodzaak. Door jouw brief en deze van mij, zijn we alweer en stapje dichter bij elkaar gekomen, ik denk ontzettend veel aan je . Nog 1 bezoekje , godzijdank , dan is dat weer voorbij, maar voor hoelang? Hetty Oostendorp zei laatst nog tegen me wat heb je toch een vermoeiende man! Ik zei : ja dat is zeker waar in ieder geval "never a dull moment?". Dat is lijkt me nog veel erger. Dag grote schat, ik ga gauw naar de bus met alle andere stapels post. Hou je maar taai! heel veel zoentjes,  je vrouwtje.

6 juni 1971 Utrecht B 1/18 B 1050 Huis van Bewaring. Brief aan Adrienne
Lieve schat van mij. Het is nog maar 3 nachtjes slapen in de kooi en dan kom je me halen. Zou je voordat ik het vergeet een fototoestel willen meenemen  om mij te fotograferen als ik uit het huis van bewaring wordt losgelaten. De ex-gedetineerde T.de B staat weer in de koude, harde maatschappij. De laatste dagen zijn goed voorbij gegaan. Ik heb  me nu helemaal geschikt in de beperking daardoor veel kunnen leren en of nadenken. Marx, Sartre, Reich. Erg veel indrukken, wat hebben er al een boel mensen over een heelveel dingen nagedacht. Ik ben heus niet de enige! Het bezoek was heerlijk. Ik geloof dat we dicht bij elkaar waren. Nu lieve schat over enkele uurtjes ben ik weer thuis na ene zeer interessante excursie (om nooit te willen missen) O ja, lieve brief van Mariette vol met leuke dingen, vooral over Paul(de) Lamme ! Dank haar. Ik hoop dat ik weer in het gezinnetje mag komen. Geef me wel de tijd om te wennen. Niet ongeduldig worden en niet te veel verwachten. Dag schat je t'aime, ton amour.    

Einde correspondentie van Adrienne en Tom in de periode van mijn hechtenis in het huis van bewaring

Diverse correspondentie  in de periode van mijn detentie
14 mei 1971 Mijn brief aan mijn zuster Elsbeth,
Enkele zinsneden in een brief van mijn zuster Elsbeth waarin ik de hulp van haar man Jacob als rechter vraag voor een man die hier onschuldig zit . Verder in de brief: Als je de verklaring hoort van de tragiek van de moderne slaven (gast)arbeiders dan rijzen je de haren te berge. Zij zijn machteloos en worden door iedereen zelfs in de gevangenis als kamelendrijver, woestijnrat  uitgescholden. Ja Elsbeth dit zijn vervelende vragen maar in de toekomst blijft er maar één keuze over of op je eilandjes te blijven zitten  en hopen dat de vloed niet hoger zal stijgen of er van af et duiken en te zwemmen! Elke dag maak ik hier een "leven" mee , 50 dagen zijn aan de korte kant. In ieder geval ben ik blij dat ik in hoger beroep ben gegaan anders had ik nu al weg moeten gaan. Nomes vroeg 30 dagen hechtenis en Schreuderpiefje 50 dagen. Hij sliep tijdens mijn laatste woorden maar ik zal hem toch maar een bedankbriefje sturen voor de gelegenheid die mij heeft geboden om met zijn troetelkindertjes te mogen kennis maken wat hier voor onrecht gebeurd. Als iemand niet kan lezen en schrijven is hij helemaal aan de heidenen overgeleverd. Ik heb net 5 minuten geleden een man geholpen om briefkaarten naar zijn huis en familie te schrijven (Hij kan niet lezen en schrijven anno 1971  Nederland). Hij zei steeds maar: "Wat bent U toch goed af. U kunt lezen en schrijven. Ik verveel me zo in de cel". Nu lieve Elsbeth, Laat spoedig wat horen. Ik ben in gedachten veel bij je want ik voel hoe je in deze tijd ook intens mee leeft als geen ander Veel liefs van je broertje Tom

20 mei 1971. Brief van de architect Ir. W. van Tijen
Zeer geachte Dr. de Booy. Ik hoop dat U mij toestaat om U eens te schrijven.  Wanneer U daaraan geen behoefte heeft, kunt U het volgende ongelezen laten. Het is U misschien bekend , dat Uw ouders sinds lang relaties met ons hebben. Mijn overleden broer, die waarmede ik het meeste persoonlijke kontakten had, was een van de beste vrienden van Uw vader. Met Uw moeder kunnen mijn vrouw en ik altijd heel open over alles spreken - beter dan met Uw vader - en wij doen dat van tijd tot tijd wederzijds graag. Zo hoorden wij ook enkele malen over wat zich tussen U en de buitenwereld en tussen U en Uw ouders afspeelt. Daarin is zoveel algemeen en intens menselijks, dat het ons diep ter harte gaat, ook al hebben wij er rechtstreeks niets mede te maken. Het is of men een belangrijk boek leest of een belangrijk toneelstuk ziet, dat dat dwingt tot bezinning op dat, ene, waar ieder mens altijd onbegrijpend voor blijft staan. Mulisch heeft het voor mij in Tanchelijn mooi uitgedrukt, wanneer hij  Evenwachter laat zeggen: " Ik ben een mens, maar dat is  onmogelijk". In het geval van U en de Uwen komt daar dan bij, dat het niet om een verbeelding gaat, maar om levende werkelijkheid. Ik weet, dat U de moed en de kracht  hebt gevonden, om zich tegen voor U onverdraaglijke gegevenheden in de samenleving openlijk te verzetten. U wilt van ons geloven, dat mijn vrouw en ik dat bewonderen en U daarbij van harte innerlijke bevrediging toewensen. Ik vermoed echter, dat U daarbij zult hebben ondervonden, dat het zich verzetten - afgezien van materiële konsekwenties - de dingen voor U zelf en voor anderen even problematisch laat, als het zich niet verzetten. In mijn eigen leven is er ook altijd een oprechte drang geweest naar openlijk verzet tegenover bepaalde verschijnselen in de samenleving, die ik niet kon aanvaarden. Ik heb twee maal in mijn leven innerlijk volkomen bereid op de rand van een dergelijke daad gestaan. Door omstandigheden zonder wezenlijk belang is het er beide keren niet van gekomen. Ik had graag een ander mens willen zijn, maar ik ben in wezen een NIET-daadmens geworden. Waarschijnlijk lagen de schijnbaar toevallige omstandigheden toch in mijn wezen; en heb ik voor daadmens toch niet de echte dispositie. Ik betreur dit wel, maar kan het niet verhelpen. Men is, zoals men is. U heeft geheel vanuit U zelf de weg van de daad kunnen kiezen. U zult het Henriette Roland Holst waarschijnlijk kunnen nazeggen:
" Ik treur niet, dat mijn ongeschoeide voeten het stenig pad betraden van de daad...
Ik won er het recht, wie daden doen te groeten met de zuivere naam van kameraad."
U zult zelf wel dergelijke momenten van innerlijke trots kennen. Daarnaast zult U stellig ook vele momenten kennen van grauwe uitzichtloosheid. Uw  huidige verblijf zal voor U onaangenaam zijn, maar voor iemand als U is dat natuurlijk niet van doorslaggevend belang. Eerder geeft het mogelijk gelegenheid tot bepaalde bezinningen. Dat wensen wij U toe. Maar daad of geen daad, het geheim van mens en samenleving blijft.
Ik heb wel jarenlang gehoopt en ook wel gelooft, dat een evolutie naar een redelijker samenleving en naar vrijer mensen mogelijk was. Ik moet U zeggen, dat ik hierin geen realistische mogelijkheid meer kan zien,. toch mag een mens natuurlijk nooit nalaten wat in dezen zin in zijn persoonlijk vermogen ligt, U het Uwe, wij het onze. Zonder reële gevolgen is dit op zichzelf natuurlijk ook niet. Toch heb ik het gevoel, dat ieder mens daarbij voor onoplosbare raadselen in zijn bestaan blijft staan. Ook de diepste geesten hebben nooit een wezenlijke uitweg kunnen vinden, behalve misschien in religieuze ervaringen, die echter voor iemand als mij gesloten zijn. Ook meen ik wel bemerkt te hebben, dat ook daarbij het raadsel blijft. Dit alles wil niet zeggen, dat het bestaan - tenminste voor mensen als wij - onleefbaar is. Dikwijls schaam ik mij daarover, maar het is zo. Het is daarbij niet de materiële welvaart, die voor mensen als Uw ouders en ons belangrijk is. Wij hebben de hongerwinter, toen de burgerlijke zekerheden van ons afvielen als een bevrijding gevoeld en ik kan daarnaar terug verlangen.
Maar er zijn zoveel echte zuivere schoonheden, die natuur en kultuur voor ons beschikbaar stellen. Daar durf ik zonder schuldgevoelens van te genieten. Ook van de oprechte trouw en kameraadschap en liefde en vriendschap tussen mensen ondanks alle uiteindelijke  eenzaamheid kan heersen. Soms vraagt men zich af, hoe dit verantwoord mogelijk is. Maar ook Lenin erkende "Geluk" te midden wat hij terecht "een vuile hel" noemde. Het zou absurd zijn, wanneer ondanks alles in de samenleving en in ons zelf er ook geen mogelijkheden tot genot van jeugd en schoonheid en goedheid waren. Ik kan dat alles altijd het beste vinden bij kinderen. Het is iedere keer weer een wonder een jong leven vanuit puurheid te zien beginnen de raadsels  van het bestaan af et tasten. Ik denk dan wel aan een regel van A. Roland Holst:"Alle duistere daden in het huis bedreven vonden in een wiegelied vergeving ". De manier, waarop een kind je aan kan kijken, dat is iets ondoorgrondelijk prachtigs. De verhouding tussen mensen brengt mij ook op Uw ouders. Ik verzoek U toe te staan, om daar iets over te zeggen. Inzake Uw moeder ligt hier geen probleem. zij begrijpt U - zij het vanuit een eigen standpunt - en leeft geheel met U mede. Met Uw vader is dit - zoals U weet - anders. Wanneer ik aan dit gehele geval denk, dan kan ik niemand van de betrokkenen beklagen, eerder benijden. Hoe intenser men dingen beleeft - aangenaam of niet hoe waardevoller. Maar voor Uw vader kan ik alles zwaar te dragen vinden. Niet dat ik meen dat hij gelijk heeft - integendeel - maar ik weet, dat hij vanuit zijn eigen wezen niet anders KAN. Wij weten toch o.a. via Marx ons denken en voelen door onze sociale situatie gekonditioneerd wordt. Voor Uw vader met zijn marine-verleden en sociale milieu is anders denken en voelen nagenoeg onmogelijk. Dat Uw moeder dit wel kan is een hoge uitzondering. De onmacht daartoe  kan Uw vader niet worden ·aangerekend. Ik hoop, dat U dit in Uw gevoel tegenover hem kunt verwerken. Het is duidelijk hoe gelukkig hij geweest moet zijn  met Uw suksessen in Uw beroepsleven. Het moet intens bitter voor hem zijn, dat U genoodzaakt is geworden om een andere weg te gaan. Nog eens - ik hoop, dat U het niet onbescheiden acht, dat ik dit zeg - ik meen, dat het op Uw weg ligt dit van hem te aksepteren. Niet omgekeerd. Ik kom nog even terug op onze gevoelens t.o.v. onze samenleving. In mijn diepe afschuw van Vietnam, Nixon en het gehele misdadige wereldwijde systeem waarvan dit alles expressie is, acht ik mij van niemand te mindere, wel kan ik een afschuwelijk gevoel van machteloosheid tegenover dit alles en ook van een schuldgevoel daardoor. Ik voel mij op een eiland van redeloos bevoorrechten - niet primair materieel - maar vooral door de ondanks spanningen toch in wezen harmonieuze relaties, die ik heb in mijn huwelijk, met kinderen en kleinkinderen, met enkele vrienden en met mijn beroepsleven. Dat ik in het laatste heb nagestreefd heft het gevoel van redeloze bevoorrechting niet op. Ik heb hier geen uitleg kunnen vinden, hoewel ik heus niet naar de gemakkelijkste weg heb gezocht. Gelukkig weet ik door ervaringen van nabij, dat sterken en zuiveren ook buiten bevoorrechting echt geluk kunnen vinden, maar ik huiver vaak, wanneer ik denk aan het tomeloos vele, dat hopeloos verbitterd moet worden geleden. Ik hoop, dat de dingen voor U anders liggen en zullen liggen. U zult het moeilijk hebben en nog moeilijk krijgen, maar dat is voor iemand als U niet het belangrijkste. De grootste moeilijkheid zal voor U m. i. zijn of worden, of alles wat U heeft gedaan en doet of laat voor U  werkelijk zin blijft hebben. U zult daaraan bij ogenblikken waarschijnlijk wanhopig moeten twijfelen en dat wens ik U ten slotte toe, want wat is een mens zonder twijfel? Ik stop. Ik hoop, dat ik U niet heb verveeld. Ik hoop, dat U uit het bovenstaande zult hebben begrepen, dat ook anderen, die U niet kent, met spanning volgen, wat zich om U en tussen U en de Uwen afspeelt. Men is dankbaar, wanneer het leven door persoonlijk ingrijpen nog ergens zo gespannen wordt beleefd. Onze eigen dank daarvoor en onze oprechte hoop op sterkte gaan daarbij naar U en de Uwen uit Uw Wim van Tijen

23 mei 1971  Mijn brief aan de Minister van Justitie
Enkele zinsneden uit deze brief: Krachtens Art 49 van de Gevangenismaatregel ben ik in mijn hoedanigheid van veroordeelde -gedetineerde verplicht om de aan mij opgedragen arbeid in het gesticht naar behoren te verrichten.  Art 51  van boven genoemde wet staat uitdrukkelijk dat de arbeid zoveel mogelijk dienstbaar moet worden gemaakt  aan het onderhouden, vergroten en verwerven van vakbekwaamheid. De arbeid die ik gedurende de afgelopen 4 1/2 week heb verricht bestond uit het plakken, vouwen van bruine monsterzakjes. Alhoewel een zeer nuttige bezigheid meen ik zonder overdrijving te mogen stellen, dat deze aan mij opgedragen werkzaamheid niet zal leiden tot het onderhouden , vergroten of verwerven van vakbekwaamheid, terwijl arbeid die dat wel doet gevonden kan worden en dus mogelijk is. Reden waarom ik na ampele overwegingen, tot het besluit ben gekomen om art 49 te overtreden, zodat ik van 25 mei 1971 deze en soortelijke aan mij opgedragen werkzaamheden in het gesticht waarin ik ben ondergebracht niet naar behoren zal verrichten. Ik ben mi ten volle bewust dat deze overtreding zal leiden tot een disciplinaire straf aangezien mijn daad onverenigbaar is met de goede orde en tucht in het meergenoemde gesticht. U zult ongetwijfeld aanvoeren dat U gerechtigd bent de woorden "zoveel mogelijk "uit te breiden tot het woord onmogelijk door financiële , sociale , economische omstandigheden. Copie aan de directeur van het H.v.B.

27 mei 1971 Epistel van de medegedetineerde M. van Schaik getiteld: Viezeriken van de Z.G.N Maatschappij
Het begon op donderdag 13 mei j.l. ik M.v. Schaik maakte een paar opmerkingen tegen v.d. Linden waarop hij  mij toe kwam lopen en vroeg (heb je wel eens een goed pak slaag van me gehad) ik ben dus bril dragend, dus zette dus mijn bril af, waarop ik antwoordde: Als jij zo graag wil slaan dan ga je gang. Waarvan hij gretig gebruik maakten. Ik liet het er dus niet bij zitten en sloeg dus terug. Waarbij m'n ring zijn oog raakte en hem zodanig verwonde dat hij een keep bij het rechteroog had van plm een cm. Een bewaarder genaamd jopsen die alles had gezien gebeuren maakte daarvan een rapport op. dat was dus 13 mei.  Vrijdag 14 mei op deze datum ben ik voor geweest op de meervoudige kamer te Utrecht en kreeg een eis van de officier g.n. van meyenfeldt van vier maanden onvoorwaardelijk en een voorwaardelijke ter beschikkingstelling van de regering, helemaal gefrustreerd van deze eis kwam ik wee in het H.  v.B.  En ging daarop naar m'n cel toe. Ik zat nog geen twee minuten . Toen werd mij gezegd dat ik bij de adjudant  directer Beselaar moest komen..Ik had nog geen stap in zijn kantoor gezet toen begon hij al te razen en te tieren dat ik een viezerik was en een lafaard dat ik v d. Linden had geslagen waarop ik antwoordde nou meneer die andere is toch wel degelijk 2 jaar ouder als mij dus ik ben achttien en vd linden 20 jaar. Enfin ik moest m'n bek houden van hem , want ik had niets te zeggen. Toen vervolgd hij v. Schaik U had van mij een plaatsing in groep C, dat is dus geheel, uit de gemeenschap. Toen zei ik dat ik dank U wel en ging weer naar m'n cel  en nou wel een minuut later kwamen ze weer van Schaik: U moet naar een andere cel. Nou ik naar de andere cel. Toen kreeg ik het in een keer op m' n zenuwen en gooide twee borden kapot en sloeg een ruitje kapot met een mes van mijn bestek, ik kon dit alles niet in één dag verwerken. Maar op het moment dat ik met m'n mes het ruitje kapot sloeg kwam een zekere Wieringa m'n cel binnen en de heer Snel nog een paar andere bewaarders m'n cel binnen toen begon snel en wieringa beiden met gummiknuppels op mij in te hakken tot ik bijna m'n bewustzijn verloor. Ze gooide mij van C/2 naar C/1  gewoon als een zak vodden naar beneden. De strafcel waar ik pas zaterdag middag ongeveer plm 4 uur weer uit mocht via E. vd Sluis ook adjunct directeur. Ik heb gelijk een brief over het gebeurde naar commissie van toezicht geschreven. Die hieraan een onderzoek heeft ingesteld. En wieringa ter verantwoording geroepen. En hij sprong bij hoog en laag tegen een ambtenaar van toezicht dat hij mij 3x verzocht heeft om de cel uit te komen voordat hij begon te slaan. Waarop ik zeg dat hij lief tot ie sterft. Aldus naar waarheid opgeschreven door M.v. Schaik  

27 mei 1971 Mijn brief aan Jan Ebeltjes
Vriend en kameraad Janneman, het is nog vroeg in de ochtend, de vogels fluiten niet omdat ze het mooi vinden, maar omdat ze moeten blijven leven en daarachter hoor je het geluid van bromfietsers, auto's  het enige door mensen voortgebrachte geluid, dat doen ze niet omdat ze het mooi vinden, maar omdat ze moeten leven. In de gang hoor je wat stemmen van bewaarders en het gerinkel van sleutels langzaam zonder overtuiging . Deze mensen doen dat niet omdat ze het mooi vinden, maar omdat ze moeten leven en ik zelf zit hier te schrijven aan een wit tafeltje in een cel zonder dat iemand mij dat vraagt of dat ik door iemand ben bevolen. Uit eigen verkiezing in de gevangenis, uit eigen verkiezing in eenzame afzondering verstoten van de "voorrechten"die de maatschappij kan en zo graag wil bieden? of ook omdat ik moet Leven?. Ja maar ik vind het ook mooi tegelijkertijd. Het enige "doel"van dit leven is dat men probeert zijn eigen leven te leiden, dit betekent niet een egoïstisch leven (ach laten we dat woord maar helemaal laten vallen, omdat misschien iedereen egoïstisch is op deze aarde, het heeft daarom geen betekenis meer want het woord beoogt toch om verschillende schakeringen aan te geven, tegenstellingen, emoties, verdriet, vreugde, warmte maar dit woord is  zonder betekenis omdat iedereen hetzelfde is op dit gebied en kan er dus niet meer van spreken min of meer). Nu wordt de deur opengedaan dor de bewaarder de vrijheid, die dacht dat ik bezat, is weer wreed verstoord. Ik veer op uit mijn stoel, want er staat een mens in de celopening die zijn mond opendoet  en geluid voortbrengt. (Doel = iets dat je stelt en waarvan het bereiken niet belangrijk is wel het  stellen ervan). Hij mompelt of ik wat op te geven heb. Braaf zeg ik "de sportmeester", want ik wil graag morgen sport doen. De verlokking van de maatschappij is weer sterker gebleken.. Net zo zuigend als de ventilator die net is aangezet door iemand die ik niet ken. Hij zuigt al de lucht uit mijn cel, maar nieuwe lucht komt door het matglas heen of beter door de geperforeerde verroeste gaatjes van het smalle rooster waarin liggen opgehoopt cigaretten peukjes en ander afval, alsmede heel wat zoutkristallen van al de zeik die er door de verschillende bewoners door heen gegooid is. Door het schrijven van deze plaatsbepaling ben ik weer meer dan ooit bewust hoe zielig hoe onbetekenend wij zijn, als we ons verbeelden belangrijk te zijn. Pas wanneer we ons goed ontspannen en onze zintuigen gebruiken ( net kom je aan mijn raampje tikken, wat een feest een zuivere kameraad te ontmoeten) kunnen we vrij zijn. Als een orgaan het niet doet, moet een ander orgaan dubbel werken, dat is niet zo belangrijk want we hebben als mens genoeg organen om iets te horen, zien, van het onbegrensde, het vergankelijke van deze strijd der tegenstrijdigheden. Altijd zo lang er leven is, zo lang er beweging is, zolang er warmte is,  zolang we tegenstellingen houden zoals: goed-kwaad, dag-nacht . Weer word ik afgebroken dwz de bewaarder komt met ontbijt: kop thee en een geel bakje (wit van binnen) gemaakt van aardolie uit Iran of Venezuela  met er in  suiker bruin gekleurd, maar hij haalde uit zijn zwarte broekzak een beginselverklaring van de S.J. en jouw brief er bij die ga ik nu gauw lezen dus vriend  nu ga ik ontbijten want ik moet ook LEVEN! Tom de Booij of beter Tommie.
P.S. Je brief gelezen. Ongelooflijk wat voel jij alles goed en zuiver aan., Laat je net verpesten en onzeker maken (dat zal je ook niet)  door zulke geschriften. Je vraag is bijzonder goed en keihard, maar je mening deel ik volmondig of beter jij maakt mijn ogen hiervoor open. Dat is het wezen van leven elkaar de ogen, oren, mond doen openen.

Briefkaart van Ton Regtien en zijn vrienden in Groningen om mij sterkte te wensen tijdens mijn detentie

Tijdens mijn verblijf zijn studenten bij het Huis van bewaring gekomen met geld om mij vrij te kopen. Ik heb ze door de  bewaarders laten zeggen dat ik helaas geen gebruik wilde maken van hun vriendelijke geste.

Juni 1970. Artikel van Boudewijn Chorus in de Vrije Socialist.
Tom de Booy vanuit de gevangenis 'mijn 50 dagen zijn rijkelijk kort'
OVER COLLABORATIE, MAAGDENHUISTHERAPIE EN GEVANGENIS-ERVARINGEN.
"De verkiezingen die vorige week voor de Tweede Kamer gehouden zijn hebben een verschuiving naar links opgeleverd. Desondanks zal er straks ten gevolge van die uitslag -een nog rechtsere regering komen met de oerconservatieve nieuwe partij DS'70 op een sleutelpositie. Is dat al kiezersbedrog, het aan de macht komen van de progressieve concentratie zou voor de kiezers die daarop gestemd hebben een regelrechte teleurstelling moeten worden. Want in werkelijkheid heeft die progressieve concentratie geen alternatief voor de maatschappij waartegen zij protesteert. 1). Ook die progressieve concentratie zou moeten gaan "collaboreren" met de ekonomiese machthebbers en slechts hier en daar een verzachting van de ergste uitwendige kwalen kunnen bewerken. Noch een linkse noch een rechtse regering of volksvertegenwoordiging kunnen de maatschappij veranderen, ook al is het de hoogste tijd. Meer dan bijsturen kunnen zij niet. En wie de beschuldiging van collaboratie uitspreekt moet er direkt bijzeggen dat wij allemaal collaboreren, omdat we niet anders kunnen leven, omdat we - en dat geldt ook voor de redaktie van Vrij Nederland- zonder meespelen,concurreren,adverteren etc. geen krant meer kunnen maken. Het gaat dan niet om de schuldvraag, het gaat om een analise van het verschijnsel om te trachten bloot te leggen met welke gevaren wij onszelf bedreigen door het spel te blijven meespelen. Wat de Fransman Etienne de la Boetie in 1548 schreef over de burgerlijke ongehoorzaamheid, dat men de machthebbers niets behoeft te ontnemen MAAR ALLEEN NIETS MEER TE GEVEN, geldt vier eeuwen later nog steeds; maar dat niet meer geven, dat niet meer collaboreren eist een nieuwe horizontale samenwerking,die het resultaat is van een massaal bewustwordingsproces. Dat moet aan de basis beginnen, waar ouders kunnen leren van hun kinderen. Of om het nog eenmaal met de woorden van Mitscherlich 2) te zeggen:"wij zullen moeten leren onze kinderen op een dusdanige wijze lief te hebben en te verdragen dat net hun mogelijk wordt óns lief te hebben, óns te verdragen, met minder bitterheid en indifferentie dan voorheen. Wij bezitten hier een niet te onderschatten vrijheid om het fatum te corrigeren". Sinds de duitse psichiater dit schreef, in 1963, zijn er golven van protestbewegingen over de wereld gegaan,voornamelijk voortkomend uit de jongste generatie. Het verzet tegen collaboratie neemt toe, maar ook de repressie van machthebbers, die sterke wapens kunnen hanteren, maar die tegenover massale ongehoorzaamheid uiteindelijk even machteloos zullen staan als de amerikaanse regering tegenover de vrijheidsstrijders in Vietnam. De keuze tussen collaboratie en verzet is de keuze tussen geestelijke zelfmoord en menselijk leven" 3) Dit citaat van Jan Rogier in Vrij Nederland van 8 mei 1971 is om een aantal redenen interessant. Behalve het probleem van "collaboratie" op zich-een probleem waarmee zeker ook de anarchistiese beweging een zware pijp heeft te roken al was het alleen al uit histories oogpunt: vaak hebben immers zich anarchisten noemende lieden gedacht het probleem op te lossen door moord en bomaanslagen (denk aan het onuitroeibare stempel op anarchisten als zijnde chaos-veroorzakers en potentiële misdadigers)-komen zaken WEL en NIET naar voren waarvan het aardig is eens te konstateren waarom (juist) die naar voren komen, of aardiger nog:waarom NIET. En om in het kort met dat laatste te beginnen: Rogier spreekt in het citaat (en in het hele artikel) over de keuze die inderdaad(ook door Vrij Nederland naar hij er uitdrukkelijk bijzegt) het meest beoefend wordt, nl.die van de collaboratie. In zijn slotzin noemt hij even de andere keuze: het verzet. Maar hij SPREEKT er in het geheel niet over. Hij wijdt niet uit over de mogelijkheden van die andere keuze wat bedoelt hij met verzet,HOE kun je je verzetten en wat is er dan verkeerd aan verzet, als hij zelf voor collaboratie kiest (en, - nogmaals - met hem het ex-verzetsblad VN). Het is natuurlijk heel mooi van Rogier om eens goed na te denken over die collaboratie en eens volmondig toe te geven dat ook hij collaboreert, daarbij overigens en passant opmerkend dat hij niet anders kan en tenslotte (volgens mijn interpretatie dan) dat verzet alleen tot geestelijke zelfmoord leidt. Maar het was toch wel mooier geweest als hij eens even goed en liever beter over dat alternatief had nagedacht: het niet-collaboreren, het zo min mogelijk collaboreren, incidenteel, het plegen van kontinu verzet. Misschien dat Rogier dan ook nog had kunnen aantonen waarom dat onvermijdelijk tot geestelijke zelfmoord zou leiden. En dan kom ik op de konstatering waarom naar alle waarschijnlijkheid Rogier WEL over collaboratie schrijft. Het is een uitgebreid verhaal, maar alle facetten zijn de moeite toch wel even waard vooral omdat ze uit de doeken worden gedaan door iemand die in ieder geval probeert verre te blijven van collaboratie aan het sisteem en die dat ook verschillende malen bewezen heeft en steeds opnieuw bewijst: Tom de Booy. De meesten van ons kennen De Booy, die zich vroeger altijd liever guerrillero, verzetsstrijder, dan anarchist liet noemen (al hoeft het een het ander niet uit te sluiten) langzamerhand wel. In de oorlog weigerde hij (als zovelen overigens) als student aan de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam de loyaliteitsverklaring die de Moffen hem voorlegden te tekenen. Hij dook onder, deed wat in het verzet (maar ja, dat zegt iedereen tegenwoordig wel) werd verraden en gepakt en via Arnhem(gevangenis) en Amersfoort (kamp) naar Duitsland,"ins dunkele hinein" gevoerd. In 1944 kwam hij terug op valse papieren. Na de oorlog vatte hij zijn studie geologie weer op en in 1957 werd hij wetenschappelijk medewerker, hard op weg naar een professoraat. Intussen bereikte hij geregeld de voorpagina's van de bourgeois-pers (waarvan het Handelsblad en NRC in de' familie en kennissenkring van Tom loon-aangevend waren: happy few, roomlaag van de bourgeoisie) als bergbeklimmer en bedwinger van talrijke Himalaya-toppen. Kortom, tom's carrière was, niet in de laatste plaats door zijn afkomst uit het 200 van-mertens-groepje, gebeiteld. Maar op een goede dag kwam voor Tom de grote aha erlebnis, kreeg hij werkelijk kontakt met de studenten en begon hij in te zien waarvoor hij zou gaan opleiden. Vanaf dat moment draaide alles 180 graden voor hem en bleek dat wat hij vroeger als gevolg had beschouwd oorzaak te zijn en omgekeerd. En al spoedig werd hij voor gek verklaard (hebben we daar soms Rogier 's "geestelijke zelfmoord" ?). Tom gaf zijn carrière op, deed mee aan zachte en harde gezagsondermijnende aksies en nestelde zich tenslotte met zijn kameraden in het Maagdenhuis 4). Toen hij ná de bezetting in tegenstelling tot de meeste studenten die meegedaan hadden niet voor het gerecht werd gesleept (de justitie vreesde dat ze het wetenschappelijk personeel niets kon maken, omdat die kantoren in het maagdenhuis hadden, de laatste studentenlokalen waren daags tevoren uit het maagdenhuis overgeplaatst uit voorzorg tegen een bezetting) gaf hij zichzelf aan en dwong de officier van justitie ook tegen hem een gerechtelijke aanklacht in te dienen. Die kwam en, tekenend voor Tom's konsekwentheid, toen de studenten na de veroordeling zich neerlegden bij het vonnis (omdat ze hun doel,een politiek proces en een nieuwe immense blamage van het justitieel gezag,bereikt hadden) ging Tom door tot de Hoge Raad. Met andere woorden: hij weigerde te collaboreren door zich met een boete vrij te kopen. En ook toen de Hoge Raad het vonnis bevestigde en zelfs twintig dagen subsidiair méér vroeg dan Mr. Noomes,weigerde hij. 5) Toen het arrestatiebevel kwam(eind april 1971) bleef hij konsekwent en liet zich voor vijftig dagen meevoeren naar het Utrechtse Huis van Bewaring aan het Wolvenplein. Daar zit hij nu zijn straf uit. Maar nu waar het omgaat, het waarschijnlijke WAAROM van Rogiers's plotselinge hand in eigen boezem steken, waarvan de samenvatting in het citaat. Met Tom de Booy, die sinds het maagdenhuis nog tal van nuttige dingen deed 6) maar voor zichzelf vooral steeds bezig was met de vraag: hoe pleeg ik zo effektief mogelijk verzet en collaboreer ik zo min mogelijk? had ik in maart van dit jaar een lang gesprek waarvan ik de weerslag in interview-vorm publiceerde in het Utrechtse studentenblad Troof van 5 maart 1971, Het deel daarvan dat onder meer over die collaboratie gaat,spreekt voor zichzelf en lijkt me interessant genoeg om hier in zijn geheel af te drukken. (Hierna volgt een deel van het interview dat ik reeds eerder heb afgedrukt.)
Wat Vrij Nederland's collaboratie betreft lijkt me dit wel genoeg zeggen. Interessant is dat dit interviewen de "onthullingen" die De Booy daar in doet volkomen door VN genegeerd zijn totdat Rogier met zijn artikel komt, dat waarschijnlijk als excuus 5 mei mocht hebben, waardoor hij noch de redaksie impliciet in hoefden te gaan op De Booy's aantijgingen. Afgezien van het Shell-verhaal komen we met de mening van Tom over journalisten als bij Vrij Nederland en De Groene wel in een heel moeilijk gebied. Hetzelfde gebied waarin Jan Rogier zijn keuze zo duidelijk kan doen. Tom's felle uitval naar de VNers en de Groenen tekent wel heel schril het probleem van de collaboratie. Juist bladen als Vrij Nederland en De Groene vervullen binnen de binnen- en in mindere mate ook buiten-parlementahre oppositie in Nederland beslist een nuttige en in zekere mate bindende funksie, al geldt dat vrijwel uitsluitend voor de intellektuelen en semi-intellektuelen onder de oppositionelen. Als mogelijke aanzetters van gedeeltelijke of totale hervorming is die groep een niet te onderschatten faktor. Ik hoop daar later nog eens aandacht aan te besteden. De Booy zelf betaalt intussen de tol van zijn niet-collaboreren, zijn verzet met vijftig dagen huis van bewaring. Via twee naar buiten gesmokkelde brieven is het al weer duidelijk geworden dat hij ook binnen de muren van het justitieel gezag niet stil zit. Tachtig jaar eerder overigens zat tussen diezelfde utrechtse muren onze vriend Ferdinand Domela Nieuwenhuis, ook alom politieke opruiende aksie zij het niet in de daad, zoals Tom, maar nog in woord en geschrift. Tachtig jaar eerder zei een gevangenisbewaarder tegen FDN: "Och,meneer, u komt er weer uit als uw tijd om is, maar wij zitten hier levenslang" 7) En nu heeft De Booy, blijkens een van zijn brieven, met eenzelfde logika het gevangenispersoneel plus de direkteur een stevige ontsteltenis bezorgd door ze op zijn bekende suggestieve manier duidelijk te maken, dat in feite niet hij, De Booy,gevangen zit maar zij, personeel en direkteur. Zij zitten volledig vast in hun systeempje en kunnen er niet uit, terwijl De Booy natuurlijk zo vrij als een vogel is.  Hij schrijft me: "ik ben natuurlijk nog niet in staat om je een beeld te geven van mijn ervaringen, want ik ben nog midden in de belevenissen en het is nu nog niet de tijd een analise daarvan te maken. Maar ik weet wel, dat vijftig dagen rijkelijk kort is. Gelukkig dat ik in hoger beroep ben gegaan want Noomes gaf mij maar 30 dagen. Ik begin me hier nu pas thuis te voelen en kan nu beter observeren omdat ik nu door de omgeving ben geaccepteerd. Je voorspelling in troof komt aardig uit 8). Net 15 minuten geleden heb ik bijvoorbeeld een man geholpen met het schrijven van briefkaarten aan zijn familie. Anno 1971 kan hij niet lezen en schrijven. Het leek of ik weer op ekspeditie was ergens in de binnenlanden van Peru of Nepal en dat in Utrecht. Dat is nog maar een tipje van de sluier die ik voor je oplicht. Je begrijpt dat ik je half juni veel te vertellen heb".
Maar via personeel van het huis van bewaring heb ik eigenlijk al weer genoeg gehoord: Tom is met alle mogelijke zaken van gedetineerden bezig. Hij praat uren met ze, schrijft hun verhalen op voor advokaten, diskusieert met ze en laat ze in voorkomende gevallen zien dat hun (mis)daden terug te voeren zijn op het sisteem, op de onrechtvaardigheid van de welvaartsverdeling en hoe hun primaire rechten worden geschonden zonder dat ze het zelf weten. Of, zoals Tom in het interview zei: "geen hond van links heeft in de gaten dat de fundamenteelste regels uit onze grondwet dag na dag worden overtreden door wie zich parlementaire demokraten noemen". En, zoals hij vanuit de gevangenis schrijft :"Je hoeft helemaal niet naar Vietnam,Angola,Brazilië te gaan om het FASCISME in aksie te zien. Hier in Utrecht is het wel ingekapseld in een laag plastic, schuimrubber, maar misschien juist daardoor veel afschuwelijker, hopelozer. Daarbij te bedenken dat dit onrecht wordt aangericht door mensen die denken, heilig geloven en met hun volle inzet en integriteit juist het beste met deze mensen voor hebben. En daarbij bedoel ik niet eens alleen de rechterlijke macht". Inderdaad, want Jan Rogier zal het ook wel het beste voorhebben. Maar ja, hij collaboreert, en wie weet wat hij allemaal aanricht. Misschien wel de geestelijke zelfmoord van zichzelf en even zovele collega's, maar toch niet die van Tom de Booy.
Boudewijn Chorus.
1) Hier duikt weer het eeuwigdurende misverstand op, dat zij die een maatschappij willen veranderen of vernietigen dat alleen maar met recht zullen kunnen als zij een pasklaar alternatief in de hand hebben. Ik signaleer nog maar eens het autoritaire en "neo-kolonialistiese" van een dergelijke denkwijze. Het post-revolutionaire nulpunt moet ingevuld worden door degenen die de strijd gevoerd hebben: de nieuwe maatschappij moet vanaf dat moment volgens gezamenlijk inzicht groeien. Iedereen mag daarover richtlijnen in zijn hoofd hebben, maar een pasklaar alternatief is volstrekt bevoogdend en werkt bovendien alleen in de kaart van groepsbelangen, waarbij onvermijdelijk een onderdrukte en uitbuitende klasse elementen zullen zijn in een zo bij voorbaat verrotte "nieuwe" maatschappij.
2) Alexander Mitscherlich, Duits psichiater en auteur van o.a. "Op weg naar een vaderloze maatschappij", waarin ideeën die verwant lijken aan die van Habermas.
3) Een mooie slotzin,-maar niet duidelijk. M.i. bedoelt Rogier hier te zeggen: Wie voor collaboratie kiest (zoals Vrij Nederland bijv.) kiest voor menselijk leven (dwz die kan het uithouden), maar wie voor verzet kiest pleegt geestelijke zelfmoord. -Een vooruitzicht dat Rogier dus voor jongens als De Booy heeft klaarliggen?
4) Achteraf heeft De Booy over het maagdenhuis gezegd: "Door de konfrontatie met de macht -en dat hebben geleerd in het maagdenhuis- zagen we opeens dat in de lege ruimte die we onszelf hadden gekreëerd ,de speelruimte die we onszelf hadden aangemeten, dat in onze eigen Vrije Maagd binnen vier dagen opnieuw een volledig fascistiese maatschappij kon worden opgebouwd. Opnieuw reproduceerden we datgene wat we in onze opvoeding kregen ingepompt. Het heeft ons het inzicht gebracht, hoezeer we denken in machtskoncentraties, in tegenstellingen, in termen van verliezen en winnen. Maar als dan de ludieke figuren komen dan zie je door het zwijgen wat hen werd opgelegd waar de krisis werkelijk lag: in ons denkpatroon. En nu begint daar het vervolg van te komen. Heel langzaam, niet revolutionair maar evolutionair, komt het besef dat het positief resultaat een verkleinde maagdenhuis-therapie is die binnen de talloze ontstane aksiegroepen wordt gehanteerd. Ze krijgen bij het scheppen van die tegenstellingen de gelegenheid om naar de diepere gronden te gaan. We gaan terug naar de vraag: waarom zijn we er altijd op uit om, als we een groep vertegenwoordigen, ons altijd weer van die groep té distantiëren in plaats van namens die groep iets in het midden te brengen? Dat moet niet langer. Dat leidt af van de werkelijke strijd. En dan zie je dat het anarchisties perspektief wel degelijk terug komt en een enorm voordelige taktiek of ideologie - hoe je het noemen wil - is in déze lokale situatie. Het gaat nu eerst om je eigen omgeving. Wat konstateer je daar. En wat ga je doen. Gezamenlijk of alleen. Om het vakuum op te vullen. Dat vakuum dus, waarin wij met ons geordende leven een sisteem in stand houden dat de mensheid eenvoudig in zijn totaliteit gaat ELIMINEREN. We kunnen dat vakuum niet door een stellingenoorlog doorbreken maar alleen door een guerrilla van de ergste soort".
5) Met de uitspraak van de Hoge Raad was natuurlijk wel jurisprudentie inzake bezettingsaksies ontstaan, iets dat de andere maagdenhuizers ook wilden voorkomen in die tijd van gezagswaanzin.
6) Onder meer het alarmerende rapport inzake de chemiese analise van het roet dat de schoorstenen van het Demka Staalbedrijf in Utrecht uitbraken: levensgevaarlijke zilverdioxyde deeltjes!
7) "Van Christen tot anarchist", F. Domela Nieuwenhuis,pag 44 in Bruna-uitgave door Albert de Jong.
8) Die voorspelling was ongeveer, dat Tom er in de gevangenis wel in zou slagen het halve personeel en gedetineerdenwereldje om te turnen.

11 juni 1970 Artikel in Chemisch Weekblad: Grondstoffenpolitiek en samenleving
Dr . Tom de Booy. Amersfoort; 1943-1944 gevangenis Arnhem; 1954 promotie te Amsterdam; 1955-1957 onbezoldigd buitengewoon assistent aan de Universiteit van Amsterdam; 1957-1970 wetenschappelijk hoofdmedewerker aan deze universiteit; 23 juni 1970 deloyaal ambtenaar; 1 december 1970 eervol ontslag en veroordeling wegens deloyaliteit; april-juni 1971 gevangenis te Utrecht (nog vanwege de Maagdenhuis bezetting, aanval op het systeem). Daar dr. de Booy momenteel in de gevangenis te Utrecht verblijft, en daardoor niet in staat is tot het schrijven van een artikel naar aanleiding van zijn lezing (welke niet van papier af is gehouden), plaatsen wij een verslag van de lezing zoals eerder gepubliceerd in
" Utrechtse Universitaire Reflexen" van 26 maart 1971. Hoewel dr. de Booy toestemming heeft gegeven voor het publiceren van de letterlijke tekst van zijn lezing (beschikbaar op magneetband), hebben we hiervan geen gebruik gemaakt, daar de tekst,' vanwege het feit dat dr. de Booy met zijn gehele lichaam spreekt, en vanwege allerlei zaal. effecten, waarschijnlijk onbegrijpelijk is voor de lezer die de lezing niet heeft bijgewoond.

"De mens heeft door de tijden heen steeds geprobeerd om aan de aarde verschillende delfstoffen te onttrekken, die hem mede in staat stelden zich in stand te houden . Het lijkt wel of deze zelfde delfstoffen hem momenteel in zijn bestaan bedreigen. De geologische ongelijke verdeling van deze delfstoffen in de aardkorst brengt grote problemen met zich mee. De rechtmatige verdeling van deze delfstoffen is volkomen mislukt. Het heeft geleid en leidt nog steeds tot moord en doodslag". (Uit: Waar gaat de aarde naar toe? Afscheidscollege van dr. T. de Booy, uitgesproken op 30 november 1970).
Verslag van de lezing van T. de Booy

Uit deze woorden valt gemakkelijk de relatie politiek en geologie af te leiden. De geoloog die onder andere moet trachten met zijn kennis delfstoffen op te sporen die van belang kunnen zijn voor de samenleving, zal daarbij op politieke afspraken en belangen stuiten. Dit is duidelijk aangetoond in de lezing, die dr. T. de Booy onlangs in Utrecht (in het kader van de ,gammacyclus) hield onder de titel: "De invloed van de 'grondstoffenpolitiek op de samenleving". In een analyse van de feiten (immers analyse en lokalisatie dienen vooraf te gaan aan 'generalisatie) schetste hij het volgende beeld:
Reeds 4 1/2 miljard jaar bestaat onze aarde. Via de interferentie van lithosfeer, atmosfeer en hydrosfeer komen we bij de biosfeer waarvan de mens een deel uitmaakt. Nemen we daarvan een tijdopname dan krijgen we de situatie van de mens nu, een detail, dat wij onder invloed van ons egocentrisch denkpatroon, het belangrijkst achten. Langzamerhand zien we dat er een neiging bestaat mondiaal te denken in plaats van alleen maar nationaal, een neiging die bij de multi-nationale corporaties het sterkst naar voren komt. Deze corporaties zijn strikt neutraal (en kiezen daarom altijd de zijde van de sterkste) en hebben als uitgangspunt het welzijn van de mens. In poging het mondiale denken te propageren stuiten zij op een probleem: het onbegrip van de mens (die liever nationaal denkt), hetgeen hen erg verdriet. De corporaties streven naar winst - dit leidde van een produktgerichtheid naar een consumentgerichtheid - met op de achtergrond de gedachte: als wij eerst rijk zijn dan kunnen we ons daarna ontspannen teneinde de rest van de wereld te helpen.
Bestaansminimum
Voor het voeren van een mondiale politiek is het noodzakelijk te beschikken over grondstoffen en energie. Die grondstoffen zijn over de hele wereld verspreid. In 1969 leverde Zuid-Afrika 80 pct. van de goudproduktie, dit komt neer op 80 000 goudstaven (van 121;2 kilo per staaf), die hoofdzakelijk in de mijnen rondom Johannesburg gedolven worden. De apartheidspolitiek van dit land biedt ongekende mogelijkheden voor goedkope exploitatie; Mijnwerkers verrichten hun werk soms 3000 meter onder de grond. De 360 000 zwarte (tegen 40 000 blanke) mijnwerkers ontvangen hiervoor een loon van 1600 gulden (inclusief woning, voedsel en medische zorg) terwijl het bestaansminimum op 3200 gulden ligt. Zou men de lonen optrekken tot dit minimum dan zou dat betekenen dat er geen dividend uitgekeerd kon worden aan aandeelhouders. De gezamenlijke goudmijnen betaalden in 1969 een netto dividend van 644 miljoen gulden, dat wil zeggen gemiddeld 1600 gulden per arbeider! De regeringen van de westerse landen zullen er ongetwijfeld voor zorgen dat dit dividend in elk geval uitgekeerd blijft worden.
Een andere belangrijke delfstof is de bauxiet. Guinea, onder bewind van Sekou Touré heeft - op Australië na - de grootste en rijkste bauxietreserves ter wereld. Dat betekent dat de westerse landen in de toekomst voor een groot deel van dit land afhankelijk zijn voor hun bauxiet. Er zijn dan ook grote investeringen gedaan, vooral in het bauxietproject bij Boké. Volgens de prognose zal daar in 1974 acht miljoen ton bauxiet geproduceerd worden. Dit politiek en economisch oogpunt wordt de bauxiet niet in het land zelf verwerkt tot aluinaarde en tenslotte tot aluminium, maar uitgevoerd naar de aluinaarde fabrieken in West-Europa. Dit datzelfde oogpunt zullen pogingen worden gedaan het bewind van Sekou Touré te elimineren en daarvoor in de plaats een ander bewind te stellen waardoor de EEG van bauxiet verzekerd is.
Oliereserves
Voor de verwerking van grondstoffen is energie nodig. Vroeger leverden vooral kolen die energie. In het begin van de jaren zestig echter schakelde men over van de dure kolen naar de goedkope importolie, waardoor de olie, die in 1957 27 pct. van het totale energieverbruik vormde, in 1969 60 pct. daarvan leverde. Door allerlei omstandigheden ontwikkelde de oliemarkt zich van een "buyers-market" (teveel aan olie) naar een "sellersmarket" (te weinig olie). Dit werd onder andere veroorzaakt door een grotere vraag naar olie dan was voorzien, te weinig geld voor nieuwe investeringen, onvoldoende alternatieve energiebronnen (achterblijven van de ontwikkeling van kernenergie) en verminderde levering van de kant van Libië. West-Europa is geheel van de invoer van olie afhankelijk terwijl de V.S. die nu nog 3 van de 14 miljoen vaten per dag invoeren (één vat is 160 liter), in de toekomst (is 1980) 11 miljoen vaten zullen invoeren. Waar komt die olie vandaan? De tien olieproducerende landen, die de laatste tijd veel in het nieuws zijn door hun onderhandelingen met de grote oliemaatschappijen om een hogere prijs voor hun olie, zijn: Libië en Algerije (welke landen de grootste reserves hebben), Saoedi-Arabië, Iran, Koeweit, Irak, Abu Dhabi, Qatar, Venezuela en Indonesië. Deze landen bezitten een oliereserve van 422 miljard vaten. De V.S.heeft een oliereserve van 37 miljard vaten, een hoeveelheid, die toereikend is voor slechts 9 1/2  jaar. Door de energiepolitiek van de V.S. is de Amerikaanse olie-industrie de laatste jaren sterk achteruitgegaan. Voor de winning was de V.S. afhankelijk van kleine onafhankelijke oliemaatschappijtjes. Door financiële beperkingen gingen vele hun geluk, meestal met succes, in het buitenland beproeven. De prikkel werd hen ontnomen; van de 40 000 in 1958 waren er nog maar 4000 oliemaatschappijen over in 1970. Ook het aantal proefboringen is sinds 1955 met 65 pct. teruggelopen. De meervraag naar olie die in de toekomst zal ontstaan kan waarschijnlijk worden opgevangen door de olie die men in het Arctische en het Noordzeegebied hoopt te vinden. De onderhandelingen onlangs tussen de OPEC landen (olieproducerende) en de 23 grote oliemaatschappijen hebben er voorlopig toe geleid dat de Perzische Golfstaten meer voor hun olie krijgen. Daar tegenover staat dat de "Free World" gedurende vijf jaar is verzekerd van olie uit die landen. Alleen Libië en Algerije zijn nog niets overeengekomen. Pogingen van die landen om eventueel de kraan dicht te draaien teneinde hun eisen kracht bij te zetten zullen niet worden ondersteund door de Perzische Golfstaten die immers hun zin hebben. De Sjah van Perzië heeft zelfs na afloop van de overeenkomst gezegd de V.S. erkentelijk te zijn voor haar militaire en economische hulp en verzekerde een hechte vriend van het westen te blijven.
Deloyaal
De heersende olieschaarste en de perikelen daaromheen resulteerde in een hernieuwde belangstelling voor de uranium ontginning, welke vanaf 1960 nogal was verwaarloosd.  Aangezien de nucleaire energie een steeds grotere rol gaat spelen moet men over steeds grotere hoeveelheden uranium beschikken. Intussen hadden de oliemaatschapijen zich al ontfermd over de uranium ontginning. Nederland heeft zich met Engeland en Duitsland verbonden in het ultracentrifuge project voor de verrijking van uranium. Deze uranium wordt naar ons land aangevoerd van de Zuidwestafrikaanse kust waar Rio Tinto Zinc, een Engelse maatschappij, de uranium ontgint. Daar zijn wij erg gelukkig mee, gezien de grote rol die de kernenergie zal gaan spelen. Het probleem van de kernenergie, van energie überhaupt, is het probleem van de kennis. Daarom reageert nu de intelligentia. In de toekomst gaat het niet langer primair om grondstoffen, maar om de "know-how", de technische kennis. en vaardigheid. Elke nieuwe ontwikkeling in de energie vraagt steeds meer kennis. Die technische kennis wordt onderwezen op universiteiten en hogescholen, en daar wordt de blauwdruk van morgen ontwikkeld. Nu is de onrust van de intelligentia te verklaren want op de universiteiten is een crisis ontstaan: jonge studenten staan niet langer zonder meer loyaal ten opzichte het systeem van "profit-making". Aan dit systeem ontbreekt een wezenlijk element: het menselijke. In het computersysteem van de multi-nationale corporaties is geen plaats voor menselijk-contact, de noodzaak daartoe neemt onder invloed van de computer ook af. Dáár zet de jeugd zich tegen af. Typerend voor het niet langer zonder meer loyaal staan tegenover "het systeem" acht dr. De Booy het feit dat Japan - welk land in 1980 de grootste staal  producent zal zijn - een produktiviteitstoename heeft die tweederde minder is dan werd verwacht. Een ander verschijnsel doet zich voor bij de plannen tot vestiging van een staalconcern op de Maasvlakte. De fraaie volzinnen van de industrieën waarin zij verzekeren dat de bedrijven "schoon" zijn, worden gelogenstraft door de berichten en beelden op radio en televisie. Dit veroorzaakt wantrouwen en minachting bij de werkende klasse. De buurtbewoners gaan er zich mee bemoeien, er worden actiecomités gevormd, aldus dr. De Booy in zijn laatste kwartiertje: een subjectieve belichting van de feiten. Het wantrouwen bij de werkende klasse zal toenemen als niet wordt begonnen met de grondanalyse. Wat ziet de arbeider nu? De discrepantie tussen de beloften van de mensen die hij in een overheidsorgaan kiest en diens daden als deze eenmaal gekozen is. Dan trekt de arbeider zich terug en wisselt zijn revolutionair elan in bij de bank van lening voor een bromfiets. Hij ziet de studenten die de blauwdruk van morgen zullen uitvoeren hetgeen leidt tot een gapende kloof tussen hem en hen. De aanvankelijk op de universiteiten waar te nemen deloyaliteit ten opzichte van het systeem verdwijnt van na het tweede of derde jaar wanneer de beurs van ZWO komt, of het assistentschap en niet te vergeten de aanlokkelijkheid om te behoren tot een goed functionerend systeem. In een gesprek lichtte dr. De Booy dit toe, "We zouden het systeem tot de grond toe af moeten breken, het proces desintegreren, om daarna de lege ruimte samen in te vullen. Doelstelling moet zijn een maximale ontplooiing van het individu, waarbij verschillen tussen mensen (welke nu eenmaal bestaan) als positief moeten worden ervaren en als uitgangspunt moeten worden genomen om iets nieuws op te bouwen. In dit licht moeten we een mondiaal denken ontwikkelen. Dat is de enige overlevingskans. Je zou de maatschappij opgebouwd kunnen denken als een zandloper. Bovenin bevindt zich de happy few, de kaste. Als je daarin geboren bent kun je niet vallen. Degenen die daarvandaan bewust uit de structuur stappen blijven in een orbit rondom de top cirkelen, terwijl als iemand van het volk (ook wel het plebs) eruit wordt gestoten hij zijn baan kwijt is en valt als een baksteen. Dat is een triest iets. De werkende klasse heeft een chronisch wantrouwen ten opzichte van de intelligentia. Ze zien dat op de universiteiten gewoon dezelfde of nieuwe (nog ergere?) recepten worden gemaakt. Dat  wantrouwen kun je verhelpen door eerst het huiswerk te doen en daarbij moeten we ons afvragen wat het betekent morgen te leven. De basisstrijd is het vrijmaken van jezelf en anderen. Eerst moeten een aantal structurele elementen van maatschappij worden afgebroken, daarna moet je proberen geestelijk bewustzijn optimaal te laten functioneren, zodat je in staat bent een situatie kritisch te bekijken. Een wezenlijk detail in de strijd is het ontmantelen van de intellectuele klasse, de happy few. Ze gebruiken een bepaalde code. Als je die code kunt vertalen voor de werkende klasse, als je ze kunt laten zien dat die mensen niet dat voorstellen wat ze pretenderen voor te stellen, dat het niet nodig is hoog tegen ze op te kijken, dan ben je een heel eind. Maar er zijn nog teveel mensen gespeend van kennis van de samenleving en dat verhindert betrokkenheid. Het besef moet van de grond af komen. Je moet dus proberen het besef door te geven naar beneden. Je moet de mensen leren dat ze de krant moeten lezen, hoe ze die moeten lezen. Zo werk je naar een einddoel door in dat streven ligt je solidariteit. Dat betekent niet dat je al een alternatieve maatschappijvoorstelling hoeft te hebben. Nee, in het afbreken ben je eigenlijk al bezig in te vullen door mensen geschikt te maken voor de lege ruimte. Vanuit het niets werken naar het doel toe, dát is essentieel.
In de Engineer Mining Joumal is onlangs een lijstje gepubliceerd waarop de arme landen staan in volgorde van politieke maal geologische gesteldheid,
 = p  x  g. De p (lees: politieke "betrouwbaarheid") is als volgt gemeten: vrije aansporing van economie; mogelijkheid van politieke onrust; mogelijkheid van onteigening; mogelijkheid van dodende belasting; kunstmatige wisselkoers; beperking van terugtrekking van kapitaal en overmaking van winsten; vrij personeelsbeleid; oneerlijkheid van regering en employées. De g is gemeten op: verleden van ontginning en produktie; geologische klassificatie; transportmiddelen; gezondheid; werkkrachten; aanvoer van voorraden; mijnrechten en methoden van eigendomsrecht.
Het produkt van p x g ·kan maximaal honderd zijn. We krijgen dan het volgende lijstje:
Arme landen: Mexico 7 x 10, Zuid-Afrika 8 x 8, Z.W.-Afrika 7 x 9, Angola 7 x 9, Mozambique 7 x 9, Spanje 9 x 7, Brazilië 6 x 10, Portugal 9 x 6, Rhodesia 6 x 9, Argentinië 6 x 8, Indonesië 5 x 9. Het grappige is dat de landen met de hoogste cijfers de strengste regimes hebben en dat van die landen in het westen actiecomités zijn.
Annemiek van Steenbrugge en Freek Nijland

Mijn dagboek over de periode 10 juni 1971 - 22 juni 1971
Donderdag 10 juni Telefoon orgasme Veel mensen opgebeld. Ik praatte in een stuk door vol met alle verhalen die ik kwijt wilde en vooral om de mensen te laten zien hoe ik het voelde maar dat was niet mogelijk. Nee wie er niet is geweest kan het nooit navoelen wat het betekent om gevangen et zitten. De rest van de wereld is vijandig omdat ze gewoon doordraait en zich iet om de zaak bekommert, zeer begrijpelijk maar waar.
Vrijdag 11 juni Agressie
Om 2  uur naar de Kees Hoekert met bandrecorder naar de rechtszaal. De politierechter Nomes verwonderde zich: " Meneer,wat doet u hier meneer de Booy". Mijn antwoord: " Ik ben van de pers". Nomes:" Voor welke krant?" Ik antwoordde : "Voor Geopol". Hij vertrouwde het niet en heeft de pers kaart opgevraagd en vervolgens bij schorsing na gecheckt. Het bleek goed ik mocht blijve.n Kees en Jasper happende  Kees verdween en zei dat het hem niet meer interesseerde Bij terugkeer bekeuring op auto. Ha dacht ik, weer een paar dagen terug naar Huis van bewaring.
Op bezoek bij Mevrouw Eikelburg Kanonstraat 28 Utrecht, wiens man ik in de bajes had ontmoet en mij had gevraagd om de groeten over et brengen en om te zeggen het hem diep speet. Hij had nog geprobeerd zelfmoord te plegen dat niet was gelukt omdat de bewaarders het hadden kunnen beletten. Ze wilde hem het wel vergeven maar dan met rattekruid. Dat was ellende. Hij had  invalide dochter van tien jaar 3 x gepakt terwijl zij in ziekenhuis lag  met bloeddruk 250   Waarop de dochter tegen haar zusje had gezegd dat hetze dat het zo een nare smaak in de mond had. Als hij niet meer terug mag komen dreigde hij haar te zullen vermoorden, maar de pooiers in de buurt zouden hem afmaken als hij terug zou komen. Ze was nu al panisch over haar dochtertje dat ze niet te lang weg was voor het halen van patates frites. Het verkrachte meisje zat in Friesland maar het zou wel 1 of 2 jaar duren voordat ze genezen zou zijn. Wat een verdriet en leegte. Zelf was ze doordat hij gevangen zat weer aangesterkt na 12 1/2 jaar ellende Hij had ook een slechte jeugd gehad maar ze haatte hem in het diepst van haar hart. Hoe kon zij hem vergeven, dat als hij dronken thuis kwam, haar met mes mishandelde of met zijn mokkel naaide terwijl de kinderen in dezelfde kamer waren en zij in het ziekenhuis of met het geld dat zij voor de afbetaling van haar orgel naar de hoeren bracht of van het geld of op een dag een hoer en zijn dochter (invalide bij de geboorte) naaide. Ja wat lul je dan nog? Waar blijven dan mijn mooie woorden over gelijkheid, gerechtigheid, vergeving etc HaHaHa. Gelukkig heb ik niet getracht vals sentiment aan de dag te leggen alleen geprobeerd een menselijk contact met haar te krijgen hetgeen lukte maar helpen kan je toch niet. Daarna naar Boudewijn en Leonie brieven die ze aan Jan Ebeltjes konden doorgeven..Zij gingen naar een feestje. Wel een afknapper. Ik was om 12 uur thuis in mijn mooie veilige villa wat een contrasten.
Zaterdag 12 juni Afkicken
Interview voor VARA als Piet Steenman
Zondag 13 juni Telefoon taboe gezegd. Familie revolutie
In bed barste gelukkig de bom van hypocrisie. Het flink doen van Mariette dat het haar niets kon schelen dat ik in het gevang zat. Het bleek dat ze in een gezelschap met vrienden de vraag kreeg. Waar is je vader toch? Hij rent niet meer langs? Hij is op reis en niet dat hij in het gevang zit. Felle reactie van familie maar tijdens ontbijt daar rustig over gepraat  Adrienne was duidelijk in moeilijkheden geweest en in zekere mate verdrongen door het feit dat ik gevangen zat tegenover anderen en flinker et doen dan ze zich in feite voelde. Het moet voor hun geweldig moeilijk zijn constant op de grens van die wereld te leven.
Maandag 14 juni Geopol leeft weer
Stencil gemaakt interview Vara. Aan eten explosie van Adrienne. Ze had de brieven van mij niet aan de kinderen laten lezen.Ook deze dingen heeft ze voor zich zelf gehouden. Het is interessant om te zien hoe anderen weer anders op mijn daad hebben gereageerd. Het doorvertellen wordt niet gezien als in hun belang dus blijft het geheim. Slechts dingen over iemand worden doorverteld met de lichtsnelheid of nog sneller ,maar dingen die niet kloppen met het verwachtingspatroon blijven steken. Ook bij de pers is dit het geval

14 juni 1971 GEOPOL-BAARN  MACHT IS RECHT
Gedeelten uit de Zaterdag informatie (VARA) radio uitzending van Zaterdagmorgen 12 juni 1971:
Jaap van de Berg: "Soms vraag je je af of juristen, rechtsgeleerden, mensen zijn of insecten. Soms denk je ....ja...,deze jurist is een mens, bijv. die groep advocten en die Haarlemse rechter-commissaris, die zich hebben ingespannen om die gedeserteerde Amerikaans'e jongen Waver in Nederland het asiel te geven waar hij menselijk gesproken natuurlijk zo wie zo al recht op heeft. Maar soms denk je ook ... nee...nee... , daar zit nou weer één van die 100% juristen, zoals bijv. de staatssecretaris Wiersma van Justitie, en dat zijn koudbloedige insecten, wespen of spinnen of zoiets. Die meneer WIERSMA is op de televisie komen zitten zeggen, dat Nederland helemaal niet verplicht is om Waver niet uit te leveren en daarom laat de Nederlandse regering van de heer P. de Jong het ook niet na, want in de V.S. heeft zo'n andere jurist, ene NIXON, met zijn pinkvinger gewenkt (U weet wel de jurist Waarvan een andere Nederlandse jurist, ene LUNS, zojuist heeft gezegd dat ,hij zo'n fatsoenlijk leven leidt) en als het dan gaat liggen aan de insecten van ons Nederlandse Ministerie van Justitie, dan gaat die Amerikaanse jongen - ondanks onze,historische gastvrijheid - mooi het spinnenweb in."
Met de acties rond Rinus Wehrman, de soldaat die weigerde zijn haar af te knippen en daarom tot 2 jaar werd veroordeeld, is ook de Bond van Wetsovertreders in het nieuws gekomen. Deze bond is, opgericht door een groot aantal verontrusten over het gevangeniswezen, gevangenispersoneel, reclasseringsmensen, studenten van sociale academies, belangstellenden,delinquenten en ex-gedetineerden.
... "Laat minister POLAK zich ook eens een keertje opsluiten in die cel, dan zal hij het eens een keertje zien, en laat hij met zijn pispot naar het washok lopen, hè...en dat hij zakjes moet plakken de hele dag en dat hij zijn "after-shave" niet kan kopen. Laat hij dat eens een keer meemaken"..
Dit is Piet Steenman, hij komt net uit het Huis van Bewaring. Het was de tweede keer in zijn leven dat hij gevangen zat, de eerste keer was in 1943. In de tussenliggende 28 jaar is er wel het een en ander gebeurd met het gevangeniswezen. Een aantal mensen uit de reclassering, het gevangeniswezen, studenten van de sociale academies en zomaar belangstellenden is zich bewust geworden van de vooral geestelijke nood waarin de gevangene zich bevindt. Ze vinden, dat er vele mankementen, zijn in het gevangenissysteem. Door het oprichten van de Bond van Wetsovertreders willen, ze nu proberen ideeën  en krachten te bundelen om veranderingen aan te brengen.
Marga Duursma (een van de initiatiefneemsters): "Mensen die momenteel binnen het gevangenissysteem gevangen houden worden, worden mijns inziens behandeld als kinderen van een jaar of 3. Alle verantwoordelijkheid wordt hen ontnomen, vaders van gezinnen mogen gewoon niet meer hun gezin financieel onderhouden,de bezoektijden zijn afschuwelijk, bovendien zijn zij altijd in het bijzijn van een bewaker. Mensen hebben totaal toch geen privacy meer, ook al zitten ze in hun cel. Ja, de hele behandeling is eigenlijk niet op de persoon afgestemd en dat is gewoon het essentiële, omdat ieder mens waarschijnlijk een eigen behandeling nodig zal hebben. Momenteel is het zo, je wordt een nummer en je wordt ondergebracht in het systeem, je staat geregistreerd ergens... en dan krijgt iedereen een min of meer een gelijke behandeling. Volgens mij kan dit niet,aangezien de vescheidenheid in delicten en aangezien de verscheidenheid in persoonlijkheden "... ,
Materieel is erin de gevangenis veel veranderd. Er kan naar de t.v  gekeken worden,gesport, er is een ontspanningsruimte en een kantine. Maar tegelijkertijd wordt het verbieden van het gebruik van deze voorzieningen als middel toegepast om de gevangene te straffen. Er is een categorie, dië zich er naar gedragen om vooral maar niet Ajax-Feyenoord op de t.v. te hoeven missen.
Piet Steenman (ex-gedetineerde): "Je komt binnen en wat zie je dan.. er is pingpongen, ...  er is televisie.. er is een kantine .. er is AFTER SHAVE van TABAC ...(kan je kopen voor f. 4.50). Nou jongens, dat is geweldig ... dan zegje: "Dit is gewoon een paradijs, waar lullen ze over"... Dan zit je daar even,. en dan denk je: Waarom hebben die mensen er dan toch ergens de pest in..." Je voelt toch een enorme verbittering...en ze kankeren op dingen...en er is een hoop agressie. Op een goed ogenblik hoor je dat iemand zijn hele cel in elkaar timmert ... 's nachts...en ja,wat is dat dan... WAAROM ...Dan opeens ontmoet je iets, dat het hier gaat om het welzijn van de mensen... De geestelijke verzorging is hetzelfde gebleven als in 1943...En als dus de materiele dingen hetzelfde waren gebleven als in 1943.. nou ja, goed, dan is het allemaal toch kloten...o.k. Maar nu krijg je dus die luxe en die afhankelijkheid en doordatje dat natuurlijk niet wilt missen...moet je braaf je best doen. En dan zie je daar de kantinelijst met opgetaste waren met after-shave van Tabac voor f 4.50 en dan zeggen ze: "Hoe kan dat nou? Ik verdien f 1.50 per dag, ik heb een baal shag nodig,ben een roker, en voor wie is dat dan?"...En dan voelen ze zich weer als jan slemiel. En dan kan hij iets krijgen wat hij niet kan krijgen. Dat betekent dat je invoert welvaart, de welvaartsstaat, zelfs in die gevangenis, alles kan materieel is het prima,maar geestelijk is het niets"..."
De Bond van Wetsovertreders streeft ernaar om een ander klimaat te bewerkstelligen zowel in als buiten de muren. Zoals dat ook en met succes door soortgelijke bonden in de Scandinavische landen wordt gedaan.
Marga Duursma: "Ja, vooropgesteld, en dat blijft een beetje vaag klinken natuurlijk, maar dat is dat deze mensen hun zelfstandigheid kunnen behouden of althans kunnen terugvinden. Dat ze tevens een zelfrespect kunnen ontwikkelen, een gevoel van eigenwaarde wat ze dus momenteel wordt ontnomen en daarnaast zitten er gewoon wat materiele kanten aan, naar de gezinnen en naar de familie toe; maar het punt wat ikzelf gewoon afschuwelijk vind, is het feit dat alle relaties en kontacten, die men had voor de detentie, die worden gewoon kapot gemaakt door het hele regime en het systeem. De mensen worden niet in staat gesteld om deze kontacten gewoon te handhaven...Het is onze bedoeling om figuurlijk gesproken de muren van gevangenissen en huizen van bewaring te doen neerklappen,opdat de mensen naar buiten kunnen zien of horen en lezen wat daar binnen de muren gebeurd"...
(Jan Ebeltjes alias Jaap van den Berg, Tom de Booij alias Piet Steenman)

Dinsdag 15 juni Routine werk begint
Alle kranten geknipt, wat een wereld. Door en door ziek.
De boete van 500 gulden voor Maagdenhuisbezetting overgemaakt aan uitgeverij van de Socialistische Jeugd van Nederland

Na 50 dagen in de bajes is het goed toeven op de Waldeck Pyrmontlaan

Woensdag 16 juní.  Contact met vrije maatschappij
Naar Boudewijn en Leonie. Hij vond het Geopol pamflet tegenvallen. Polak pispot goedkoop. Hij realiseert niet wat ik daar heb meegemaakt. Leonie zei nog dat ze het interessant vond om te horen dat ik haar als vijand zag toen ik gevangen zat. Ja dat kan niemand indenken die daar niet is geweest, nl het gevoel van agressie tegen iedereen incl. je eigen vrouw en kinderen dat je gevangen zit en  iedereen in de gevangenis is je vriend. Wonderlijk die scheiding, die duidelijk elk moment van de dag nl dat je daadwerkelijk voelt dat je opgesloten bent! dat zij je opsluiten en dat iedereen dat maar gewoon vindt en zelfs er niets tegen onderneemt en zelfs niet over durft te praten. Dat is misschien wel de vreemdste gewaarwording nl dat iedereen het verdringt. Terug naar de plek van de misdaad. Brieven en tijdschriften voor Ebeltjes gebracht bij het HvB. Aan de andere kant van de gracht en de hoge muur hoorden we het gebrul van de gekooide leeuwen,  ik roep het gaat goed met Hilversum III.  Ik hoorde ook de stem van  Jan Ebeltjes. Ik zou heel wat gegeven hebben om de nacht met ze door te brengen. Ja die mannengemeenschap mis ik,  maar de vrijheid om te gaan waar je wilt is ook wat waard en het gezinnetje. De mogelijkheid is wel heel erg dat zij nog in een wereld leven die als de vijand beschouw, dat moet heel moeilijk zijn om te verwerken. Dit zal ook een voortdurende confrontatie blijven!
Donderdag 17 juni De zin is zinloos
Dagboek van af 9 juni tot vandaag opgeschreven.
Vrijdag 18 juni Formule Geopol : waarheid zonder meer
Voor de eerste keer heerlijk geslapen.
Zondag 20 juni Jan Ebeletjes is  in hongerstaking gegaan.
Maandag 21 juni. Val van  90 meter van Huantsán 1951. Dus 19 jaar oud.
Stencil gemaakt voor oproep staking. 28 mensen zouden in het HvB meedoen met de staking. 2000 ex exemplaren van stencil staking BOWO en 500 exemplaren : macht is recht. Pers ingeschakeld om morgen te komen bij de actie. Bij AVRO Televizier eerst sceptisch, Cees van Drongelen was chef redactie. Met Dik van Veen rubberbootje opgehaald in Vinkeveen.

21 juni 1971  Pamflet van GEOPOL. Onder Embargo tot dinsdag 22 juni 1971 7.00 uur
Morgen Dinsdag 22 juni 1971 begint om 7 uur in het Huis van Bewaring te Utrecht, Wolvenplein 27 (030-24445) een ééndaagse werkstaking door een groep van tenminste 28 gedetineerden, om te protesteren tegen de aard en beloning van de verplichte werkzaamheden. Krachtens art. 49 van de gevangenismaatregel is iedere veroordeelde gedetineerde verplicht om de hem of haar opgedragen arbeid te verrichten. Werkweigering wordt gestraft met de tuchtmaatregel art. 100 punt g: onthouding van lectuur, van het gebruikmaken der kantine of van andere voorrechten voor ten hoogste vier weken (apart luchten in tijgerkooi, geen recreatie zoals t.v., dammen, schaken of pingpongen.)
Gisteren bereikte ons de stakingsoproep:
Bowo post! Extra Editie , juni 1971
Gedetineerden, Behalve degenen die pas binnen zijn, is het de meesten van ons reeds bekend dat er een algemene werkstaking op touw wordt gezet. De datum is nu bekend en op hulp van buitenaf (pers, radio"en event. T.V.) kan worden gerekend. De reden van de werkstaking is het op een groffe manier overtreden van enige beginsels van de wet gevangeniswezen, n.l.
artikel 38. De arbeid wordt zoveel mogelijk dienstbaar gemaakt aan het ONDERHOUDEN, VERGROTEN/VERWERVEN van de VAKBEKWAAlI1HEID (denk even aan wasknijpers,puzzels, e.d.)
artikel 51. De arbeid wordt zoveel mogelijk dienstbaar ge maakt aan de ONTWIKKELING van de VAKBEKWAAMHEID
artikel 26. Met handhaving van het karakter van de straf of de maatregel wordt hun tenuitvoerlegging mede dienstbaar gemaakt aan de VOORBEREIDING van de terugkeer van de gedetineerden in het maatschappelijk leven. Wij rekenen op uw steun en verzoeken u het nieuws te verspreiden onder uw lotgenoten met als doel de actie op een zo goed mogelijke manier te laten verlopen. Het is echter in het belang van de kracht van de actie dat het gevangenispersoneel er buiten blijft (ook geestelijke verzorging en reclassering e.d.). Steun de mensen die dit buiten en binnen dit Huis van Bewaring voor ons mogelijk hebben gemaakt en doe mee! Nogmaals in het belang van de actie: Bewaar de geheimhouding ... en weiger te werken op de vastgestelde datum.
zie ommzijde:
HONGERSTAKING VAN JAN EBELTJES
ln hetzelfde Huis van Bewaring te Utrecht is JAN EBELTJES, cel B 1-14 (registratienummer C 2095 sinds afgelopen vrijdag 18 uur in een 14 daagse hongerstaking gegaan om ondermeer te protesteren tegen het onnodig lange voorarrest in de Nederlandse Huizen van Bewaring. Hij zelf zit reeds 2 1/2 maand in voorarrest zonder dat er iets aan zijn zaak wordt gedaan ." Het is gebleken, dat zijn brieven door de censuur zijn achtergehouden. Hij was bij zijn arrestatie; verslaafd aan drugs en krijgt nu dagelijks 450 g.luminal en 22 g. metadon (een verslavingsmiddel). In plaats van verpleegd te worden stoppen ze hem vol met drugs om hem rustig te houden.
KOMT VANDAAG DINSDAG 22 JUNI 1971, AAN DE POORT VAN HET HUIS VAN BEWARING AAN HET WOLVENPLEIN TE UTRECHT OM ONZE SOLIDARITEIT TE BETUIGEN HET DEZE STAKERS, DIE VECHTEN VOOR BETER LOON EN BETER WERK.
In 1971 verdient de gedetineerde 80 cent per dag voor het maken van 4000 wasknijpers!
WIJ MOETEN ZORGEN DAT DE STAKERS NIET WORDEN GESTRAFT HET LUKTE BIJ RALPH WAVER EN RINUS WEHRMANN!!
Waar zij voor vechten is iets wat niet veranderd is sinds de vorige eeuw. Het Huis van Bewaring, gelegen in het centrum van Utrecht werd in 1856 geopend en in januari 1887 begon Domela Nieuwenhuis zijn 1 jaar celstraf. Hij schrijft daarover:"Het 'werk dat ik te verrichten kreeg, bestond in het plakken van doosjes voor de bekende stijfselfabrikant Duyvis te Utrecht. Verkeerdelijk was uit mijn brieven begrepen, dat ik zakjes moest plakken. En zo is in de wereld gekomen het op alle nationale feesten nog steeds gebruikelijke "Nieuwenhuis moet zakkies plakken, hi, ha, ho". Te Utrecht was geen ziekenzaal en dus moest ik in mijn cel verpleegd worden ..."
Net als JAN EBELTJES in het jaar 1971.

Dinsdag 22 juni om 2.30 geoefend met rubberbootje op vijver in Baarn en in tuin geprobeerd hoe hoog ik kon gooien met stencilrol om 3 uur bek af naar bed.  Bijna geen oog dicht gedaan. Zeer gespannen net als vroeger bij zware bergtocht. Vooral dat de oversteek zou lukken en niet bedorven zou worden door te veel stuntwerk Om 5.39 op.  Adrienne heeft gezorgd voor ontbijt met eitje, gesterkt op weg. Plenzende regen alles grauw en ellendig, om 6.15 verkenning van omgeving. Precies om half zeven met Marga en iemand van de SJ stencils uitgedeeld en interview radio journaal. Om 7 uur stencil in bus van HvB.  Spanning of ze zouden staken. Om 8.45 kwam AVRO televisie. Van vuilnis man en postbode hoorden dat er gestaakt werd alleen niet  hoeveel mensen. Marga kwam terug met de mededeling dat de directeur had gezegd dat er niet gestaakt werd. De operatie oversteek begon om 9.45, ik had mij te voren in park verkleed. Ik stapte in het bootje en even later aan de overkant, gevolgd door bootje met journalist van Utrechts Nieuwsblad. Van bootje afgestapt in gras met brandnetels. Daarna rolletjes stencils  over de muur gegooid, een stencil werd teruggewaaid door de wind. Ik flikkerde bijna in het water. Van politie niets te zien. Daarna weer in bootje en naar de wal geroeid door menigte opgewacht  en 2 agenten die zeer behulpzaam waren bij de landing. Maar tijdens het gesprek met hen, bleek dat ze niet van plan waren om een proces verbaal op te maken. Ze hadden schijnbaar geen aanklacht gekregen van de directeur. André Schmidt wilde dat ik voor de camera nog eens de oversteek zou maken, dit vertikte ik en werd hij boos. Nog met gillen contact gehad met Jan Ebeltjes die in zijn cel zat. (Voor nadere details over deze actie zie de persartikels)

22 juni 1971  Aktie stencils gooien voor oproep staking Huis van Bewaring
Artikel Utrechts Nieuwsblad van 23 juni 1971

De Booij met rubberbootje om de gracht over te steken, gevolgd door Boudewijn Chorus

Aankomst bij het grasland rond het Huis van bewaring

De Booij gooit de pamfletten over de hoge muur van het Huis van Bewaring

Tergkeer na de oversteek, geholpen door twee agenten van politie

De Booij legt uit het doel van de actie aan twee inspecteurs van politie, tweede van links Wierda , naast hem rechts Boudewijn Chorus

De Booij slaagt erin mondeling  contact te krijgen met Jan Ebeltjes in het Huis van Bewaring

Koppen  in de krant: De gedetineerde van 't Wolvenplein willen beter werk een echt loon. Staking ontkend. Gevangen brachten buitenwereld op de hoogte van staking. Stencil over de muur gegooid. Dr Tom de Booy 's eenmans invasie
(Door Carlo Nagel) UTRECHT - In het Utrechtse Huis van Bewaring zitten zo'n 120 gedetineerden, van wie verreweg de meesten in voorarrest. Zij zijn niet verplicht te werken en het gros zou dan ook waarschijnlijk van het zakjes plakken of wasknijpers maken afzien, ware het niet dat op de primitieve arbeid een beloning van enkele guldens in de week staat. "Het is mensonterend dat wij in feite worden gedwongen dat stom werk te doen", zegt een gevangene. "Want dat geld heb je nodig om een sigaretje te kunnen kopen. Daar heb je behoefte aan als je op je berechting zit te wachten. Op dinsdag 22 juni schreven de gezamenlijke gedetineerden een briefkaart de minister van justitie. "Wij, gedetineerden in het huis van Bewaring te Utrecht, willen blijk geven van ons ernstig ongenoegen over de uitermate primitieve soort arbeid, waarmee wij onze tijd noodgedwongen vullen en waardoor een regelrechte inbreuk wordt gemaakt op de Beginselenwet en de Gevangenismaatregel, die immers bepalen dat, waar mogelijk, de opgedragen werkzaamheden dienstbaar moeten zijn aan een verhoging van de vakbekwaamheid", zo begon de brief ..
De Booy actie
Op dezelfde dag stak de Baarnse geoloog dr. Tom de Booy in een rubber bootje het water van de Wittevrouwensingel over om rolletjes stencils over de gevangenismuur te gooien. De Booy, die juist zelf 50 dagen in het Huis van Bewaring had doorgebracht loste op die manier het verzoek van zijn ex-medegedetineerden in: "Licht jij de pers in om de aandacht te vestigen op onze problemen". In de brief van de gedetineerden aan de minister werd ook gesproken over "de beledigend lage beloning van 10 tot 20 cent per uur". "Zelfs een gedetineerde die, ondanks zijn spanningen ijverig werkt, kan daar onmogelijk zijn minimale persoonlijke behoeften van bekostigen, laat staan dat hij daarvan zijn gezin kan onderhouden, zodat zijn vrouw naar de gemeentelijke sociale dienst moet om daar dan toch weer geld te krijgen". De Booy rekende op een werkstaking in het Huis van Bewaring toen hij op 22 juni in zijn bootje van wal stak. Die was ook wel degelijk overwogen. "Maar", zo schreven de gedetineerden, "het zeer welwillende en begripvolle beleid dat onze directeur Kroes de laatste maanden heeft gevoerd, deed ons de democratische weg van een ordelijke petitie kiezen. Wij willen de directeur tonen, dat wij de goede wil en het vertrouwen dat hij ons geeft, waard zijn".
Harde maatregelen
Maar dat het afzien van de staking niet alléén een vriendelijk gebaar aan de directeur was, blijkt een week later uit een gesprek met enkele gedetineerden. Een van hen zegt: "Directeur Kroes heeft met zoveel woorden gezegd dat hij wel. begrip had voor onze actie, maar dat hij bij een werkstaking harde maatregelen zou nemen". Die "harde maatregelen" zouden volgens de gevangenen hebben bestaan uit cellulaire opsluiting, ook in de uren dat er nu wat aan  recreatie kan worden gedaan, en het wegvallen van in de loop der jaren moeizaam verkregen verbeteringen van de leefbaarheid in het Huis van Bewaring.
"Kijk", zegt een van de gedetineerden, "met die demonstratieve actie van De Booy waren wij het natuurlijk helemaal eens. Maar voor wij tot staking hadden kunnen overgaan, was ons doel al bereikt: druk uitoefenen op het ministerie door middel van publiciteit. Hadden wij de staking toch doorgezet, dan zou onze positie  voor jaren zijn verslechterd. Bovendien zou het de opinie van het publiek, dat ons toch al ziet als een stelletje moordenaars en verkrachters, tegen ons hebben ingenomen. Nu heeft iedereen kunnen zien, dat wij ook op een ordelijke manier begrip kunnen vragen voor onze mensen"..
Regime 1880
Intussen is de hevigheid van ongenoegen over de soort werk en de beloning bij de gedetineerden niet verminderd. De voorzitter van de contactcommissie van gedetineerden in Utrecht, die al zeven maanden in voorarrest heeft doorgebracht, zegt: "De meesten hier zitten voor economische delicten, voor rijden onder invloed, het roken van een hasjsigaret, omdat zij een boete niet hebben betaald - vrij normale mensen. En die worden geconformeerd met een regime anno 1880. Het is toch belachelijk dat je voor het maken van duizenden wasknijpers 80 cent per dag betaald krijgt?" De lage beloning voor het werk in het Huis van Bewaring kan leiden tot bepaald ongewenste transacties. Het komt voor dat een gedetineerde met eigen geld (waarvan hij overigens in het Huis van Bewaring niet meer dan f 4,50 per week mag besteden) een minder goed gesitueerde gedetineerde voor zich laten werken, met de belofte een veelvoud van het verdiende bedrag zal terugbetalen als weer vrij is. Je kan je dan afvragen of rookwaren niet in verzorgingspakket van gedetineerden behoren te worden opgenomen.
Broodbeleg
Behalve shag en sigaretten besteden de gedetineerden hun "zakcentje" in de kantine voornamelijk aan aanvullend broodbeleg. Een van de gedetineerden toont demonstratief zijn beleg voor de avondmaaltijd en die van de volgende ochtend: twee of drie dunne plakjes kaas. "Vanavond eet zes ik boterhammen, morgenochtend vier," zegt hij. "Daarvan kan ik er dus drie beleggen." De gedetineerden vinden dat zij voor zover mogelijk, best werk zouden kunnen doen dat beter past bij hun werkzaamheden. "Waarom," vraagt de voorzitter van de commissie zich af, "zou ik geen administratief werk kunnen doen in mijn cel, desnoods tegen het minimumloon? Dan zou zelf mijn onderhoud hier kunnen bekostigen of mijn gezin ervan betalen. Wij ondergaan hier leed in naam van de gerechtigheid, die ons aan de andere kant uitbuit. Ik heb hier gevangenen gesproken, die zeggen: "Als ik straks weer vrij ben, ga ik terugnemen wat me hier is ontstolen." Een andere gedetineerde zegt met een somber lachje: "Ja, ik werk ook - wasknijpers. Ik zat al een paar maanden in voorarrest. Mijn vrouw leeft met vijf kinderen van 10 gulden in week van sociale zaken. Van haar kan ik moeilijk geld voor sigaretten vragen. Dan steel je van je eigen kroost."
Zakcentje
De beloning voor het gedetineerdenwerk, de heer Van der Griend beaamt het, is aan de lage kant: met toeslagen voor erg goed werk maximaal f 2,15 per dag. ,,Maar het is nu eenmaal zo, dat de gedetineerde een volledige verzorging krijgt en de gemeenschap veel geld kost. In de meeste gevallen wordt bovendien zijn gezin door de gemeenschap onderhouden via de bijstandswet. De beloning voor het werk moet dan ook uitsluitend worden gezien als een zakcentje, zeker niet als een normaal loon." De deskundigen zijn het er over eens dat het uit psychologische overwegingen veel beter zou zijn als gedetineerden wel een volledig loon zouden verdienen en er zelf hun gezinnen van konden onderhouden. "Maar dan moet je volwaardige produktie  bedrijven binnen de Huizen van Bewaring creëren en daar is nu eenmaal geen geld voor. En ook maakt het onregelmatig arbeidsverloop en het voortdurend gaan en komen van anderen dat onmogelijk." Bij afwezigheid van directeur Kroes (vakantie) zijn het thans de twee adjunct directeuren A. H. A. van den Besselaar en J. van Eck van der Sluys, die voor de gang van zaken in het Utrechtse Huis van Bewaring verantwoordelijk zijn. Hun zienswijze op de werksituatie van gedetineerden komt grotendeels overeen met die van de heer Van der Griend. ,,De gedetineerden werken niet alléén om de beloning," meent de heer Van den Besselaar. "Het is echt ook zo, dat de tijd er sneller door gaat. En dat geldt met name voor de werkplaats, waar zo'n 35 gedetineerden bij elkaar werken."
Sfeer is goed
Volgens de adjunct-directeuren is de sfeer in het Huis van Bewaring echter goed. Vooral op het gebied van de recreatie heeft de contactcommissie·het een en ander bereikt. Juist deze week heeft de directeur, bij wijze van proef, toegestaan dat de gedetineerden een eigen radio in de cel mogen hebben om overdag naar te luisteren. "Dat we nu ons eigen programma kunnen kiezen, is belangrijk", zegt een van de gedetineerden. "Het geeft een stukje privacy, waaraan je zo'n behoefte hebt." Volgens hem heeft de contactcommissie het volledig vertrouwen van de mede-gedetineerden, is zij zelfs populair. De commissie onderschrijft dat de verstandhouding in het Utrechtse Huis van Bewaring goed is. ,,Aan de·directeur, aan de bewaarders ligt het niet," zeggen zij. "Het is de minister, die ons met een fooi afscheept, voor vervelend, primitief werk. Dat, en de lange tijd van voorarrest, en de onzekerheid, zijn het ergste."

Tweede artikel. UTRECHT - Leden van de in 1 mei opgerichte Bond van wetsovertreders en anderen hebben vanochtend onder aanvoering van dr. Tom de Booy uit Baarn actie gevoerd bij de ingang van het Huis van Bewaring aan het  Wolvenplein in Utrecht. Er was een werkstaking van de gevangenen aangekondigd uit protest tegen de aard en de beloning van de verplichte werkzaamheden, die zij moeten verrichten. De actievoerders deelden stencils uit aan voorbijgangers, waar in als reden van de werkstaking werd genoemd "het op een grove manier overtreden van enkele beginsels van de wet gevangeniswezen". Om kwart voor tien voer geoloog De Booy zelfs in een rubberbootje van de Wittevrouwensingel naar de achterkant van het Huis van Bewaring, waar hij rolletjes van elk twintig stencils over de muur naar de luchtplaats van de gevangenen gooide.  Volgens de directeur van het Huis van Bewaring, de heer W. H. Kroes, is-er-geen sprake van een werkstaking en zou de contactcommissie van gedetineerde van de acties van buitenaf hebben gedistantieerd.  Dr. De Booy is pas- op 9 juni - uit het Huis van Bewaring in Utrecht ontslagen, waar hij 50 dagen had gezeten wegens de bezetting (indertijd) van het Maagdenhuis in Amsterdam. Hij heeft veel grieven overgehouden van zijn gedwongen verblijf op het Wolvenplein. "Met geestdodend werk in de, cel het vervaardigen van 4.000 wasknijpers per dag - verdienen  de gevangenen 80 cent. De welvaart is alleen in die zin tot het Huis van Bewaring doorgedrongen, dat er in de kantine van alles te krijgen is. Maar wie geen geld van zichzelf heeft, kan van zijn"beloning niets kopen". ,De Booy heeft meer, grieven over slechte sociale omstandigheden in het Huis van Bewaring: "De selectie is er onvolledig; alles loopt er door elkaar. Mensen zitten maanden in voorarrest, zonder dat hun zaak voorkomt. Sinds Domela Nieuwenhuis hier in 1887 een jaar celstraf doorbracht, is er geloof ik niets veranderd". Ook de extra strafmaatregelen, die. de gevangenen bij een vergrijp tegen de regels krijgen opgelegd, zijn De Booy een doorn in het oog. Bij werkweigering of een uiting van agressie word je alleen "nog maar in een kooi gelucht". Televisie kijken is er niet meer bij, lectuur wordt niet meer verstrekt. 'In het begin zie je nog niet zo wat er allemaal aan agressie leeft; later schrik je ervan. Die agressie wordt door de gevangenen opgevreten en komt pas naar buiten als ze weer vrij zijn". Zelf heeft dr. De Booy ook twee weken werk geweigerd. Hij schreef de demissionaire minister van justitie een brief waarin .hij wees op artikel 51 van de wetgevangeniswezen: "De arbeid moet zoveel mogelijk dienstbaar ,worden gemaakt aan, de ontwikkeling ,:van de vakbekwaamheid". In het stencil dat vanochtend werd uitgereikt, wordt ook gesproken over de·in voorarrest zittende Jan E., die sinds 18 juni in een veertiendaagse hongerstaking zou zijn gegaan uit protest tegen de lange tijd van zijn voorarrest. De Utrechtse politie, die eerder op de ochtend al bij de ingang van het Huis van Bewaring had gesurveilleerd, was snel ter plaatse toen De Booy in zijn éénmansrubberbootje de Wittevrouwensingel overstak en zich door het hoge gras, vol brandnetels, naar de - gevangenismuur worstelde.  Met krachtige zwaaien van zijn rechterarm wierp de geoloog, vijf rolletjes stencils over de, muur, waarna hij terugroeide.
Inspecteur J. Wiarda was De Booy - in -roze trui en korte broek - behulpzaam bij het op de kant klimmen en informeerde belangstellend naar het doel van de actie. "Het gaat om die mensen daar achter de muur,'" zei de Baarnse geoloog. "Die hebben nu tenminste niet de indruk, dat zij door iedereen in de steek word gelaten".Hij probeerde daarna door roepen contact te krijgen met de gevangenen aan de andere kant van het water, achter de muur. Een moeizaam gesprek, dat door het langs dreunende verkeer nauwelijks verstaanbaar was. Tegen half elf werd de actie voorlopig als afgesloten beschouwd. Volgens de heer Kroes, directeur van het huis van bewaring, is ,, deze dag gelijk aan alle voorgaande, afgezien dan van het feit dat de telefoon de hele dag roodgloeiend staat." Van een werkstaking is volgens hem geen sprake. Overigens wil de heer Kroes niet ontkermen dat er onder de gedetineerden ontevredenheid is over de aard van het werk (zakjes plakken, wasknijpers in elkaar zetten, enz,) en de beloning. Deze onvrede bestaat naar zijn mening niet alleen op het Wolvenplein, maar in alle huizen van bewaring  en gevangenissen. De heer Kroes deelde ons mee dat er reeds dagen het gerucht de ronde deed dat dinsdag zou worden gestaakt. De contactcommissie van de gedetineerden, die vreesde, dat een staking de verhoudingen in het huis van bewaring zou verslechteren, vroeg gistermorgen een onderhoud aan met de heer Kroes. Tijdens dit gesprek, waarbij ook drie uitgesproken ontevreden gedetineerden·("agitatoren") - aanwezig waren kwam men tot de conclusie dat met een staking op dit moment niemand gediend kon zijn. Besloten werd een petitie aan het departement te richten waarin gevraagd werd om zinvollere arbeid en een betere beloning. In het huis van bewaring verblijven op het ogenblik 120 gedetineerden. Honderd van hen zitten, in preventieve hechtenis en zijn derhalve niet verplicht te werken. De twintig veroordeelden zijn tot arbeid verplicht. Volgens de heer Kroes bestaat er op het departement alle begrip voor de wens van de gedetineerden om zinvoller werk te krijgen. De grote moeilijkheid is echter dat het bedrijfsleven slechts in staat en bereid is de allereenvoudigste en aller eentonigste werkorders aan gedetineerden uit te besteden. "We zitten," zegt de heer Kroes in een vicieuze cirkel: er wordt slecht gewerkt omdat er slecht werk is."

De journalist Julius Vischjager (afgekort V.) had ook een telefonisch onderhoud met de directeur Kroes (afgekort K).
V. Weet u iets van de BOWO heeft u daar wel eens iets van gehoord, ik weet er verder niet veel van.
K. Ja (lachen) meneer moet U eens luisteren het is verschrikkelijk eenvoudig om Tom de Booy op te bellen.
V. Tom de Booy heeft U daarvan een adres van
K. Nou meneer, die woont in Baarn, maar dat moet u dan maar van mij aannemen dat u het dat niet van mij hebt, hoor, maar hij woont in Baarn
(Opmerkelijk was dat hij mijn adres  heeft opgegeven, terwijl hij anders zo discreet is met het geven van inlichtingen over personen).
Verder op in het gesprek
V.Ja ja Jan Ebeltjes, is daar een mogelijkheid om daar contact mee te krijgen met deze man
K. Het is dus zo dat ik niet over mensen hier praat.

28 juni 1971 Jan Ebeltjes moet voor de politierechter in Utrecht komen
Hij heeft mij  zijn bevindingen geschreven:
Ik ben berecht. Ik wou heel graag man tegenover man praten, maar helaas lukte  dit niet, want men zei, dat ik niet telkens hetzelfde moest zeggen, dus gooide ik het ergens anders op en zei ik, dat ik het met de behandeling, die ik in het huis van bewaring onder ging totaal niet eens was, wat heel begrijpelijk is, want in plaats van de verslaving af te helpen stopten ze mij vol met medicijnen, zodat ik opnieuw naar de verslaving toegewerkt werd. Ik vertelde hen,dat ik metadon en luminal kreeg toegediend, maar ik kreeg slechts ten antwoord, dat dit niet op hun terrein kwam, terwijl ze wisten, dat ik onder invloed was van drugs. Ik werd hier vreselijk kwaad om. Het hekje waar ik voor stond begon gewoon te zigzaggen in mijn ogen en ik voelde me bijna krankzinnig worden, vooral toen de rechter tegen mij zei dat ik nou eens op moest ophouden. Ik vroeg mezelf af of ze me nu als een mens, een dier of een dood iets beschouwden, vooral omdat deze mensen dachten dat ze me kenden, terwijl ik noch de rechter,noch die andere personen tevoren gesproken of gezien heb. Dit maakte me gek, omdat dit buiten het menselijk vlak ging, anders hadden ze immers mijn grieven aan moeten horen, al was het uren. Helaas is dit niet gebeurd, wat natuurlijk zeer te betreuren is. Ik begreep de uitspraak, maar wat ik de mensen, de rechter en de officier probeerde duidelijk te maken was, dat iedere dag dat ik moest zitten een stap verder naar de verslaving was. Ze begrepen echter niet, dat ze het hier alleen maar erger mee maakten. Toen heb ik het ergste gevraagd wat een mens vragen kan, namelijk of ik,dan in een psychiatrische inrichting behandeld kon worden. Ze zeiden, dat ik dat met de dokters Meyers vereniging  moest overleggen. Ik was er kapot van. Die straf kon me geen bal  schelen ze moeten alleen menselijk blijven. Ik vind dat ze me als een product behandelden en dat wil ik gewoon niet wezen. Ik heb het allemaal niet kunnen verwerken en daarom was ik voor hun normaal en toen het z.g. toch beter wisten dan ik kon ik het gewoon niet meer uiten en ging toen plotseling tegen de muur staan. Als ze me even hadden laten staan had ik het wel kunnen verwerken, maar wat zag ik, drie man kwamen op me af stormen en dit maakte me volkomen krankzinnig en wat er zich daarna afspeelde wist ik niet meer. Eenmaal beneden, in de gang waar de cellen waren zag ik Tom en ik heb gelukkig met hem kunnen praten. Als dit niet zo was geweest had ik toch mijn doel bereikt en was ik door de schuld van die heren toch het gekkenhuis in gegaan. Ik werd in het volkswagen busje geladen om weer vervoerd te worden naar het huis van bewaring. Inmiddels was ik weer een beetje gekalmeerd en bij het huis van bewaring aangekomen zag ik de poort al open staan en wie zag ik staan alter kamaraat en nog twee andere bewaarders. Tot zover nog niks aan de hand. IK vroeg of ik de directeur mocht spreken en dat kon ook maar ik moest even wachten. Mijn vriend Rienie kon doorlopen en ik dacht dat ik gelijk daarna wel bij de directeur moest komen, want ik stond nog steeds op de gang. Maar wat gebeurde er toen,de deur van de gevangenisvleugel ging open en ik zag, dat alle jongens, binnen zaten. Een man of acht kwamen rondom mij staan en ik vroeg wat er aan de hand was. Ik zag plotseling, dat de deur van de observatiecel openstond en toen maakten ze me weer helemaal gek. Ik was er net een beetje over heen, maar toen gebeurde er zo veel. Ik werd gek van al die mensen, het leken er wel honderden. In de observatiecel kwam ik weer bij bewustzijn en ging een beetje mediteren. Dit hielp gelukkig heel veel. Daarna kwam er een bewaarder die iets vroeg,ik zei echter niets. Toen kwam de dokter met een spuit aandragen. Ik vroeg hem wat ging doen en gaf hem een hand en hij mij. Ik praatte wat met hem, maar bleef ondertussen mediteren. Ik overwon de toestand en mocht s'avonds de observatiecel uit. Die zelfde avond kwam mevr.Kalf van de reclassering en ik praatte met haar en hoorde dat Marga Duursma gehuild had. Dit stemde me bijzonder droevig en teruggaande naar mijn cel dacht ik; gek, Marga huilt, maar in feite moesten die hoge heren huilen. Voor Marga heb ik een zwak hart en nu ik dit schrijf en aan Marga denk moet ik inwendig weer huilen. De emotie waren te veel en ik moest ontzettend veel verwerken, maar gelukkig kon ik zelf, zonder hulp van de dokter, alles opbrengen. Ik hoop, dat de heren door deze uitspattingen van mij wat bewuster zijn geworden, zodat ze geen verslaafden meer in het huis van bewaring douwen, maar daar waar ze thuis horen. Ik hoop dat ik een heleboel jongens op deze manier voor een volgende keer heb geholpen. Nu ben ik op dokters advies uit de beperking en heb meegedaan aan het toneel. Het ging allemaal prima, maar toch waren ze nog wantrouwig tegenover mij, want er zat een bewaarder bij terwijl ik op drie hoog was. Als ik mezelf van kant had willen maken had ik slechts hoeven te springen, m.a.w. hieraan kun je wel zien wat een flauwekul het allemaal is om er een bewaarder bij te zetten. Een dag later voelde ik me al stukken beter en woensdag 30 juni was er toneel en trad ik als fakir op wat mij ontzettend goed heeft gedaan. Ik trad voor zo' n 110 man op, wat geen kleinigheid is. Een kwartier van tevoren heb ik gemediteerd, maar dan ook heel sterk. Toen ik opkwam begon iedereen te klappen zonder dat ik iets gedaan had. Ik keek de zaal rond en zag al die mensen zitten. Opeens werd het stil en ik dacht zo bij mezelf; met deze mensen valt iets te doen, ze zijn niet verrot zoals die hoge heren van het z.g.n. Recht. Op het toneel heb ik het een en ander gedaan en had enorm succes. Na mijn optreden heb ik ook ontzettend veel reakties gehad. De volgende dag heb ik tegen de broeder gezegd, dat ik even met de medicamenten zou stoppen. Ik heb het nu teruggebracht tot eenmaal per dag. Als ik nu op de gang loop voel ik me sterk als ik terug denk aan mijn fakirs optreden. Ik liet de drie zwaarste mensen (250 kilo bij elkaar) boven op mij staan terwijl ik op het glas lag met mijn rug en haast niet meer kon ademhalen. Ik loop op de gang en een heleboel bewaarders zeggen tegen mij; wat ben je rustig. De jongens zeggen, dat ik er stukken beter uitzie. Dit komt gewoon,omdat ik mijn grieven heb en had. Wat ik anders tegen de bewaarders kankerde is nu geëxplodeerd door te keer te gaan tegen de rechters. Ik heb de officier(Boss) geschreven of hij na dit alles de volgende keer rekening wil houden met vooral gevallen als deze ene of ik zijn privé adres kon krijgen, zodat indien hij er prijs op stelt wij samen nog het een en ander kunnen bespreken.

1 juli - 8 juli Met Adrienne op vakantie naar Zeeland
Heerlijk de vakantie, na alle emoties, weer dicht bij elkaar . Naar Hansweert, Domburg, Vrouwenpolder, Haamstede.

Adrienne voor caravan bij Hansweert

1 juli 1971 Brief van de Commissie van gedetineerden aan de heren Van den Besselaar en Eck van der Sluys adjunct-directeuren van het Huis van Bewaring te Utrecht.
Mijne Heren, Wij hebben door een nauwe en prettige samenwerking met de heer Kroes in korte tijd een aanzienlijke verbetering bereikt, niet alleen van de leefbaarheid binnen dit gesticht voor de gedetineerden, maar evenzeer van het algemene klimaat en van de relatie tussen de gedetineerden en het personeel. Eclatante bewijzen hiervan zijn wel de als werkstaking geplande demonstratie, die door onze tussenkomst tenslotte in een bijzonder gedisciplineerde petitie gestalte heeft gekregen en daarna de in alle opzichten geslaagde, geheel door ons verzorgde ontspanningsavond van gisteren. In onze ontmoeting van hedenmiddag is ons echter gebleken, dat U anders dan de heer Kroes, moeilijk een voortgaande verbetering van de leefbaarheid in zo'n "snel tempo" kunt of wilt toestaan. Bij dit slagroom gevecht gaat het  o.i. niet om de knikkers, maar om het spel. Echter een serieus spel! Wij menen, ook als tolk van alle gedetineerden, dat het door ons verdiende geld besteed moet kunnen worden op de wijze, zoals het ieder van ons goeddunkt, binnen het raam van de mogelijkheden. Aangezien aardbeien dan wel getolereerd kunnen worden, maar de slagroom niet, wordt het wezen van de bestedingsvrijheid aangetast en de besteding autoritair voorgeschreven. Een volgende stap zou dan ook kunnen worden, de schrapping van de hele reeks artikelen in plaats van uitbreiding. Het gaat ons zeer ter harte dat de opgaande lijn, die in de leefbaarheid hierbinnen en in de onderlinge relaties geëntameerd was, niet doorgetrokken kan worden. Het meest eenvoudige voorstel was voor U al een struikelblok. Het lijkt ons daarom verstandiger onze regelmatige besprekingen enige weken uit te stellen. Hoogachtend de Commissie van gedetineerden, PC-1 Kroon, PC-3 Vermey, A 1/7 Eckhardt, A 1/6 Vermeulen, C 2/6 Kooymans. 

1 juli 1971 Notulen van de 18e vergadering van de commissie van gedetineerden Huis van Bewaring met Directie en staf
Aanwezig zijn:dhr van de BESSELAAR (adj dir), voorzitter, dhr Mr VERMEULEN (commissielid ) notularis , dhr Heer ECK VAN DER SLUYS (adj.dir), dhr LAVANT (huismeester),  dhr ECKHARDT (commissielid) , dhr KOOYMANS (commissielid), dhr KROON (commissielid ) dhr VERWEY (commissielid)
Agendapunt 1. Uitbreiding van het kantine-assortiment.
De voorzitter opent de vergadering om 17.00 uur
Dhr VERMEY vraagt  hoe het komt dat de toegezegde kaartspelen en de haarlotion "pantène^" nog niet verkrijgbaar zijn en dat de door een aantal gedetineerden bij de aardbeien bestelde room niet is geleverd.
Dhr VAN DEN BESSELAAR opponeert tegen de verkoop van room, dat room niet lang houdbaar is, het winkeltje te klein is voor een te groot  assortiment en dat vroeger met de Commissie overeengekomen zou zijn het aantal kantine-artikelen niet uit te breiden.
Mr VERMEULEN weerlegt deze argumenten: het is niet de bedoeling de room, evenmin als de aardbeien, te bewaren zodat de niet-houdbaarheid geen rol speelt, de afmetingen van het winkeltje zijn evenmin van invloed, omdat de niet houdbare artikelen niet via het winkeltje lopen maar via de "buitenkantine^" een fixatie van het aantal kantine-artikelen zou een onnodige, voor de leefbaarheid schadelijke stroefheid geven en ook in de afgelopen weken is het assortiment meerdere malen uitgebreid en ingekrompen zonder dat zulks moeilijkheden gaf .
Dhr ECK VAN DER SLUYS geeft toe, dat uitbreiding van het kantine-assortiment op zich zelf wel uitvoerbaar is. Toch heeft ook hij onoverkomelijke, zij het andere, bezwaren:n 1) Niet-gedetineerden en personeel zullen zeggen dat het te gek is wanneer gedetineerden in een strafinrichting nu ook al "aardbeien met slagroom geserveerd krijgen^". Zijn vrouw heeft hem zulks gezegd en hij acht zijn vrouw een betrouwbare graadmeter voor de publieke opinie. 2) Voorts is hij van mening, dat de vernieuwing binnen het gesticht niet te vlug mag gaan gezien mogelijke weerstanden die door veranderingen opgeroepen zouden kunnen worden.
Dhr VERMEY ·meent, dat  wanneer de publieke opinie, b.v in de persoon van een verslaggever, werkelijk de directie zou aanvallen op het kantine-assortiment, de directie zo'n verslaggever zou kunnen vragen met welk recht deze zich zou bemoeien met de manier waarop gedetineerden hun eigen zuur verdiende geld willen besteden. Hij merkt voorts op, dat een afwijzende directie-beslissing op een normaal uitvoerbaar voorstel, alleen op grond van het feit dat er teveel te vlug verandert,  door de Commissie moeilijk aan de gezamenlijke gedetineerden is te verkopen.
Mr. VERMEULEN heeft zeer ernstige bezwaren tegen het standpunt van dhr ECK VAN DER SLUYS. Hij verwijt hem het verwerpen van een voorstel zonder behoorlijke argumentatie en slechts op gevoelsmatige gronden. Een argument van "nu niet, het gaat allemaal te vlug" acht hij geen argument op zich zelf. Op die manier wordt de Commissie van gesprekspartner gedegradeerd tot een nederige indiener van verzoeken. En hij voelt er niets voor om aldus, als een schijn-gesprekspartner, voor Piet Snot te zitten. Wanneer de directie meent dat de tijd niet rijp is voor verdere vernieuwingen en dit directie-gevoelen al voldoende argument is om een overigens eenvoudig uitvoerbaar voorstel af te wijzen, dan prefereert hij de discussie te hervatten op een tijdstip dat de directie daar zelf dan ook de tijd rijp voor acht.
Na een vruchteloze discussie van één uur sluit de voorzitter de vergadering om 18.00 Uur

3 juli 1971 Enquête formulier van een gedetineerde aan alle gevangenen van het Huis van Bewaring
Alle alle gevangenen,
Het is vele van U bekend dat ik dit huis van bewaring een commisie van gedetineerde in zekere mate werkzaam is. Het is ook vele van u bekent dat deze comissie op zeer ondemocratische  wijze gekozen is. Een veel gehoorde klacht is dat de huidige comissie teveel op eigen belangen let. Hier willen wij verandering in zien te brengen, en wel op de volgende wijze.
Ten eerste, een comissie samen te stellen die op zo eerlijk mogelijke wijze gekozen is d.i. door middel van een te houden stemming.
Ten tweede, een regelmatig contact te onderhouden van comisssie leden en alle gedetineerde.
Ten derde, alle pas aangekomen gedetineerde binnen enkele dagen in te lichten over de werkwijze van de betreffende comissie en een korte samenvatting te geven over gang van zaken in het algemeen. Verders naar het luisteren van klachten en sugesties die o.i. juist in het beginstadium veel waarde hebben.
Ten vierde, de mogelijkheid te scheppen om elke twee maanden en nieuwe comissie samen te stellen d.m.v. een verkiezing en een soort krant uit te geven waar iedereen zijn eventuele grieven in af kan laten drukken, deze krant moet natuurlijk volkomen onafhankelijk staan van de comissie.
Bent U het hiermee eens. Vul dan de onderstaande bon in en geef deze af aan de reiniger deze zal zorgen dat deze op bestemd plaats aankomt
-------------------------------------------
Ik ben het met bovenstaande eens en zou graag zien dat dit gerealiseerd zou worden.
Naam  ............. Cel nr. ..........
Hoogachtend D.J. Weverling A 1/9   

9 juli 1971 Jan Ebeltjes komt uit het Huis van bewaring en gaat voor Geopol in Baarn werken

9 juli 1971. Jan Ebeltjes (links) wordt vrijgelaten uit het Huis van Bewaring in Utrecht  na 3 maanden gevangenisstraf.,

Jan Ebeltjes komt vrij om 7.29.  Hij werd uitgewuifd door de adjunct directeur de Besselaar en de bewaarder Niele. Niet om te geloven.

17 juli 1971 Bespreking in caravan met Jan Ebeltjes over zijn werkzaamheden voor Geopol
Arbeid
1. Geopol activiteiten  a. eigen ontwerp voor tekeningen b_. opdracht van Adrienne illustratie van tijdschrift Geologie en Politiek
2. Reparatiewerkzaamheden bedrijfspand Geopol aan de Waldeck Pyrmontlaan
3. Werkzaamheden buiten Geopol : houthakken, kerststukjes, afkit,schilderen etc
Salaris
1. Geopol: in principe laag en arbeidsintensief (per week)
2. Reparatie:uurloon, niet minder dan kost en niet meer als dat het door een ander zou geschieden. .Het totaal salaris moet meer bedragen dan kost en inwoning en zakgeld bedraagt. Het moet een begin zijn voor de mogelijkheid om geheel zelfstandig te kunnen opereren.
Kost en inwoning
In de keuken zal een lijst worden opgehangen waarop  zal worden aangegeven de gebruikte maaltijden , waarna per maand zal worden afgerekend . De bedragen van kost en ook inwoning zullen ook later worden vastgesteld in verband met de onbekendheid grootte bedrag sociale uitkering.
De maaltijd zal worden doorberekend indien Jan niet heeft opgegeven dat hij niet ervan zal~gebruik maken (net als in een motel). Bij tijdig afzeggen dus niet berekend. Ontbijt en lunch kan ook door Jan zelf in de keuken buiten de etensuren worden bereid. De huur van de caravan zal ook nader worden bepaald_.

Jan Ebeltjes  aan het werk voor de uitgeverij Geopol

Tekeningen  gemaakt door Jan Ebeltjes voor Geopol

Dinsdag 20 juli Jan heeft interview over de BOWO. (zie na mijn dagboek het artikel in Haagse Post)
Krijgt geen uitkering van de sociale dienst te Baarn. Jan was zichtbaar teleurgesteld en werd opgehaald voor feest door een zekere Cas . Ik besef me dat hij wel eens weg zou kunnen fladderen.
Woensdag 21 juli. Inderdaad was de vogel gevlogen. Taal nog teken. Zo zie je weer. Om 1 uur kwam hij terug had heerlijk feest gehad.
Vrijdag 23 juli Jan is in Utrecht blijven slapen.
Zaterdag 24 juli Jan is nog niet terug.
Zondag 25 juli Grote schok. De caravan was leeggehaald. De vogel was gevlogen niet duidelijk of hij het zelf heeft weggehaald, zijn schoenen laten staan maar in donker misschien niet gezien. De grote teleurstelling is wel dat hij het 's nachts moet doen zonder een bericht achter te laten. Hij voelde zich bij ons te veel gebonden en wilde zijn ketenen verbreken, begrijpelijk maar het doet verschrikkelijk veel pijn. De echte a-solidariteit is  veel voor hem  geweest.  Hij heeft het op deze manier moeten doen, het door een ruit springen en niet gewoon via de deur. Niet even een belletje van ik blijf bij Cas slapen. Voor Adrienne ook een hele schok, ze had heel sterk over hem gedroomd. Gewandeld door bossen wat een geluk om de liefde van Adrienne en Dino te voelen want nu ben je toch niet alleen Jan wel. We moeten hem vrijlaten geen enkele wrok. Hij is gevlogen maar het kooitje staat openen, hij blijft altijd welkom want het is en blijft mijn vriend. In ieder geval is het weer een goede les dat a-solidariteit ook inderdaad asolidariteit betekent en dat je elkaar moet vrijlaten. De zondag doorgebracht zonder iets nuttigs te kunnen doen.  Adrienne heeft me geweldig opgevangen. Met 2 pillen naar bed. Om half elf wakker geschrokken van harde toeter. Misschien komt hij nog terug, maar nee...

28 juli - 3 augustus juni 1971 Haagse Post: BOWO's kleine strijd tegen dikke gevangenis muren

Wetsovertreder Ebeltjes (l.) en Duursma ; rode Boekje voor Gevangenen

De Bond van Wetsovertreders of BOWO is 9 mei in het Drentse plaatsje Westerbork opgericht om de Nederlandse vakbond voor (ex- gedetineerden) te worden. Ruim 2 maanden later heeft hij een paar stencils en een enkele actie achter de rug; alle Nederlandse gedetineerden werden automatisch lid gemaakt, enige 10 tal sympathisanten contribueerden uit zich zelf. Er is een adres Westerkade 5 bis Utrecht. Er zijn woordvoerders vooral uit woorden, plannen en idealen.
Anonieme actiegroepen
Marga Duursma (22) en Jan Ebeltjes (24), bestuursleden van een bond zonder bestuur,  die droomt van een weg van autonome actiegroepen, vullen elkaar uitstekend aan bij een gesprek in een Utrechtse; uitspanning.  Zij komt uit de theorie en zocht welbewust de praktijk, hij deed het omgekeerde. Zij noemt een opstel van de Duitse theologe J. Dorothee Sölle over de Duitse gevangenis situatie (uit "Politiek Avondgebed") als bron van inspiratie, hij filosofeert over het nut van een kogel of het doorsnijden van  remleidingen, ter sanering van het penitentiair stelsel. Zou dat laatste nu wel een verstandige daad  zijn? Ebeltjes, pratend met oprecht enthousiasme en veel uitroeptekens: "Ha, ha, dan ken je Ebeltjes niet!" Marga Duursrna, klein, kordaat en nu een beetje bezorgd: "Ik zou zo ontstellend nijdig op je worden." Jan Ebeltjes, vrolijk uithalend: "Nee, jij bent  niet gewelddadig hè? Als je door 5, 6, 8 man de strafcel ingeknuppeld wordt!"  Het idee voor de BOWO rijpte tijdens het laatste studiejaar van Marga (nu sociaal werkster) aan de academie De Horst in Driebergen. De daar in september 1970 opgerichte Projectgroep Gevangeniswezen besloot, na bestudering van de berg materiaal die in de loop der jaren van geleerde zijde over het strafsysteem is bijeen geschreven (en die vooral·gebruikt wordt als de berg weer uitgebreid moet worden), enige daad bij het woord te voegen. Een 100 studenten van andere sociale academies en universiteiten werden opgetrommeld voor studieweekends, en de activisten die praktisch heil zagen in een structuurloze vereniging wonnen het tenslotte van de zorgvuldige, meer theoretische planners.
Zelfstandigheid
Oprichtster Duursma formuleert als eerste kernpunt van de de BOWO-doelstellingem: Elke gedetineerde moet zijn eigen zelfstandigheid kunnen terugvinden; gevangenen worden nu behandeld als kinderen van een jaar of drie, Ze worden onmondig verklaard, alle verantwoordelijkheid wordt hun ontnomen, ze kunnen hun gezinnen niet meer financieel onderhouden. De bezoektijden zijn afschuwelijk, er is altijd een bewaker bij; de relaties die ze hebben worden moedwillig kapot gemaakt. Het is zo'n dwang matig keurslijf, dat houdt niemand vol. Gevangenen zouden behoorlijk  werk moeten kunnen doen, tegen een normaal salaris. De muren van de gevangenis zouden eigenlijk naar beneden moeten klappen, waardoor de communicatie met de buitenwereld normaal wordt. Het maatschappelijke leven moet gewoon door kunnen gaan". Dit voorjaar kwam Marga 3 maanden wekelijks als gesprekleidster in het Utrechtse Huis van Bewaring; Ebeltjes  maakte vanaf 8 april, een zelfde termijn vol als permanent bewoner. Hij is "koopman, sloper en kermisreiziger" en liep in april met1800 gulden aan zilverwaren rond (uit de opbrengst daarvan wilde hij de hard drug pervetine aanschaffen) toen hij door de "een of andere koekenbakker" verraden werd. Dat betekent de 3 maanden voor schut: routine voor Jan Ebeltjes, die 10 van zijn 24 levensjaren 2 achter de nog niet neergeklapte muren sleet. Zonder stemverheffing schetst hij in een paar zinnen zijn achtergrond, met het vanzelfsprekende patroon van gebroken gezinnen en kindertehuizen. Zijn maatschappelijk leven speelde zich achter de tralies af, en zijn gevoel van eigenwaarde is nu rond die zeldzame levensloop opgetrokken: "Ik  heb nou dingen waar ik over kan praten, en waar ik een ander een dienst mee kan  bewijzen". In de gevangenis is Ebeltjes een beroeps-querulant, en daar is hij trots op. "Ze waren geestelijk helemaal dolgedraaid" zegt hij over de bewakers, als hij, over de door de hem toegepaste vervreemdingstechniek vertelt: "De bewaarders altijd onze slaven noemen, en elke .keer als er een kwam al je gebeld had zeggen: zie je wel, dat je mijn slaaf bent". En: "Tegenover hun de wereld buiten steeds, de gevangenis noemen - zo van "zo, mag jij vanavond weer fijn naar de gevangenis?" en "Hoe was 't in de gevangenis?' als ze hun dienst begonnen". Hij kwam op 9 juli uit het Utrechtse Huis van Bewaring, en voelt zich nu helemaal "clean" ("alle pillen en spullen weggegooid"). Maar de eerste maand lag hij met pijn in zijn zijde, longen en nieren, bevende met een dikke jas over zich heen tegen de kou, te ontwennen. "Ik had die dokter één keer gezien, en heb nog 7 keer om hem gevraagd. Hij kwam niet. Toen heb ik geroepen: "nou breekt de pleuris uit, ik moet de ,dokter hebben". Kwamen er 5 bewaarders op me af. Ik zeg: "Hou me niet tegen hoor", maar ze pakten me beet en zetten me weer in m'n cel".
Dolgedraaid
Tenslotte ontdekte hij de juiste weg: na een brief aan Minister Polak van Justitie kreeg hij bericht van de gevangenisarts ("Toen kon ik opeens bij 'm komen. Plotseling!"), die hem daarna "als mens" behandelde, "niet zo als 'n dier in zo'n hok", en het ontwenningsmiddel methadon verstrekte. Een ander succesje was het interpelleren van de directie over het hoofdstuk Werk. Volgens de fraaie woorden van de Beginselenwet Gevangeniswezen moet dat gevangeniswerk ("zoveel mogelijk", staat er angstig bij) mede dienstbaar worden gemaakt aan 't "onderhouden, vergroten of verwerven van vakbekwaamheid". In de praktijk bestaat het er uit het op kaarten steken van wasknijpers, het vervaardigen van rollen kastpapier en het vouwen van folders.
Spijkerbed
Koopman, sloper en kermisreiziger Ebeltjes nam het niet. Wijzend op de Fruin editie van de Nederlandse Wetboeken sprak  hij: "Vakbekwaamheid, meneer de directeur, het staat in het wetboek van Fruin. Moet u 'ns horen, ik ben fakir, ik moet m'n vakbekwaamheid onderhouden. Dit is mijn beroep op de kermissen, en als ik dat  niet bij hou dan is het pleite. Dan hebt u een misdaad begaan tegen mij, want dan ga ik weer jatten. ". De directeur mompelde "moeilijk, moeilijk",  het verlangde spijkerbed kwam niet, maar tegen het verzamelen en stukslaan van lege jampotjes werd niet opgetreden.

Jan Ebeltjes op zijn spijkerbed

Zodat de fakir, overeenkomstig art. 38 van de Beginselenwet, plaats kon nemen op het gruis ten einde zijn vakbekwaamheid te onderhouden. Verzoekschriften aan ministers en citaten uit de wetboeken  - dat zijn effectieve methodes merkte Jan Ebeltjes, die vroeger alleen aan "een kogel"en" kapot maken"dacht om de  de structuren van het gevangenisbestel wezenlijk te veranderen.  Hij woont nu in het Baarnse huis  van zijn Utrechtse gevangenisvriend dr Tom de Booy,. die van lector in de geologie, via de Maagdenhuisbezetter de derde steunpilaar van de BOWO werd, en heeft als praktijkdeskundige van de Bond een taak in het leven gekregen. .
Knokploeg
Ebeltjes, als "tekenaar/journalist" verbonden aan De Booy's activistische cel GEOPOL: "lk geef me maar voor één ding, ik ben fanatiek hoor. Ik ben nu een beetje een studie aan het maken." (Marga Duursma, met enige moederlijke trots: "Zeg maar gerust: zeer grondig.") "We schrijven alles op, we zoeken alles uit. Pas als we alles uitgezocht hebben slaan we toe. Want er moet geen speld tussen te krijgen zijn, anders ben je weg".Projecten: het Rode Boekje voor Gevangenen, met veel tekeningen voor Jan de Arbeider; het omzetten van 1 maand voorwaardelijk in een nieuw verblijf binnen de muren ("Dat is m'n hartewens: een dagboek maken, met de jongens praten. Het allerkleinste wil ik nog pakken, want juist dat kan je de nek breken"); het verzamelen van materiaal over "De Knokploeg", die, 2 jaar bestaat en met helmen, schilden en traangas wordt ingezet bij stakingen en reilen in Huizen van Bewaring. Ebeltjes: "Dat is gewoon fascisme. Die willen we gewoon kapot hebben." Duursma, ter aanvulling: "Met daarvoor iets beters in de plaats." Gevraagd naar de hoofdpunten waarop hij het strafrechtelijk systeem hervormd zou willen zien, noemt Ebeltjes er zonder aarzeling: Hij wil alle gedetineerden behoorlijk gesalarieerd werk laten doen, dat ergens goed voor is ("Een hijskraan machinist kan niet verwachten dat ie 'n hijskraan in zijn cel krijgt - maar hij zou wel boekjes kunnen krijgen, om uit te leren"); in de tweede plaats vraagt hij om beter gevangenispersoneel , "De bewaarders zijn zeer onbeschoft, en meestal niet zo goed gehumeurd - in verband met de ploegendienst en zo. "Het is voor mij ook geen pretje hier", zeggen ze steeds; nou, als 't voor hem geen pretje is  mag hij voor mij oprotten. Omdat ze slecht gehumeurd zijn, beginnen ze dat bot te vieren op jou. Ze kunnen helemaal niet openlijk wezen, ze hebben nooit tijd, de afstand met de gedetineerden is verschrikkelijk groot. Twee minuten praten, "ik kom zo terug", en over een jaar moeten ze nog  terugkomen. Hoe kun je vertrouwen in deze mensen hebben?"
Eenmansguerrilla
Zijn andere 3 punten zijn zonder uitzondering leerstukken die in de recente vakliteratuur uitvoerig ter discussie staan. TBR, ter beschikkingstelling van de regering voor een  onzekere periode: "Helemaal afschaffen. Deze jongens weten absoluut niet meer waar ze aan toe zijn." Voorarrest: "Als 'n zaak rond is, is die rond. Je merkt ontzettend veel dat juist het voorarrest de spanning  geeft. Je hoort niks anders: "Wanneer kom jij voor?", "Wanneer moet je voorkomen", "Ik ben nog niet voor geweest". Iedereen is ontzettend zenuwachtig, door de onzekerheid word je volkomen kapot gemaakt. Je krijgt zo'n agressie tegen de justitie."  En tenslotte de reclassering: "Voor mij paniekvoetbal. Justitie zit er veel te veel achter; je krijgt 't gevoel dat ze zich.niet met jou, maar met de justitie bemoeien."Een·heleboel jongens kunnen het daarom niet opbrengen. Ze doen wel mee, voor verkorting van de straf, maar na een tijdje gaat het niet meer". Ebeltjes stelt een eenmansguerrilla in het  vooruitzicht, en noemt de prestaties van de BOWO tot nu toe hele kleine dingetjes: "Voor mij zijn het een soort geinmakertjes geweest. Nou gaan we dit alles op papier  zetten." Marga Duursma wil uitzoeken en publiceren wie er in de Commissie van Toezicht van de gevangenissen zitten ("Ze zijn zoals ze nu draaien machteloos; ik wil er  zelf wel eens in zitten"), maar vindt, sinds ze een keer in de trein van een wildvreemde  het enige nummer van het clubblad "BOWO-Post" kreeg, de decentralisatie binnen de Bond een redelijk succes.
Nut
Contact met de Directie Gevangeniswezen is er sinds januari niet meer geweest, aan het benaderen van de politieke partijen (die in hun programma's allemaal zwijgen) is nog  nauwelijks gedacht. Het ideaalbeeld van de  Noorse KROM, een militante pressiegroep  met zo'n 900 leden, is ver verwijderd: de  BOWO bestaat uit verhalen, enthousiasme en idealen. Een slotvraag. Hebben gevangenissen eigenlijk nut? Marga Duursma: "Nee. Behandeling en begeleiding wel." Jan Ebeltjes: "Nee. Het zijn hogescholen der misdaad." En wanneer zou de maatschappij de gevangenis dan kunnen missen? Duursma: "Morgen! of over 5 jaar bijvoorbeeld." Ebeltjes, die ook dit juist lijkt te taxeren: "Misschien over 1000 jaar."
A. J. Heerma van Voss 

24 augustus 1971. Jan Ebeltjes is weer opgepakt en zit in Lemmer en gaat na drie dagen naar Leeuwarden.
26 augustus 1971 Brief van Jan Ebeltjes uit gevangenis van Leeuwarden
Er volgt in de komende maanden een uitgebreide correspondentie met Jan. Hij stuurt ook vele tekeningen op die ik gebruik voor mijn Geopol uitgaven. Ik heb hem enkele malen mogen bezoeken, vanwege het feit dat hij journalist en tekenaar is voor Geopol. Dus een zakelijk bezoek.
6 september 1971 Brief  Jan Ebeltjes uit Leeuwarden aan een zekere Berend 
Hier heb je dan een briefje van het  bevrijde gebiet, en dat is dan de Gevangenis in Leeuwarden, ik zelf vin het een eer dat ik hier ga zitten, want Utrecht willen ze mij en Tom niet meer hebben.(Inderdaad ik heb van de Directeur Kroes zelf gehoord dat zolang hij directeur is van het huis van bewaring in Utrecht ik, net zoals Jan Ebeltjes er niet meer in mag komen en mijn detentie in andere gevangenissen zal moeten uitzitten , hetgeen ook is gebeurd maar dat zien we wel in de volgende jaren van mijn dagboek).
7 september 1971 Brief van gedetineerde Huis van bewaring in Utrecht. D.J. Weverling
Beste Tom Deze morgen heb ik van de huismeester mondeling moeten vernemen dat je een brief naar me geschreven heb, daarvoor natuurlijk mijn hartelijke dank. Lezen mocht ik hem echter niet, daarvoor ben je zoals je zelf wel wet niet mondig genoeg meer voor, zodra de sleutels van de justitie hoort rinkelen. Daarom zit ik nu zoals je wel begrijpen zult in een soort vacuüm terug te schrijven, maar ze hadden mij geen groter plezier kunnen doen, want hieruit blijkt weer hoe belachelijk en willekeurig het systeem is waar uit ze te werk gaan. Ik moet toch aannemen dat je niet iets geschreven heb wat met een of andere misdaad te maken heeft, zodat dat het niet kan wezen waarom ze mij de brief niet wilde laten lezen. Maar ik wilde het graag weten en ben ook aan verschillende autoriteiten gaan vragen, je kan je mijn verbazing wel enigszins voorstellen toen ik te horen kreeg dat het ex-gedetineerde (dat ben jij) verboden was om in contact te staan met gedetineerde, kan je je voorstellen wat een troep dat zou worden als deze regel consequent doorgevoerd zou worden, van elke afzender zou de doopceel gelicht moeten worden, en elke brief zou daardoor ongeveer 6 maanden onderweg zijn. Voor de rest is er weinig nieuws te vermelden Afgelopen maandag hoorde ik via de radio van  Amerikaans onderzoek dat was ingesteld naar de minderwaardigheidscomplexen in verschillende beroepsgroepen door 2 psychiaters en 2 psychologen. Het bleek dat procentueel meer minderwaardigheidscomplexen voorkwamen bij politieagenten, beroepsmilitairen en gevangenispersoneel. Ze zijn toen nog verder gaan zoeken en kwamen toen tot de conclusie  dat die mensen ook meetbaar kleinere geslachtsdelen hadden (zodat je nooit meer kan zeggen dat een politieagent een grote l... is ).  Tom dit was het wel weer, de zeventiende ga ik de hele avond zitten grinniken om het feit dat ik dan na een paar uur oud en wijs genoeg geworden ben om jouw brief te mogen lezen, met de hartelijke groeten van A 319, D.J. Weverling

10 september 1971 Geopol. Tekening Jan Ebeltjes met tekst uit Leeuwarden:

De middelste vrouw weet het allemaal niet eet, die ander met de vinger omhoog denkt van : "nou heb ik het gevonden."Maar ze twijfelt wel, "Wat zal ik nou gebruiken?", denkt ze.
De tak met de waspoeder eraan is ene teken dat de vrouwen er lekker instinken, want die tak bloeit lekker..

17 september 1971 Brief van Bull Verwey (directeur van radio Veronica) uit het Huis van Bewaring Utrecht reg nr 2136-11/11 aan Jan Ebeltjes
Beste Jan, Abdoela, Ali. Je brief hen ik netjes ontvangen. Ik.wist niet wat ik zag, dat je al weer "zit". Je zei toen, dat zal me niet meer gebeuren. En nu is het , alweer zover. Hoe is het met je spijkerbed? Ligt het nog lekker? Weet je hoe je ook goed kunt oefenen? Allemaal punaises op je stoel leggen met de punten omhoog en je dan met een plof er op laten neervallen en dan kijken hoe het prikt. Je hebt het nu over het vechten met 7; of 8 man parketwachters en met bewaarders, maar als je het nu aan mij eerlijk vraagt en je zou een eerlijk antwoord willen hebben dan durf ik je te zeggen, dat het dan aan je zelf ligt. Dat klinkt misschien vervelend voor je, maar als ik iets uit mijn eigen ervaring ga vertellen, moet je van de eerlijke waarheid uitgaan vind ik; nu ik zit ook al 4.maanden: ik heb nog nooit één rot opmerking van de bewaarders gekregen, integendeel een uiterst correcte houding en als je wat vraagt, dan kan het altijd binnen de perken van hun voorschriften. Ik zal:je wat vertellen. Ik heb laatst een of twee dagen of mijn bed gelegen. Je weet, dat gebeurt mij niet zo gauw, want ik heb al tijd veel te doen. Ik barstte van de kiespijn. Nu, ongevraagd kwamen ze bij mij met aspirine en als ik sliep of lag te dommelen werd heel zachtjes de deur opengedaan om je niet te storen, en werd je brood enz. neergezet. Dat hoefden ze toch ook niet te doen. Nou, en dat deed mij toch wel wat. Het een zowel als het ander. Maar als ik dat nu niet zou willen vertellen of rottigheid over die mensen spuien vind ik dat geen stijl. Als je het niet eens bent met b.v. de lange voorarresten of een strafmaat, dan moet je in Den Haag zijn, maar dan kom je op heel ander terrein. Een stel knapen zijn van hier overgeplaatst  ik geloof ergens naar Zeeland. Wat denk je dat er gebeurd is? Ze zijn hem daar gesmeerd en hebben zich hier met 2-dagen weer graag gemeld, want het was hier toch wel heel goed zeiden ze. Kijk, je moet altijd steek houdende dingen hebben, als je wat beweert en het komt in de pers. Maar je weet het ook wel, smeerlap, want je bent niet voor niets een fakir! En ik wil je toch graag behoeden voor dingen, die niet houdbaar zijn, en waardoor jij jezelf in moeilijkheden zou brengen die geen zin hebben en niet houdbaar zouden blijken. Want dat  gun ik je toch niet. Ik heb veel te veel met je gelachen. Als je dit epistel krijg: is mijn vonnis al geveld. Ben erg benieuwd. Ik hoop  dat je niet al te lang daar zult zitten, want er is toch geen barst aan en je spijkerbed en glasscherven wachten op je!! Jan het allerbeste en gedraag je als een echte fakir. Het gaat goed met Hilversum Drie !!Tot ziens, Bull Verwey

Bull Verwey wordt gearresteerd

Radio Veronica en Bull Verwey
Het gebeurt op zaterdagavond 15 mei 1971 om 21:50 uur. Een explosie op het zendschip van Radio Noordzee. Het achterdek vat vlam. Dj Alan West rent het dek op en ziet nog net een rubberbootje wegvaren. In paniek snelt hij terug naar de studio en roept om hulp. Het liedje Melting Pot van Blue Mink wordt plots onderbroken door de boodschap: “May day, may day, the MEBO II is on fire, SOS, SOS, we had an explosion on board, may day, may day, we need help!” Blusboten zijn snel ter plaatse. Er vallen geen gewonden, maar het achterschip brandt totaal uit. De geëvacueerde bemanning keert om 2:20 uur terug aan boord, de zenders worden weer ingeschakeld. De luisteraars kunnen opgelucht ademhalen. Maar wat was er gebeurd en wie zat erachter?De verdenking van Radio Veronica ligt voor de hand. De radiopiraat verloor enkele dagen voor het voorval een kort geding tegen de nieuwe concurrent Radio Noordzee, die van de rechter óók Nederlandstalige uitzendingen mocht verzorgen. Dit was onverteerbaar voor Veronica, temeer daar zij de eigenaren van de MEBO II (de Zwitsers Erwin Meister en Edwin Bollier) een half jaar eerder uit de financiële problemen hielp door 1 miljoen gulden te lenen, op voorwaarde dat Noordzee niet in het Nederlands zou gaan uitzenden. Veronica directeur Bull Verweij besluit het schip, naar eigen zeggen zonder geweld, de haven van Scheveningen te laten binnenslepen. De MEBO II zou dan immers binnen de nationale wateren verkeren en zodoende onder de Nederlandse wetgeving vallen. Op advies van zijn reclameadviseur en aandeelhouder Norbert Jürgens huurt hij voor 25.000 gulden drie duikers in om het klusje te klaren. Het duikersteam, onder leiding van ‘Captain Tom’ (Tom van der Linden) die indertijd het Veronica zendschip bevoorraadde, brengt echter een wijziging aan in het plan. Zo komt het dat het schip niet geweldloos wordt binnengehaald, maar op een drastischer wijze onschadelijk wordt gemaakt. Als een geluk bij een ongeluk treffen de twee duikers die zich aan boord begeven met hun bom de waterleiding en niet de olieleiding, zoals hun bedoeling was. Dit heeft de schade aanzienlijk beperkt. Ver komt het drietal na de noodlottige daad niet. Diezelfde nacht nog worden zij opgepakt en verhoord. Twee dagen na de aanslag, op 17 mei, houdt de politie opdrachtgever Jürgens aan. Het verontwaardigde Veronica personeel eist een verklaring van de directie. "Die idioot beloofde dat hij het schip van zijn anker zou halen, zodat ik het naar de haven kon laten slepen. Ik wist niets van de explosieven", verklaart Veronica-directeur Bull Verweij. Toch wordt ook hij de volgende dag gearresteerd; volgens de rechter had de directeur deze risicovolle affaire niet aan een ander moeten overlaten. "Terecht", vindt Bull achteraf: "De bom, dat spijt me nog steeds. Er hadden doden kunnen vallen." De 61-jarige Verweij krijgt net als adviseur Jürgens en de drie duikers een jaar gevangenisstraf opgelegd. Uiteindelijk pakt de actie averechts uit. Het levert Radio Noordzee veel sympathie op en het station wint enorm aan populariteit. Voor de overheid vormt het incident, waar kranten over de hele wereld mee koppen, aanleiding om de zeezenders nu eens definitief met wetgeving aan te pakken. Op 31 augustus 1974 treedt de anti-piratenwet in werking. Het blijft de vraag, volgens vele voormalige medewerkers van Radio Veronica en Radio Noordzee, of de wet er zonder de bomaanslag ook in 1974 was gekomen...

19 september 1971 Mijn brief aan Jan Ebeltjes vanuit het ziekenhuis Berg en Bosch in Bilthoven
Ik was een paar dagen daarvoor opgenomen voor een operatie aan een pees van mijn linkerhand.. Pas 2 dagen na mijn operatie kwam de dokter even kijken. Ik was net aan het wandelen in het bos. De zusters kwamen achter me aan hollen en gillend van waar bent u meneer de Booy? De dokter was razend geweest dat ik niet op mijn bed lag. De zusters kregen geweldig op hun donder waar de patiënten bij waren. Iedereen vond het schandalig zoals hij daar te keer was gegaan toen hij bij mij kwam was hij poes lief, tegen mij en durfde niets te zeggen. De slijmerd, tegen zwakkeren durft hij wel maar niet tegen mij.

26 oktober 1971. Uitgave Geopol. Tekening en tekst Jan Ebeltjes
Wie zijn de grootste vervuilers van de Rijnmond? Shell, Akzo, Staatsmijnen, Hoogovens

Gaat men nog meer produceren in de komende jaren???
Op deze vraag kregen de verslaggevers van het Vrije Volk, Joost van der Hooff en Kees Slager (Vrije Volk 9 oktober 1971) van de grootste vervuilers het volgende antwoord:
Albatros (SHELL, AKZO, Hoogovens ): "geen noemenswaardige uitbreidingsplannen^".
SHELL raffinaderij: "Voor de 50 ha  onbebouwd terrein heeft men enkele uitbreidingsplannen (o,a, ketelhuis)".
AKZO Herbicide-·Chemie Botle: "25 ha onbebouwd terrein geen concrete uitbreidingsplannen zijn^".
Ketjen Carbon (60%s AKZQ): "Geen uitbreidingsplannen voor de naaste toekomst".
Gelukkig voor de aandeelhouders staat er in de wetenschappelijke literatuur en jaarverslagen heel wat anders!
Shell gaat zijn raffinage capaciteit verhogen van 25 naar 27 miljoen ton per jaar. Chevron van 12.5 naar 15 miljoen, terwijl British  Petroleum (BP)de kroon spant en in de naaste toekomst in plaats van 4.5 miljoen maar liefst 22.5 miljoen ton ruwe olie gaat raffineren.
Shell's Rotterdamse Polyoleijnen fabriek gaat in plaats van 30.000 zo'n 75.000 ton produceren. Oxirane Chemie Nederland bouwt een propeenoxide fabriek in Rozenburg en zal eind 1971 155.000 ton gaan produceren.
Nu weet het land, waar de zon nooit meer vol zal schijnen, wat het te wachten staat...

30 oktober 1971 Artikel in Leeuwarder Courant. Rechtszaak tegen Jan Ebeltjes
Verdachte deelt tekeningen uit aan rechters. Fakir-journalist ziet staat als miljoenen moordenaar.Pleitbezorger drs. De Booy: "Wij benaderen alles onzakelijk"
Leeuwarden - "Die inbraak heb ik gepleegd uit protest, meneer. We hebben een heel mooi wetboek, heb ik gezien, maar voor mij is het allemaal theorie. Van al die mooie dingen, die in het wetboek staan zie ik maar heel weinig. Daar staat in dat je niet mag moorden, maar ik vind namelijk, dat de Staat ook moordt" Ver over het, verdachtenhek leunend richtte, gistermorgen de 24-jarige Jan E., zonder vaste woon- of verblijfplaats maar geregeld domicilie houdend in een justitiële cel, het woord tot de president van de Leeuwarder rechtbank, mr. C· J. Veder. De president meende, dat je om een Staat te zien moorden toch wel enkele duizenden kilometers ver moet reizen· "Nee,nee!" riep Jan E.,,,Ik hoef niet een paar duizend kilometer verderop. Hier bij ons in Holland wordt net zo gemoord. Ik bedoel de luchtvervuiling en riviervervuiling, die de Staat maar rustig toelaat. Ik zie liever dat er tienduizend mensen worden ontslagen dan dat er miljoenen kapot gaan doordat de Staat niets aan de vervuiling door de industrieën doet. Jan E., die als beroep "journalist-fakir" had opgegeven, had eerder verteld dat hij als fakir alles doet wat des fakirs is, zoals degen slikken, glasscherven eten en op spijkerbedden liggen, en als journalist bijdragen levert aan het op ongeregelde tijden verschijnende periodiekje"Geopol". Die bijdragen bestaan uit schrifturen en tekeningen. "U , hebt dus geen vast beroep?" informeerde de president. "Nee, dat hoeft toch ook niet?" vond Jan. Mr. Veder vond  dat je er toch wel eens aan mocht gaan denken na twaalf veroordelingen, maar  Jan wilde daar ·niet van weten. "Die veroordelingen zijn ook uw schuld van het O.M. ofwel het openbaar ministerie", En even later: "Met vast werk ben je gebonden en dan heb je allerlei verplichtingen. Maar ik wil vrij zijn." "Dat zult u dan waar moeien maken " zei mr. Veder. ,,O dat kan ik gemakkelijk", meende Jan, "dat ben ik me nu goed bewust geworden".
·Nadat .Jan een uitgebreide verhandeling had gehouden over het feit dat het steeds, "Jan de arbeider" is die de dupe wordt van kleine vergrijpen dat de rechters er alleen maar zitten ter meerdere glorie van de ambtenarij en dat hij de staat maar een  "vieze, vuile rottroep vond", acht mr Veder de tijd gekomen een man aan het woord te laten van wie hij dacht dat hij namens de Dr. Meijersvereniging (de vereniging die een reclasseringsrapport had uitgebracht) was gekomen.
Onzakelijk
Dat draaide op een teleurstelling uit. De man was niet reclasseringsambtenaar maar was de 47-jarige drs, Tom  de Booy,  vroeger wetenschappelijk . medewerker aan de Amsterdamse Universiteit die bekendheid en ontslag kreeg doordat hij·zich solidair had verklaard met de bezetters van het Maagdenhuis. De  Booy is nu uitgever van genoemd onregelmatig verschijnend blad Geopol te Baarn. Zijn pleidooi, dat bedoeld was als steun aan de verdachte, deed mr Veder verzuchten: "Nou moet u wel redelijk blijven. Ik kon met de verdachte beter praten".  Er ging ongeveer een kwartier mee heen voordat duidelijk werd dat meneer De Booy weliswaar kwam in overleg met een zekere juffrouw Kalff van de Meijersvereniging, maar toch zeker niet namens die instelling het woord wilde voeren. Om te verklaren wat hij wel wilde doen begon de heer De Booy: "Ons doel is om daar waar de justitie heeft gefaald ...." Mr Veder onderbrak hem:"Nu moet ik toch eindelijk weten waarom u hier bent!" "Juist", begon de uitgever weer, "u begrijpt wel dat het met de reclassering van E. helemaal is vastgelopen." "Dat weet ik." aldus de rechter. "Wij hebben hier het reclasseringsrapport van de Meijersvereniging gekregen en ik moet zeggen dat dat heel wat zakelijker is dan watr u hier staat te vertellen"."Dat klopt"ze  De Booy, "We benaderen alles onzakelijk. Door de zakelijkheid is E. juist twaalf keer veroordeeld".
Tijd verknoeid
Op enkele concrete vragen van de president antwoordde de uitgever, dat de beloning van Jan E. voor diens werk had bestaan uit kost en inwoning  en twee keer f 100, - dit alles gedurende veertien dagen na E's laatste detentie.  "En hij heeft ook nog van de bijstandswet getrokken. Maar dat is misgelopen, want anders  zouden we hier niet staan nietwaar? Het probleem is trouwens niet meer om te kijken naar wat geweest is, maar wat er in de toekomst gebeuren moet." Nu vond de president het welletjes. "Gaat u nu maar zitten," bitste hij. "We hebben nu genoeg tijd verknoeid." Jan E. protesteerde hier wel tegen, maar het woord was toch aan de officier van justitie. Deze, mr. H.W. Kuipers, bracht in herinnering dat Jan E. terecht stond wegens inbraak met een zekere R. J. F. P. in de Christelijke LTS te Lemmer, gepleegd op 12 september j.l. De buit had bestaan uit gereedschappen en een aantal opgezette vogels. De buit was te gelde gemaakt en het geld was opgemaakt. Als verzachtende omstandigheid zag hij dat Jan E. in zijn jeugd van gesticht naar gesticht was gegaan en zich des wegen steeds onzekerder was gaan voelen. "Dat hij als een vrijbuiter wilde leven moest hij zelf weten, maar dan moet hij het toch zo regelen dat hij  geen hinder en overlast toebrengt aan andere burgers. En dat doe je wel als je inbreekt." De eis luidde vervolgens vier maanden gevangenisstraf met aftrek. Jan raadsman, mr. B.D. van Raay, wees er op dat het hier niet ging om de protesthouding van Jan ten opzichte van de maatschappij, noch om "hetgeen hier door een toeschouwer is gezegd", maar om een in Lemmer gepleegde inbraak. Hij vroeg clementie, temeer  daar Jan E. al twee en een halve maand in voorarrest heeft gezeten en hem nog een voorwaardelijke veroordeling boven het hoofd hangt.
Tekening
Mr. Kuipers zei nog dat hij verscheidene tekeningen van Jan E. had gezien en dat hij eruit had geconcludeerd dat de verdachte zeer verdienstelijk tekent. ,,Ik heb hier het bewijs dat ik goed kan tekenen!" riep Jan, een rol papiertjes  zijn binnenzak trekkend."Ja, dat neem ik wel aan," zei. de president afwerend en. Jan haakte onmiddellijk in: ,,O, dat vind ik leuk dat U het aanneemt. U krijgt er allemaal een."

Tekening van Jan Ebeltjes, gegeven aan de rechters tijdens zijn proces

Voordat de heren achter de tafel het in de gaten hadden kregen ze allemaal een tekening van Jan in handen gedrukt. Nogmaals benadrukte de laatste, dat hij de inbraak uit protest had gepleegd. De officier wuifde dit weg: "U hebt de buit, verpatst, en het geld dat je ervoor hebt gekregen hebt u opgemaakt en niet gereserveerd voor een of ander nobel streven. Het was een doodgewone ordinaire inbraak hè?" Dat kon Jan niet ontkennen. De Rechtbank doet over twee weken uitspraak.

19 november 1971 Brief van Jan Ebeltjes uit Koepel Gevangenis in Arnhem
Hallo Tom en Adrienne Puf Puf Puf, ik werd met spoed naar Arnhem de koepel gebracht, om 3 uur, persona non akrata.

In de volgende periode tot zijn vrijlating uit de gevangenis van Arnhem op 23 december, volgt een uitgebreide briefwisseling met Jan Ebeltjes
 

         Paul Verhey                Ton Regtien                   Wietske Miedema               Bertus Hendriks

          Johan Middendorp               Peter Cohen                      Maarten Abelen

Paul Verhey (24), zoon van Amsterdams communistische wethouder, de grote man achter de Maagdenhuis-bezetting, oud-voorzitter van de Asva, die de politionele gummiknuppel van zeer nabij kent... racet tegenwoordig, in een formule V-wagen (Van Zalinge Kaimann, 1300 cc, 13 mille). Paul wordt gesponsord door twee "grootkapitalisten", die zich onledig houden met het stillen van "kunstmatige behoeftes" als het eten van rumbonen en het gebruik van het "milieubedervend produkt" plastic. Maar dat is niet de enige revisionistische, betaalde hobby die de communist Paul er op na houdt. Tevens wekt hij de "proletariërs aller landen" op tot het eten van Era, het drinken van koffiemelk en het studeren bij PBNA. Paul is namelijk ook nog fotomodel bij Holland Location, waar men Elsevier het geheim van Pauls succes uit de doeken deed: het is een gewone, leuke, recht-toe-recht-aan jongen. En naar dat type is tegenwoordig veel vraag. Het zit er dik in dat Paul zich na een carrière als autocoureur als advocaat vestigt. Hij heeft zich dit jaar weer op de studie rechten geworpen.
Ton Regtien (Maagdenhuis) heeft, juist voordat de storm der bezuiniging de universiteiten teisterde, kans gezien een baantje te veroveren. Hij is nu wetenchappelijk medewerker aan het Instituut voor Sociale en Bedrijfspsychologie. Hij studeerde in juni van dit jaar af. Drs. Regtien (32) moet nu de schande dragen dat hem door de gemeente Amsterdam een "bewijs van goed gedrag" naar Groningen is meegegeven  
Wietske Miedema (eens Asva-voorzitster, nu 24 jaar) heet nu mevrouw Brill. Alle Maagdenhuisbezetters waren naar  zeggen een beetje verliefd op haar, maar Wietske is nu van Paul Brill, hoofdredacteur van het blad Student en medewerker aan De Groene. Het paar wil een huis ("Eigendom is diefstal") kopen. Wietske studeert psychologie in Amsterdam (GU) en Arabisch.
Arabisch. Niet zo vreemd als men weet dat zij evenals haar "Arabische" studiegenoot en voormalig studentenleider Bertus Hendriks (oud-Asva-voorzitter), vier weken gevangenisstraf voor de bezetting van het Maagdenhuis) zitting heeft in het Palestina-comité. Bertus (28) studeert behalve Arabisch ook nog psychologie en maakte onlangs een reisje naar Jordanië.   
Johan Middendorp heeft het ook wel gezien. Zijn sollicitatie bij de Amsterdamse Sociale Academie Cicsa leek eerst succes te hebben. De leerlingen hadden hem al aangenomen, maar de leraren wezen hem af. Waaruit maar weer blijkt dat studerenden zonder leiders weinig of geen invloed hebben.
Peter Cohen (inmiddels ook al weer 29) maakte het als Asva-voorzitter eens zo bont dat de Asva-ledenraad het ooit nodig vond zich van Peters aan de dag gelegde activisme te distantiëren. Hij doet het nu ook wat kalmer aan. Peter ("Studenten zijn ook arbeiders") heeft zijn studie voltooid, werkt halve dagen bij het Siswo(onderzoek onderwijs) en brengt de rest van zijn dagen door met het verzorgen van zijn vijfeneenhalve maand oude baby en het besturen van de Bond van Wetenschappelijke Arbeiders.
Maarten Abeln (psychologie, 25 jaar) heeft zich bij de bestaande universitaire structuur in Nederland neergelegd. Op bijzonder vreedzame wijze vertegenwoordigt hij nu de Groninger studenten in de Universiteitsraad en zo nu en dan heeft hij een schnabbeltje bij verschillende publiciteitsorganen. Behalve Oosteuropese, bezit Maarten ook nog Arabische belangstelling. Weliswaar studeert hij geen Arabisch, maar wel wordt hij beschouwd als een van de oprichters van het Palestina-comité. Het echte revolutionaire vuur dat hij aan de dag legde of toen hij als scholier door de American Field Service uit de VS naar huis werd gestuurd, is bij Maarten nu wel gedoofd.
Dat waren ze. Daar zijn ze gebleven.

Einde artikel Elsevier
Commentaar: wel een erg tendentieus artikel, met waarschijnlijk vele onwaarheden.  Maar het geeft goed weer de verrechtsing van de media, alhoewel Elsevier niet bepaald ene links weekblad genoemd kan worden. Ondank is werelds loon.

22 november 1971 Brief aan de Minister van Justitie Mr A.A.M. van Agt verzoek kaartenactie
Excellentie, In het Huis van Bewaring te Leeuwarden heeft mijn vriend en gedetineerde Jan Ebeltjes 2 tekeningen gemaakt (2 fotokopieën ingesloten)  Hij heeft mij verzocht om hier van briefkaarten te vervaardigen om vervolgens deze kaarten aan vrienden en kennissen te verkopen, de opbrengst van de verkoop van de Kerstkaarten wilde Jan Ebeltjes bestemmen voor zijn mede-gedetineerden tijdens de komende feestdagen.  Ik ben mij er terdege van bewust dat bepaalde reglementen bestaan die het direct toezenden van pakketjes etc niet mogelijk maken, maar ik zou U willen vragen of het een  of andere manier niet binnen uw competente valt om dit symbolische gebaar te willen toestaan van een gevangene aan zijn medegevangene om daarmee met de Kerstdagen en gebaar van medemenselijkheid en vriendschap te willen overbrengen in een tijd vol kille harde zakelijkheid, een waar lichtpunt om de werkelijk betekenis van het kerstfeest te onderstrepen. Excellentie U zoudt mij ten zeerste verplichten indien U mij zoudt kunnen toestaan  de geldelijke opbrengst van de verkoop der Kerstkaarten vervaardigd door Jan Ebeltjes aan U te mogen overmaken met het doel om de medegevangenen van Jan Ebeltjes een "verlichting"van hun straf tijdens de Kerstdagen te laten ondergaan. Inmiddels met de gevoelens van de meeste hoogachting, Uwe dw Tom de Booij. .

22 november 1971 Brief aan de directeur van de Koepel gevangenis van Arnhem met verzoek bezoek aan Jan Ebeltjes
23 november Brief directeur Koepel gevangenis Arnhem. Ik krijg geen toestemming om als ex-gedetineerde Jan Ebeltjes te bezoeken

5 december 1971 Brief van mij aan Jan Ebeltjes.
Vanmiddag bezoek gehad van een mooie vogel Erik van der Maal. Hij woont hier  in een kraakpand en had vroeger jou*) op de Slotlaan samengewoond. Hij was gisteren  bij de vergadering van de Coornhert Liga geweest. Zij hadden over mijn actie van Utrecht gesproken. Ze vonden dat maar niets dat anarchistisch gedoe. Nee,. je moest proberen door langzaam onderhandelen  de zaak te verbeteren. Nu ze gaan hun gang maar en ze zullen wel van zelf zien dat het op niets uitloopt mar dan hebben ze het langs de natuurlijke weg geleerd.
*) Volgens Erik van der Maal was dat André Koppen
Noot Opgeschreven in 2009. Volgens de herinnering van Erik van der Maal was de reden van zijn komst, : Ik kwam nadat ik gearresteerd (zwart rijden) was en op het politiebureau op een heel lullige manier gefouilleerd was (waarna ik plotseling f 600,-  kwijt was..). Ik vertelde jou het verhaal en tot mijn grote  verbazing (want ik dacht dat zo'n keurige meneer  dit toch echt wel zou afkeuren) vond je het een leuke stunt.

10 december 1971 Brief van de staatssecretaris van Justitie Drs P. Allewijn als antwoord op mijn brief van 22 november 1971
Geachte Heer de Booij. Ik heb waardering voor het plan om van de tekeningen van den heer Ebeltjes kerstkaarten te doen vervaardigen en de opbrengst van de verkoop daarvan ter beschikking te stellen van de gedetineerden, waarbij met name wordt gedacht aan een bijdrage voor activiteiten tijdens de komende feestdagen en de jaarwisseling. Gaarne verzoek ik u hiertoe rechtstreeks contact op te nemen met de directeur(en) van de penitentiaire inrichting(en)  die u in uw plan wilt betrekken. Tevens gelieve u schriftelijk de Directie gevangeniswezen afdeling Regiem Plein 2b te 's-Gravenhage, hiervan te berichten, opdat ons mijnerzijds de betrokken directeur (en) van uw voornemen in kennis kan worden gesteld. Waar de heer Ebeltjes momenteel nog is gedetineerd, moge ik u willicht ten overvloede in overweging geven van het feit van de detentie ter wille van zijna anonimiteit bij de verkoopactie van de kaarten niet te noemen.

.10 december 1971 Brief van de Minister van Volksgezondheid en Milieuhygiëne Dr L.B.J.  Stuyt
Geachte Heer De Booy, Ten vervolge op mijn brief van 13 augustus 1971, no. 137976, betreffende de onderwerpelijke aangelegenheid deel ik u het volgende mede. Bij de metaalsmelterij van de N.V. Staalgietwerk S.M.D.K. te Utrecht-Noord is op 26 juli 1971 de stofafzuig- en filterinstallatie (met doekenfilter) voor de elektro-oven II in gebruik genomen. De hete gassen uit de oven worden vermengd met lucht en via een gekoelde leiding naar een koelinstallatie gezogen. Hierna wordt het afgekoelde rook-luchtmengsel door droge filters gevoerd die alle roet- en ijzerdeeltjes eruit vangen. Het drogefiltersysteem bestaat uit 442 kunststofslangen die als grote stofzuigerzakken fungeren. De aldus gereinigde afgassen ondergaan nog een naverbranding, waarna zij via een ventilator door de 70 m hoge schoorsteen worden afgevoerd. Het in de kunststofslangen opgevangen roet en staalstof wordt er automatisch uitgeklopt, bevochtigd ter voorkoming van stofhinder en in bakken verzameld. In·het bedrijf werd verder een rookafzuiginstallatie aangebracht om tijdens het gietproces ontstane rook uit de werkruimte te zuigen. Tevens heeft het bedrijf door het installeren van een nieuwe zandsilo het risico van stofoverlast beperkt. Verder zal een procedé uitgewerkt worden voor de verwerking van het opgevangen roet en staalstof. Het ligt in de bedoeling dit te pelleteren met klei en dit weer in het smeltproces in te zetten. Dit "recycling"-proces" is de beste oplossing voor het probleem van de afvalstoffen. Verwacht wordt dat aldus, hoewel de oorzaak van de hinder niet geheel is weggenomen, deze toch tot een minimum is beperkt. Tenslotte vermeld ik nog dat het Rijksinstituut voor de Volksgezondheid nog enige tijd zal voortgaan met het verrichten van metingen om het effect van bovengenoemde maatregelen juist te kunnen beoordelen. Hoogachtend  getekend door de Minister van Volksgezondheid en Milieuhygiëne

(De in 1970 gevoerde actie tegen Demka heeft dus wel zijn vruchten afgeworpen)

De kerstkaarten actie rond de Koepel gevangenis van Arnhem

"... alle vier voor 60 cent en dat geld wil ik dan voor de jongens in de gevangenis besteden. Dit is gewoon belangeloos, dat geld dat wij er dan van maken gaat naar een gevangenis of naar de jongens, die in een politiecel zitten met Kerstmis en Nieuwjaar, want die krijgen niks, en wij zullen dan proberen of ze het zo kunnen krijgen of in de vorm van een pakketje met wat er in... "

Dit alles is eenvoudig. Wij drukken de briefkaarten en U koopt ze. Moeilijker is het om de opbrengst op de plaats van bestemming te krijgen. 22 november j.l. heeft Geopol aan Minister van Justitie, Mr A. A. M. van Agt, gevraagd om het geld op zijn rekening voor het boven omschreven doel  te mogen overmaken. 10 december j.l. heeft de Minister hierop geantwoord en ons gevraagd om direct contact op te nemen met de directeuren van de gevangenissen, die wij in de actie willen betrekken. Helaas is gebleken, dat de Minister geen rekening heeft gehouden met het feit, dat een van de medewerkers van Geopol in de gevangenis heeft gezeten. Het huishoudelijk reglement van de gevangenis verbiedt namelijk elk contact tussen gevangenen en ex-gevangenen. Gelukkig hebben wij een andere weg gevonden en zijn enkele geestelijke verzorgers van gevangenen bereid om pakjes met levensmiddelen en rookartikelen binnen de muren te krijgen. De 60 cent voor de 4 briefkaarten kunt U overmaken ten name van Geopol, AMRO BANK, Baarn (Pg. van Bank: 456494) of door het opsturen van 60 cent aan postzegels (in gesloten envelop). Meer briefkaarten kunnen besteld worden bij Geopol, Waldeck Pyrmontlaan 3a, BAARN, tel. 02154/2852. Dezelfde gevangene schreef ons nog het volgende:

 "De maatschappij is er de schuld van dat er spanningen zijn in het Huis van Bewaring en in de Gevangenis". Fons Jansen heeft een liedje gemaakt en dat was ongeveer
"Hij was geboren als cipier, tiere, tiere; lazerus,
Zijn sleutelbos was zijn ramelaar, tiere, tiere, lazerus,
Bij 40 jaren werken bij het gevang
Dronk hij zich zelf een delirium, tiere,. tiere, lazerus".
En zoiets draait op de radio in de gevangenis. Wat zie je nou hiervan als gevolg? .... De jongens worden beïnvloed en gaan het liedje zingen (dat is menselijk). Hierdoor wordt de bewaarder er aan herinnerd dat hij cipier is. Hij krijgt telkens een hersenspoeling, omdat de jongens dat maar blijven zingen. Nu komt de spanning en die gaat als volgt ... De cipier vraagt of de gevangene op wil houden het liedje te zingen, hij vraagt het beleefd en wat zie je nou, dat de maatschappij de spanning bewust of onbewust naar binnen heeft gebracht, want de bewaarder is geprikkeld om steeds te moeten zeggen van hou nou eens op met dat liedje te zingen Er zijn jongens, die het .nu juist leuk vinden en zingen verder. De spanning wordt zo groot (wat menselijk is) dat de bewaarder een rapportje schrijft. De gevangene moet bij de directeur komen en krijgt een aanmaning. Het hek is helemaal van de dam,  want bij terugkomst in zijn cel zegt hij tegen de bewaarder: "Wat een misselijke gasten zijn jullie". Daar begint het gedonder...." de bewaarder wil het uitleggen, maar krijgt de kans niet om dat te doen, omdat de gevangene kwaad is. De gevangenen en bewaarders zitten er maar mee en nou gebeurd er iets, zie GRONINGEN. De gevangenen krijgen de schuld en vieren het bot op de bewaarders of op de cel. Hier zie je aan dat niet alleen de bewaarders en de gevangenen de schuld hebben, maar de spanningmaker Fons Jansen (waar de maatschappij zijn eigen de pleuris om lacht en de bewaarders en de gevangenen in de zeik zijn gezet).
Ik hoop dat ik dit filosofisch een beetje goed heb weergegeven. Zo zijn er nog meer voorbeelden van zaken, die de maatschappij op de gevangenen afreageert en de gevangenen weer op de maatschappij.
WIE weet hier een oplossing op?? Niemand? Zint eer ge begint, want als de gevangenen buiten komen dan wilt U ze toch ook niet hebben!! of  wel bekijk ook alles aan twee kanten, ook al is het moet. Waar er twee ruzie hebben,.hebben de twee partijen schuld".

16 december 1971 Krijg van Jan Ebeltjes een lange brief die uit de gevangenis is gesmokkeld

16 december 1971 Brief aan Minister van Justitie van Agt
Hierin deel ik hem mee dat de directeur van de gevangenis van Arnhem mij niet toestaat om de heer Ebeltjes te bezoeken aangezien het contact tussen gedetineerden en ex-gedetineerden (zoals ondergetekende) niet mogelijk en dat het plan van het geven van kerstpakketjes niet op zijn medewerking behoeft te rekenen  Verder schrijf ik hem nog het volgende:
De geestelijke verzorgers van het humanistisch verbond, die in eerste instantie hadden toegezegd om de pakketjes met levensmiddelen binnen de gevangenismuren te brengen zijn bij nader inziens teruggekomen op hun toezeggingen, zodat ons plan geheel in de lucht komt te hangen. De kerstkaartenactie verloopt echter zonder moeilijkheden en reeds 3000 kaarten konden worden afgezet, zodat we op een opbrengst  van ongeveer f 300,- kunnen rekenen. We kregen daarbij vele adhesie betuigingen van de meest uiteenlopende personen tw rechters, predikanten, advocaten , huisvrouwen etc.* De Heer Ebeltjes zal op 23 december 1971 op vrije  voeten worden gesteld. We zullen ons dan beraden op de te nemen maatregelen om ons gestelde doel te bereiken. Wij zouden U ten zeerste erkentelijk zijn indien U ons nog suggesties aan de hand zou kunnen doen over de te voeren acties.
*) Vijf gulden is overgemaakt door de president van de Hoge Raad Mr G.E. Langemeyer .Zelfs van de president van Rechtbank in Leeuwarden die Jan Ebeltjes voor 4 maanden heeft veroordeel, hij stuurde f 1, 80 aan postzegels!.
De briefkaarten die we aan de directeuren van gevangenissen, hebben gestuurd weer terug gekregen met de opmerking : geweigerd  retour afzender!

23 december 1971. Jan Ebeltjes komt vrij uit de gevangenis van Arnhem.
Uit mijn dagboek: Om 5 uur wakker. Adrienne gepraat om ons geestelijk goed in te stellen voor de komst van Jan. Naar Arnhem. Bij een café van vrachtwagenrijders naar de Wilhelminstraat gevraagd. Uitgelegde gekregen door een man die daar 6 jaar had gezeten. Bij gevangenis gekomen. Om 7.15 hoorde ik een rauwe kreet en ja daar stond Janneman met een doos onder zijn arm. Geweldig moment. Alles goed doorgesproken, heel anders contact .

24/25  December Kerstactie Zie artikel Arnhemse Cournat

27 december 1971 Artikel Arnhemse courant
ARNHEM - Honderdvijftig kerstpakketjes zijn op eerste kerstdag over de muur van de koepelgevangenis in Arnhem gegooid op het moment dat de gedetineerden werden gelucht. De directie van de gevangenis stond niet toe dat de pakjes langs de normale weg aan de gedetineerden werden uitgereikt. Het programma was al tot Nieuwjaar gepland, de pakketjes vielen daar niet meer in te passen.
Maar weinig mensen hebben er erg in gehad wat er op eerste kerstdag bij de koepelgevangenis aan de Wïlhelminastraat, in Arnhem aan de hand was.

24 december 1971. Onze auto met caravan wordt geparkeerd naast de Koepel gevangenis van Arnhem aan de Wilhelminastraat

De avond tevoren verscheen er een auto met een kleine, onopvallende caravan, die  op de parkeerstrook kortbij de ingang van de gevangenis werd gezet. . Op stencils stond waar het om ging. In de Arnhemse koepelgevangenis waren vier tekeningen gemaakt door twee gedetineerden met doel om deze als briefkaarten te verkopen en de opbrengst te bestemmen voor kerstpakketjes voor de gevangenen.  Ruim drieduizend kaarten werden verkocht. Deze
Netto opbrengst 439 gulden. Maar er waren grote moeilijkheden ontstaan om de van dit geld gekochte levensmiddelen en rookartikelen binnen de gevangenismuren te krijgen. En omdat een antwoord van de minister uitbleef, werd om een minuut over twaalf  's-nachts bij het aanbreken van eerste kerstdag, een actie ingezet door een tiental jongeren, onder wie een vrouw. Een van de tien, Jan Ebeltjes, drukt op de bel van de koepelgevangenis en vroeg de portier of er misschien een brief. van de minister was ontvangen. Daar was hem niets van bekend. "Maar gaat u maar naar de directeur". Vanuit een auto, had intussen een kerstlied door de nachtelijke stilte geklonken. Om één uur verscheen er een surveillanceauto van de politie. Tekst en uitleg werd gegeven aan de beide agenten. Verder koest houden was het parool. Om kwart over zes verscheen als eerste een bewaker bij de gevangenis.

Jan Ebeletjes geeft de eerste bewaker die op eerste kerst ochtend bij de poort van de Koepel gevangeis komt een pamflet

Ebeltjes was er als de kippen bij en gaf hem een pamflet. Om kwart voor acht kwam de aalmoezenier. Ebeltjes: "Wat vindt u er van dat we van minister Van Agt geen pakketje mogen aanbieden. Vindt u dat menselijk of onmenselijk. ,,Daarop kon de aalmoezenier geen antwoord geven. "Wat denkt u er dan van als gevangenen geheel belangeloos, zonder bijbedoeling, iets willen geven?". Aalmoezenier: "Natuurlijk vind ik dat onmenselijk. ,,Maar er is een reglement. En het reglement staat niet toe dat er enig contact is tussen gedetineerden en ex-gedetineerden" Hij moest nu echter weg, want binnen zaten ze voor de dienst op hem te wachten. Tegen negenen arriveerde adjunct directeur J. Alewijn bij de gevangenispoort. Ebeltjes: "Wij hebben geen bericht gehad van minister Van Agt. We wilde u nu vragen of u soms wel bericht van hem hebt gehad op de een of andere manier, waarin zwart op wit staat dat wij de. pakketjes op een 'heel normale manier mogen afleveren". Waarop de heer Alewijn zei dat alles tot en met Nieuwjaar was geregeld en hij dus niet wist wat hij met de pakketjes moest doen. "Daar komt het op neer ". Ebeltjes:"Als U wel bericht had gehad van minister Van Agt en deze had gezegd: geef het maar, had u de pakketjes .dan wel of niet aangenomen. De heer Alewijn: "Daar valt lang en breed over te discussiëren".

Wat zullen we doen? Dan maar de pakketjes over de muur gooien is het enige wat er op zit

In de caravan werd weer beraadslaagd. Als enige oplossing werd gezien om de pakketjes over de gevangenismuur te gooien tijdens het luchten van de gedetineerden. Tegen half tien gingen de eerste pakketjes over de muur.

De kerstpakketjes worden over de gevangenismuur op de luchtplaats gegooid

Even na elven volgde de tweede dropping. In totaal ongeveer honderd vijftig pakketjes. Tegen de politie zeiden we nu gaan we naar het huis van minister van justitie Van Agt om hem te vertellen van onze slechte ervaringen, terwijl hij toch in eerste instantie het een goed plan had gevonden. De politieagent zei toen:  Dan zal U worden gearresteerd.  Mijn antwoord was : "Als dat even zou kunnen op eerste kerstdag".   Zo gezegd zo gedaan gingen we naar zijn huis in Heilig Land. Daar aangekomen ( hij was allang geïnformeerd over onze komst) kwam van Agt al naar buiten en gaf mij een hand en begroette mij  door te zeggen: "Zo meneer de Booij heb ik de eer een  beroemd man te mogen ontmoeten"  (zie foto). Deze ironie kon ik goed waarderen. Bij binnenkomst  werden we toegelaten in zijn werkkamer. De familie moest het kerstfeest voortzetten zonder  echtgenoot en vader. In het artikel van de Arnhemse courant staat te lezen  wat er daarna gebeurde

We worden verwelkomt - op de eerste kerstdag - door de Minister van Justitie Mr van Agt voor zijn huis in Heilig Land

Ook in het Utrechtse Huis van Bewaring kreeg de groep op tweede Kerstdag te horen dat de kerstpakketjes niet in ontvangst konden worden genomen. Er werd na verloop van tijd weer aangebeld, waarop na het opengaan van de deur de pakketjes eenvoudig binnen werden gezet. De portier wierp ze prompt naar buiten, waar de pakketjes echter toch nog op het terrein van de gevangenis bleven liggen. Meer succes had men in het politiebureau in Baarn en het politiebureau op het Paardeveld in Utrecht, waar de pakketjes wel werden aangenomen. In Utrecht werd de lijst van arrestanten nagekeken. Zes namen kwamen er op voor. Alle zes kregen ze een pakketje. Enkele pakketjes werden er verder afgegeven bij de Emous commune in Haarzuilens.

27 december 1971 Artikel in de Arhemsche Courant. Exclusieve reportage
Minister Van Agt van justitie heeft op de middag van eerste kerstdag in zijn woning aan de Andreasweg te Nijmegen nogal wat verwijten te horen gekregen. Op de man af werd door dr. Tom de Booy gevraagd of hij bang was om impopulair te zijn, onzorgvuldig was geweest en belangrijke taken van de een naar de ander zou afschuiven. Dr. De Booy had -'s morgens met een aantal jongeren kerstpakketjes over de muur van de:Arnhemse Koepelgevangenis geworpen en belde 's middags aan, de woning van minister Van Agt aan. Samen met de ex-gedetineerden Jan Ebeltjes en Erik van der Maal.
Met veel belangstelling luisterde de minister twee uur lang in zijn werkkamer naar hetgeen De Booy. die in 1943 werd opgepakt als politiek gevangene en vorig jaar vijftig dagen zat voor de Maagdenhuisaffaire in het gesprek naar voren bracht. Een gesprek van mens tot mens. De vragen van de drie gingen zo breed en diep dat  er volgens minister Van Agt dagen over zou moeten worden gepraat. "Op het moment kan ik niet anders doen dan een paar kanttekeningen rnaken". Volledig erkende hij dat er in het gevangeniswezen nog heel wat te verbeteren valt. ,,Dat is geen punt van twijfel, maar niet alleen dit kabinet, maar alle kabinetten gedurende een reeks van jaren hebben het systeem overeind gehouden zoals het is. Allemaal zijn we er schuldig aan zoals de zaken er vandaag voorstaan .Eerste vraag die zich  laat stellen is of er bij onze wetgeving wel steeds de juiste keuze gemaakt is bij het strafbaar stellen' van gedragingen. Het gevangenis moet werken binnen met kader dat er is.

Het twee uur durende gesprek dat Jan Ebeltjes, Tom de Booij en Erik van der Maal (vlnr op onderste foto) in de werkkamer van minister van Agt mochten hebben, vergezeld door een journalist (bovenste foto tweede van links) en een fotograaf van de Arnhemse courant.