Dagboek 1999

Grepen uit het dagboek, alsmede correspondentie, documenten en vele foto's
Aan het eind aparte hoofdstukken :
1. Acties behoud woonwagencentrum Trekvaartplein Leiden 1999 deel 3
2. Behoud Woonwagenkamp aan de Bisschopswaai in Baarn, deel 4
3. Where is our earth heading to in the next century? (Gepubliceerd op mijn website egoproject op 28 april 1999)

Dagboek, brieven en faxen

Maandag 4 januari
Alles in orde gebracht om te beginnen met het klaarmaken van de tekst. Doelstelling 1 februari naar Dick Winnubst sturen.

Maandag 18 januari 1999 Brief aan Dick Winnubst
Beste Mede-Egoist Dick, Hier komt mijn baby. Het zit nog behoorlijk onder het slijm van de bevalling. Je hoeft niet naar spel-tel fouten te kijken ook niet naar het Engels maar wel naar de inhoud en vooral wat wel en niet belangrijk is. Want ik heb al een ghost writer gevonden. Nu nog even eerst iets hoe ik dit wil aanbieden. Hopelijk met jouw hulp wil ik het werkstuk op internet gooien en wel dat mijn provider het precies op 28 april 1999 om half negen lanceert. Het moment waarop ik op het Paaseiland mijn lezing afsteek om half drie -s-nachts op de top van de vulkaan Teravaka voor waarschijnlijk 0 toehoorders. Ik hoorde van World online dat jij mijn homepage met een speciaal programma vijf voor half negen 28 april 1999 kan inloggen met mijn code nummer en geopol met jouw computer thuis. Te gek idee dat jij dat in feite van het Paaseiland mijn werkstuk kan lanceren. De uitnodiging de eerste twee pagina's verstuur ik half maart aan allen die ik denk dat ze het wel leuk vinden. De eerste uitnodiging stuur ik uiteraard aan Hospers!. Voor de home page zal ik nog een aparte inleiding schrijven HOME PAGE: http//www.ego.geopol.edu of zo iets
"From Easter Island on top of the volcano Cerro Teravaka 28th April 1999  2.30 a.m. I present you the text of lecture I am presenting now for my audience. My name is Tom de Booij.(for more on Tom de Booij click here of is het genoeg als Tom de Booij in het blauw komt). It is exactly 30 years that I occupied my room etc en dan volgt er een korte opsomming ongeveer overeenkomende met de uitnodiging die ik half maart had verstuurd. Dan komt de eerste titel Where is our earth heading to in the next century. Het hoofdstuk" Who owns the natural resources" zou bv weer ingevoegd .kunnen worden op pagina 30 onder punt 2. Zo ook bv de twee gezichtpunten over de hoeveelheid olie. p.43-52. Kortom om de home page terug te brengen tot een paar pagina's en dat iemand die ergens meer van wel weten klikt en ook op die ingeklikte paginas kan weer geklikt worden enz, dus het Droste blikje. Maar ik ben zo weinig objectief meer dat ik niet meer weet wat wel en totaal niet interessant is voor de lezer. De amateur geoloog vindt de geschiedenis van de aarde misschien interessant. He lijkt me geen gemakkelijke opgave die ik je vraag, maar ja je hebt het me aangeboden en het is een kans om onze EGO filosofie weer opnieuw onder de aandacht te brengen. Ik heb woensdag 30 december 1998 een man ontmoet ( de beste astroloog van Nederland) die het spiegelbeeld van mij is. Tijdens de bespreking van mijn horoscoop (ik geloof er niet in maar het klopte op de dag na) zag hij dat ik een goede boom heb alleen dat ik de vruchten van de boom niet wel laten afvallen. Inderdaad ik ben bang om iets wat ik geschreven heb weg te geven. Hij zei dat mijn horoscoop laat zien dat het nu oogsttijd voor mij is ( of beter de hoogste tijd!). Kort geleden had ik een geweldig interessant gesprek met Jan Smit over de extincties. Het hoofdstuk
16-21 heb ik voor correctie aan hem opgestuurd. Dat is al een hele durf want ik ben natuurlijk een verouderde geoloog en niet meer up to date. Ook het stuk over de abo's heb ik aan een specialist gestuurd.p.26-28 . Appendix 2 kan ik bv ook laten verzinken op pagina 7. Verder heb ik ook nog wat losse stukjes bijgevoegd die misschien ook ergens in kunnen passen namelijk over het getal vier. Zo zal ik in de komende tijd over mijn hersenstudie nog vele dingen gaan opschrijven. De ontmoeting met die astroloog heeft me dat kleine duwtje gegeven net genoeg om me over de rand te duwen dwz om alle dingen die in mijn chaotische kop rondzweven aan het net en de wereld toe te vertrouwen. Ook zal ik proberen op de home page onder te brengen, dit moet ik dus nog schrijven: Hoe ik een verwantschap zie van de woonwagenbewoners (waar ik nog steeds actie mee voer zie stukje Haagsche courant) en de abo's en andere zogenaamde primitieve mensen. Wij withuiden willen altijd onze levenswijze gaan hun opdringen. (zie ook mijn vraag stelling:pagina 29). Deze vraag moet nog meer op de voorgrond gesteld worden. De woonwagenbewoners in Nederland waren tot 1968 nomaden en zijn door ons gedwongen geworden om hun nomaden bestaan op te geven met alle gevolgen van dien. Nu Dick het zal een hele kluif worden. Ik stuur het je op want dan sta je nuchterder tegenover deze tekst. Let wel ik pretendeer niet dat het een wetenschappelijke verhandeling is maar het enige wat me voor ogen staat is dat er een discussie komt. Ik zou het helemaal niet erg vinden als mijn werkstuk wordt afgeschoten, want het alles is beter dan het isolement waarin ik me heb zelf al die dertig jaren heb gebracht. Niet met mijn acties voor woonwagens etc maar wel met mijn filosofische ideeën. Wat ik wel pretendeer is dat ik juist door mijn onafhankelijkheid bepaalde dingen op een heel andere manier zie dan anderen die gevangen zijn in het web van onze samenleving. Sterkte maar ik heb je al vanuit de Ardennen gewaarschuwd: hou je goed vast. Met de beste EGO groeten, Tom

Woensdag 20 januari Fax van Dick Winnubst.
Tom, Ben hard aan het lezen, globaal heb ik alles doorgekeken en ik vind het een fantastisch verhaal. Mijn e-mail werkt voorlopig ook niet. Dus dan de fax ook wel zo makkelijk. Je hoort nog van me, Dick

Vrijdag 22 januari 11.34  Fax aan Dick Winnubst
Dicky, Wat een groot nieuws. Wat heb ik in spanning gezeten.. Mijn fout is weer duidelijk aan het licht gekomen. Als je een vrucht afdrijft moet je niet meer in spanning zitten hoe de vrucht wordt ontvangen. De spanning die ik heb gehad is de angst om het los te laten. Wat een opluchting. Now I will go on. Nu is het vruchtvlees en water ook losgelaten en weggevloeid. Die E-mail toch ! Koekje van eigen deegbevangen door je eigen spiritualiteit. Tom dan weer via de fax.

Dagboek:

Dinsdag 2 februari - Dinsdag 9 februari Vakantie Cannes.

Onze kamer in de flat in Cannes.

Woensdag 10 februari Veel gebeurd . Kaspar Hauser project met Peter (Delahay). Met Adrienne ook beter weer kontakt te krijgen. Heerlijke dagen gehad in Frankrijk met Marlof en Tineke., Nu alles voorbereiden voor grote wereldreis.
Vrijdag 16 februari Gisteren belangrijk gesprek gehad met Peter Delahay. Verhaal geschreven over uitnodiging voor reis zowel het deel woonwagen als paaseiland. Alles nu in orde voor de reis.  Nu weer geheel bezig met mijn filosofie. Eerst het getal vier.
Woensdag 3 maart Dagvaarding voor E.J. van der Maal en T.de Booij om te verschijnen voor  de  rechtbank te Utrecht op woensdag  7 april 1999 .  H. G. komt in hoger beroep tegen het vonnis dat is gewezen door de kantonrechter te Amersfoort op 23 december 1998  (zie dagboek 1998)

Zondag 7 maart  Brief aan Dick Winnubst
Dick, De tekst is klaar. Morgen ga ik het kopiëren en dan gaat het naar het meisje voor het opmaken van internet. Ik heb er een goed gevoel over, en dit Ego product moet er nu uit zoals het is met al zijn tekortkomingen zo als het nu is , zonder dat er verder iemand nog commentaar op geeft. Dit is dan een rauw product en niet bekeken door mensen die weer gaan schaven, met de schaaf van onze beschaving. Jij hebt dit ook niet gedaan jij hebt mij alleen aangegeven wat wel en niet in de link moet komen, ze ziet in de lijst van onderwerpen inclusief de links dat ik je raad heb opgevolgd. Het is nu klaar om weg te geven. Het zal misschien een teleurstelling voor je zijn dat ik voor 21 april afzie om het via de faxen aan de pers te brengen, want anders zit ik niet meer ontspannen op het bankje drie weken bij de Aboriginals. (ik stuur wel de uitgebreide uitnodiging aan Nederlandse vrienden en ook persvrienden zonder ze apart te benaderen. Maar niet aam de Internationale pers met geld). Stel je voor dat een Time magazine correspondent ons fax bericht heeft opgevangen en mij als aasgier komt vragen wat ik daar op dat bankje kom doen in het gebied van de Aboriginals, dan is alles over en uit. Ik heb je al gezegd dat mijn hele leven is geweest eerst analyse daarna veldwerk! Pas daarna als je gevoeld hebt hoe het is om in een wand van 60 graden te zitten, of op een grafsteen in La Marte te liggen of in een cel van een gevangenis ga zo maar door. Als ik gevoeld heb hoe ik over die bol ben gegaan en weer terug ben gekomen bij de woonwagen van Leny Terpstra, waar ik ook begonnen ben, dan heb ik gevoeld aan den lijve wat deze planeet aarde in de koude kosmos aan het doen is: wachten tot de zon zoveel waterstof heeft verbruikt dat we hier opdrogen. Het EGO gevoel is zo sterk geworden namelijk de lege ruimte waarin je je eigen verantwoordelijkheid moet nemen, dus de tekst er uit gooien los te laten laten de anderen daar maar kritiek op hebben althans wanneer ze dat doen vanuit een ontspannen sfeer om creatieve kritiek te geven en niet met hun zgn kennis zich op de borst te slaan. Als ik terug kom van mijn veldwerk( let wel ik heb een werkhypothese op gesteld dat wij witmannen altijd door macht iedereen aan ons ondergeschikt willen maken, dit heb jij op de vraag waarom we altijd de mensen weer aan onze levenswijze ondergeschikt te maken duidelijk tegen mij hebt gezegd). Hiervan uitgaande wil ik als ik dit werkstuk kont doe zelf in een ontspannen sfeer deze wereld reis moet ondernemen, niet uit op publiciteit. Prof Brouwer zei tegen mij dat wetenschap is eerst verwonderen daarna een vraag stellen. Je weet dat dat zijn dodelijke speer was op geologische congressen. Hij durfde een domme vraag te stellen die voortkwam uit verwondering, iedereen die vanuit een andere hoek kwam was "dead". Na mijn reis zullen we opnieuw bekijken wat we met mijn verhaal gaan doen, dwz samen met mijn reis ervaringen. Vergeet niet het gaat niet om de pers te halen want die is toch allang verziekt en zorgt ervoor dat fossilgate niet onderzocht wordt. Dick, een ding weet ik zeker dat we op 28 april 1969 een nieuwe weg zijn ingeslagen. Jij hebt dat ook wel varen aan alle kruisjes (geen elfsteden kruisjes!) die je in je leven hebt ervaren. Je begrijpt nu precies wat ik hiermee bedoel. Je bent er steeds sterker uit gekomen want dat is het grote wonder het durven aanvaarden van ( dit mag iedereen op zijn eigen wijze invullen). Met de allerbeste EGO groeten. Tom hij komt weer terug om te vertellen wat hij in de Eiger Noordwand heeft meegemaakt ( je ziet hoe hoog het me ziet dat Lionel die niet mij voor de tweede maal heeft willen beklimmen, hij had het wel gezien, niet nog eens een keer onder een bombardement van stenen door te gaan). Maar ja wij hebben daarna ieder onze eigen noordwand geschapen. TOM aan de mede-EGOist Dick.

Zondag 7 maart. Brief van minister-president W. Kok
Zeer geachte heer De Booij, Uw brief van begin april 1999 heb ik met belangstelling gelezen. Uw nieuwe website heeft op mij veel indruk gemaakt. Graag wens ik u een goede reis om de wereld en een behouden terugkeer op 17 juni 1999. Uw artikel, dat tijdens uw verblijf op Paaseiland op uw website zal verschijnen, wordt door de bibliotheek van mijn ministerie voor mij geprint. U hoeft mij daarover dus niet te schrijven. Goede reis!

Zaterdag 13 mei 45 getrouwd

Donderdag 8 april Artikel in NRC Handelsblad:  Onbeschrijfelijke Euforie (Ite Rümke)
Golf ontdoet zich van zijn elitaire karakter: de tuttige ruitjesbroek verliest terrein en de nieuwe kampioen uit de Achterafstraat is in aantocht. Maar het moet wel fair blijven.
"IK KIJK", ZEGT MIJN GOLFPARTNER, "zie je die vos daar op de green?" We staan stokstil, maar het dier - met een prachtige grijzige staart - kijkt niet op of om. Kennelijk weet hij dat hij van golfers geen gevaar te duchten heeft. Het is zaterdagochtend vroeg, de baan ligt er prachtig bij; in de verte zien we de gestalten van spelers die afslaan op de volgende tee. De loof- en pijnbomen, de struiken, het gras op de fairway en in de rough: Je telt zo een tiental nuances groen. Met een beetje geluk zien we straks een ree, en altijd lopen er hazen en fazanten. Natuur en rust vonden voor vele golfers een van de geneugten van hun sport. 'Lekker spelen' In een mooie omgeving betekent een paar uur geen gepieker over werk of een andere" dagelijkse belommerring. Het is pure ontspanning in de vorm van concentratie op niets anders dan iedere bal opnieuw door de keuze van de juiste stok, de juiste stance, de juiste swing, met het juiste ritme - juist dáár terecht te laten komen, waar je hem uit tactische overwegingen had gepland. Als dat lukt, overvalt je een onbeschrijflijk gevoel van euforie. En als het niet lukt, weet je dat het alleen maar je eigen-stomme-schuld is. En nooit van degene met wie je speelt, al mag die je niet afleiden. En als hij dat toch doet, moet jij hem daarop attenderen. Dat hoort bij de etiquette, een van de ingrediënten die golf tot zo'n aangenaam spel maken. Etiquette gaat niet alleen aan de echte spelregels vooraf, maar maakt er onderdeel van uit. De veiligheid van medespelers wordt er door gegarandeerd, de baan in goede staat gehouden, en de vaart in hét spel. Nodeloos moeten wachten is niet alleen slecht voor je humeur, maar ook voor je concentratie. Een andere aardigheid van golf is dat je net met zijn tweeën, drieën of vieren kunt doen, en in vrijwel alle weersomstandigheden. En dan natuurlijk het handicapsysteem, waardoor je als minder goede speler, met een hoge handicap, kunt spelen tegen een lage handicapper, van elke leeftijd of sekse, en nog kunt winnen ook. En het unieke bij dit alles is dat je je eigen scheidsrechter bent. Zélf tel je het aantal slagen dat je per hole nodig hebt gehad, en de andere partij gaat er daarbij vanuit dat je dat eerlijk doet. "Ik heb altijd gedacht dat golf elitair was", zegt een collega. "Maar nu begrijp ik dat het eigenlijk heel democratisch is." Mogen zijn vooroordelen over golflangzaam verdwijnen, bij andere ignoranti hoor je ze nog volop. Wat is daar nou aan, met een stuk hout tegen een balletje slaan? Of: echt iets voor oude mensen, een beetje wandelen in de wei. Of: wat moet je tussen al die rijke stinkerds met tuttige ruitjesbroeken. Waarbij het ballotage systeem zelden onvermeld wordt gelaten, of de hoge kosten. "De discussie over het elitaire karakter van golf is een allang gepasseerd station", zegt Aak van Steenbergen, voorzitter van Nederlands oudste golfclub, de Koninklijke Haagsche Golf & Country Club. Het is een van de negen zogenoemde oude clubs, die al bestonden voor golf de snelst groeiende sport in Nederland werd. Geballotteerd wordt er wel, zoals op de meeste - oude en nieuwe - golfclubs, waarbij elke vereniging eigen regels voor de ,toelating van nieuwe leden toepast. Van Steenbergen: "Onze ballotagecommissie roept leden in spe op voor een gesprek en vraagt 'wat denkt u dat de club voor u zou kunnen betekenen, en wat denkt u voor de club te kunnen betekenen'. Als iemand zou zeggen, 'dat versterkt mijn imago', is dat een minder geschikt antwoord." Toptennisser Richard Krajicek, een van de vele duizenden nieuwe golfers  van de laatste jaren, is lid van de Haagsche. Van Steenbergen: "Hij stelde voor een tennisclinic te organiseren. Dat gebeurt nu al een paar jaar met groot succes." De Haagsche kent al sinds jaren een 'numerus clausus'. Meer dan de huidige 1.250 leden kan de club niet aan; gelukkig zijn er zo'n 300 min of meer slapende leden. Met 450 leden per negen holes kan iedereen regelmatig spelen. Op de Haagsche, en op vele andere clubs, gelden 'starttijden', waardoor er op lange dagen, van acht tot vier uur, 192 mensen, een rondje kunnen spelen. Een fact of life waar de meeste 'oude' golfers inmiddels aan gewend zijn en dat voor nieuwelingen vanzelf spreekt. Op de bonnefooi naar de baan gaan, komt nog maar hoogst zelden voor. Henk Heyster, directeur van de Nederlandse "Golf Federatie (NGF), zegt het woord ballotage niet meer te kunnen horen. "Een club mag mensen weren als lid, die ze om welke reden ook niet in hun omgeving willen hebben. Dat is het goede recht van een vereniging." En hoe elitair is golf? Heyster:
"Golf is allang opengegooid. Het halen van een handicap, of een golf vaardigheidsbewijs (GVB) waarmee je overal ini Nederland mag spelen, is geen voorrecht meer van een clublid. Iedereen kan aan het spel deelnemen." Op het moment zijn er 40.000 zogenoemde witte spelers en 90.000 clubgolfers. Heyster voorziet in 2009, 110.000 clubleden en 90.000 'witten'. Die laatsten - die zich niet willen binden aan een vereniging - kunnen op verreweg de meeste particuliere en alle commerciële (open) banen terecht door een greenfee te betalen. Waarbij.op sommige clubs een speler ten minste handicap 24 moet hebben. En, de kosten? Heyster: "Duur hoeft golf niet te zijn, als witte speler hoef je geen hoge entree of contributie te betalen. En de Makro heeft al golfsets te koop van minder dan zeshonderd gulden."
Tom de Booij, geoloog, bekommert zich met zijn Stichting Democratisering Golfsport en Wetenscháp al jaren om de gevaren die de ,golf sport bedreigen. Na zijn werk op de universiteit werd hij golfprofessional (leraar), met een eigen golfschool.
Al in de eerste les brengt hij zijn pupillen, onder wie veel ouderen, de belangrijkste uitgangspunten, veiligheidsregels en egards bij. De manier van slagen tellen en opschrijven voor de ander, fore!' roepen als je spelers voor je dreigt te raken, wachten tot de greenkeepers zijn gepasseerd die de baan onderhouden. Je medespelers prijzen als zij een goede bal slaan, en zelf  die tieren om een slechte. Op de green niet door de puttinglijn van de ander lopen en je kar of tas zo neerzetten dat je meteen kunt doorlopen naar de volgende hole.
"Dergelijke dingen onderwijzen professionals niet", zegt De Booij. Volgens hem zou de NGF moeten zorgen voor een betere opleiding. Heyster van de NGF: "Samen met de Nederlandse Professionele Golf Associatie hebben wij het Van Swinderen Golfcollege opgericht, met een na- en bijscholing waaraan 'oude' golfers lesgeven, die de regels met de paplepel ingegoten hebben gekregen."
Heyster deelt ook de angst van De Booij niet dat een nieuwe generatie golfers "naast zijn schoenen gaat lopen". De NGF-directeur: "Yuppen die het alleen voor de status doen, vallen meteen door de mand en houden ermee op. Die vinden het te veel moeite kosten." Daarbij is golf 'een karakterspel' ' De sport trekt een wissel op een mens, zijn geweten (vals spelen is taboe), zijn incasseringsvermogen. Het is niet iedere yup gegeven elegant op teleurstellingen te reageren. Volgens De Booij kunnen er niet genoeg spelers komen, ook - zoals in Groot-Brittannië en Ierland - middenstanders en handwerk~lieden, mits etiquette en regels in ere worden gehouden. De Booij: "Dan zal in 2020 Piet Janszen uit de Achterafstraat in Enschede The British Open winnen."
Of misschien is die kampioen wel lid van 'De Suykerberg', een club in Teteringen, vlakbij Breda. Daar pachtten zes jaar geleden een paar enthousiastelingen,.onder wie secretaris Henk.Arts, een' weiland van een boer en legden er een kleine negen holes baan aan. De boer zelf werd een van de eerste leden en binnen een mum van tijd had 'de Suykerberg' 400 leden. "Uit alle lagen van de bevolking", vertelt Arts. "Bij 450 stellen we een stop in, dan is de lescapaciteit volledig bezet." Het plezier waarmee iedereen speelt, de regels in acht houdt, geniet van het buiten zijn, samen de club runt, doet niet onder voor het clubleven van de Haagsche; hoe groot de verschillen ook mogen zijn. De entree in Teteringen bedraagt 125 gulden, de contributie 625 gulden per jaar. In Wassenaar is de entree driemaal de jaarlijkse contributie van 1.430 gulden, gangbare bedragen voor gevestigde 18-holesbanen. Het  clubhuis van de Haagsche is groot en chic. In de Suykerberg komen de leden bij elkaar in een soort veredelde keet. De horizon van de Haagsche wordt  door geen huis of gebouw ontsierd; de Teteringse , baan ligt ingeklemd tussen autowegen en flats.Van Steenbergen: "Honderd jaar geleden was voetbal een elitaire aangelegenheid. In de besturen zaten Engelsen die hier woonden en leden van de Nederlandse adel. Met tennis was het in het begin niet anders. Nu zijn het volkssporten geworden. Met golf zal het net zo gaan." De Booij: "Als het maar altijd een spelletje blijft, en geen sport waarin het grote geld een rol gaat spelen en de mogelijkheid tot sjoemelen wordt ingebakken. Want zonder fair play is golf geen golf meer. Dan is het leuke er af. "

Begin april. Lezing over mijn ervaringen  in de oorlog, o.a concentratiekamp Amersfoort aan leerlingen van Groep 7 en 8 van de lagere school in Bloemendaal
Na afloop hebben de kinderen ieder of soms gezamenlijk hun impressies gegeven over het thema oorlog:
Joep Lamme en Rogier Moison:  Oorlog heel triest. Waarvoor toch oorlog. Stop met de oorlogen. Geweld
Vreden. Heel bijzonder. Stop met geweld. Het mooiste op aarden, feest.
Thessa Hurkman en Michelle Luxwolda: De Oorlog. Ze gingen dood. Ze sterven voor hun vaderland. Na al die lange jaren kwam het land uiteindelijk vrij, dat was op vijf mei, maar we herdenken onze helden op vier mei, dan denken we bij onszelf: oorlog mag er nooit meer komen
Marc Broertjes: Oorlog Waarom? Bang voor de dood Alstublieft nooit meer. Dood. Alles kapot. We hebben gestreden. Ons vaderland. Winnaars en verliezers. Van beiden geen zijn zij er. Ons doel is bereikt. Dus toch gewonnen. Nee. Maar toch is het weer als vroeger
Laura Klein: In de Tweede Wereldoorlog zat jij verscholen, tussen al die bomen. De angst voelde je trillen. De één zat de ander te killen. Je hoorde een schot. Een ander slachtoffer is nu ook al dood
Nicole Nijssen en Eline van Lent: De tweede wereldoorlog. Op deze begraafplaats liggen helden. Zij streden voor het vaderland. Duitsers vielen hen zo maar aan. Duizenden slachtoffers  vielen. Ook werden onschuldige in een kamp gestopt. Waarom wilden Hitler zoveel macht? Hij viel zomaar mensen aan.Wat hadden ze gedaan? Als je ziet hoeveel mensen er om treuren mag dit nooit meer gebeuren.
Vera Pothars: Maar jij licht nu hier, bij een mooi monument, wat er altijd zal blijven. en nooit zal verdwijnen. Nog een keer, nee nooit meer! ! !
Floor van Dongen en Marcel Zuurbier:  Oorlog een heel erge oorlog. Een oorlog met veel doden. De slachtoffers zijn niet te tellen Op 4 mei het herdenken wij. Denk aan Hitler denk aan Milosovic. Is er verschil????? Hitler had veel macht. Een hij leek niet verdacht. Tot op een ogenblik stond heel Rotterdam in de fik. Nu 50 jaar later horen wi;  wij zijn bevrijd op 5 mei. Wij wensen nu weer Dit nooit meer !!!!!!!!!!!!!
Merel Vendel en Jennifer Schenk. Oorlog is voor sommige mensen de dood en voor sommige mensen het leven. Waarom oorlog, waarom geweld. Is dat het enige wat voor ons telt? Denk maar aan Hitler hoe hij dacht, hij wou meer volk, meer land en meer macht. Denk aan de Joden, die zijn omgekomen, dat was een van Hitlers  grootste dromen ! Zelfs nu is  er zo'n grote tiran. Hij heet Milosovic en hij kan er wat van. Nu zijn het de Albanezen die vechten voor hun vaderland wat er ook gebeurd zij houden stand. De mensen die in de duinen zijn gedood, waren of opstandeling of Jood. Wij willen nog even melden:: denk aan de mensen die dit moesten vergelden. Oorlog dat nooit meer dan gaan de mensen te keer.
Daan Fokkema: Oorlog. Waarom? Meer macht? Meer land? Je ziet vee! mensen leiden. Je ziet veel mensen weg rijde. Het is niet eerlijk. Veel mensen zijn ondergedoken. Mijn hart is na dit alles gebroken. Ik zit in angst, ik hoor de verhalen. Die niet moeten herhalen. Mijn familie is weg, mijn vader is dood, want hij was Jood. Waarom nou juist wij  de Joden. Wat is er mis met ons, wat hebben wij gedaan? Wij  hebben toch niets misdaan. Ik stem. Ik stem op de vrede.

Donderdag 15 april Briefkaart van Martin de Ridder
Beste Tom 28 april 199 begon je ,het ego in die 30 jaar hierna ben je steeds weer "onderwezen" met je hart als drijfveer. Telkens weer kwam je onderwijs in een fase dat je het niet kon afmaken vanwege je 'roots'. Je bent verder dan iedereen,maar toch blijft het voor jou onvoldoende van die 30 jaar golf, wetsovertreders, woonwagen 'Reizigers  in relatie met "what you set is what you get' nooit kon je je het missing link gevoel ben je zelf wegnemen.. Nu ga je op zoek naar de echte aardbewoners 'originals'. Ik wens Tom dat je de laatste "graad" van de berg kunt nemen, en dat je jou missie die experimenteel 30 jaar geleden begon DGO kunt gaan noemen (definitief geologisch onderwijs ) Tom, we volgen je, hou je haaks hoe het er ook voorstaat, hoe langer jij op deze wereld bent des te kritischer, kom veilig terug, vooral voor je zelf en familie, Karin, Floris, Annabel. Martin.

Dagboek Wereldreis woensdag 21 april - maandag 14 juni

Woensdag 21 april 7. 30 opgestaan Rustig ontbeten Heel lief met Ma. Jan Maarten belde heel dierbaar, goed contact. 8.45 Peter (Delahay) was verdwaald in Baarn Vele files in Amsterdam. Aankomst 9.20 in Baarn .

Links: ik verlaat het veilige huis aan de Koningsweg Baarn voor mijn wereldreis. Rechts: Adrienne voor ons bezit: huis met 2 auto's.

We gaan naar woonwagenkamp de Egelshoek om kwart voor tien, naar de wagen van Leny Terpstra met taart waarop staat: "Gaan de reizigers weer reizen?" . Annie en Theo Offenberg helemaal uit het kamp in Leiden. Annie Hagen van woonwagennieuws was er ook, evenals de moeder van Leny, Hannes, Nel,  Angelique Gerrits en Wies Jillings, Peter en Mauk. Schitterend gesprek vol energie. Leny was prachtig mooi aangekleed. Hiele Gerrits was er helaas niet.  Ellen Janssen kwam nog met cadeautje:  een talisman.. Zo aandoenlijk alle de warmte en dankbaarheid. Mauk en Peter genoten zichtbaar. Afscheid op foto's vastgelegd.  Ik las brief van minister-president Wim Kok voor, maakte niet zo'n indruk als bij ons, de laatste zin vonden ze niet aardig. Wat er is er toch wantrouwen bij de reizigers. (zie de brief van Kok eerder opgenomen in mijn dagboek)

Links: In de woonwagen bied ik de taart aan Leny Terpstra. Rechts: in de woonwagen van Leny, vlnr. Annie Hagen, Annie Offenberg, Annie Terpstra, Wies Jillings (met taart) en Mauk

Links; het echte begin van de wereldreis : ik verlaat de woonwagen van Leny. Rechts. Het teder afscheid van de reizigers op de Egelshoek

Op schiphol eerst ingecheckt. Naar restaurant met Mauk en Peter. daarna kwam de hele familie: Adrienne, Elsbeth, Maria, Huib, Mariette, Mauk, Carole, Joep en Sascha. Van Sascha klein paletje voor schilderen van Joep mooie tekening en gedichten van de klas (zie link).  Wat een warmte en liefde die stroomde. Iedereen voelde dat er iets gaat gebeuren. Om 1.10 afscheid bij de controle. Alles dikke zoen en Ma heel lief en ook Mariette gezegd, dat het wel goed komt tussen hun tweeën.

Afscheid op Schiphol. Links : vlnr Sascha,Mariette, Elsbeth ,Maria. Rechts Joep en zijn opa

Om 2 uur  vliegreis  naar Londen waar Bob Morgan me komt halen. Wat heb ik er zin in De wereld lacht me toe. Het vliegtuig heette Swan, maar er naast stond het vliegtuig Jacob Roggeveen, de Nederlander  die als eerste op het Paaseiland kwam. Heerlijk gevoel  niets te hoeven  Met Bob Morgan de tickets van Trailfinder gehaald.. Met metro terug naar Heathrow vandaar met bus naar Gathwick. Een dierbaar afscheid met Bob Morgan. Alles voelt warm aan iedereen is aardig voor me.(Ik heb toch geheel tegen mijn  gewoonte een horloge gekocht om op tijd te zijn voor een vliegreis). Met vliegtuig   genaamd 'Rendez Vous'  naar Buenos Aires .(Wel toevallig de gebruikte term voor mijn afspraak met de excursies met studenten en ook met de mede-egoisten op het Paasiland). Zeer zorgvuldig met papieren, want er is niemand die me zal helpen!  De grote  vogel start de motoren en gaat de halve wereld over, de arrogantie van de mens dat hij de wereld beheerst en niet beseft wat hij alleen al met deze vlucht aanricht. We vertrekken nu precies op de seconde  op tijd ! Nu Haffner (symfonie van Mozart) door de radio. Wat een muziek, lekker whisky en wat begint er los te komen in me zelf..Ongelooflijk hoeveel indrukken een mens kan krijgen gedurende een dag. Wat een liefde , warmte, maar wat is dat precies, het blijft ik wil overleven. Kracht zonder bedreiging. Terwijl ik lekker zit te eten opeens het gevoel dat ik over de bol vlieg, hij zal wel rond zijn maar dat te voelen is mijn  grote verlangen We vliegen over de Atlantische oceaan. Peter Grimes nu op de radio 4 pieces. Met Morgan ook over Grimes gesproken. Toeval?.Waarom zijn homoseksuelen zo sociaal gericht omdat ze geen macho behoeven te zijn? Even geslapen, maar bij aankomst equator naar cockpit, zagen kust van Brazilië. Nu vliegen we over de Mato Grosso, waar wilde stammen leven. In fonteintje draait de kolk naar rechts, lang leve Coriales . Om 7.20 landen we in Buenos Aires. Ik voel me zo zacht en gelukkig bij het horen van mooie muziek, nu de Parcifal (Wagner), daarna 9e symfonie van Beethoven. Mijn palmtop computer doet het gelukkig, nu nog moet ik leren hoe het werkt. Zeer indrukwekkend de aankomst bij Rio de la Plata , dan de grote stad B.A 6 miljoen mensen vele wolkenkrabbers en arme slumps.  Plotseling houdt de huizen rij op en volgen eindeloze pampa vlakten zonder mensen hier en daar wat koeien.  Gebeld naar huis, namen niet op. Kwart voor acht vertrokken van B.A, alle straten rechthoekig, geen bochten  Duizend en nog een duizenden meertjes. Prachtige vlucht lang Acongaqua. Chileen gesproken, die zegt dat het pollution probleem in Santiago heel groot is het ligt  tussen twee bergketens. Ook verkeer puinhoop. Bij aankomst eindeloze papieren invullen. Toen kwam de puinhoop. Bij de balie zei ze dat ik eerst naar  Tahiti ga en daarna terug naar Paaseiland. Het was 300 pond goedkoper. Dat heet verspilling van energie. Dit komt omdat er combi is van Quantas en British Airways. Lanchile heeft het monopolie op Paaseiland.. Maar nu komt het absolute hoogtepunt Lanchile verhuurt zijn toestellen aan Quantas het vliegtuig is dus voor de helft van Lanchile en de andere helft Quantas. Te gek voor woorden en een fantastisch argument voor de waanzin van deze wereld! Alles bij elkaar duurde het 1 1/2 uur.  Toen naar  restaurant pisco saur gedronken,  wat een herinnering aan de Andes tijd, wat hebben we er veel weggeslikt.  Het blijft bij alle verwikkelingen heel belangrijk om je te blijven concentreren om geen papieren te verliezen. Het blijft onwerkelijk dat je opeens uit een groen ontluikend Holland en zijn sappige weiden wordt verplaats naar een heel andere wereld.  Alhoewel de airport met hun belachelijke dure zgn taxfree uitstallingen precies hetzelfde zijn. Een grote diefstal maar waar de mensen voor de status kopen!   Mijn bagage is dus doorgeboekt naar Tahiti  Ik moet daar dus eerst daar naar toe. Zelfs als ik geen bagage had moest ik me eerst presenteren in Tahiti, want bij aankomst Paaseiland mag ik niet van het vliegveld.  De waanzin ten top 12 uur vliegen voor niets. Thuis uitrekenen wat dat aan benzine kost.  Geen scenario kan dit beter verzinnen. Het zal moeilijk zijn om dit uit te leggen  Ongelooflijk maar waar. De vlucht naar Paaseiland van Santiago duurt 5 1/2 ur Tussenvoegsel:  waarom leven we niet altijd zoals in de laatste24 uur? Dan komen pas de echte gedachten naar voren.
Ik hoor nu Magnificat van Bach. Ik kijk steeds naar buiten de mooier wolkenmassa's, maar iedereen kijkt naar  TV zo wordt iedereen vergiftigd. Wat hebben deze wolken een schoonheid en weinig moraal. Iedereen kijkt liever naar het alledaagse  en niet naar de wonderen van de natuur, dat is teveel.  Vergeet wat je geschreven hebt en probeer niet de ijdelheid der ijdelheden uit te hangen. Nu werkelijk iets nieuws beginnen. EGO is meer en een nieuwe impuls geven, want dat is hard nodig om niet te verzanden in de poel van zelfgenoegzaamheid. Het zal de wolken een worst zijn of ze aardig gevonden worden . Ze zijn er omdat ze er moeten zijn!  Het plan van een Rendez vous met de mede-egoisten verandert in een moratorium. Iedereen zit te vast zie wat Thomas de Groot schrijft, Jaap Boon antwoordt en Jan Smit helemaal. Het experiment EGO is een schone dood gestorven op het Paaseiland 30 jaar later. Komen dadelijk op Paaseiland aan. Waarom lijkt het of het ochtendgloren en zonondergang verschillend zijn ? Omdat tijdens de dag de verwarming van de aarde heeft plaatsgevonden en daardoor de lucht constellatie anders is? Eindelijk doel bereikt Rapa Nui een klein vliegveld gift shop Het virus toerist slaat hier ook toe.  Een bandje speelt inheemse muziek. Na 3/4 uur weer opgestegen met als doel Papete 5 1/2 uur vliegen en met een uur pauze met het zelfde vliegtuig weer terug, weer 5 1/2 uur Alles gratis voor niks. De crew begrijpt er niets van. Weer huilende baby's, dat schijnt er bij te horen. Bijbel begonnen. Duisternis op de vloed. De mens schiep God en geeft God de macht om een mens te maken naar zijn beeld dat door de mens is geschapen!  We vertrekken van Papete om 0.45 kreeg prompt een bloedneus. De stewards komen van het Paaseiland De politie geloofde niet dat van het paaseiland kwam en weer terug moest. Heel weinig geslapen. In totale reis een paar uur geslapen, het is allemaal te opwindend. Om 10 uur geland op Paaseiland. Geen Lucia maar wel iemand van het touringoffice, die me wilde weg brengen. Gelukkig was ze thuis en kwam het grasveld opgelopen en dikke omhelzing , heerlijk mens en geweldige ouwehoer. Ze had geen idee wie ik was. Gelukkig was er plaats ( er zijn heel weinig toeristen omdat  de vliegreis van Chili naar Paaseiland heel duur is. Alles heel eenvoudig, precies wat ik gehoopt had, net alsof ik weer op het kamp was de zelfde gastvrijheid en directheid. Alles  gaat in een heerlijk tempo. Je hoeft nergens naar toe. Alle verhalen uitgewisseld. Opeens zag ze in  haar schrift dat ik de 23 ste april zo komen tot 2 mei

Links: aankomst Paaseiland op voorgrond het enige dorpje. Rechts; mijn onderkomen.

Alle indrukken zijn zo overweldigend en dan te bedenken, dat ik op 21 april vertrok en 23 april op een terrasje zit met een lekkere whisky in tropische tuin (let wel het is hier herfst)  In de kamer van Lucia behalve een CD toren, radio, geen tv, ijskast leeg, kreeg wat maiskoeken en koffie. The bare minimum. Maar wel een faxapparaat dat ze niet kan bedienen. Geen idee van tijd kan nauwelijks schrijven. In een schrift de klanten die komen, inderdaad mijn naam stond er met datum aankomst en vertrek, maar in eerste instantie herinnerde zij er niets van, had mij niet verwacht, terwijl dit gezegd via telefoon, brieven en fax. Ongelooflijk ze hebben niets te doen en vergeten een klant op te halen, terwijl ze wel zegt dat door het aflaten van toeristen ze is afhankelijk is van de weinige klanten die komen, ze heeft vrijwel niemand. Ik krijg een prima kamertje, twee bed en douche. Even gaan slapen, niet meer dan 2 uur, wat een energie. Terwijl ik schrijf zie ik dat ik de earphone niet nodig heb, dan had ik de life muziek van hier niet gehoord .Ik had dan weer mijn eigen beschaving van de 18e en 19e eeuw meegenomen. Het is het opvullen van een leegte. Probeer alle indrukken op te zuigen en vast tet leggen zodat de geestelijke bagage te torsen van Parcifal. Het is heel symbolisch dat de oorddoppen van gisteren verstopt zijn en ik nu kan ontvangen wat nu is,  de geluiden die ik nu hooro terwijl ze het eten klaar maakt..(God dit is te mooi midden op de Pacifische rug).  Nog een gesprek gehad met haar zoon. Niet te geloven maar het blijkt dat hij nooit met  de toerist praat en vrouw des huize was stom verbaasd dat hij  met mij sprak, dat doet hij nooit. Maar ik had hem foto's laten zien van mijn kinderen en net zoals de woonwagenmensen ruiken ze of je oké  bent. Ik mag met hem een een keer want hij let op een kudde koeien in het gebergte en gaat elke dag om 6 uur weg en komt om 9 uur in de ochtend terug. Gewandeld naar koffieshop gedanst met de oude inboorling 76 jaar net een zigeunerin. Daarna de Pacifische oceaan aangeraakt. Zeer indruk wekkend waren de beelden, ze staan met hun ruggen naar de zee!. Er wonen en 3000 mensen op het eiland. Muskieten zijn nieuw, van Tahiti per vliegtuig hier naar toe gebracht, alleen rondom het vliegtuig de rest van het eiland niet.Haar zoon Jos is 10 jaar en ik zal proberen contact te leggen met zijn klas en die van Joep Als daar een contact kan groeien hebben we een EGO cel die veel invloed zou kunnen hebben, niet meteen daarover beginnen. (Ondanks dat dit op internet is geweest  toch weinig klanten). Bij terugkomst zag ik een Chileense professor (architect) die hier al veertig komt en alles hier bestudeert.  De avond begint te vallen en de krekels hoor ik nu ( zie nu wat een voordeel,dat ik nu geen 9e van Beethoven hoor. Neem waar laat het binnen komen en niet door Beethoven te projecteren op de omgeving, de omgeving wordt daadoor in je beeld getransformeerd naar de 19e eeuw, we leven nu bijna in de 21 ste eeuw  Lucia was het met mijn theorie helemaal eens.  Het centrum moet zijn het gezin (bij nader inzien is Lucia de vrouw van de man waarover ik even sprak ze hebben 3 kinderen. Ik kan het gewoon niet geloven wat er in die 2 dagen in mijn leven is gebeurd. Zoveel indrukken, zoveel mensen van Leny tot Lucia. Het belangrijkst is om de mensen (3000)van dit eiland een nieuwe impuls te laten geven, dat men op een leeggeroofd eiland nog een nieuwe cultuur kan opbouwen van liefde en saamhorigheid. Dus Paaseiland-Egelshoek.Er komen net 2 kinderen weer het erf oplopen net alsof op de Egelshoek zit, veel,contact tussen de mensen.

Links:De familie van Lucia mijn hospita, vlnr Moeder van Leo, Tom, Lucia, Pio, Leo, broer van Leo. Rechts: José, 10 jaar

Zaterdag 24 april Joep jarig. Vroeg naar bed  maar weer half twee wakker. Ma gebeld veel gehuild Joep gefeliciteerd met Joep, glad vergeten zo ver was ik weg Heel lief daarna Joep gebeld ging net naar hockey, had mooie schoenen gekregen. Daarna van half  vijf tot 7 uur  opgeruimd en ook wat gelezen. Daarna naar buiten er kwam een gat in de wolken: het Zuiderkruis. Toen geslapen tot half negen. 9 uur ontbijt met de man van de vrouw en de Chileen  Op weg naar grote krater die 300.000 jaar is gevormd door een explosie..Boven aangekomen leuk gesprek met parkwachter. Schitterende caldera. Heerlijk uren gelopen in natuur niemand  Niemand gezien . Omvergeworpen beelden. Afgang van de beschaving . Op terugweg kreeg ik een lift terug naar haven. Iedereen kent iedereen precies als op het kamp. Even en geslapen en met familie meegegeten.

Links: Parkwachter. Rechts: Caldera

De heilige plaats Orongo

Links: De vogelman (Tangata Manu). Rechts: Het eiland Moto Nui dat eens per jaar werd bezocht voor het zoeken naar het ei van de bonte stern

Elk jaar weer zwommen mannen van Orongo naar Motu Nui. De eerste die een ei van de daar nestelende bonte stern bemachtigde, legde dat in een rieten maandje, bond dit rond zijn nek en zwom terug. Hij of zijn opdrachtgever werd dan voor de duur van een jaar als 'vogelman' aangewezen.

Zaterdag 24 april Fax aan Adrienne  Lieve schat, Veilig geland na fantastische vlucht. De gastvrouw had niet op me gerekend. Wat een heerlijk afscheid. Wat een liefde en warmte. Ik draag jullie met me mee. Tot nu toen gedisciplineerd gereisd (alleen kwijt de headphone van walkman)  Ik voel me heerlijk ontspannen.. Hoe was de competitie? Mis je me of als kiespijn. Wel rustig doch ongezellig. Groet alle lieve (klein) kinderen.Ton chou d'amour

Fax van Adrienne, Lieve schat. Wat een lieve telefoon. We moeten niet teveel huilen anders kunnen we elkaar niets vertellen. Je geniet dus, denk heel veel aan je. Bob Morgan faxte mij nog om te zeggen dat hij je safe op de plane had gezet. He looked fine and glad to be on his way. Mauk kon op zijn pc zien hoeveel visitors je hebt gekregen nu 100 ! Hier natuurlijk alles rustig, lekker opruimen. Op de Hilversumse zag ik Liesbeth Meier zu Schlochteren (Longkanker) maar ze was er.  Ik vertelde over jou "Je hebt ook altijd een puber om je heen, zei ze. Maar 2 maanden weg, 1 jaar moet hij gaan, zei ze lachend. Dag lieverd Tom chou d'amour

Tweede fax aan Adrienne 23.00 Lieve schat, Wat een lieve fax. Er gebeurt hier te veel  om op te schrijven. Het zijn allemaal mensen avn het kamp, zonder bagage. Joep gebeld. Heerlijk zijn stemmetje te horen. Gelukkig dat ik je belde naders was ik het vergeten. Vandaag een tocht in de bergen gemaakt 4 uur gewandeld. Gelift met mensen, die weer familie waren van mijn gastvrouw. Iedereen kent iedereen  (3000 mensen). Ze zeiden. "Het is hier een paradijs. Ze zijn zo onbevangen. Het is zo griezelig om te merken hoe wij zijn opgesloten (uiteraard als een verdedigingsmechanisme tegen de bedreiging. (moet steeds huilen van geluk. Vanavond in de bergen hard opgezegd: Wat heb jij moeten lijden? Ik hoop dat de rest van mijn leven iets kan doen dat ik laat zien hoeveel ik van je gevraagd heb. Ik hou zo intens veel van je, juist nu omdat ik verlost ben van mijn isolement. In dit isolement heb je me er door heen geholpen. Nu is het de tijd dat ik jou kan helpen omdat ik nu de ruimte heb gevonden "om te zijn". Dat merken de mensen hier., Ik heb met iedereen contact. Dinsdag /woensdag de grote dag, ik ga in de nacht met de echtgenoot van de gastvrouw 800 koeien bewaken in het zuidelijke deel van het eiland. Dat wordt een happening. Ton chou

Zondag 25 april Om 10 uur gaan slapen om 6 uur al wakker Vanochtend om 9 uur met Lucia naar de mis,hartstikke vol ook mannen. Op bepaald moment hoorde ik mijn naam noemen. Dit had Lucia doorgegeven. Ik zat met mijn mascotte Pio op schoot. Pio was doodstil een uur lang. Leuke gitaar muziek. We moesten elkaar een hand geven direct contact. Vrouwen net als Indianen, verweerde gezichten, hoed op en lange jurken. Daarna buiten een sociale gebeurtenis. Gisteren iets te veel gelopen, pijn in linkerknie. Even rustig aandoen. Nu ma gefaxt hoop dat het lukt. Vandaag stemmen voor lokale regering. 800 ingeschrevenen van de 3000 mensen. Op bezoek bij Reni de steward, die ik ontmoette op de vlucht Papete- Paaseiland . Vandaar naar de zee het blijkt vlak bij te zijn. Beelden met rug naar de zee, dit alles om het land in de gaten te houden. Gesprek met man die vlak aan zee woont. Ze verdienen 200.000 pesos per jaar ongeveer 900 gulden, terwijl hier alles heel duur is. Ze moeten bij verdienen door vis te vangen, vruchten en groenten verbouwen  Verder zijn hier veel paarden. Zonsondergang met 9e van Beethoven. Imposant die beelden zwijgend de ondergang tegemoet.
Maandag 26 april Om 5.20 naar strand prachtige sterrenhemel Vooral het draaien van de aarde. We denken dat de sterren bewegen. Veel sterrenbeelden herkend, teruggelopen naar de velden om te zien hoe de sterren verbleken en het langzaam daagt. Het duurt relatief lang voordat de zon opkomt in al haar gloren. Mijn zorgen opzij gezet nu nog meer genieten. Nog steeds geen fax van Ma. Niet zeker of ze mijn fax heeft ontvangen. Ontmoeting met Zwitser, hij kwam hier 8 jaar geleden en getrouwd met een local. Hij kende ook de bergklimmer Max Eiselin wat is de wereld toch klein. Wist veel over het eiland ook dat er mensen zijn die afstammen mensen die de catastrofe hebben meegemaakt. Het is nog maar zo kort geleden

Maandag 26 april fax van Adrienne  Lieve schat Ik antwoord direct fax ontvangen, alles piepte, maar er kwam geen papier uit heb, heb het opengemaakt, maar alles zat vast, haast onleesbaar en niet compleet. Het lampje fout brandt nog steeds wat een gedoe. Wat heerlijk voor mij is dat je geniet, het is eindelijk zomer 20 graden. Ik ga het weer proberen Volgende keer langer, schrijf iets duidelijker dan kan ik het beter lezen., ton chou. 2 x fax ontvangen, nu o.k.

Eerste reis verslag voor mijn website
Easter Island, 26 April 1999
Dear readers, As you have read on my homepage, I had a special way to invite my students thirty years ago for a geopolitical excursion. I posted on the bill board:" Rendez-vous on a certain place and hour". I had first the intention to have a Rendez-vous on the highest volcano top of the Easter Island, the Cerro Teravaka, 507 meters high (The name of the plane who brought me here was: Rendez-vous!). I invited my students of thirty years ago who participated on the Ego project. It turned out that they were not able to come all the way to Easter Island. I arrived the 23rd of April on Easter Island after a flight of 34 hours. I will stay 9 days in a very nice guesthouse. The address I got from Internet: http://www.geocities.com/TheTropics/8832/. You will see photos of the guesthouse, rooms and the receiving family: Lucia, Leo and the boy Pio, now 1 year older than on the photo. He will be my mascot for the next century! Leo goes every day at six o’clock in the evening to the East of the Island to guard over 800 cows. At 30 minutes past midnight (Dutch time 8.30 in the morning Wednesday 28 April - the moment that my article will be presented on Internet - I will be walking with Leo on the barren hills of Easter Island in the middle of the Pacific Ocean to guard the cattle. It will be a good moment and place to memorize the fact that I occupied thirty years ago my room in the Geological Institute of Amsterdam. I did not want to teach geology to my students in the classical way, but more from a geopolitical point of view. I told you already that I have chosen Easter Island as a metaphor for our Earth somewhere in the next century. I visited the sinister remains of the lost civilization: the overthrown Stone Statues. How this civilization came to an end you can read in my article. I am now reading the excellent book of Paul Bahn and John Flenley: "Easter Island Earth Island", with the subtitle: " a message from our past for the future". Thames and Hudson LTD, London, 1992. The last sentence of the preface by William Mulloy is very illustrative: "Given the decline of the Island’s culture, we should consider the parallels between the behaviors of the Easter Islanders in relation to their limited resources and our cavalier disregard for our own fragile natural environment: the earth itself. This is more, therefore, than an account of the rise and fall of an extraordinary prehistoric culture; if Easter Island seen as a microcosm of our own world, then this is, indeed, a cautionary tale relevant for the futures of all humankind". I cannot think of a better way to express my feelings at the moment.The second of May I will continue my world trip to the land of the Aboriginals in Northern Australia. To see with my own eyes how we can survive on this planet in the future. Before the departure on my world trip I hold a lecture for the class of my grandson and I asked to give an answer on four questions. Their answers will be published on my homepage. The four questions are:
1. Is life to survive?
2. What is life?
3. What is to survive?
4. How can we survive in the next century?
I sincerely hope that more people will give an answer to these questions

Dinsdag 27 april Vanochtend om kwart voor drie Adrienne gebeld, de fax goed fax ontvangen, alleen duidelijker schrijven. Het belangrijkste had ze ontvangen nl wat ik haar had aangedaan. Ze vond het heel lief. Slaappil om 5 uur toch maar 1 uur  geslapen Ze leven hier van de toerusten 40 taxi's op het eiland plus rent a car, verkeer incluis met pollutie en vervuiling De wegen even buiten centrum abdominaal slecht. Huizen opgebouwd van golfplaten maar alles ziet er wel verzorgd uit. Bij Jozef mijn internet site gezien Hij heeft alles uitgeprint,ziet er schitterend uit. Ook nog reisverslag afmaken. Jozef verteld dat de kinderen vroeger werden opgegeten, er was geen voedsel genoeg.  Met truck met de baas naar de oostkust  Poike, een leuk,berghutje. Ze moeten het hek bewaken, want er komen wilde honden die kalfjes opeten. Zij moeten de hele nacht langs het hek rijden en er voor zorgen dat de honden er niet door heen glippen.  
Woensdag 28 april Het is 7.38, zit op een houten bank voor een met golfplaten bedekte hut. Van binnen net een berghut, met een tafel, bank, potten en pannen, kachel, met kaarslicht (gemaakt van vet van de koeien). Kijkt uit over de vlakte, aan weerzijde de zee  en een groeve waar de beelden van zijn gemaakt, stille getuigenis van een vergane cultuurgetuigenis. Rondom lopen kippen. Leo en zijn collega zijn nog bezig de  koeien bijeen te drijven. Daar komt een collega van Leo aangelopen, net Jan Ebeltjes., met scherpe kop Ze vangen de koeien met lasso. Nu nog even over de happening vannacht 1/2 uur lopen langs de vulkaan naar wachterhuisje waar Julia en een haar vriend een Amerikaan,  die me liefdevol ontvingen. Ik had haar al eerder gezien bij Jozef.  Leuk gesprek over toekomst en how to survive. Nu naar de grote beelden zeer sinister wonderlijke sfeer haast angstig. In de maneschijn lijken ze nog groter.

Twee paaseiland bewoners. Links: Leo tijdens zijn nachtelijke bewakingstochten. Rechts: Afstammeling van de oorspronkelijke bevolking 

Links: Beelden bij maanlicht lijken groter. Rechts. Onafgemaakt beeld, de laatste boom was gekapt!

Beelden met en zonder hoofddeksel

Toen naar de 16 beelden aan de zee met nog een beeld met een hoofddeksel. Het begon te regenen,  na een uur hield het op. Maar precies 12.30 stond ik voor de beelden en heb 3 x Ego geroepen. (omgerekend was het precies 30 jaar geleden dat ik mijn kamer in het Geologisch Instituut had bezet). Wat een moment.

De 16 beelden met hun ruggen naar de zee gericht.

Teruggekomen waren de twee net klaar met hun werk. Samen gegeten meestal zwijgend. Op de grond geslapen van 2-5 uur daarna wakker en weer geslapen tot 7 uur. Toen buiten gewacht op de auto die ons kwam halen Een koe werd ergens ingeladen en naar het slachthuis gebracht. Thuis gekomen belde Mauk,  heel lang telefoongesprek volgde mij op de voet. De website gezien, de figuren van de links vergeten. Het blijkt tot mijn grote schrik dat Leonie geen verbetering heeft aangebracht. Heel jammer, vandaag  te herstellen door haar te mailen. Domper op de feestvreugde.
Donderdag 29 april Vandaag volle maan half zeven wakker, steeds weer hanengekraai. Naar dorp met taxi om geld te wisselen. Bij Jozef weer goed contact, de eerste Zwitser met humor. Peter reageerde op mijn opmerking dat het contact nog niet goed was, hij zei dat hij nog nooit zo'n contact heeft gehad met iemand als ik. Jozef gevaagd om een project te starten met geschiedenis van het eiland vanaf 1722 want daar is weinig over geschreven. Een onderzoek hoe deze mensen hebben kunnen overleven. Het project zou heten: how we can survive, slappe lach gehad. De hele gedachte op papier gezet en  aan Peter gestuurd. Kijken wat hij er van vindt. E-mail aan Leonie een beetje boos want ze heeft de correcties niet aangebracht. Zeer storende fouten.

Jozef Schmid, de Zwitser die een onderzoek gaat doen naar de geschiedenis van het Paaseiland sinds 1722

Vrijdag 30 april Man ontmoet die met Thor Heyerdal heeft gewerkt. Rustdag niet veel gebeurd.
Zaterdag 1 mei Gezamenlijk gegeten. Van de moeder van Leo en houten Moai beeldje gekregen zeer ontroerend. Daarna weer naar Jozef e-mail van Peter de enige waar ik nog contact mee heb, de rest laat het afweten. s-Avonds gepimpeld met familie, ik ben besmet met door het virus Rapanui Poikus. Veel gelachen maar Lucia begreep dat het moeilijk zou zijn om terug te keren (naar de westerse wereld).  Zo veel indruk heeft het op mij gemaakt die nacht in Poikus. Contact gemaakt met Alfonse een revolutionair van het eerste  uur, moest zich voor de Chilenen verbergen, anders zou hij worden geëxecuteerd.
Zondag 2 mei Om 7.30 omhoog naar de Cerro Teravaka 500 meter, een hele klim, veel ongelijke stenen om kwart voor elf boven. Zware afdaling. Jonge man ontmoet die zegt dat behoort tot de familie die afstammen aan de oude beschaving. Zat op paard zonder stijgbeugel. Ik was behoorlijk verzuurd  na 7 1/2 uur lopen.

i

Links: Op de top van de Cerro Teravaka, 507m . Rechts: de chaos in mijn kamer na de tocht

Om 5 uur naar Jozef . Om 7 uur kwam de familie bij het restaurant terwijl we om 6 uur hadden afgesproken.(Ik had ze uitgenodigd voor een afscheidsetentje).. Van Leo een mooi bewerkte houten staf gekregen. Om 8 uur naar Jozef om vaarwel te zeggen. Hij is echt geflipt op dit eiland. Wat ben ik verliefd op dit eiland vooral de mensen. Van plan om gauw terug te keren voor het feest  Zapati. Om half tien vertrokken naar Papete (Tahiti). 
 

De familie van Lucia na het afscheidsfeestje, Pio met de houtenstaf die Leo heeft voor mij heeft gemaakt

Aangekomen in Papete, met dure taxi nar dorp naar hotel, slecht geslapen met 2 andere mannen  in een kamer.
Maandag 3 mei. Gelopen naar haven voor vertrek naar een eiland Moorea, blijf dan hele nacht weg.Vreemd zo in een vreemd land Net uit de geborgen atmosfeer van het eiland. Wat zijn ze hartelijk voor mij geweest. Zoveel warmte heb ik nog nooit ondervonden. Met boot naar eiland Moorea. Wild eiland met steile rotsen. Fiets gehuurd,  veel verkeer zelfs files. Schitterend landschap  Tot km 34 bleek dat ik te ver was gereden voor camping. Geen plaats, toen in armoede  dure bungalow wel lekker even die luxe. Prachtig uitzicht op lagunen en het rif waar de golven tegen op spatten. Alles is hier te gek duur. Er zijn hier ook stenen beelden die lijken op Paaseiland. Vol met mensen die duidelijke hetzelfde zijn als op het paaseiland, heel anders dan de mensen in Peru. Ik ben benieuwd hoe de de nieuwe fase van de reis zal, aflopen. Deze dagen  zijn om even af te kicken van de ervaringen en om nieuw energie  te verzamelen om zuiver aboriginals tegemoet te treden.
Dinsdag 4 mei Dodenherdenking om 10 uur. Om 4 uur in de nacht buiten gelopen in maanlicht, tropisch, krekels, ongelooflijk woeste branding tegen het rif.  De mensen hier zijn consumenten geworden overal hetzelfde. Franse kok ontmoet die Lionel Terray kende.  Vele auto's vroeger had iedereen een fiets nu auto.
Woensdag 5 mei Vroeg weg, 10 voor acht. Het hele eiland om gefietst, weer terug naar haven Lekker aan strand, heerlijk gezwommen. Leuk gesprek met kinderen van Joep's leeftijd Met boot terug naar Papete. 

Links: fietstocht om het eiland Morrea. Rechts: op het strand van Moo rea

Van Papete naar Auckland.Op vliegveld, 1 uur vertraging. Creditcard laten liggen in restaurant, het was er gelukkig nog. beter oppassen. Op tijd gemerkt..Prachtige vlucht niet veel geslapen. Toch nog niet helemaal in balans, benieuwd wat dit avontuur oplevert . Door datum barrière heen 3 dagen in Auckland.  Door heuvelland met bus veel koeien weinig schapen. Je ziet geen paarden nauwelijks mensen In bus wordt weinig met elkaar gesproken. Kwam langs, er was een begrafenis met Maori's. In Piahia jeugdherberg. Vele dronken  Maori's, die het vuile werk moeten doen. Het geld vliegt er door heen. $1oo dollar voor vrijwel niets.  Ma gebeld heel lief, was niet ongerust. Mooi albasten beeldje gekocht van twee mensen die met elkaar zijn verbonden.
Vrijdag 7 mei Slecht geslapen steeds zorgelijk over mijn home page. Op site bleek dat er al 22 bezoekers waren geweest,  plus comments van Thomas de Groot en Toni Appelo, dat gaf zo'n warm gevoel dat ik ging janken. Naar golfcourse, twee mensen les gegeven, namen de club te snel weg, daarna een supershot op hole 16 naar de green.  Naar clubhouse gelopen en gedacht waarom kan ik dit spelletje niet kan, omdat ik te veel wil en te weinig wil ontvangen. 

Vrijdag 7 mei Briefkaart aan Jan Maarten Lieve oudste zoon. Dank voor het lieve afscheid dat we hadden op het station in Baarn. Dat zal ik niet gauw vergeten. Als je zo ver weg bent en zoveel meemaakt besef je pas hoe dierbaar je naasten zijn, hoe zij de basis zijn waar vanuit je leeft en de kracht ontleent om alles aan te kunnen. Liefs Pa.  

Zaterdag 8 mei Met ferry naar eiland Russel, alles is hier zo netjes gemaaid, geen papiertje op de grond om 1.20 met bus terug naar Auckland. Nog geen zin schrijven van 2e rapport, alles moet nog bezinken Naar backtrek hotel 370 bedden, voor 11 dollar  met 4 bedden.  Wat voel ik me nu oud tussen al die jonge mensen. Maar de Nieuw-Zeelanders horen hier niet, ze zijn niet verbonden met het landschap, de aarde., geen luchtjes,  geen wild grasveld alles kort gemaaid.

Zaterdag 8 mei Fax van Adrienne. Lieve schat Ik probeer maar weer eens met de fax . Lief dat je even belde,  heerlijk gevoel voor mij dat alles goed is. Ben helemaal niet meer ongerust, je redt het wel. Liefs Ton chou.
 
Zondag 9 mei Vroeg op om 5 uur door stad gelopen. Man raapt al het vuil op. In bus naar airport met twee tuckers wat stijf en stug zijn ze, geen lachje kon eraf. Op vliegveld een Maori gezin, lijken veel op die van het Paaseiland, iets forser en breder. Wat zijn wij steriel bij die mensen vergeleken. Nu wachten op vliegtuig naar Darwin, waar het grote avontuur kan beginnen. De NZ vrouw waar ik incheckte zei ik thank you maar ze keek niet eens op, geen enkel contact met deze mensen  Wie zijn  Nieuw- zeelanders eigenlijk voor mensen zo opgeslokt in het overleven in een vreemd land?
Om half twee vertrokken, nu op weg naar Australië . Het beeldje dat ik gekocht had is gebroken, de verbinding tussen twee mensen is verbroken, een duidelijk teken dat ik nog niet echt verbonden ben met de andere  mens, het is te lijmen! Het vliegen over de wereld is prachtig, ik kijk uit naar het universum waarvan ik deel uit maak,  hoge cirrus wolken boven ons. Om 3 uur geland in Sydney. Groot steriel airport, geen abo's, geen dronken mensen, alleen maar witmannen. Om 6 uur weer vertrokken om 10.15 geland in Darwin. Naar leuk hotelletje.

 

Links: Golfer les gegeven, daarna prachtige afslag. Rechts: Sydney. De shops op de vliegvelden zijn allemaal het zelfde

De ontmoeting van twee oceanen. Het noordelijkste deel van Nieuw Zeeland. Het is de ontmoetingsplaats tussen de Zee van Tasmanie en de Pacifische oceaan (links)  Volgens de Maori,s dalen zielen van de dode hier af naar de zeebodem op hun reis naar hun ouderlijk huis.

Maandag 10 mei Al om 5 uur op met fiets naar Casua. Toch langer dan ik dacht, ruim 2 uur, veel verkeer allemaal mooie auto's  en wie zag ik op het fietspad lopen: Abo's Tijdens het fietsen kreeg ik op mijn donder van een autobestuurder, toen ik door het rode licht reed. Denk dat eens in Holland zou gebeuren. Helaas geen succes.(Ik wilde permissie krijgen voor een bezoek aan een Abo nederzetting). Ellen Miller wist zich niets te herinneren van mijn fax, brieven. en telegram. De begroting net zoals in VS: hello how are you, zonder diepere betekenis. In park dronken Abo's verbitterde gezichten. De witmannen hebben het hier voor het zeggen. Gisteren 2 e rapport geschreven.

Tweede reisverslag voor mijn website
10 May 1999 Darwin, Australia,
Dear Reader, The Easter Island has made such a great unexpected impression on me, that I have to know more on the recent history of the Island. Since the Dutchman Jacob Roggeveen, as the first European, saw the Island on Easter Day 5 April, 1722 at 5.30 p.m., much has happened since then. Quite a lot has been written and studied on the old lost civilization, but only a few publications can be found on the history since 1722. I have met a Swiss Jozef Schmid, who knows much about the recent history. He became in love of the Island and is there already 8 years. Where on Earth you find people who are direct descendants of people who recently created a highly civilized society. The civilization who built the enormous statues, up to 80 tons and were capable to transport these statues over tens of kilometers. (The Maois). The downfall of this civilization only happened so recently that it will be quite possible to reconstruct what has happened since then. It is an example how people can still survive up to the present. The study of the way of their survival may give us some clues and hints the way we have to survive next century, when probable the light will be turned off. This forms the reason that Jozef Schmid , my friend in Holland Peter Delahay (Foundation Vulcanus) and my self decided to form a foundation Astro-Ego with as first project " How can we survive?"(The fourth question published in my first travel report). In order to answer this question we will start to study the history of the Easter Island since 1722. At first we will assemble all written material on this subject. Secondly we will visit the Island during a couple of months in order to interview people from the Island who pretend to be directly related to the people who built the gigantic statues. At the end of the 19th century there were only 111 people left on the Island after foreigners have killed or taken them form the island as slaves to the continent of South and North America. We have at the moment a population of nearly 3000 people living in a close community. The way they live, I felt quite some resemblances with the way our Reizigers of Holland are living together. With great feeling of solidarity, taking care of the old and the sick. Anyhow quite different from the way of living in our electronized, mechanized, impersonalized society. I asked quite a number of people on the Island if they are able to survive when the light will be turned off. No aero planes from the mainland, no gasoline for their cares. Without hesitation their answer was: "YES". How many people in my country Holland will give the same answer? The only people I can think of are the Reizigers. People who lived until 1968 a nomadic life and knew how to survive. As already explained in my recent article they were driven in 1968 in big concentration camps where they were not anymore able to execute their professions. Still they have been able to survive and have kept their own culture. Strangely enough in the middle of this century almost the same happened on Easter Island. The people were forced by the Chileans (who confiscated the Island last century) to stay in a restricted areas of the Island fenced by barbwire ,with two exits guarded by police forces. Only during daylight and with a special permit they could leave the area. Only in 1964, after some hard and fierce fighting and actions, the fences were removed. Well this only is one of the many examples to demonstrate that the people of Easter island have suffered much and were still able to survive. I left the Island Sunday 2 May with destination Tahiti. I left the island with great pain in the heart to say goodbye to the family I stayed during the last 10 days. Their warmth, their hospitality has been overwhelming. I caught the virus: RAPUNEUSIS POIKUS (The name of the Island is Rapa Nui and the most remote part of the island where the stone statues were erected is called Poike). The only way to cure this aggressive virus will be to return to the Island as soon as possible!! 
It was quite a cultural shock to arrive in Tahiti, full of tourists ,traffic jams etc. I went with a ferry to the beautiful Island Moorea to the west. With a bicycle I made the round tour of the Island (75km) This gave me the occasion to talk to the local people, who resembled remarkable with the people from the Easter Island. They were however more infected with the tourist virus. A second cultural shock came when I landed a day later ( by passing the dating line) in New Zealand. Everything was green and clean. The people were very polite but without love. They gave me no warm feeling as the people of Easter Island. The original people, the Maori are still there, but well dominated by the white people. I was told that the receive money from the government in order to keep quiet. (Compare this with the money the Reizigers received from our government since 1968!). A bus trip to the North (200 km) gave the opportunity to see the landscape, but I could not feel any connection between the land and the people. They are not integrated with nature. The same feeling I had visiting places where white people stole the country from the originals and succeeded to finish off their original culture. (Unites States, Argentina, Chili etc). Now I am looking forward to meet people who live in Australia for 50.000 years: the Aboriginals. I hope that I can still meet people who kept their original way of life. We will wait and see. Tomorrow I will leave Darwin and go to Katherine. I hope to get a permission to visit an Aboriginal community. Till then  all the best wishes from DOWN UNDER.  Tom de Booij

Dinsdag 11 mei  Om 9 uur van Darwin met bus naar Katherine, eindeloze rit. Torenhoge termieten langs weg ,veel dronken Abo's, heel triest. Katherine is een klein dorpje, gebracht nar slaapplaats met 8 mensen op een kamer. Naar office om permissie te krijgen voor  kamp van Abo's . Helaas gesloten wegens sterfgeval. Overal weer dronken Abo's ook vrouwen heel zielig intriest.

Termiet heuvel

Woensdag 12 mei Helaas tevergeefs naar office, vanmiddag misschien meer succesvol. E-mail van Ma, Joep, Mariette. Mijn 2e travel rapport, helaas heeft ze de fouten er niet uitgehaald. Grote teleurstelling. Om half een naar de  directie van het kamp, ik mocht het kamp in met 200 bewoners. Ik kwam bij een familie, iedereen gaf me braaf een handje niemand vroeg of ik iets wilden hebben of bood me een stoel aan. U wilt de cultuur van ons zien,  die is de wet van Australiërs, wij kunnen niet leven als 30.000 jaar geleden, we moeten ons aanpassen. We zitten hier en drinken bier, de hele familie ook de kinderen van 16 j Heel erg triest. Zeer gedeprimeerd terug gelopen. Wat te doen? Lost civilisation, geld naar alcohol,geld betekent niets voor hen. Gegeten in Homestead  leuk bericht van Ma, Mariette en Joep.

Donderdag 13 mei 18:02 Fax van Adrienne Lieve schat, Ik word dol van dit gedoe maar eindelijk kan ik typen. Zit een half uur te stoeien. Veel dank voor je brief, het is wel een wonder om zo contact met elkaar te hebben. Hopelijk heb je nu een permit voor de abos wat maak je veel mee, ik zou het niet kunnen. Hier alles goed, vandaag de hele dag de shop, Mauk belt veel , zit in de zon met 30 graden in Frankrijk , ze zijn in de nacht in een ruk doorgereden, 11 uur over gedaan. Je moet de groeten van John Stewart hebben, hij vroeg of je mij erg miste, ik zei hij geniet ook zonder mij. Moest erg lachen dat je zelf had gewassen. In Rusland gaat het slecht, Jeltsin heeft de regering ontslagen , Primakoff is er weer uit. volg je het nieuws een beetje op internet? Heb je alweer contact met Peter? Het is heel typisch zoals vrouwen reageren op het feit dat ik nu alleen ben, de meeste zijn jaloers. 0, heb je lekker het rijk alleen? Het thuiskomen is het meest ongezellig, merk ik, je kan je verhaal niet kwijt. Verder valt het mij tot nu toe erg mee, het leeft wel makkelijk, laat alles een beetje de boel de boel. Maar stil is het wel, hoop gauw weer iets te horen. Je t'aime, ton chou.

Donderdag 13 mei Met bus naar Katherine gorge. Walking tour, zeer zware tocht, heel warm 45 graden, veel water en voedsel meegenomen. Door terrein dat vroeger door de Abo's 100 jaar geleden werd bewoond. Ik was helemaal alleen, zeer steile afdaling, waterfles verloren. Door warmte zijn alle bewegingen niet goed gecoördineerd.  Bij aankomst strandje,  even rust op de plaats om bij te komen. Hardop gegild,  wat heerlijk met voeten in water.Toen viel de nacht, alleen in de natuur, prachtige sterrenhemel,  half drie wakker en weer half zes. Wat een sensatie helemaal op jezelf te zijn, geweldige ervaring.7 uur vertrokken van dierbare plekje  Het ging gemakkelijk, maar  toch 4 uur lopen naar het centrum. Om 13. 00 bus naar Katherine waar ik weer op mijn oude stekkie kwam.

De Katherine gorge uitgesneden in Precambrische zandstenen met 'ripple marks'

Geologische formaties, de vierde laag van boven is aangegeven de Katherine gorge

Mijn slaapplaats op het strandje van de Katherine gorge.

Zaterdag 15 mei Met bus Makulk, ik was de enige passagier.110 dollar tour wel erg duur  Met 6 andere  toeristen een boswandeling gemaakt onder leiding van een Aboriginal. Ongelooflijk wat ze allemaal uit een bos halen. Rood gekleurde planten met water, planten waar ze manden van maken, allerlei soorten bomen ook giftige, mieren met bladeren, heerlijk om op te eten, ook medicijn. Helaas was de Abo niet te verstaan. Lekker lunch staart van kangoeroe. Hier wordt geen alcohol gedronken vanwege de toeristen. Terug om 5 uur,  maar even later zagen we langs de weg een arm wuiven uit een totaal vernielde auto. Het was het echtpaar die we nog een kwartier daarvoor hadden gezien en kaartjes hadden gekregen met hun e-mail adres. Hij was zwaar gewond en kon zijn benen niet bewegen, vreselijk om te zien. Naar politiepost om ambulance op et roepen, en naar Burongo bij hospitaal kwam net de dokter aangereden samen terug naar ongeluk, de ambulance was er nog steeds niet.  Wij zijn toen maar weggegaan .Om 7 uur in dorp Katherine. Alles gepakt voor de volgende ochtend, gelift naar ziekenhuis waar de twee om 9 uur waren aangekomen. De vrouw maar even mogen zien, weet niet hoe het met haar man is. Weer lift terug.

 

Links: Aboriginal. Rechts: Abo maakt vuur



Links: Poster tegen het snuiven van benzine . Rechts:de verongelukte auto van een echtpaar met politieauto 

Zondag 16 mei  Als enige passagier met bus naar Jabiru. Afgezet bij Frontier Lodge en kamer met 4 bedden nu nog alleen. Een wit dorpje, geen alcohol. Morgen naar bibliotheek.

Zondag 16 mei 10:17  E-mail van Adrienne. Lieve schat, zojuist je fax ontvangen, heerlijk om weer iets van je te horen. Ik dacht wel dat je ergens in de bush zou zijn. Wat een toestand met dat ongeluk, je maakt wel van alles mee. Hier alles o.k. gisteren de hele dag in de shop, erg druk maar ook gezellig, Mauk maar bellen of ik het aankon. Ze vertrekken vandaag , hadden 30 graden en strak blauwe lucht., dus die kunnen er weer tegen. Jan Maarten komt nog een weekend logeren, hij heeft nu ook jouw adres voor de email. Mariette belt bijna iedere dag, heel lief. Ze is vreselijk druk met het nieuwe kantoor, ze kopen zich suf. Ik moet vandaag de hele dag de tuin in, de ijsheiligen zijn voorbij, echt warm is het nog niet, veel regen en onweer. Hoop gauw weer iets te horen, Je t'aime, ton chou.

Maandag 17 mei. Veel gelezen over Aboriginals. Niet erg positief, zeg maar heel negatief.. 
Dinsdag 18 mei Naar border zone gisteren was een topdag met vliegtuigje over aluminium mijn. Border zone, grens met Arnhemland.. Ik werd afgezet door de chauffeur  bij Border Store. Leuk klein hostel maar zonder drank. Wel heel gezond .Prachtige natuur.  In de avond naar de rivier waar veel krokodillen liggen.
Woensdag 19 mei. Boottocht langs de rivier in Arnhem land. .Gesprek met wegwerkers die vanaf 21 mei een parkeerplaats moet aanleggen bij het natuurpark.
Donderdag 20 mei. Prachtige wandeling naar rots waar je uitzicht heb op het Arnhemland het land van de Aboriginals.
Vrijdag 21 mei 6.30 met werklieden meegedaan om aanleg parkeerplaats natuurreservaat. In de brandende zon tot 7 uur s avonds non stop gewerkt. Eerst onwennig maar later als een vis in het water. Het is goed om de aarde te voelen,maar wel vreemde gewaarwording om in een natuurgebied op heilige grond met cement te bedekken alleen maar voor de toeristen. Gelukkig geen pijn er van over gehouden. Deze werkers zijn niet bepaald positief over de Abo's .Ze krijgen 60.000 per maand aan subsidies en hoeven er niet voor te werken, maar wij moeten er voor werken.
Zaterdag 22 mei Vroeg op 6.30, met de werkers naar Daran mee gereden. 



Links: Ik mag mee helpen metselen Rechts: Ik mag op de machine zitten.

Na gedane arbeid in de kroeg met de werkers.

Zondag 23 mei Leuk stadje. In park liggen de Abo's versuft.
Maandag 24 mei Naar bibliotheek, verschrikkelijk wat ik daar lees over de Abo's. Weer veel dronken Abos'. Ik heb er nog geen een zien werken. Naar beach gelopen voor zonsondergang,  zittend op stoel, genieten van whisky, kijkend naar sterren en satelliet die voorbij kwam. Veel zitten nadenken over  delen van mijn lichaam die vitaal zijn voor mijn werken, hoe zeer ik command heb over mijn rechterteen, die ik kan bewegen zoals ik wil. Vreemd zulke eenvoudige dingen komen op wanneer je eenvoudig leeft, steeds minder behoefte behalve, dat moet gezegd worden over drank. Dat geeft me een gevoel van geen angst, geen zorg het hier en nu.
Dinsdag 25 mei. Slecht geslapen steeds wakker. Om 5.45 naar airport, helaas de mooie staf die ik van Leo heb gekregen vergeten. Alles op tijd 4 uur vliegen naar Sydney. Nog geen zin om een rapport te schrijven de indrukken zijn nog te vers. Als geheel een 'goede' indruk van de Abo's,  uiteraard maar een klein deel gezien. Ik ben toch nog een beetje gespannen van wat komen gaat. Doodziek van de Abo shop, allemaal fake .Slechts 4 mannen zien werken. Mijn dagboek herlezen, toch veranderd ben ik,eerst euforisch, nu wel meer ontspannen, maar een beetje triest over de Abo's  3e rapport begonnen. Moeilijke materie. Van Sydney naar Kuala Lumpur , vliegtijd 8 uur (Net als de extra reis Tahiti- Paaseiland. vv . Nu ook  van Darmin naar Sydney ipv een directe vlucht naar van Darwin naar Kuala Lumpur. Weer een kwestie  van geld, deze omweg is weer goedkoper!). Engelse stewardess, opeens heel anders, tegenover de cultuurloosheid van de Australiërs. We are spoiled, zei ze. Inderdaad nu pas besef ik wat onze cultuur is, de geaardheid,de zekerheid ervan. De stewardess wenste me goede reis net even anders dan de Aussies. Kuala Lumpur, ongelooflijk modern airport met magneet trein naar bagage. In bus bij chauffeur met bloemen net even anders. De Maleisiërs zijn erg klein en bijzonder vriendelijk.
Woensdag 26 mei Wat een dag, vroeg wakker, gevraagd naar single room dit ivm met spullen die gestolen kunnen worden. Na ontbijt wandeling, mensen met luchtjes, mensen met veel doekjes moslim. Alles heel goedkoop maar ook hele dure spullen. Naar hoge uitzichttoren. Naast grote wolkenkrabber arme krotten. Ook een Islam begraafplaats. Man lag op graf uit te rusten. Drukkend warme moet er aan wennen, na de droge warmte van Australië, maar alles is beter dan het steriele Australië.  Wat is dat toch die speciale lucht die overal hangt sigaretten ?  Veel bedelaars in het straatbeeld. Nog geen hoogte van armoede en rijkdom, het lijkt of er een groot verschil.  Bussen en nog eens bussen en mensen keurig wachtenden in rij (Egels?). Iedereen die je aankijkt lacht vriendelijk terug. Naar grot met stalactieten en Hindoe tempel een beetje nep. Terug in hotel een kamer net als in een cel in de gevangenis, heerlijk. Waarom? Er is geen keuze, toch een lekker glas whisky. Kuala Lumpur samensmelting van alle culturen toch zeer  verdraagzaam. Geprobeerd om e-mails te ontvangen. Yahoo geeft geen sjoege maar het vreemd  is, dat ik minder behoefte heb om met het westen te communiceren, het si zo ver weg. De wereld hier vraagt om aandacht.  Het overleven. Toch zit ik nu even uit te rusten in luxe hotel. Kan toch niet echt aarden, moet toch even de rust vinden in deze vreemde wereld. De hotels die ik bezocht heb zijn allemaal super de luxe overal marmer het kan niet op en dat te vergelijken met de vuilnishoop die zo dicht er bij staat de grootste toren van de wereld. Ik kijk uit het raam en zie een  MacDonald of Kentucky met man met de baard of Coca Cola. Het doordringingvermogen van deze cultuur is schokkend, ook house muziek of TV die je overal ziet, hoort en bonken. Ik heb al ruim een half uur iets besteld en nog steeds niets. Ook weer de paradox langzaam en heel duur op de markt snel en goedkoop. Wat is me het meest opgevallen. Mensen en mensen dicht op elkaar, terwijl in Australië allen ver van elkaar zonder warmte gevoelloos. Ook de mannen waarmee ik gewerkt heb, zijn heel afstandelijk. Ook een soort van overleven?
Donderdag 27 mei E-mail van  Ma, Joep en eindelijk Peter. Wat de reden van het niet schrijven begrijp ik nog steeds niet, het contact is hersteld. Ma ziet mijn  terugkomst niet zitten, homme de pantoufle. Mariette en Ma hebben goed contact. Ik was geen succes als tussenpersoon zegt ze. Ma naar fysiotherapie voor haar rug. Vliegreis naar Miri in Serawak. In regen gewacht op bus, eindeloze rit via allerlei omwegen Naar Toe Long lodge, dit was bepaald niet ideaal. Chinees die geen Engels  verstond en familie +  kinderen  geen kamer wel 6 britsen, waar er al enkele van bezet waren, kon niet erger. Toch maar in de regen op zoek naar betere plaats. Gelukkig bij toeval een Chinees hotel, wat een verademing, zelfs airconditioning en Tv en heerlijk bed. Heerlijk geslapen. Wel even house muziek (ook gistere in bus van KL naar airport keihard ook in supermarkt).
Vrijdag 28 mei Nog 21 dagen. Naar tourist office, geboekt dure jungle tocht: 7 dagen trekken  naar Oost Serawak. Door dorp gewandeld 55% chinees. Zeer gemêleerd.  Ik werd wel vreemd aangekeken met baard en zo groot. Ik steek overal boven uit. Leuke e-mail van Peter eindelijk contact! Hij zei dat er iets moest gebeuren, alleen niet alleen niet hoe we het moesten aanpakken. In ieder geval een netwerk opbouwen via internet.. Gelukkig dat ik geld uit de muur kon halen en dat dit het eindpunt van de reis is , vanhier strait naar huis, kan dan alles opmaken. Voor morgen een busreis geboekt naar Sibu (zuidelijker) om vandaar de rivier op te varen naar Kaput en vandaar naar lodge waar  van 1-2 juni een groot feest is. Whisky kunnen kopen, heel moeilijk te vinden, niet eens duurt maar achteraf bij de sigaretten. Rare muggenbeten die erg jeuken waarschijnlijk in Kuala Lumpur opgelopen.  Helaas e-ma; steesd moeten overtypen waarschijnlijk te lang . Door het kopen van whisky gestraft. In supermarkt mijn camera met 38 foto's (allemaal van KL) vergeten . Toen ik het ontdekt hebt, teruggekeerd was het er niet meer. Eigen schuld. 2x terug geweest maar duidelijk door iemand meegenomen, gelijk heeft hij van een witman. Cut your loses. Het zijn gelukkig opnamen van KL en niet van mijn doelstellingen Abo's em Paaseiland.. Morgen weggooi camera kopen. Door het verliezen even uit het lood geslagen, vroeg naar bed en goed geslapen.
Zaterdag 29 mei  Met mini buis naar Bus Terminal. Met grote bus naar Sibu. Even geslapen, wreed gewekt na drie kwartier rijden is de bus kapot, allemaal uitstappen, midden in bos geweldig gezicht. Iedereen blijft heel rustig en ook de chauffeur. Goede instelling er is toch niets aan te doen. Gelukkig werkt de airconditioning. Gelukkig jasje meegenomen want het is steenkoud in de bus. Na 1 1/2 uur kwam een andere bus, maar heel wat minder comfortabel, geen airco, slechte wegen, steeds wakker geschud. De mensen zijn zeer geduldig, laten alles over zich heen komen. Eindelijk aangekomen, met busje naar stad. Moeilijk vinden van hotel te duur. Eindelijk in mandarijn hotel. Kamer op de bovenste  etage. Do you what a women vroeg en man mij . Mijn antwoord: not yet Om half negen gaan slapen. Goed geslapen, plezierig gedroomd. De dromen worden steeds beter en prettiger, misschien omdat ik moet overleven. Veel plezier van oordoppen.
Zondag 30 mei  Bij haven aangekomen, vele boten voor Kapit. Stampvol, geen plaatsje over. Gelukkig een plaatsje geboekt voor 10 uur..Mensen, mensen en nog eens mensen, allemaal gaan ze naar het feest  Sibu is een grote stad met veel wolkenkrabbers. Mensen steeds vriendelijk en behulpzaam, weinig toeristen  Het is een hen en weer gaan van boten op de rivier. Zodra een de boot aankomt, stormen de mensen naar de kajuit van de kapitein om een ticket te kopen  Als we achteruit varen is er een man met een stok om drijfhout weg te halen. Veel rivier politie om te zien of alles goed verloopt. Alles wordt aan boord gebracht, kippen bier etc,  ook veel mensen om te venten, horloges groenten. Alles gaat toch zeer beheerst en rustig. De grote vraag is waarom kruipen de mensen allemaal naar elkaar toe en is het overal zo druk? Iedereen wil hetzelfde? Is dit altijd zo geweest in de culturen of is het tegen het einde van een cultuur? De fluit van de boot gaat over enkele minuten en gaan we over naar een nieuw avontuur.  TV gaat aan. Fluit plus hanengekraai alles door elkaar  Heel oud vrouwtje komt nog water verkopen, wat een tegenstellingen, wat een verschil. Wat te doen als ik in Nederland terugkom? Ik heb gelukkig nog tijd om er over na te denken. De film Rambo III is nu te zien geweld en nog eens geweld  Per dag leven en niet aftellen. Nu genieten dadelijk zit je weer in het kikkerlandje.
Tussenvoegsel: heel vreemd, nu kijk in heel anders tegen de bungel aan dan in Urubamba in 1952 met Cees Egeler, ook daar Indianen gezien, alleen met een heel ander perspectief .Toen nog een rijzende zon nu een dalende zon, heel vreemd dat er niets zo kan veranderen als instelling. Ik voel nu dat de aarde beweegt in al zijn voegen, dat hij schijt heeft aan  de zorgen van Kok cs.  Overal mensen die geen boodschap hebben aan how can we survive. They survive. They have no problem. De boot kwam aan om half een  aan, toen naar hotel gegaan en getelefoneerd met de resort. Meteen contact gekregen met regeringsfunctionaris die het resort beheert. Om kwart over drie kwam inderdaad de boot van het resort. Met een noodgang door de rivier, die kolkend was en veel hoger dan normaal. Wat een sensatie, hij weet precies waar hij moet varen.

Boottocht naar het resort via kolkende stroomversnellingen

Ik kreeg eerst een kamer met uitzicht op jungle, door meer te betalen een kamer met uitzicht op de bruisende rivier. Ik blijf hier 3 dagnachten, want dit is de plek waar je de longen van de wereld voelt ademen, daar waar nog zuivere krachten zijn die niet vervuild zijn. Het is merkwaardig, maar deze reis is het gevecht tussen hoogte en diepte punten. Je moet er voor vechten. To survive is deze reis. Ik heb van te voren moeten zeggen (1 uur) wat ik ging eten. Ik zit hier al 1/2 uur nog niets te zien,  1 1/2 kip en ongezellig, er zijn hier heel weinig toeristen. Ik kan hier alleen met cash betalen. Het geluid van de stroomversnelling van de rivier is indrukwekkend.  Toch wel even een rustpunt. Hier bij te komen, 3 dagen een ware blessing om tot inkeer van me zelf te komen. Wat een natuur vol met krekels en andere geluiden.
Maandag 31 mei Vroeg wakker, mistig. Wandeling gemaakt in rainforest zeer indrukwekkend. Duidelijk 3 lagen gezien. de hele hoge (60 meter), dan de middelste bomen en de bush er onder. Heel erg getranspireerd. Kletsnat zeer vermoeiend. Lekker zwemmetje, lekker op veranda. Abo rapport maken, nu de tijd ervoor. Geprobeerd rapport over Abo's te schrijven, niet gelukt, want ik ervaar nu alleen positieve dingen van de mensen die leven en zorgen dat ze overleven

Kletsnat bezweet na vermoeiende wandeling in regenwoud

Nu boottocht naar dorpje waar feest is voor de Ibans.  Zeer interessant historie, het waren  headhunters, die oorspronkelijk kwamen uit Kalimatan en de oorspronkelijke bevolking hebben uitgeroeid. Nu verbouwen ze rijst in de heuvels.

Dinsdag 1 juni 11:06 E-mail van Adrienne. Lieve schat, Zojuist een hele lange email aan je gestuurd, maar ik had vulcanus niet goed ingetypt, dus die is mislukt. Nu maar weer proberen. Hiet alles o.k., de fysio is erg tevreden, 2x in de week word ik in mijn rechterbil geknepen, het is al een stuk soepeler en mag ik volgende week proberen 9 holes te lopen. Zaterdag had ik een schoolreünie van de lagere school in Aerdenhout, heel veel bekenden. Van onze klas waren er 13 gekomen, na 60 jaar herkende ik toch de meeste wel. Je moet veel groeten hebben van Emmy v. Marken en Lot Bard. Mauk en Carole waren hier gisteren en namen mij mee uit eten buiten bij de Prom, ze zijn allemaal erg lief voor mij. Jan Maarten komt a.s. weekend een beetje in de tuin rommelen. De kinderen willen weten hoe je ontvangen wilt worden op Schiphol of iets anders. Laat maar weten hoe jij het wilt, en ook hoelaat je aankomt. Heb je nog contact met Peter? Heiko schreef dat ze nu kunnen promoveren. Waarom kan ik zijn brieven hier wel lezen en van anderen niet. Ik begrijp daar niets van. He krantenstukje uit Folia heeft Mauk mij gegeven, ik zal Leonie bellen wat ze er mee wil. Ik zal wel een week niets van je horen als je de jungle ingaat, spannend voor je. Ik logeerde ook nog bij Marlof en Tineke, heel gezellig, moesten tot 1 uur naar het songfestival kijken, waardeloos, Nederland is 8e geworden. Dag lieverdje, hopelijk lukt het nu wel. Ik kreeg gisteren je briefkaart van de 20e, heel leuk, ton chou.

Dinsdag 1 juni De rivier is sterk gezakt, nu de rotsen te zien. Als het nog lager is moeten  ze de boten dragen over de stroomversnellingen. Dan te bedenken dat de mensen hiervan afhankelijk zijn Het kijken naar de rivier blijft fascinerend. Het is me gelukt om de rust te vinden in het resort. Om 1 uur met long boot kleine rivier op gevaren, zeer laag waterpeil, steeds uit boot Ontvangen in dorpje waar het oogstfeest Gawai in volle gang was. Boze geesten worden verjaagd door jachtgeweer schoten, steeds overgoten met rijstwijn. Het wordt gedronken uit grote kommen die je in een teug moet leeg drinken, daarna mag je het uitspugen. Ook behoorlijk veel gedronken als een balletje.

Het oogstfeest (Gawai) van de Ibans overgoten met heel veel rijstwijn. Op rechter foto geheel rechts zit ik met kom vol rijstwijn!

Woensdag 2 juni  6 weken geleden vertrokken lijken een eeuwigheid wat zijn 6 weken thuis, elk moment bewust moeten leven of beter gezegd overleven. Met speedboot terug naar Kapit . Om 8.30 in  Kapit geen 2 banken en geen geld meer. Gelukkig bij een bank kunnen pinnen, hele opluchting, opeens weer geld te hebben  Hoe belangrijk het toch is anders verloren in groot land. Dan is alles opeens veranderd en tel je niet meer mee. Om 9.30 vetrokken met expresse boot naar Sibu. Walgelijk Chinese film werd aan boord gedraaid. Om twaalf uur in Sibu aangekomen. De bus naar Miri gaat pas over 12 uur, midden in de nacht en zijn dan pas de volgende ochtend in Miri. Het spaart hotel uit en wat moet je in Sibu doen het is hier feestdag  In hotel heerlijke shrimps gegeten. Met taxi naar golfclub, ze nodigden me uit om een rondje te spelen  Schijtbak niet gedaan om niet af te gaan, zo onzeker ben ik over mijn golf. Hoe dat in de toekomst te veranderen?  Vele Chinezen met meisjes als caddies .Op terras kwam een man bij me zitten. U bent teachingpro: Kunt u ons lesgeven op de drivingrange. Wat ik voor salaris vroeg, mijn antwoord: een rit terug naar Sibu 15 km per auto. Twee mensen les gegeven, ze vinden het heel anders dan anders .Zelf geen schot gegeven. Toch bang om weer af te gaan. Teruggebracht naar Sibu. Nu 6 uur uitzitten voor vertrek bus . Dat valt niet mee, eerst wat gegeten,daarna muziek (zeer goed overigens) geluisterd in hotel. Richting bus, kwam daar 2 1/2 uur te vroeg aan. Dan duurt de tijd lang. Gevraagd door bewaker van de  werf  of ik wat koffie bij hem in zijn kantoortje wilden drinken.  Toch wel interessant om te moeten wachten. De bus kwam pas om 1 uur. Helemaal vol. Heel koud alles aangetrokken. Gelukkig stopte de bus en kon ik nog wat spullen uit mijn rugzak halen . Een kind begon te huilen. Mijn oren zelfs met vingers dicht gedrukt tegen het doordringend geluid. De mensen nemen alles zo geduldig. Heel weinig geslapen.
Donderdag 3 juni  Om half acht in Miri. Met minibus naar  Hotel Gloria iets beter  dan vorige. Het blijkt dat ik toch meer luxe nodig heb. Ik was wel geradbraakt. Naar oude hotel om bagage op te halen. Vlucht geboekt  op maandag 14 juni ipv  16 juni. Hoe eerder hoe beter. Merkwaardig het begint toch wel zwaar tegen te vallen, weinig veerkracht. In internet café 8 boodschappen heel lief,  maar het lijkt allemaal zo ver weg in het veilige Nederland waar alles smooth is, hier is het overleven en nog eens overleven Gelukkig in hotel CNN en bad genomen, wat een luxe. Wat gegeten, weinig zin vandaag.,naar bed gegaan en gordijn dicht en op bed gaan liggen. Dit omdat ik voel dat ik moe ben en er nu aan toe moet geven om niet ziek te worden. Ik kan niet slapen, teken dat ik erg moe ben,  het schrijven lucht me op. Het is afkicken geblazen. Toch proberen de laatste tocht, die zaterdag gaat beginnen nog een succes te maken. Als ik  alles op een rijtje plaats, blijkt hoe weinig ik in staat zonder luxe te leven Whisky, TV, bad, lekker bed, airco internet, noem maar op. Moeilijk vooral omdat je  geen aasprak hebt met iemand. Niemand spreekt hier Engels. Vooral de Chinezen zijn vervelend en arrogant. De Maleisische  bevolking zijn heel aardig, maar worden duidelijk door de Chinezen onderdrukt. Even gedommeld met op achtergrond CNN, het is pas 6 uur in de avond, de tijd verloopt traag. Wonderlijk Jan Maarten  zegt dat de tijd in zijn vingers wegglipt. Het is de kunst om de tijd naar je hand te zetten, te vertragen of te versnellen, net wat je graag wilt. Ik geef nu gelukkig toe aan mijn weinig zin in iets te hebben, een teken van vermoeidheid,  In het hotel alleen maar Chinese kranten, ze zijn alles overheersend, de joden van het Oosten worden ze wel eens genoemd. Het zijn echte handelslieden, de Maleisiërs veel beschaafder maar onderdanig, de Chinezen bepaald niet. Op CNN: you need money for your basis, dat is het verschil met Iban's, Reizgers, Penan, Abo's etc Eindelijk wat geslapen, daarna de moed opgebracht te gaan eten en te e-mailen. Erg beloond ,ik kreeg e-mail van Peter, die me weer nieuwe moed heeft gegeven. Precies op tijd het begin van Astro -ego project. Belangrijk om te laten zien een Azië daar komt de toekomst van. Ook e-mail van Cees van  Drongelen met de tekst: wat in zijn hoofd zit, zit niet in zijn kont. Weer even terug van weggeweest. Het gaat nu om alle indrukken te uiten,dat zal niet meevallen. Vooral dit verschil van de raciale experience Malesie-Australie 2 werelden en dan nog het Paaseiland niet van deze welde omdat het zo geïsoleerd. Vooral de Chinezen dat wordt voor ons het grote probleem,  zeer efficiënt en keihard. Hoe staan de Chinezen hier tegenover China van Hong-Kong, Singapore etc. een tijdbom in relatie met de molsim. Net op CNN een documentaire over de Abo's. Wat een worden we toch belazerd Hier gag ik actie tegen voeren. Sydney jaar 2000 geen olympiade door het vertrappen van de mensenrechten.

Vrijdag 4 juni Goed geslapen, de depressie was duidelijk moeheid, nu weer full of pep en energie. Ga nu 3e rapport schrijven in hotel Pristina..Neem dit dagboekje niet mee op de jungle tocht, zou zonde zijn als het wegraakt. Ik ben van plan het integraal op mijn computer te schrijven, want het laat eerlijk zien  wat ik heb meegemaakt al die tijd,de hoogte - en dieptepunten. Alles loopt opeens zoals ik wil .

Derde reisverslag voor mijn website
4 June 1999,Miri, Sarawak, Malaysia,
Dear Readers, It has taken some time to integrate my thoughts about my visit to Aboriginal country. It may still be a report written by a confused mind, but anyhow this is what am thinking 10 days after I left Australia and traveling in a completely different country Malaysia. These adventures will be described in my fourth travel report. Well, dear readers be prepared for a highly negative experience. Since 9 may, I visited the original country belonging to the Aborigines. But what a great disappointment I have experienced during my stay. 
Lets start with my first encounter with the Aboriginal people. 350 km South of Darwin, in the town of Katherine, I got finally ,with quiet some difficulty, the permission to visit an Aboriginal community. I entered an iron gate of a house, where a complete family (20) were sitting on the terrace and in the garden. It was 2 o'clock in the afternoon. Except two children of 3 to 4 years old, everybody was drinking beer or a liquid that looked like alcohol of a purer form (the man said: "THIS IS GOOD STUFF" probably methyl alcohol). I explained to them the purpose of my world tour. "Oh you want to see the Aboriginal culture. This is our culture" he said. He was holding his glass of beer in front of my eyes with a fierce look in his eyes. 
This first cultural shock was unfortunately not the last one. In a social club of the dry community Jabiru in the National Park, the aboriginal have still the opportunity to drink beer as much as they like. In this respect I will quote some sentences of the minutes of council meetings in respect to this social club. "Since the release of the report Era  we have unilaterally banned the takeaway sale from the Jabiru Sports and social club for a period of six months. This action generated a major protest from the population of Jabiru. Aboriginal drinkers have since then attempted to compensate for that restriction by traveling to the Mary river and Bark hut roadhouses to produce take-away supplies". When I visited this club I saw a complete family totally drunk and playing the slotmachines, not for some small money .I have seen how they changed hundred of dollars for coins at the bar. I had a conversation with a women called Heidi. She was proud of her German name. She was quite drunk, but tried to behave well, but all of a sudden she bursted out in saying: "You white men, you killed us all". 
The third example of my sad experiences was, when we were looking for a doctor in the town of Buranga. This because we found an Australian couple along a dirt road in the middle of the bush in a totally smashed car. The man apparently was badly hurt. The nearest town was 30 km away. When we entered the town we asked for the hospital. The first person we encountered was a women of about 60 years old, but so drunk that she could not speak a word. The second person was a man, also terrible drunk but while he was waggling on his feet, pointed in the direction where the hospital should be situated. 
The fourth example is when I was in a shop in a dry Aboriginal community. There was a big poster on the wall with the following text: "DO NOT SNIFF PETROL" Youngsters from the camp are smuggling from nearby petrol stations their drug.
Well, these are my personal experiences and are examples of the widespread problem: ALCOHOLISM. I went to different libraries in order to check my experiences. Unfortunately I found similar observations. In a Social impact study of the Jabiru region of 1997, I found the following sentences:
"There is a major alcohol problem in the community and concern about its effects on women's, children and family life. Domestic violence and children left uncared for and growing up with violence and neglect are a common occurrence. Young children running around unsupervised at night, parents fighting, property damage and antisocial behavior. Women are losing their culture. Traditional knowledge, craft, stories and rituals are not being passed on, because people are more concerned with basic needs as food, shelter and health. Many children are not going to school because they have no food, money or packed lunch. The disruption of sleep and consequent neglect from parents drinking and fighting makes it difficult for children who go to school to concentrate or function to their full capacity". So far some quotations of this report. 
It is not strange that only 7% of the children reach a 12 year certificate. There is no obligation for the Aboriginal children to go to school. What to think of some other figures of the statistics found in official reports: "Aboriginal people die 20 years earlier than the white Australians;40% is unemployed;1 non-indigenous to 15 Aboriginal prisoners, whereas they form only 1.6% of the total Australian population". I also read a transcript of a speech of Colin Tatz from the Macquerie University who have worked since the seventies with the Aboriginal people:
"The scale of Aboriginal drinking is cosmic even galactic. For me the alcohol is the agent , the avenue the effects of carnage that is taking place. Having survived because they had to - having survived the trading men, the whaler and sealermen, the church men, the beef and cattle men, the welfare men and now the mining men - there is no longer the challenge to go on a kind of selfgenocide? Unlike our ordered societies where educational and technological changes evolve over time, Aborigines have been elided and telescoped across 300 years of industrial and technological revolution in some 30 years". He ends his speech with the dramatic words: "So with sadness and with some perhaps permissible impatience I look... at my 54 communities and my pessimism, returns, unbounded".
Patrick Dodson, an Aboriginal, published a paper in  1998 "Will the circle be unbroken". I quote some remarkable statements. " We were told that we could be equal if we hanged - if we stopped being ourselves, left our country, forget our laws, abandoned our social and cultural autonomy. It could be shed, like a snake sheds its skin. Left behind on the earth, until blown away with the winds. The whites acted to proscribe and determine the indigenous circle of survival, they all positioned themselves as the judge of what was the best for the indigenous people. Whether that was for the common good or for the vested interest was never clear for the blackfella perpective". He ends his paper: "We must today make a move toward a healed and reconciled nation. Tomorrow, the question will be academic".
The whole problem boils down to the fact that the Aboriginal people are not grown up in their culture with our most basis need in life : MONEY. For them it means nothing, only a way to buy alcohol in order to forget their misery. Not only the government gives them plenty of money without asking a recompensation, but they also get a lot of money from the mining companies for the rights to mine uranium and other valuable minerals from their sacred land. This money destroys their culture and especially their pride and identity. I call this without hesitation:
"MENTAL GENOCIDE". This happens in a country were next year the Olympic games will take place. It will be good then to remember that 300.000 original owners of the Australian land are still discriminated, their culture destroyed and are given money to keep them quiet and to to get drunk. The whites in Australia especially in the South are not at all concerned about these problems. I had quite a number of conversations with the so called 'red necks' who openly said to me:
"We should kill them all, they are a nuisance, they are a pain in the neck. They get plenty of money and are not willing to work and to adjust to our culture. My answer to these red necks is: "Just let them alone, do not give them your conscience money. Let them take care of themselves. They are be more capable, then we are, to survive in the next century, when the lights will be turned off". But if we continue with this outrageous politics to give them money without any obligation from their side, we will finally succeed in destroying them, not only physically, but far more worse: also mentally!
I end my report with what a member of Parliament for Perth Mr R.M. McLean has said: "We have to ask ourselves what is the rationale behind providing communities and individuals with large amounts of cash? What is the rationale behind requiring them to work? What is the rationale behind the councils we have established? It is the 'white man's way'". Indeed Mr McLean you just said it! When tourists come to Australia on organized tours (these are extremely expensive), they are shown the Aboriginal culture and also their products of arts. The art products are sold not by the Aboriginal them selves but by other non-indigenous Australians. I have never seen an Aboriginal standing in the numerous shops selling against high prices their art products. Maybe a large amount is fabricated somewhere else but surely not in such great quantities by the Aboriginals. They are far to much gone by the alcohol to produce all these objects. What I have have seen, is kept away from the tourists. This is very sad because the foreigners could put pressure on the Australian politicians especially with the Olympics is sight, in order to help improving the life of the Aborigines. Maybe we can start on the internet with a fierce  attack on the Australian government especially to their prime minister Howard. In to days newspaper there was just an article on the Aboriginal problem. Borneo post Friday, June 4 1999, p.15: "A historic draft of declaration aimed at achieving reconciliation with Australian Aborigines was released on Thursday only to run into controversy when Prime Minister John Howard said parts of it would be have to be changed". Howard has resisted calls for both an apology and a recognition of Aborigines custodianship in the past. 
Well my third travel report comes to an end, fortunately my fourth report will be far more pleasant to read. I have been travelling in Sarawak . A complete other world, full of hope for the future. Were people live who owns the land and can practise their own different cultures. Tomorrow I will go for seven days tracking trip in the jungle with the gatherers and hunters of the Penan Tribe. Last week I assisted a great festival in the middle of Sarawak among the Ibans, formerly coming from Kalimantan (Indonesian Borneo). They were formerly practicing head hunting. Fortunately they left my head on my shoulders, maybe to chaotic or radical? My best wishes from Asia, the continent of tomorrow

Zaterdag 5 juni- Zaterdag 12 juni De jungle tocht in een ander dagboek opgeschreven. Dit helaas niet in mijn archief teruggevonden De wederwaardigheden opgeschreven in mijn vierde reisverslag van 6 juli na terugkomst wereld reis. Toch laat ik dit ondanks geschreven op een latere datum hieronder volgen met toevoeging van vele foto's .

Vierde reisverslag voor mijn website
6 July Baarn,  1999
Already 3 weeks home, finally my last travel report. Reason of delay: a tropical bug got me. Fortunately the effects (high fever, diarrhea etc, probably intestinal parasitic disease and dysentery) became manifest two days after my return in The Netherlands on the 14 June, three days ahead of schedule. (I had already in Sarawak the feeling to get home as quick as possible!) From Darwin I had to fly via Sydney to Kuala Lumpur (cheaper!). The impression of Kuala Lumpur, very luxurious hotels, the biggest building of the world (452 m) next to slumps and beggars. Hugh contrasts between a small powerful dictatorial elite and a poor population of 19 million people. I arrived two days later in Miri, an important town for timber companies, who are robbing the hardwood from the Penan tribe in the Eastern part of Sarawak. To visit this area is very difficult you need a special permit. The government does not like people who will later on report on the criminal deforestation. 4 people form Brunei arranged month ago with a travel agent in Miri a special hiking trip in the area where the Penan tribe live. I could join this group on the 5 June for a trip of 8 days, walking 50 km in the jungle upstream along the Baram River from Long Banga to Bario. To fill up the time I went by bus, 8 hours (350 km ) for the price of 34 RM (20 Dutch guilders) to Sibu, another big town at the mouth of the Rajang ( the longest river of Malaysia 563 km). More than 50 % Chinese people live here. Due to the big harvest festival the Gaiwai, every hotel was fully booked, finally I found a small hotel where the man asked if I wanted a women. "Not yet". Next morning with an express boat (like an airplane without wings) to Kapit with a speed of 50 km per hour. You have to stay inside and watch Chinese fighter's films. The river is dark brown and full of branches and logs, all coming form the logging business upstream. The rivers are heavily polluted and killed of the fish. Along the river many places where big logs are loaded in boats. Some of the big logs are even transported from the rain forest by helicopters. From Kapit I took a speedboat to the government resort of Pelagus. A sort of propaganda stunt of the government to show the beauty of the rain forest. One of the few areas left over where there is still no logging. This to give the tourist a good impression of the rain forest and keeping him far away from the areas where the rain forest is destroyed by the logging companies. They also don't tell you that 100 km further stream upward they will built a dam for hydroelectric power, where 10.000 people have to move and resettle in an other area. I visited a longhouse of the Iban tribe. They originally came from the south (Kalimantan) and killed the original people who were living along the river. They were real fighters and headhunters. 3 June I returned, after a tiring night in a bus, to Miri, from where I flew on Saturday 5 June with 4 people (two Australians and two New Zealanders) with a twin otter to Long Banga our starting point for the 7 days hike.A guide accompanied us, who knew the region well and spoke 4 different dialects of the tribes living along the Baram River. It was quite a shock to fly over the deforested area. First the brown big river of the lower parts of the Baram, with ships heavily with logs going to the barges waiting on the Chinese Sea for them to transport the hardwood direct to mainly Japan. Then the mountainous area with a huge pattern of logging roads, just like a river system with all side branches. Very depressing site. Near Long Bang we flew over an area that was devastated during the heavy forest fires in 1998. Although these fires where started on purpose by men, are a direct result of the logging of the big trees. Leaving a forest where erosion and sunlight which have dried out the primary forest. The primary forest intact is so wet that it can not burn.

Aankomst op het vliegveld van Long Banga. Begin van onze voettocht van 50 kilometer door de jungle

In Long Banga we met original Penan people who are still living in the bush and hunt wild animals (mainly the wild boar) with blowpipe and poisoned darts. This poison will kill you immediately even if it comes through a little scratch on your hand.

Een echtpaar van de Penan stam met blaaspijp

The first three days we walked along very narrow paths through the primary forest, where sunlight and leaves are nearly not reaching the ground. Two porters of the Penan tribe accompanied us. Impressive was how the moved through the forest. They are able to catch a sleeping bird (Kingfisher) to roast above the fire. When they spoke to each other, it was soft spoken. I felt in comparison to them as a big elephant crushing his way through the jungle.
 

Links: Ontmoeting met Penan jagers. Rechts: het roosteren van een net gevangen Kingfisher
 Link: onze Penan gids herkent de weg aan bepaalde tekens, die aan bomen zijn aangebracht

Our first stay was a Penan village, where we met people who have not seen white people in three years. We stayed in a house of the chief of the village. In the evening we got a visit of 40 people, mainly children, to have a look at these white strangers. They told us that they have to move in a couple of years because logging will start in this area.

In een longhouse in een Penan dorpje

From there on we slept in the jungle. The porters prepared in no time a hut where, with a piece of plastic, we would be dry when it should rain. At nightfall the forest thousand of insects are starting to make an incredible amount of noise.



Links: De gidsen malen in 'no time' een hut om in te slapen. Rechts: bruggen zijn alleen over de grote rivieren

Over de kleinere rivieren moeten  we wadend  over steken

After two days of walking we reached the area of intensive logging. Along our trial we saw huge Meranti trees with a red cross and words of "No logging" and other cries of the Penan people trying to persuade the loggers to stop. There was no logging going on because of the big festival Gawai. Normally logging goes on day and night. We saw a huge tree cut down and only the best part of 20 meters was taken away, the rest stayed to rot. What rest is the secondary forest, with small trees in comparison with the large Meranti trees (up to 6o metres and to 9 meters thick). Before they reach these big trees they make a trace through the forest chopping down smaller trees. There are 6-8 Meranti trees on one acre. It was a very depressing site to walk on these logging roads. Especially knowing that the rain forest we walked through the last two days will be cut in the years to come. In spite of the heavy protests of the furious Penan people, who see how their home ground is taken way from them. They have to live in settlements and to give up their normal way of life of hunting and gatherer. The people now use the logging roads to travel from one place to the other, therefore their normal trails are abandoned.

Stille getuigenis van de verwoesting van het regenwoud. Alleen de grote stammen worden gebruikt (als biefstuk haas)

The Penan people are not accustomed to walk in the sun. A Penan says on this effect: " But it all these trees are gone, if there is no longer a way for us to stay here - hot - We can't stand it hot. It is painful you will see the illness if the sun comes through". We gradually came in an area where the big trees are taken away and the road is partly unusable to due to heavy erosion. After some time they will repair the road and chopping down the secondary forest. At the end there will be left over a forest with some small trees and thick brushes. After 50 kilometers of walking we arrived in the valley of Bario. The people of this town have tried years in vain to create of this region a national park. But the government will exploit the area for still more logging!

Boven:Aankomst van de groep in Ba'kelalan,  na een  50 km door de jungle zijn gewandeld. Onder: Het afscheidsdiner

Flying back from Ba'kelan to Miri it was impressive to see the labyrinth of logging roads crisscrossing the mountainous rain forest. I could now better imagine how it looks from the ground. The pollution of the rivers, the land erosion along the roads, the large chunks of trees left on the side of the roads. All is waiting for a second treatment. This logging is a criminal act not only against the Penan people but also to humanity. The rain forests are the lungs of the world. The effect of this massive deforestation will have a great impact in the next century on our world climate.

Links: Een weg door de jungle aangelegd voor transport van hout. Rechts: dezelfde soort weg vanuit de lucht naast de rivier

I will end to give an account of the struggle of the Swiss Dr Bruno Manser who have fought like a lion together with the Penan people against the Malaysian authorities. In 1984 Bruno Manser first had contact with the Penan people in the Malaysian State of Sarawak, almost 15 years ago. At first Bruno lived among the Penan searching for the roots of mankind. He wanted to know more about peoples who lived more or less in an original unspoiled tradition. He became a kind of ambassador for the sufferings of an indigenous people threatened by logging companies and paramilitaries. Bruno spent six years in the rainforest of Borneo enduring many difficult situations (snakebite, fleeing from the paramilitaries, etc.). Tom de Booij

(Later toegevoegd: Bruno Manser is missing and presumed dead. Manser was last seen in May 2000 in the isolated village of Bario in the Malaysian state of Sarawak, close to the border with Indonesia. His last known communication is a letter mailed to his girlfriend on May 22, 2000 from the village of Bario, in the Kelabit Highlands, Sarawak, where he had returned to meet the nomadic Penan he lived with for so long.Manser is still regarded by the Penan as somewhat of an idol, named "Lakei Penan" (Penan Man). A man that united them and has been accused by the government of arranging numerous blockades of logging roads (although no proof has been given) and having some positive effect by protesting in Tokyo and Europe about the alleged inhumanity of the tropical timber industry.fter search expeditions proved fruitless, a civil court in Basel ruled on March 10, 2005 that Manser be considered dead. Manser's unpopularity with Sarawak's government and the logging companies such as Samling Plywood, who have been known to use intimidation and violence as scare tactics have prompted suspicions surrounding his death, none of which have yet been proved. From Internet Wikipedia)

Bruno Manser with Penan people

Zondag 13 juni Slecht  geslapen. Ik weet het verschil tussen droom en werkelijkheid niet meer, ik denk maar 3 uur geslapen Naar kerk gelopen heelveel mensen veel mensen met lange oorlellen met oorbellen Volle kerk leek op Paaseiland  Mijn horloge gestolen in het badhuis toen ik een douche had genomen zeer symbolisch. Het vliegtuig om 12.30 naar Miri  Over het gebied gevlogen war de Penan stammen wonen en al het hout wordt gekapt In Miri moest er gekozen worden wie verder mocht vliegen. Met het vliegtuig van 2 uur kon niet meer mee, wel om 7.10 uur.

Links: Penan met lange oorlellen. Rechts: Op het vliegveld van  Ba'kelan, begin terugtocht naar Nederland

Stop in Kuching 10.40, aankomst in Kuala Lumpur Naar British Airways, was helaas blaaspijp uit het vliegtuig vergeten mee te nemen! Door het snelle overstappen kon mijn bagage niet meekomen, komt 2 dagen later   Even gauw inkopen gedaan, Nu maar zien hoe het thuisfront op mijn vervroegde terugkomst reageert. Even rond twaalf uur vertrokken en komen om 6 uur in Londen aan
Maandag 14 juni Veilig in Londen geland. De aarde is rond. Wat zijn nu je gevoelens na 55 dagen: dankbaarheid, trots, woede en gelatenheid . Over 1 1/2 uur weer in Nederland wat zal ze opkijken? Blij of niet blij, ze heeft al een hele tijd niets van me gehoord . Wat gaan we nu doen, hoe stellen we ons op? Ik denk dat er maar een antwoord op is. Hoe kunnen we overleven, zal de centrale vraag worden. De reis was toch een grote bevalling. In zekere zin veel zwaarder dan ik me had voorgesteld. Steeds weer de nieuw energie op te brengen. Om 5.30 in Londen geland Bagage was terecht en wordt naar mijn huis gestuurd. Ma gebeld nam nog niet op, Mauk wel moest matchplay spelen, zou proberen af te zeggen.  8.40 ma gebeld moest erg huilen, zei dat ik zo veel van haar hou en dat de reis zwaar was geweest. Rennen naar vliegtuig kwam als laatste aan verkeerd nummer gekregen. De reis was heel duur 500 gulden,  als je denkt de hele reis 1600 pond. Wat moet ik doen als ik terugkeer zelfs de pers NIET bellen en wachten tot zij komen, laat ze mijn homepage maar lezen, dan kunnen ze daaraan zien wat ze er me gaan doen. Heel vreemd gevoel heb ik, maar wel erg voldaan  Dadelijk mij  Serawak hemd aandoen. Waarschijnlijk mijn laatste  grote reis, alles had anders kunnen zijn, ziekte etc. Programma thuis eerst uitrusten. 1 update website, 2 Russisch, 3 piano. De vliegreis Amsterdam- Amsterdam 66 keer opstijgen en landen.


Na terugkomst in Nederland naar het woonwagencentrum Egelshoek, daar waar ik 21 april was vertrokken. Ontvangen door de moeder van Leny Terpsrta. De baard van 55 dagen afgeschoren. Zo was de wereldreis tot een goed einde gekomen.

Na terugkomst behoorlijk ziek geweest. Hier een kort overzicht van het ziekteverloop. Terugkomst 14 juni. Laatste 3 dagen niet kunnen slapen. 15 juni rillerig .16 juni koorts 39.8 .17,18 juni buikloop (niet te controleren). 20 juni normale stoelgang, urine normaal,25 juni koorts 38.5   27 juni 38.6, overdag 39.9. Tot zo ver wat ik heb teruggevonden in mijn archief. Het bleek geen malaria, maar vermoedelijk een of ander infectie opgelopen in de  jungle van Borneo.

Einde reisverslag wereldreis woensdag 21 april- maandag 14 juni 1999

Artikelen over de wereldreis:

23 april 1999 Folia Civitatas. Hoe is het eigenlijk met Tom de Booij. Experimenteel geoloog tot 1970 (Sjaak Priester)Volgende week woensdag waarschuwt de 74jarige Tom de Booij met een internetboodschap vanaf Paaseiland de wereld tegen dreigende ondergang. Hij doet dat juist op die dag omdat het dan precies dertig jaar geleden is dat hij zijn eigen werkkamer aan de Universiteit van Amsterdam bezette. Daarmee was hij pionier van de universitaire actievorm bij uitstek.
BIJ EEN ENKELING aan de Universiteit van Amsterdam roept de naam van Tom de Booij nog een herinnering wakker. Maar voor de geoloog dr. T. de Booij (74) in Baarn lijkt de herinnering aan de Universiteit van Amsterdam nog zo scherp als die aan de dag van gisteren. Volgende week viert hij in zijn eentje een merkwaardig jubileum. Dan is het precies dertig jaar geleden dat hij een nieuw actiemiddel aan de Nederlandse universiteiten introduceerde: de bezetting. De eerste bezettingsactie staat niet op naam van studenten maar van een medewerker. Dertig jaar geleden trokken de activiteiten van de geoloog eventjes sterk de aandacht. In de tijd dat de staf van de universiteit, met haar senaat en college van curatoren, nog door de Maagdenhuisbezetting uit zijn lethargie moest worden wakker geschud, ontpopte De Booij zich bij de geologen al als een eenzame radicaal. Op maandagochtend 28 april 1969 om half negen 's ochtends leidde dat tot een climax: de wetenschappelijk hoofdmedewerker bij het Geologisch Instituut lapte demonstratief de gevestigde wetenschap aan zijn laars en koos zijn eigen weg. Op dat moment prikte de toen 45-jarige Tom de Booij een pamflet op het mededelingenbord aan de Nieuwe Achtergracht en verkondigde aldus het ontstaan van EGO, Experimenteel Geologisch Onderwijs. De Booij weigerde door te gaan met het onderwijs zoals hij tot dan toe gegeven had. Niet langer meer wilde hij 'studenten opleiden voor Shell'. In plaats daarvan ging hij onderricht geven over geopolitiek - de politieke en sociale aspecten van de ongelijke verdeling van grondstoffen. 'Iedereen die zich hiervoor interesseert is welkom op kamer 85a,' schreef hij op het pamflet. Niet alleen het onderwerp was dertig jaar geleden aan de , toch al tamelijk roerige universiteit een knuppel in het hoenderhok De Booijii ventileerde van de ene dag op de andere  ondeugende opvattingen over de vorm van het onderwijs. Tegen de heersende mores in liet hij zich Tom noemen in plaats van doctor De Booij en ook op andere manieren hief hij de verschillen tussen docent en student op. Onderwijs zou bij hem niet langer op basis van 'patriarchale verhoudingen' worden gegeven, maar uitgaan van gelijkwaardigheid. Docent en student moesten komen tot een 'samenspraak om uitwisseling te krijgen van kennis en inzicht'. En dus werd een ieder die kamer 85a betrad onmiddellijk benoemd tot 'egoïst', medewerker van het EGOproject. De Booij had zijn eigen werkkamer bezet en was daarmee pionier in Nederland. Een van de eersten die de aan de UvA onttrokken en tot EGO-kamer gebombardeerde werkruimte van De Booij betrad was instituutsvoorzitter prof. Hermes, ongetwijfeld met de bedoeling om zijn dwarsliggende ondergeschikte van de dwalingen zijns weegs terug te roepen. (Dit was niet Prof Hermes maar Prof Hospers).Toen de dissidente hoofddocent hem feestelijk tot eerste 'mede-egoïst' uitriep, ontplofte de voorzitter bijkans van woede, zo wil de overlevering. Bij de studenten, althans bij de in 1969 dominerende linksige uitvoering daarvan, ging De Booijs experimenteel geologisch onderwijs erin als koek. Al maanden woedden er aan de UvA felle debatten over onderwerpen als de 'kritiese universiteit', over de rol van de intellectuelen in de klassenstrijd, over de wandaden van de Amerikanen in Vietnam en wat al niet. In het buitenland waren studentenrellen aan de orde van de dag onder aanvoering van Daniel Cohn-Bendit hadden Parijse studenten het zelfs bijna voor elkaar gekregen de Franse regering ten val te brengen. Aan de Universiteit van Amsterdam siste en broeide van alles dat binnen een paar weken zou leiden tot de legendarische Maagdenhuisbezetting. In dit maatschappelijk geborrel en gebruis kwam een dwarse hoofddocent als geroepen. Zeker omdat het ging om een bètadocent - want geologie, een inmiddels niet meer aan de UvA beoefende wetenschap, was een onderdeel van de toenmalige faculteit der Wiskunde en Natuurwetenschappen. Voor de week om was kwam Asva-voorzitter Johan Middendorp de betekenis van het experimenteel geologisch onderwijs bezegelen door kamer 85a van het Geologisch Instituut 'officieel in gebruik te stellen' als EGO-kamer. De Asva-voorzitter - in die tijd een hele peer - deed dat heel tegendraads door een verticaal lint door te knippen. Twee weken later zou de 'eerste Maagdenhuisbezetting' plaatsgrijpen. In tegenstelling tot wat veel wordt gedacht was dat niet de eerste demonstratieve studentenbezetting. Studenten aan de Katholieke Hogeschool Tilburg - tegenwoordig Katholieke Universiteit Brabant - waren hun Amsterdamse strijdmakers twee weken voor en verklaarden op 1 mei 1960 het bestuursgebouw van hun instelling - en passant omgedoopt tot Karl Marx Universiteit  - tot bezet terrein hun

Tom de Booij nu, als maatschappelijk wereldreiziger (Foto Henk Nieman)

Het zojuist in leven geroepen EGO-project uit Amsterdam toonde zich prompt solidair met de Tilburgse actievoerders en voegde de daad bij het woord. Op 4 mei gaven de 'egoisten' gehoor aan een oproep van de bezetters om 'het onderwijs in Tilburg op gang te houden' en verkaste het EGO-project naar kamer 49 van de Tilburgse Universiteit. Niet dat aan de Brabantse universiteit geologie of welke andere bètawetenschap ook werd beoefend, maar het mott0 van het EGO-project luidde: Alfa (politieke wetenschappen) plus bèta(geologische wetenschappen) is gamma (geopolitieke wetenschappen).In Tilburg werd De Booijs geologisch onderwijs nog experimenteler: de collegeruimte werd een 'total room', waar niet alleen permanente 'onderwijsdiscussies' werden gehouden maar waar ook werd gegeten, geslapen en wat dies meer zij. Toen de Amsterdamse studenten het Tilburgse voorbeeld volgden en op 16 mei 1969 het Maagdenhuis bezetten - de Tilburgse actie was inmiddels achter de rug en De Booij en zijn getrouwen hadden hun tenten weer opgeslagen bij de Amsterdamse geologen - sloten de 'egoisten' zich onmiddellijk aan. Kamer 310 van het bezette UvA-bestuursgebouw werd ingericht als EGO-hoofdkwartier. Op 21 mei werd het Maagdenhuis ontruimd. Behalve ruim zeshonderd studenten trof de politie ook twaalf stafleden aan, onder wie Tom de Booij. Ze werden net als de studenten gearresteerd, maar hun proces-verbaal werd geseponeerd omdat ze als bemiddelaar  werden beschouwd. Zes van hen pikten dat niet ('klassenjustitie!') en eisten, solidair met de studenten, een veroordeling. Er waren kamervragen voor nodig en bemiddeling van burgemeester Samkalden, maar uiteindelijk kreeg dr. Tom de Booij zijn zin: 500 gulden boete of vijftig dagen hechtenis, De vijftig dagen zat de tegendraadse geoloog in 1971 uit in het Utrechtse huis van bewaring. Maar toen  was De Booij al vertrokken van de Universiteit van Amsterdam. Na de ludieke begindagen - behalve de Asva-top kreeg De Booij ook Robert-Jasper Grootveld en anderen uit de provo-voorhoede over de vloer - had het experimenteel geologisch onderwijs zo
waar een serieuze kans gekregen. Argwanend gadegeslagen door zijn' meer behoudende collega's mocht De Booij een alternatief onderwijsprogramma opzetten. Een van de onderdelen was een karteringsproject in Zuid Frankrijk. De ruim twintig deelnemende studenten werden  aangesproken op hun eigen verantwoordelijkheid als ze er de voorkeur aan zouden geven zes weken in de Franse zon te liggen in plaats van zich in te zetten voor het experimenteel geologisch onderwijs, zouden ze evengoed een goede beoordeling krijgen. Langs dezelfde lijnen organiseerde De Booij een 'geologische kommune' op Corsica. Het bleek een onderwijsvorm die niet beklijfde en de verhouding tussen De Booij en zijn collega's op het Geologisch Instituut - toch al geplaagd door jarenlange organisatorische verwikkelingen - verslechterde zienderogen. Het draaide uit op ontslag per 1 december 1970, na een zeventienjarig dienstverband bij de UvA. Eervol, tot overmaat van ramp - want Tom de Booij wenste van de gevestigde wetenschap helemaal geen respect te ontvangen. De Booij hield nog een afscheidscollege en hij kreeg een wachtgelduitkering mee. Hij kondigde aan zelfstandig te zullen doorgaan met de geo-politieke wetenschap en vooral te zullen blijven publiceren over de misdragingen van grote ondernemingen in de derde wereld. En dat was het dan, wat de onfortuinlijke relatie tussen de UvA en dr. T. de Booij betreft. Nooit meer zou de in een 'vriendelijk villaatje' te Baarn wonende maatschappijkritische geoloog iets van de Amsterdamse universiteit horen. Totdat er in 1981, elf jaar later, plotseling in een weekendbijlage van NRC Handelsblad een door Wim Wennekes opgetekend vraaggesprek staat met een leuke man: een zekere Tom de Booij uit Baarn. Van oorsprong is hij geoloog, maar tegenwoordig is hij onbezoldigd en gediplomeerd golfinstructeur. Zijn persoonlijkheid is des te markanter omdat hij zich als een vis in het water beweegt in de Baarnse hogere kringen - waar zijn bakermat ligt - maar tegelijkertijd met zijn licht bekakte accent de meest radicale standpunten ten beste geeft. En waarvan hij bestaat? Ach, de familie De Booij is niet onbemiddeld en verder krijgt hij tot zijn pensioen nog een wachtgeldje van de universiteit. 'Dat gesprek met Wennekes heeft me 180 duizend gulden gekost,' zegt De Booij nu - met een gulle lach. Want hier en daar begonnen er na de publicatie in NRC Handelsblad belletjes te rinkelen. Sommige ambtenaren aan de UvA vroegen zich af of twaalf jaar wachtgeld voor een van zichzelf al aardig in de slappe was zittende golfleraar te Baarn niet een beetje veel van het goede was en of het echt wel nodig was de uitkering tot diens 65e jaar te handhaven. Het college van bestuur krabde zich achter de oren en bekeek het ontslagbesluit uit 1970 nog eens van alle kanten. De Rekenkamer bemoeide zich ermee, kamerleden leverden commentaar en de wachtgelduitkering aan de Booij werd spreekwoordelijk voor verspilling van gemeenschapsgeld. Eind van het liedje was dat de uitkering werd teruggedraaid en dat de kritische geoloog zich op 1 september 1982 moest melden bij de Sociale Dienst van Baarn - die overigens wel  inzag dat er met het vrijgevochten, Walter-de-Rochebrune-achtige type op de reguliere arbeidsmarkt niet veel viel te beginnen. De Booij is er de man niet naar om zichzelf een schuldcomplex aan te praten wegens het op comfortabele wijze opmaken van gemeenschapsgeld. Is hij de afgelopen twaalf jaar niet nuttig bezig geweest dan? 'Ik opereer aan de grenzen van het maatschappelijk leven,' zei hij in augustus 1982 tegen Folia. 'Dat is mijn functie. Mensen bewuster maken.' Inmiddels is het dertig jaar geleden dat Tom de Booij zich met zijn experimenteel geologisch onderwijs een plaatsje veroverde in zo niet het hart, dan toch wel de annalen van de Universiteit van Amsterdam. De Booij, 74 nu, is nog steeds onbezoldigd golfinstructeur en interesseert zich ook nog voor de wereld en de wijze waarop deze door grote ondernemingen wordt opgepeuzeld. Erbij is gekomen zijn betrokkenheid met woonwagenbewoners - gevolg van een ontmoeting tijdens zijn vijftig dagen hechtenis wegens de Maagdenhuisbezetting. Woonwagenbewoners, als het tenminste echte zijn, 'en niet van die criminelen die niet eens wielen onder hun wagen hebben', behoren bij de weinigen die verantwoord omgaan met moeder aarde. Ze genieten van het goede dat zij heeft te bieden zonder haar te kannibaliseren. 'En deze mensen,' briest De Booij, 'deze mensen worden in Nederland in concentratiekampen opgesloten.' In concentratiekampen? 'Ja, sinds 1968, onder minister Klompé. Toen zijn in Nederland voor woonwagenbewoners concentratiekampen opgericht, met prikkeldraad eromheen, een slagboom en een wachtpost van de politie.' Inderdaad, op zijn 74e hebben mildheid en nuance Tom de Booij nog niet in hun greep en dat wil hij laten weten ook. Zijn bezigheden omschrijft hij als: 'geoloog, golfprofessional en activist,  en een harde ook'. Behalve voor  woonwagenbewoners zet hij zich  in voor psychiatrische patiënten en voor de Bond van wetsovertreders. Hij stond aan de wieg van de Partij tegen ambtelijke willekeur. Hij verdiepte zich met behulp van experimenteel geoloog internet in andere wetenschappen zoals neurofysiologie. 'Je moet generalist zijn; de structuur van DNA ontdekt door Watson,  niet een bioloog maar een kristallograaf. Hij is grootvader en bediscussieert met de klas van zijn kleinzoon, filosofische vraagstukken zoals 'hoe te overleven'. Hij is oprichter van de Stichting voor democratisering golfsport en wetenschap - ja inderdaad: van golfsport en wetenschap. Ik ben een gedrevene' zegt hij,  'Dat zit nu eenmaal in het beestje.' En volgende week, precies dertig jaar nadat Tom de Booij zich aal UvA ontpopte als radikalinski, grijpt alles in elkaar: wetenschap, woonwagen bewoners, de bedreigde aarde, golfsport en internet. Dan is DeBooij op een 58 dagen durende wereldreis, 'financieel' mogelijk gemaakt door de Stichting democratisering golfsport en wetenschap'. Het is geen pleziertocht, uiteraard, maar een wetenschappelijke reis. 'Ik ga kijken of mijn gevoelswaarde tegenover woonwagenbewoners, aboriginals en de Penan stammen in Noord-Borneo in overeenstemming is met de feiten,' licht hij toe. Zijn reis begint symbolisch met 'een bakkie doen' bij Leny Terpstra in wagen B8 op het grote woonwagenpark Egelshoek in Hilversum en zal daar ook eindigen. Aanstaande woensdag zit De Booij op Paaseiland. 'Op dit eiland was een fraaie plantengroei, genoeg voedsel, vissen, vogels, dieren, toen het in 1500 werd ontdekt,' schrijft hij in het maartnummer van Woonwagennieuws. 'Toen de laatste boom was gekapt en de dieren waren opgegeten, zijn de mensen er elkaar gaan bestrijden en hebben elkaar opgegeten. Dit staat onze samenleving ook te wachten als we zo doorgaan.' Vanaf Paaseiland· zal Tom de Booij, precies op 28 april om 8.30 uur en dus exact dertig jaar na het aanspijkeren van zijn pamflet bij het Geologisch Instituut van de UvA, een Engelstalige internetboodschap wereldkundig maken onder de titel Where is our planet earth heading to in the next century? En dan is wat betreft Tom de Booy de cirkel rond. Niet dat hij dan de strijd opgeeft, o nee.

Woensdag 30 juni Baarnsche Courant Tom de Booij: 'Woonwagenbewoners weer op de kaart zetten'. Eén internetaansluiting per kamp
De Baarnse geoloog, golfprofessional en activist dr. Tom de Booij heeft zich opgeworpen als belangenbehartiger/adviseur voor de woonwagenbewoners in Nederland. Ook voor de bewoners van Bisschopswaai, waarvan een deel nog deze zomer naar de nieuwe standplaatsen in tuindorp Eemdal verhuist, is hij dé vertrouwensman. De 74-jarige plaatsgenoot, op wie mildheid en nuance nog geen greep hebben, is net terug van een wereldreis langs de Aboriginals van het Australische Arnhemland en de Penan van Noord-Borneo. Amper bekomen van de rellen vorige week dinsdag in het kamp aan het Leidse Trekvaartplein heeft hij het plan opgevat de wereld over het bestaan van de woonwagencultuur te informeren. Dat moet gebeuren via zijn Internet website (www.egoproject.nl/woonwagens), waarop ook actuele informatie komt. 'Ik ga zorgen voor een Internet-aansluiting op ieder kamp, zodat de woonwagenbewoners weer bestaan. De politiek heeft geen gevoel voor deze samenleving en heeft de zielen van die mensen gekrenkt. Ik vecht tegen deze onrechtvaardigheid,' aldus de strijdlustige De Booij, die in het verleden heeft bewezen dat waar hij voor knokt, werkelijkheid wordt. Op maandagochtend 28 april 1969 om half negen 's ochtends prikte de toen 45-jarige De Booij een pamflet op het mededelingenbord aan de Nieuwe Achtergracht, waar de wetenschappelijk hoofdmedewerker bij het Geologisch Instituut van de Universiteit van Amsterdam toen zijn bureau had. De Baarnaar weigerde door te gaan met het onderwijs zoals hij dit tot dan toe gegeven had. Hij wilde niet langer 'studenten voor Shell opleiden.' Hij koos voor onderricht over geopolitiek, dat wil zeggen de politieke en sociale aspecten van de ongelijke verdeling van grondstoffen. Op kamer 85a konden belangstellenden zich aanmelden. De Booij bezette zijn eigen werkkamer en was daarmee pionier in Nederland. In mei 1969 deed hij mee aan de bezetting van het Maagdenhuis in de hoofdstad. Vanwege zijn activiteiten en ideeën werd hij daar in 1970 ontslagen. Vanwege de bezettingsacties moest De Booij een gevangenisstraf uitzitten. Hij ontmoette een woonwagenbewoner en  raakte bevriend met hem. Hij deed mee aan acties voor renovaties van het kamp Bisschopswaai en later aan de oprichting van de Partij tegen ambtelijke willekeur. 'Woonwagenbewoners zijn in al die jaren veel voor mij gaan betekenen. Vanwege mijn ideeën en opstelling sta ik eigenlijk alleen in de burgermaatschappij, maar ik voel me door woonwagenbewoners geaccepteerd. Ik voel me bij hen thuis, ik krijg energie en warmte als ik op een kamp kom. Ik wil me voor hen inzetten,' bekent hij. De Booij hielp de bewoners van De Egelshoek in Hilversum, het kamp aan de Haagse Leyweg, Bisschopswaai en het Leidse Trekvaartplein, dat vorige week door de sloop van een volgens de gemeente illegaal gebouwde woonwagenwoning landelijk nieuws was. Tom de Booij heeft geen goed woord over voor de politionele actie, die hem naast traumatische ervaringen op een gekneusde teen kwam te staan. Nog witheet fulmineert hij tegen de actie, die bij hem herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog opriep. In zijn ogen was 1968 een fataal jaar voor de woonwagenbewoners. 'Door de woonwagenwet moesten zij hun trekkend bestaan, hun beroepen opgeven en werden met de sterke arm gedwongen om te leven in grote kampen omgeven door prikkeldraad met een slagboom en een politiepost. Zij werden afhankelijk gemaakt van een uitkering. Voorheen hadden ze nooit een werkgever gehad. Het zijn nomaden die van nature willen overleven en van zo'n groep kun je niet verwachten solidair met andere groepen te zijn. Mijn poging de bewoners landelijk te organiseren is altijd gedoemd geweest te mislukken en dat was mijn grote fout', verklaart de Baarnaar. Hij vervolgt: Toen de woonwagenwet op 1 maart '99 werd afgeschaft, was dat het laatste tastbare bewijs dat reizigers in onze samenleving bestaan en ik dacht: Het kan toch niet zo zijn dat de woonwagencultuur niet meer bestaat. Op dit ogenblik zijn er ongeveer negenduizend woonwagens in Nederland en daar zitten nog wielen onder. Reizigers kunnen hun oude leven opnemen als de omstandigheden daartoe aanleiding geven. Door hun creativiteit, vindingrijkheid en sociaal gevoel kunnen zij juist in deze sociaal verarmde samenleving een waardevolle bijdrage leveren. Vandaar zijn initiatief om via Internet de cultuur van de woonwagenbewoners weer op de kaart te zetten. Met de wereldreis, die hij van 21 april (vertrek- en eindpunt was De Egels hoek in Hilversum) tot 17 juni maakte, wilde hij tot uitdrukking brengen dat het met onze maatschappij de verkeerde kant op gaat. Hoofddoelen van zijn. reis waren het Paaseiland - waarvan de oorspronkelijke schoonheid weinig resteert - de Aboriginals in Noord-Australië die in reservaten moeten leven en de Penanstammen in Noord Borneo, die door de ontbossing worden getroffen. Naast het feit dat hij dertig jaar geleden tot zijn eenmansactie besloot was de reis bedoeld ' de mensen voor komende tijden te waarschuwen en alle reizende en oorspronkelijk levende mensen een hart onder de riem te steken. Uit zijn woorden blijkt dat de reis voor
Tom de Booij vermoeiend is geweest, maar bijzonder veel indruk op hem heeft gemaakt. Tijd om die impressies te verwerken is hem niet gegeven, want twee dagen terug in Nederland zag hij van nabij hoe naar zijn zeggen de overheid met het wetboek in de hand door honderd man ME, 50 man politie, twee arrestatieteams en met inzet van helikopters een woonwagen van een vrouw met twee kleine kinderen met de grond gelijk maakte.' De gebeurtenis gaf extra voeding aan zijn idee de woonwagenbewoner weer in beeld te brengen via een Internet-website. 'Een nieuw netwerk, waarover de bureaucratie niets te vertellen heeft,' aldus de Baarnaar, die tevreden is over de wijze waarop de gemeente Baarn de verhuizing van een groep Bisschopswaai-bewoners naar de nieuwe locatie in tuindorp Eemdal heeft voorbereid en ingevuld. Ook is hij zeer te spreken over de gegeven inspraak aan de bewoners en de totstandkoming van het plan het Bisschopswaai op te knappen. 'Baarn heeft begrepen hoe het wél moet, dat kan van Leiden niet worden gezegd,' besluit Tom de Booij.

Juli Woonwagennieuws: Conclusie na mijn wereld reis: Overheden willen minderheidsgroepen laten verdwijnen
21 April 1999 ben ik aan een reis van acht weken om de wereld begonnen, gestart vanuit de woonwagen van Leny Terpstra van de Egelshoek in Hilversum. Het eerste doel was het Paaseiland, midden in de Stille Oceaan Ik wilde zien wat er overblijft wanneer wij op onze aarde ook de laatste boom hebben gekapt en het licht uitgaat. Hoe we dan desondanks toch nog kunnen overleven. Een paar honderd jaar geleden hebben de bewoners van dit eiland de laatste boom gekapt en zijn bij gebrek aan vlees elkaar gaan opeten. Ik had verwacht een verlaten eiland aan te treffen, maar tot mijn verbazing zag ik een bevolking van 3000 mensen die in een haast paradijselijke omstandigheid leefden. Na de ondergang van de beschaving rond de 16de eeuw hebben, na een tijd van veie rampspoeden, ziekten, slavernij, aan het begin van deze eeuw toch nog 115 afstammelingen van de oorspronkelijke bewoners kans gezien om te overleven. Als het ware nieuwe. spruiten op de ruïnes van hun verloren beschaving. Hun manier van leven deed me sterk denken aan de Reizigers in Nederland, hun grote saamhorigheidsgevoel, hun zorg voor zieken en ouderen, hun creativiteit en hun overlevingsdrang ondanks alles. Op een vraag van mij of ze ook nog zouden overleven wanneer ze geen verbinding zouden hebben met de rest van de wereld was het antwoord volmondig: JA. Hoeveel mensen zouden in Nederland datzelfde antwoord geven, hoogstens de ouderen onder de Reizigers. We zijn hier al veel te afhankelijk van gas, water en elektriciteit geworden.
Aboriginals
Het tweede doel van mijn reis was om te zien of jagers en verzamelaars ons iets kunnen leren wanneer onze westerse samenleving ten onder is gegaan. Ik heb twee plaatsen uitgekozen waarvan ik dacht dat de mensen nog leefden in hun cultuur van jagen en verzamelen, zoals ze dat al tienduizenden jaren hebben gedaan. Dit zijn de Aboriginals in Noord-Australië en de Penan in de oerwouden van Borneo. In Australië leven momenteel nog 300.000 Aboriginals. Door de komst van de blanken zijn velen van deze oorspronkelijke bewoners uitgeroeid. Tot mijn grote teleurstelling is de toestand van deze mensen erbarmelijk. De overheid wil dat deze mensen hun oude gewoonten en cultuur vaarwel zeggen. Een Aboriginal zegt hierover: 'We moeten al onze waarden en normen overboord zetten en opgaan in de blanke 'cultuur', net zoals een slang zich van zijn vel ontdoet.' Ze krijgen van de overheid veel geld, vanwege het feit dat op hun grondgebied rijke minerale afzettingen voorkomen. Ze zijn niet gewend om met geld te leven en daarom wordt dit geld omgezet in alcohol in allerlei vormen, tot benzine aan toe (om te snuiven).
Cultuur
Met veel moeite heb ik toestemming gekregen om een kamp van de Aboriginals te bezoeken. De toeristen worden ver weg gehouden van deze kampen en kunnen alleen plaatsen bezoeken waar ze, voor veel geld, zien hoe de Aboriginals vroeger leefden. Maar ze hebben niet in de gaten dat dit verleden tijd is. De werkelijkheid is heel anders. Toen ik het hek open deed van een huis waar een Aboriginal familie van 20 mensen leefde, zag ik heel wat anders. Op de kinderen na was iedereen stom dronken, midden op de dag. Ze vroegen mij wat ik hier kwam doen vanuit Nederland. Ik zei dat ik geïnteresseerd was in hun cultuur en dat ze mij misschien konden leren hoe je ondanks alles kan overleven in primitieve omstandigheden~ Dan ben je aan het goede adres, zei een man en hield mij een blikje met haast pure alcohol voor: DIT IS ONZE CULTUUR. Ik hoopte dat dit een uitzondering was, maar op de veie plaatsen die ik heb bezocht steeds weer hetzelfde liedje: dronken mensen. Ik ben in Darwin een bibliotheek ingedoken om te zien of mijn ervaringen niet een vertekend beeld geven van de werkelijkheid. Helaas werd ik door het lezen van vele rapporten versterkt in mijn mening dat op de Aboriginals door de Australische overheid mentale genocide (cultuurmoord) wordt gepleegd. Wat is er erger dan dat men mensen hun eigen waardigheid en zelfrespect ontneemt. Er zijn Aboriginals die om deze reden geen kinderen meer willen krijgen. De toekomst voor deze kinderen is hopeloos. Ze worden, doordat de ouders doorlopend dronken zijn, aan hun lot overgelaten. Zo maakt slechts 7% van de kinderen de lagere school af. Een wetenschappelijk onderzoeker, Colin Tatz van de Macquerie Universiteit die 50 leefgemeenschappen van de Aboriginals in de laatste tijd heeft bezocht, zegt over de Aboriginals het volgende: 'De mate van dronkenschap is astronomisch. Voor mij is alcohol de veroorzaker van de slachting die momenteel plaats vindt. Tot nu hebben ze vele rampen overleefd maar hebben nu geen enkele stimulans om te overleven en zijn ze bezig met een 'selfgenocide' (volkerenmoord). Het is onmogelijk voor ze om zich aan onze technologische maatschappij aan te passen.' Hij is dan ook zeer pessimistisch over hun toekomst als dit zo door gaat. Dit in een land waar volgend jaar de Olympische Spelen worden gehouden en de mensenrechten met voeten worden getreden.
Penan
Ik had toch nog hoop voordat ik de volgende plaats zou bezoeken: de jagers en verzamelaars van de Penan, die leven in de diepe oerwouden van Borneo. Maar ook hier is deze hoop in rook opgegaan. Dankzij een vervalste vergunning kon ik hun leefgebied bezoeken. De overheid wil in dit gebied geen pottenkijkers, vooral geen journalisten! De reden werd mij duidelijk tijdens een trektocht door de jungle van 50 kilometer in Oostelijk Sarawak. Op massale schaal 'wordt dit oerwoud ontdaan van de grote Meranti bomen die soms 60 meter hoog kunnen worden. Via een heel net van hiervoor speciaal aangelegde wegen wordt het hardhout getransporteerd naar de kust om vandaar te worden verscheept naar alle delen van de wereld, inclusief Nederland. Ongeveer 70% van het oerbos is al vernietigd. Door de aanleg van de wegen kan het zonlicht het bos uitdrogen, vandaar de vreselijke branden die dit gebied twee jaar geleden hebben geteisterd. Ik heb hiervan ook duidelijk de sporen gezien. De Penan hebben wel tegen de ontbossing geprotesteerd met blokkades, maar ze werden óf doodgeschoten óf in de gevangenis gestopt. Zij moeten nu lijdelijk  toezien hoe hun leefgebied wordt verwoest. Ze leven vooral van de jacht op wilde zwijnen, maar deze kunnen geen voedsel meer vinden,zodat die ook die gedoemd zij om uit te sterven. Ik heb een Penan ontmoet die  jaar geen blanken heeft gezien en nog steeds jaagt met blaaspijp met giftige pijlen, maar over een jaar kunnen de boskappers ook in zijn gebied en moet hij zijn manier van leven opgeven en in een nederzetting zijn leven de rest van zijn leven doorbrengen.. De overheid wil dat ze integreren in de samenleving. Veel overeenkomst met de Aboriginals van Australië, alleen raakt mij dit misschien nog meer want de oerwouden produceren  de lucht die ik moet inademen. Als de ontbossing wereldwijd op deze massale schaal doorgaat, zijn de gevolgen hiervan nauwelijks et overzien. Denkmaar aan het Paaseiland.
Korte metten
Bij terugkomst i Nederland wachtte mij de volgden schok. Namelijk op 22 juni was ik getuige van de afbraak van  woonwagen op het Trekvaartplein  Leiden door een bulldozer, omringd door  100 man van de Mobiel Brigade. Tijdens een charge kreeg ik zelfs een klap op het hoofd dat was fysiek niet erg, maar mentaak kwam de klap heel hard aan, Want deze criminele actie van de overheid is een direct gevolg van het feit dat sinds 1 maart van dit jaar -  doro het afschaffen van de Woonwagenwet - de reiziger op papier doodgewone burgers zijn geworden. Er zijn nog meer tekenen dat de Nederlandse overheid de minderheidsgroep van 30.000 woonwagenbewoners met hun unieke cultuur  in rook wil laten verdwijnen. Ze willen er brave burgers van maken die genoegen nemen met een rijtjes huis. Zo zijn er al rechtszaken geweest waar woonwagenbewoners het onderspit hebben moeten delven en gedwongen waren om hun vak te verlaten onder dreiging van de sterke arm. Dit geeft weinig hoop voor diegenen, die in dezelfde omstandigheden verkeren. Er wordt nu korte metten gemaakt met onwillenden. Wat te denken van het stoppen van subsidie voor het blad Woonwagennieuws. Nee het is menens en als de woonwagenbewoners niet massaal in verzet komen,. dan ziet de toekomst er somber voor hen uit,
Overheid vóór zijn
Het is jammer dat ik niet met een vrolijker verhaal na mijn wereldreis op de proppen ben gekomen, maar het is niet anders. Op de taart die we op de dag van vertrek in de woonwagen van Leny Terpstra hebben opgegeten stond: Gaan de reizigers weer reizen? Misschien is het enige wat erop zit om de overhead voor et zijn met de uitvoering van hun snode plan: de eliminatie van de woonwagencultuur. Wat zei L.A. van Doorn in 1940 ook weer: DE WOONWAGENS MOETEN VERDWIJNEN. Maar, let wel, dan heeft de overheid geen rekening gehouden met de woonwagenbewoner. woonwagens kan je verplaatsen, maar de cultuur en de reiziger niet!   

Zaterdag 8 mei Artikel in ? De reiziger reist niet meer. Nieuwe wetgeving bindt woonwagenbewoner steeds meer aan één plek
De reis begon volgens de één een kleine tweehonderd jaar geleden, de ander houdt het op een vijftig jaar later, maar hoe het ook zij: alles wijst erop dat de reis ten einde is. De woonwagenbewoner vreest dat nieuwe wetgeving het onherroepelijke einde inluidt van  de eigen subcultuur. 'Vroeger kende ik iedereen, waar we ook kwamen. Nu ken ik meer dan helft niet meer. ' De vagebond tenslotte toch verburgerlijkt?
De kleine kamp school staat .al heel lang leeg. De kinderen bezoeken de scholen van de stad. Het gebouwtje, nog niet eens zo heel oud, dient tegenwoordig als trefcentrum. Ze kwamen er bij elkaar, als ze wat te bespreken hebben. Frits Pril, een goede vijftiger, wijst naar buiten, waar het vo)orjaar lonkt: 'Op zo'n mooie dag als deze krijg ik nog altijd de kriebels: dan wil ik weg. De reis zit je op de ene of andere manier toch in het bloed, dat gaat er nooit uit. Wie dat niet kan aanvoelen, zal ons niet begrijpen.' De Prillen zijn al generaties lang reizigers en die aanduiding mag vooral niet lichtvaardig opgevat worden. Reizen is in dit geval geen bezigheid, het is hun leven. Ze werden onderweg geboren en ze brachten onderweg hun leven door. 'Reiziger' is hun geuzennaam. Het onderscheidt ze van de aan hun geboortegrond vastgehechte 'burger'. Reizigers? Brave burgers gebruiken aan hun kant andere woorden om de woonwagenbewoners aan te duiden en die termen waren en zijn nog altijd weinig complimenteus. Burgers zetten bovendien al sinds 1918 (eerste woonwagenwet) hun autoriteit in om deze beweeglijke groep landgenoten aan de leiband te krijgen. Dat lukte slechts. ten dele. Ironisch genoeg lijkt pas de recente (1 maart) afschaffing van spécifieke wetgeving de wielen voorgoed onder het reizende bestaan weg te schieten. Daarbij gaat het meer om het 'gevoel', dan om de feiten. In feite zijn de wielen onder woonwagens al sinds de jaren zeventig net zo onbruikbaar als het menselijk staartbeen. Het zit er nog wel, maar kwispelen lukt niet meer. Een man als Frits Pril is er een voorbeeld van. Vast werk bij de gemeente. Ook zijn wielen hoeven niet meer te draaien. Rest het gevoel van heimwee, naar de Achterhoek, waar hij als kind een tijd stond met zijn ouders, kattenkwaad op school, als hij niet werkte 'op de boer', want les één bleef dat je voor jezelf en je familie moest zorgen. Als het werk was gedaan en de handel gedreven ging het weer verderop. Het leven was hard, het leren schoot er bij in, maar de vrijheid was onbetaalbaar. Het is lang geleden. Toch: als het voorjaar wordt 'kriebelt' het nog steeds. Na al die jaren. Maar wat weet de jongste generatie daar nog van? Pril:'Ik heb pas geleden mijn kleinzoontje moeten uitleggen wat een scharensliep eigenlijk is. '.En ach, in Enschede, op het kamp aan de oostrand van de stad, is het zo kwaad nog niet. Gemeentebestuur en woningstichting ontwikkelen plannen voor woningbouw op het woonwagenkamp. Een twintig, vijfentwintig huizen moeten er komen. Voor het eigen volk. Voor jongeren, die in de stad wonen, en terug willen naar de eigen besloten gemeenschap. En om mensen, die eerder door inkrimping van het kamp tot vertrek werden gedwongen gelegenheid te bieden terug te komen. Ze kunnen kopen of huren. Enschede zal straks een woning- en wagenwijkje zijn voor het 'eigen' volk hebben. Dat staat nagenoeg vast. Plaats voor ongeveer tachtig gezinnen. Vanaf 2001. Het duurt de kampbewoners eigenlijk te lang, maar er gebeurt in elk geval iets en dat ook nog op een schaal die ze aanstaat. Enschede is de laatste grote woonwagenlokatie in de wijde omtrek. De rest van Twente en Achterhoek grossiert in 'kleine kampjes'. Plaatsen voor twee, drie, vier wagens. Per gemeente min of meer verdeeld naar rato van het aantal inwoners. Almelo, ooit concentratieplaats; telt nu bijvoorbeeld negen van die minikampjes, de grootste met acht wagens, de meeste met twee of drie. En Goor: zeven gezinnen, vervangende nieuwe plaatsen in de maak. -Hengelo: veertien, drie kampjes en bij 'gebleken behoefte''ruimte voor zeven plaatsen meer. Aldus een greep uit inventarisatie van vorig jaar door het provinciaal bestuur, gepresenteerd met de wat klagende klinkende kreet: 'De huisvesting van woonwagenbewoners is een vreemde eend in de volkshuisvestelijke bijt.' Twente en de Gelderse Achterhoek voldoen met een 400 standplaatsen aan de gemiddelde 'wagendichtheid' in Nederland. Maximaal vier wagens in en dorp en vier maal vier wagens in een kleine stad. In het zuiden is het voller, in het noorden leger. De landelijke optelsom komt uit op rond de 8000 wagens voor 30.000 bewoners. En de bedoeling van alle wetgeving lijkt wel te zijn, dat ze nooit meer reizen. 'Al is dat natuurlijk nooit letterlijk zo gezegd, het is wel het effect', beaamt Paul Jongbloed, sinds de jaren zeventig in het woonwagenwerk en zeer begaan met het wel en wee van de·reizigers in zijn werkgebied (groot) Enschede. Hij beziet de ongetwijfeld goede bedoelingen van de wetgever al lang met het nodige wantrouwen. Hij en zijn collega's noemen zichzelf niet voor niets bij tijd en wijlen 'deconcentratie-kampwerkers.' Het is een quasi functie-aanduiding, waarin ook Ely Prick zich blijkt te kunnen vinden. Hij is woonwagenfunctionaris bij het Steunpunt Minderheden Overijssel. Jongbloed en Prick verwachten dat gemeentes zich voortaan bij voorkeur zullen richten op die stukjes in de wetgeving, die hen ontslaat van de verplichting om in een verdere toekomst nog langer te voldoen aan de vraag naar standplaatsen. Alleen uitbreidingen, vernieuwingen en verbeteringen die al zijn toegezegd moeten uitgevoerd. Het enthousiasme dat daarbij aan de dag wordt gelegd verschilt nog al. Gewoonlijk houdt het niet over. Met vraag en aanbod, ervoer Prick meermaals, wordt een pokerspel gespeeld. Zo wist hij bijvoorbeeld van de bewoners zelf di;lt er een wagen in het Deldense leeg stond. Hij kende ook een familie die er graag in wilde, maar kreeg toch te horen dat alles 'echt vol' was. Die wagen? Daar wisten ze al iemand voor. Prick is nog steeds benieuwd wie dan wel. Paul Jongbloed en 'zijn' Enschedeërs mogen zich dan wel met meer toeschietelijkheid bejegend weten, van een leien dakje gaat het ook hier niet. Want probeer een woningbouwvereniging maar aan het verstand te brengen dat woonwagens tegenwoordig zeer duurzaam zijn. Niettemin schrijven de boekhouders van bouwverenigingen wagens pijlsnel af en becijferen ze kosten van de onderliggende grond met gemeenteschuurtje in ordes van grootte die in geen enkele nieuwbouwwijk zouden misstaan. Wonen in een wagen komt dan ook neer op een gemiddelde maand huur van 960 gulden. De helft van de reizigers woont gehuurd. Neem daarbij tevens in ogenschouw, zegt Paul Jongbloed, dat er betrekke lijk veel woonwagenbewoners minimum loners zijn. 'De buitenwereld', voegt Frits Pril er aan toe, 'heeft geen idee van zulke dingen. Die horen alleen-.maar van woonwagenkampen wanneer ze met een geweldige politiemacht binnenvallen voor iets waar ze,in de burgermaatschappij twee mannetjes op af sturen. Of ze zien alleen de mensen die door de· handel rijk zijn geworden, want die zijn er natuurlijk, maar dat wil niet zeggen dat dus het hele kamp geld genoeg heeft. Een rijke woonwagenbewoner verhuist die meteen naar de goudkaap, die blijft zitten waar ie zit. Staat er een grote auto voor de deur, dan heeft iemand van buiten al gauw commentaar. En dan rijden wij ineens allemaal in grote auto's. ' Woonwagenbewoners staan bovendien niet te trappelen Om hun sores op straat te gooien. Ze delen, zegt Prick, lief en leed in de er is een diepgewortelde cultuur. van onderlinge controle, gewoonterecht en saamhorigheid. Frits Pril: 'Woonwagenbewoners gaan niet bij elkaar op visite. Wat visite is, weten we niet. We vallen gewoon bij elkaar binnen en als het niet uitkomt zien we het we!.' Geen mens op het kamp zal in eenzaamheid verkommeren. Daar komt het ook op neer. Het is die sfeer, die ze· verbindt. Samen rouwen, samen trouwen, scheiden wordt, zeker door de oudere garde, niet geaccepteerd. En samen uitbundig feesten om een kind de dag van zijn leven te bezorgen, want dat is de dag van de eerste heilige communie nog altijd. Ze zijn' allemaal 'vrolijk rooms',. glimlacht Pril, 'maar we lopen de kerk niet plat.' De sier van het katholicisme die uitbundig kan zijn past bij de groep. Eén blik in het interieur van een wagen maakt het duidelijk. De hang naar voor gekruld en verguld porselein en gesneden houtwerk wordt niet onder stoelen of banken gestoken. In het onlangs opgerichte woonwagenblad adverteert een Belgische firma niet voor niets met prijzig 'barok meubilair'. De welstand van de bewoner kan immers nauwelijks op een andere plaats worden getoond dan in het beperkte interieur van zijn rijdende woning. Dat wordt dan ook gekoesterd: betreedt een wagen dus op kousenvoeten, laat het stoffig schoeisel buiten staan. Dat is vanouds de gewoonte, tenminste onder de echte reizigers. Want, legt Pril uit: lang niet elke woonwagenbewoners behoort tot dat volk. De zigeuners vallen er niet onder. Evenmin de nieuwelingen, die zich in de jaren zestig en zeventig op de kampen meldden toen een zoveelste wetswijziging het mogelijk maakte dat 'ex-woonwagenbewoners en/of hun nazaten 'in hun oorspronkelijke omgeving terug keerden, zo ze die behoefte gevoelden. Maar de wetgever definieerde dat begrip nogal ruim. Het gevolg was, dat een man als Pril 'de helft van de mensen niet meer kent, en dat was vroeger heel anders. iedereen kende iedereen, waar je ook kwam in het land.' Dat er onder de nieuwkomers ook avonturiers waren met een dringende behoefte aan een mobiel adres, dat laat zich raden. Tom de Booij (74) heeft er nauwgezet studie van gemaakt, niet zo zeer om zijn weetje te weten, maar om feiten te hebben waarmee hij de overheid kan overtuigen in processen over sluiting van kampen, vermindering van standplaatsen en toepassingen van wegsleepregelingen. De Booij belichaamt zo ongeveer alles wat een woonwagenbewoner niet is. Hij is doctor in de geologie, hij verkeerde zijn halve leven lang in kringen waar het 'bon ton' was om 'in elke tweede zin een Franse uitdrukking te gebruiken' en hij was universitair docent in Amsterdam tot ze hem er in 1969 'uitschopten'. Hij stelt die feiten voor het goede begrip maar even onomwonden vast. 'Ik ben door mijn eigen milieu uitgespuugd. En terecht hoor. Volkomen terecht. Ik heb het er zelf naar gemaakt.' De golfclub in zijn woonplaats Baarn heeft hem nog het langst gedoogd. Tom de Booij heeft namelijk in de gevangenis gezeten, vertelt hij met genoegen. En wel, indirect,· omdat hij het EGO invoerde, het 'experimenteel geologisch onderwijs.' 'Ik vond het niet genoeg om het alleen maar te hebben over de vraag waar delfstoffen zitten, maar ook over de vraag hoe ze werden verdeeld. Hoe kan het dat de Biafraan zo arm was, terwijl de oliemaatschappijen aan dat land schatten verdiende. Die benadering werd me niet in dank afgenomen door mijn collega's. Wel door de studenten.' In het tumult, dat het einde van de jaren zestig kenmerkte, werd het EGO verboden. Studenten en docent pikten het niet en organiseerden een bezetting aan de toen nieuwe economische hogeschool van Tilburg. Er was politie, er kwamen rechtszaken. Studenten moesten zitten. 'Maar mijn zaak werd geseponeerd, ik was docent, dus van het andere volk. Dat wilde ik niet. Ik wilde dezelfde behandeling als mijn studenten.' Dat lukte en De Booij ontmoette er Jan Ebeltjes, een fakir. Ebeltjes was reiziger. Hij ontsloot voor de doctor een geheel andere wereld. Sindsdien bestudeert Tom de Booij de wereld van het woonwagenvolk en bouwde daar ook de mooiste 'heel rechtstreekse' vriendschappen van zijn leven. Zijn kennis vim de burgerlijke wereld van papier stelt hij sindsdien met graagte  beschikbaar voor de papierschuwe wereld van de reiziger. In zijn studeerkamer staan dan ook enkele dozen vol dossier opgetast van zaken tegen staat, gemeentes en verzekeringen. De Booij: 'Een verzekering, die weigerde een woonwagenbewoner te verzekeren, want dat kon toch helemaal niet: een woonwagenbewoner particulier verzekerd?'. Het punt is, ontdekte de Booij, dat 'de burgermaatschappij bang is voor alles dat beweegt. Dus dat moet stil gezet.' Maar diezelfde maatschappij zette de beweging wel in gang. De reizigers immers stammen van de marskramers en de rondtrekkende artiesten, en zo kon men al twee eeuwen geleden huifkarren over de sporen van stad naar stad zien trekken. Het werd pas een probleem, toen de overheid zich ermee begon te bemoeien. De Booij houdt daarbij het jaar 1870 aan. Waarin de gemeentes verantwoordelijk werden geteld voor het lot van reizigers op hun grondgebied. In de praktijk: reizigers konden voortaan een beroep  doen op de 'armenkas' van de gemeente, waar ze op dat moment waren. Dus poogden gemeentes die mobiele armen zo snel mogelijk door te sluizen naar de buren tenzij er werk was. Want de reizigers van toen reisden in de eerste plaats van werkplek naar' werkplek. Landarbeid in de oogsttijd, campagnes draaien in de suiker- en strokartonfabrieken. Hopend op genoeg geld om te kunnen overwinteren op kampen die 'van nature' waren ontstaan op kruispunten van routes. Dat het reizend bestaan tevens de handelsgeest aanwakkerde is niet me,er dan logisch, dat het typisch mobiele ambachten als de 'scharensliep' voortbracht evenmin. De staat, op zoek naar orde, schiep het 'centraal bevolkingsregister' en definieerde het begrip 'woonwagenbewoner'. Die werkte intussen aan gerieflijkere omstandigheden. Begin deze eeuw verschenen er houten wagens op de wegen. Handel en seizoenarbeid waren de aangewezen bronnen van inkomsten. Terwijl er tot aan 1940 in de praktijk een soort verjagingsbeleid ontstond dat nog altijd te maken had met de armenkas. Zo kon er geen sprake zijn van regelmatige scholing van de kinderen. 'Er is', zegt Tom de Booij dan ook, 'nog altijd geen traditie van abstract denken en dat maakt, dat men zich snel in de verdediging gedrongen voelt.' In de jaren zestig werd de integratiegedachte ontwikkeld. Er ontstonden grote regionale kampen. 'Altijd op de verkeerde plaats, liefst dicht bij de vuilnisbelt.' De Booij is hoorbaar boos. Maar goede bedoelingen kunnen niet worden ontkend. Grote kampen hadden het voordeel -zo zag men dat- dat er scholen konden komen en opbouwwerk. En dat ex-reizigers, als ze dat wilden, weer 'op reis' mochten al roestten de meeste wielen inmiddels al vast onder wagens. De Booij zette het gevolg van de maatregelen uit in een grafiek van het aantal wagens. Dat loopt vanaf de jaren zestig stijl omhoog. Van 3000 toen. Tot 8000 nu. 'Als ze het nu een probleem vinden, dan hebben ze dat zelf gemaakt', zo luidt zijn conclusie. En tenslotte was er de de concentratie van de jaren tachtig. Grote kampen, die uiteen moesten vallen in kleine kampjes. De reizigers slaagden er nog altijd niet in de eigen stem te laten horen. 'We zijn bezig geweest met een landelijk overlegplatform. Uiteindelijk is dat jammerlijk mislukt, en dat betreur ik nog altijd. Ik denk dat het komt omdat ze er zelf niet meer in geloven. Ze zijn suf gepraat.' De Booij schudt het hoofd. Cynisch stelt hij vast: 'Over 25 jaar is er niets meer over, en dan kunnen wij er trots op zijn dat we een hele cultuur om zeep hebben geholpen.'

Donderdag 17 juni Artikel in Golfblad 't Jagerspaadje: Tussen de hole'tjes
Het is al weer zo'n 20 jaar geleden dat Tom de Booij zich begon te roeren om het Gooise geassocieerden golf op te stoten in de vaart der geschiedenis. Zo behoren onze club en Be Fair (thans 't Spandersbosch) tot Toms geesteskinderen, evenals (meer indirect) onze "dochter" G.c. Zeewolde. Tot Toms geesteskinderen behoren ook de periodieke marathonwedstrijden tussen onze Club en het aloude Be Fair, welk evenement werd opgevolgd door het Be Fair Open en vervolgens door de Tripartites (drie maal per jaar tussen Schaerweijde, 't Spandersbosch en 't Jagerspaadje, die ook elk om de beurt gastheer zijn). De Tripartite is een leuke traditie en het is steeds een genoegen voor het clubnegental te worden uitgenodigd.  

Vervolg dagboek:

Zondag  4 juli . dar is wel het een en ander gebeurd in die tussen tijd dat kan je wel zeggen de wereld reis (apart dagboek) en de ziekte na afloop  + sloopactie in gemeente Leiden. In ieder geval heb ik mijn rust gevonden om alles wat ik in die 75 jaren heb meegemaakt te ordenen en het medium Internet te gebruiken om alles te ventileren. Liefde , mildheid en nuances zijn niet bepaald zaken die bij mij horen maar zal ik wel een poging wagen om ook deze eigenschappen verder te ontwikkelen. Het zal meer rust geven en ook meer innerlijke kracht. Met Peter heel goed contact hij kan mij bij dit proces helpen. Met kinderen gelukkig goed contact maar ook hier nog veel te doen.
Maandag 5 juli Nog wel moe, vandaag veel computer. Veel Wimbledon gekeken en gezellig met Ma gefietst. Nu vandaag koorts 31.1 dus kunnen we er weer vol tegen aan. Lezen van Bruno Manser. Veel schrijven, dat ik me niet meer moet richten op de Penan, maar op de woonwagenbewoners, piano, Russisch en neuro wetenschappen.
Dinsdag 6 juli Alles van Bruno Mann gelezen, nu 4e travel rapport schrijven voor website.
Zondag 11 juli Gisteren van Mauk op mijn donder gekregen, ik had tegen Jan Wouters gezegd dat ze een huis in Frankrijk hadden gekocht. Vandaag hopelijk installatie pc. Daarna ga ik me helemaal verdiepen in pc.
Dinsdag 13 juli Heel zwarte dag, in bed blijven liggen, zag nergens meer een gat in, al om 5 uur wakker. Peter gebeld om hulp, piano gestudeerd om de tijd door te komen. Papier gebracht naar kamp Erfgooier en doorgereden naar Peter Delahay in Amsterdam. Peter zag in  horoscoop dat ik als wind van achter had , ik er een nieuwe dimensie in ging. Met hem 3 uur gepraat. Zag hoe ik door de schokkende ervaring van Abo-Penan -Reiziger onderste boven was. Toen kwam het beeld dat we in een rijdende trein zitten, die met een steeds groter wordende snelheid  (zonder dat iemand op de bol zit) op een rots te pletter slaat tegen een betonnen muur. Hier kunnen we niets aan doen. Hoogstens uit de trein springen, maar dat betekent zelfmoord. Het enige wat ons te doen staat is een beschrijving te geven van dit onomkeerbare proces  Dus niet meer machteloos en wanhopig worden, omdat er nu zekerheid bestaat. De cultuur van Abo's, Penan, Reizigers is reddeloos verloren. Nu alleen zien daar waar de beschaving ten onder gaat en waar nieuwe loten verschijnen. Beginnen met de bakermat van de beschaving In het land van de Eufraat en de Tigris. Verder moeten we zorgen nieuwe zaden te maken.
Woensdag 14 juli slecht gegolfd. Brief van Nederlandse Golf Federatie, dat ik heb voldaan aan de gestelde voorwaarden voor herstel in de amateur status.
Donderdag 15 juli Geen goed gesprek gehad met Peter, harde e-mail gestuurd benieuwd hoe hij reageert.
Vrijdag 16 juli Vroeg wakker. Naar bejaarden golf. Nieuwe weg proberen uit te stippelen. Golfderby op de golfbaan "de Schoot"St Oedenrode . De winnar is Simeonshof

Golfderby op de golfbaan "de Schoot"St Oedenrode . De winnaar is Simeonshof 

Zondag 18 juli Gisteren110 gescoord. Vreemd toch nog geblokkeerd. Gisteravond receptie en feest huwelijk Hans Erik Sterken.Vanochtend weer zwaar depressief, weet niet wat ik moet doen. Het is toch dieper dan ik dacht. Wat te denken om te beginnen m mijn dossier uit te kammen, een soort memoires..
Maandag 19 juli Zwarte dag, heel slecht gespeeld wel gezellig met Adrienne en Haiko. Thriller Britsh Open , 3 slagen voor laatst hole en nog verliezen: Jean vd Velde. Beslist om niets nieuws te beginnen maar alleen te ordenen in dossier en beginnen in 1953 eind van mijn verhaal voor de psychiater in 1987.
Zondag 1 augustus Nieuw begin Na de binnenkomst van de inspraak Hanson voor mijn nieuwe tekst en netwerk van geïnteresseerden opbouwen en email met slot conclusie sturen zo meer bekendheid geven aan mijn werkstuk. Na discussie met vd Werf na golfwedstrijd hoe weinig de gemiddelde beter gesitueerde afweet van de komende catastrofe. Adressenboek maken en dossier op orde brengen. Proberen minder chaotisch en alles op een rijtje te zetten. Vannacht met Ma om 3.30 afgesproken dat ik mijn lot als roepende moet aanvaarden!
Dinsdag 3 augustus Het blijft tobben alhoewel gisteren dankzij Peter nieuwe impuls nl. het versturen van website in druk aan 50 mensen. Zijn stichting Vulcanus betaalt. Nu maar zien of het reactie oplevert. Vandaag begeleidende brief schrijven. 
Vrijdag 6 augustus Bom op Hiroshima 54 jaar geleden. Mijn ei is gelegd. Concert in Delft door Albert de Booij  uitgenodigd.
Zaterdag 7 augustus Graancirkels heel vreemd. Veel surfen op internet vooral biotechnologie.
Zondag 8 augustus Zwart, zwart, van 4.15 -6.15 wakker gelegen, veel sombere gedachten. Wat te doen?
Zaterdag 14 augustus Gisteren goed dag. Allereerst rapport van Reese uit USA, ook nog van iemand anders die mijn boek goed vond en zei dat ik met mijn werk moet doorgaan. Begonnen met herstart van Geopol bulletin. Gisteravond met Mauk en Carole midgetgolf Lage Vuursche, 11 onder par ! 34  1 boven baanrecord. Gezellige  goede dag geweest. Doorgaan! 

25 Augustus 1924 -1999. Vlissingen - Baarn
Dat was me een feest. Ik heb er eerst tegenop gekeken om gefêteerd te worden voor mijn 75 jaren. Maar achteraf bekeken moet ik bekennen dat ik er met volle teugen van genoten heb. Hiervoor ben ik allen die hebben bijgedragen om deze dag voor mij een waar feest te maken heel erg dankbaar. De dag begon al goed toen Adrienne en ik door een Rolls Royce (bouwjaar 1934) met chauffeur om 10 uur van huis werden opgehaald. Hiervoor had het Golf team Heren 2 van Anderstein gezorgd, waarvan ik nonplaying coach ben.  Tijdens onze rit hadden we veel bekijks en de chauffeur gaf ons instructie om minzaam naar het publiek te wuiven, vooral na het drinken van een glaasje sherry uit de kristallen karaf uit het notenhouten kastje, ga je je al meteen heel anders voelen en gedragen! Het doel van de reis was Golfclub Anderstein. Wie schetst mijn verbazing dat op het bordes vrijwel alle leden van het baan-, horeca en administratie personeel ons verwelkomde . Dit was hartverwarmend en misschien wel het mooiste moment van de dag. Alles op de gevoelige plaat vastgelegd door de hoffotograaf. Een boekje met alle foto's werd mij al enkele uren later overhandigd.


Aankomst op golfclub Anderstein met de door mijn golfteam gehuurde Rolls Royce met chauffeur

 

Het ontvangst comité betraand ui het personeel van golfclub Anderstein en een taart met 75 kaarsjes

Op de parkeerplaats stond ook nog een sportauto die ik voor enkele dagen mocht hebben. De auto is door een lid van het Golf team in bruikleen gegeven.  Helaas mocht ik in deze auto alleen maar tot en met het weekend rijden. Daarna is het volgens een APV niet meer toegestaan, dat hoogbejaarden met meer dan 80 PK de weg opmogen. Het was wel een hele belevenis om in deze auto te scheuren, levensgevaarlijk. Gelukkig in goede staat afgeleverd.

De sportauto waar ik een tijdje mee mocht scheuren, ter beschikking gesteld door mijn golfteam

.Op het terras hebben we met alle genoemde aanwezigen koffie, met taart genuttigd. Ze hadden ook gezorgd voor een taart met 75 brandende kaarsjes. Hierna kregen we nog een lunch met champagne aangeboden, het kon gewoon niet op.
Na de lunch kwam het op een na voltallige Heren 2 team mij een oorkonde overhandigen met het erelidmaatschap voor het leven van het team. Het niet aanwezige lid belde wel vanuit Frankrijk op om mij te feliciteren. Ik heb ze toegezegd om ook volgend jaar het team te coachen, vooral nu we dit jaar gepromoveerd zijn. -s Middags met het team op de fraaie nieuwe golfbaan in Bunnik gegolfd. 's-Avonds zouden Adrienne en ik bij mijn zoon Mauk en schoondochter Carole gaan eten. Daar aangekomen stond door mijn hele familie me op te wachten . Totaal onverwacht en zeer ontroerend. Het diner verzorgd door Mauk en Carole was overheerlijk besprenkeld met heel veel wijn en emotionele speeches. Van mijn zoon Mauk kreeg ik een collage van foto's van mijn leven met tussen pozen van ongeveer vijf jaar. Alles in het geheim uit mijn dossier gelicht.

De viering van mijn 75ste verjaardag in het huis van Mauk en Carole


 

Links: Mauk, biedt aan een collage van foto's van mijn leven . Rechts: Jan Maarten houdt een ontroerende speech

Helaas waren mijn dochter Mariette en schoonzoon Paul en twee kleinkinderen Joep en Sascha deze dag nog met vakantie in Frankrijk, zodat we mijn verjaardag 2 dagen later op het eiland Ameland hebben gevierd. Daar hebben we van alles gedaan gegolfd zelfs bij nacht op het strand, paard gereden, jeu de boule, gefietst en heel veel gegeten en vooral gedronken  Dinsdag 31 Augustus kwamen Adrienne en ik voldaan en gelukkig na deze feestweek thuis. Heel dankbaar voor alle liefde en warmte die we van iedereen hebben mogen ontvangen. Op naar de 100 jaar! Heel veel groeten van Tom en Adrienne de Booij.


 

De viering van mijn 75ste verjaardag op Ameland

Vrijdag 27 augustus -Zondag 29 augustus Met familie naar Ameland.
Dinsdag 31 augustus Heerlijke week met veel festiviteiten voor 75 jaar  De mensen, familie zijn heel lief voor me geweest. Alleen klemmende vraag "Wat te doen" in de voortjagende trein . Waar is de hoop. Begonnen met tweede wet van de thermodynamica.
Zondag 5 september Gezellig Joep te logeren, had helaas pijn aan voet. . Lange brief aan Blauwkuip van Club van Rome geschreven.
Donderdag 23 september Positieve fase: acceptatie  Tarot kaart: taak give up your addiction this need courage, give up need for approval. Live your power with courage
Vrijdag 1 oktober De tijd vliegt goede ontmoeting gehad met Jan Bresser op zijn boot. Zijn schilderij mag ik gebruiken als cover voor mijn boek:How can we survive. Elke dag tot 1 januari tenminste een pagina schrijven dat zijn er dus 92 Niet meer eindeloos vergaren.
Woensdag 6 oktober Over 25 minuten komt nieuwe computer. Gisteren grote dag, sleutel gevonden brains our last resource. Zou het lukken met minder C2H5OOH?!
Zondag 10 oktober Goede 3 dagen gehad, 1 lezing, clinic en finale BMW.  Nu alle achterstallige correspondentie. Van Peter eindelijk bericht gekregen. Nieuwe computer geïnstalleerd  Vol er tegen aan, nu ook weer beginnen met Russische les, piano en boek. Veel vrije tijd. Geen afspraken maken.
Zondag 31 oktober Moeizaam werk met schrijven. Geen contact met Peter,  weg met vacantie en zakenreis nu weer alleen. Vandaag echt beginnen met afronden met hoofdstuk vision, genoeg materiaal verzameld en nu maar lanceren. Dan zien we wel weer. Gisteren lezing XSAC over alpinisme 1950-1965, lezing goed maar wel erg verleden tijd
Vrijdag 5 november Eerste deel tekst weggebracht naar Erik voor correctie.
Maandag 15 november  Net terug van operatie linkerpink. Fluitje van een cent, lekker teruggelift nu al weer achter de computer. Alle benodigde artikelen gelezen. Nu tekst afschrijven over Vision en op het net zetten egoproject nl/brain/vision
Woensdag 17 november
Donderdag 18 november - zondag 20 november logeren bij Paul en Mariette, op de kinderen passen. Heel gezellig, schatten zijn het. Gisteravond onthutst over gevangenis toestanden in VS. Wat te doen? Rustig alles opschrijven. Geen reactie van Peter. Hij ziet het kennelijk niet met mij ziet, wil zijn eigen leven. Dus zelf moet ik weer allen verder gaan zo is het eenmaal. Einde 20ste eeuw.

- -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1. Acties behoud woonwagencentrum Trekvaartplein Leiden 1999 deel 3

Dinsdag 2 maart  Brief aan  leden van de Vereniging van Trekvaartplein bewoners
Geachte Leden, Ik voelde mij zeer vereerd toen U mij gisteren als Uw belangenbehartiger en adviseur om raad vroeg. Na uitvoerige bestudering van de agenda van de vergadering van 1 maart jl met de Gemeente Leiden en Uw commentaar, ben ik tot de volgende conclusie gekomen.
Het heeft totaal geen zin meer op deze weg door te gaan en de volgende geplande vergadering van 3 maart a.s. om half vijf in de middag te laten doorgaan. Ik roep daarbij nog even in de herinnering dat we indertijd hebben afgesproken dat we altijd bereid zijn om met de gemeente Leiden van gedachten te wisselen over inrichting van ons woonwagencentrum op uitdrukkelijke voorwaarde dat zij met een tekening zouden komen waarbij 100 wagens zijn aangegeven. Nu komen ze met een agenda waar pas op punt 4 de herinrichting van het Trekvaartplein aan de orde komt en uit de stukken die ik van U heb mogen ontvangen blijkt uit niets dat U bovengenoemde tekening heeft mogen ontvangen. Wat mij ook zeer verdrietig maakte was dat zelfs voor het punt 4 een punt 3 aan de orde is gekomen met zeer dreigende taal. Waarschijnlijk heeft het U allemaal een beetje overvallen en heeft U vurig gehoopt dat de gemeente Leiden eindelijk eens met iets positiefs zou komen. Niets van dit alles, we zijn weer terug naar af. Mijn advies luidt dat ook: annuleer de vergadering van 3 maart a.s. of de gemeente Leiden moet per aangetekende post U laten weten dat ze woensdag a.s. komen met een tekening van Uw kamp met daarop de herindeling van 100 wagens. Inmiddels verblijf ik met de vriendelijke groeten en wens U sterkte in de strijd. De gemeentes moeten niet denken dat door de afschaffing van de woonwagenwet de reizigers niet meer bestaan, want dan maken zij letterlijk en figuurlijk een kapitale vergissing, Tom de Booij, belangenbehartiger en adviseur van de Vereniging Trekvaartplein bewoners

Woensdag 11 maart Gedeelte van de brief aan de wethouder Tj. Van Rij van de bewoners van het Trekvaartplein.
Na overleg met onze adviseur Dr. T. de Booij hebben we besloten het toch maar weer eens te proberen en weer opnieuw de afspraken te maken voor "goed overleg" ën u het volgende te laten weten. Naast uw volledige openheid van informatie het ook nodig dat de afspraken die zijn gemaakt op 10 juni '97 voor het "Nieuw Overleg"met de gemeente ook door de gemeente worden nagekomen. Ook moeten wij er op kunnen vertrouwen dat gemaakte afspraken niet geruisloos verdwijnen of worden veranderd zonder iets van overleg en overeenstemming Met name de voorbereiding van het laatste overleg op 1 maart was geheel buiten de afspraken voor "Nieuw Overleg" van 10 juni. Het is duidelijk overeengekomen, dat alle informatie die van belang is voor het bespreken van de overeengekomen gesprekspunten met voldoende tijd vooraf beschikbaar moet zijn voor alle deelnemers van het overleg. Voldoende tijd is dat wij de gelegenheid hebben de andere bewoners er daarbij te betrekken zodat vanuit onderling overleg met enige afvaardiging kan worden deelgenomen aan het overleg van de gemeente. Wij kunnen niet zinvol overleggen als wij op maandagmorgen stukken krijgen voor overleg om half vijf dezelfde dag met ook nog enkele niet afgesproken discussiepunten op uw agenda. Dat heeft geen zin en roept alleen maar negatieve gevoelens op.

Vrijdag 26 maart Gedeelte van artikel Leidsch Dagblad: Overleg Trekvaartplein vlot getrokken
Er wordt weer voorzichtig gepraat tussen de gemeente Leiden en de bewoners van het Trekvaartplein. De gesprekken gaan over de herinrichting van het kamp met maximaal honderd standplaatsen en de inning van achterstallige huur voor standplaatsen van wagens. De herinrichting van het kamp staat voorlopig begroot op 20 miljoen gilden. 

Dinsdag 30 maart Artikel in Leids Nieuwsweek: Weinig schot in overleg over toekomst van Trekvaartplein (Geeske Wildeman)
Omdat het Trekvaartplein niet meer voldoet aan de eisen van het Bouwbesluit probeert de gemeente in goed overleg te komen tot een nieuw inrichtingsplan..Nu heeft het plein79 legale standplaatsen, maar met de illegale wagens erbij, komt het totaal op bijna honderd. De gemeente heeft toegezegd om voor deze honderd wagens standplaatsen te verzorgen, maar  vindt méér woonwagens onverantwoord. Omdat de bewoners blijven vasthouden aan 120 plaatsen is het overleg op 3 maart niet doorgegaan. Daarom kon wethouder Van Rij nog altijd geen concreet mededelingen doen over de voortgang van de herinrichting in de commissie - vergadering van afgelopen vrijdag.
Van Rij heeft wel vertrouwen dat de gesprekken met de bewoners alsnog  worden voortgezet want het blijft de bedoeling de woonwagenbewoners zoveel mogelijk in het inrichtingsplan te betrekken.  Aan het maximum van honderd wagens kan echter niet getornd worden. "Het zou me zelfs een lief ding waard zijn als we tot minder plaatsen zouden kunnen komen" reageerde Van Rij in de commissie RPWV. Van Rij vindt het jammer dat het bewoners overleg is opgeschort, maar is van mening dat de bal nu bij de bewoners ligt. "Wij bieden honderd standplaatsen op het Trekvaartplein en in de toekomstige wijk Roomburg is rekening gehouden met 30 plaatsen, zelfs meer dan de bewoners eisen". Daan Sloos van de  eenmansfractie Socialistisch Partij Leiden is echter van mening dat 30 standplaatsen in Roombrug veel te weinig is voor een woonwagenkamp. "We hepen het in Stevenshof gezien en ook in Rijswijk is zo'n klein project mislukt. Buurtbewoners nemen de woonwagenbewoners dan niet op in hun gemeenschap "
 Omdat het bewonersoverleg voorlopig is  vastgelopen, ligt de voortgang van de herinrichting ook stil. Toch wil Van Rij  zo min mogelijk vastleggen. "Door als gemeente zo blank mogelijk het overleg met de bewoners in te gaan, voelen de bewoners zich daadwerkelijk betrokken bij de plannen voorde herinrichting". Ook hoopt hij dat de verschillende politieke fracties nog geen standpunten innemen:"Eensgezindheid is nu het beste. Iedere centimeter verschil tussen de fracties wordt vertaald in een meter nieuwe eisen van de bewoners."

Woensdag 21 april Artikel Leidsch dagblad: Ontruiming maakt einde aan overleg Trekvaartplein.Woonwagenkamp dreigt met verzet (Herman Joustra)
Als de gemeente zijn voornemen om een familie van het Trekvaartplein te verwijderen daadwerkelijk uitvoert kan ze rekenen op hevig verzet van de overige bewoners van het woonwagenkamp. Het voorzichtige overleg dat Leiden en de woonwagenbewoners na een periode van grimmig stilzwijgen onlangs werd gevoerd is dan weer van de baan. Dat is de boodschap van de belangenbehartiger van de bewoners in ene brandbrief aan de gemeente. Vorige: week maande de gemeente  een van de families het Trekvaartplein te verlaten. Volgens we:houder T. van Rij is daar in maart ook met de overige bewoners over gesproken. De familie die nog niet op het kamp woonde. was op dat moment bezig met het maken van een standplaats. Dat gebeurde op een plek waar voor een groenbestemming geldt. "Wij willen woonwagenbewoners behandelen als een ieder ander"', zegt van Rij.."Tegen iedereen die bouwt zonder vergunning - er wordt daar geen woonwagen neergezet, er wordt gebouwd -  treden wij op. De overige bewoners van het kamp hebben gezegd dat ze in dit geval niet solidair zouden zijn." Desondanks schrijven diezelfde bewoners nu. dat de actie van de gemeente hen in het verkeerde keelgat is geschoren. Leiden heeft de afgelopen jaren uitbreiding van het aantal wagens oogluikend toegestaan, stellen zij. En daarmee is met name de gemeente verantwoordelijk voor de huidige situatie. De bewoners vinden bovendien dat het moment door de gemeente uiterst ongelukkig is gekozen. Sinds kon zijn beide partijen weer voorzichtig in gesprek over de herinrichting van her kamp en de inning van achterstallige huur voor standplaatsen en wagens. Een jaar geleden kregen ambtenaren en wethouders nog te horen, dat ze niet langer welkom waren op het kamp. De bewoners waren van mening dat ze al lang genoeg aan het lijntje waren gehouden. Ze wilden pas weer in contact treden als uitbreiding naar 120 standplaatsen bespreekbaar was. Het gesprek is onlangs heropend. hoewel Leiden is blijven vasthouden aan de honderd plaatsen.

Vrijdag 18 juni Artikel in Leidsch dagblad Politiek maant wethouder Van Rij tot spoed .'Los snel probleem  Trekvaartplein op'
De problemen rond het Trekvaart plein en het conflict tussen de woonwagen bewoners en de gemeente moeten nu zo snel mogelijk worden opgelost. Leiden moet binnenkort met een delegatie van het Trekvaartplein het overleg weer aangaan, daarbij bijgestaan door een onafhankelijk gespreksleider. Die oproep deed vrijwel de voltallige commissie volkshuisvesting gisteravond aan wethouder T. van Rij.
Alle partijen op LWG/De Groenen na gaven aan dat de impasse nu echt lang genoeg heeft geduurd. "Niemand is gebaat bij deze situatie", vatte VVD'er L. de Lange het algehele gevoel samen. Bovendien kregen politici de indruk dat de bereidheid bij beide partijen er inmiddels weer was om te praten en om samen een oplossing voor de problematiek te bedenken. De kwestie rond het woonwagenkamp aan het Trekvaartplein tussen Leiden en Oegstgeest sleept al jaren. Bij herhaling werden de gesprekken over een inkrimping van het kamp (deels vanwege een verplichting van het Rijk) opgeschort. Meestal liepen de bewoners weg van de onderhandelingstafel. Een paar jaar terug laaide het conflict bijzonder hoog op. Toen werden politici zelfs bedreigd. Sinds een aantal maanden zoeken de gemeente en de woonwagenbewoners weer voorzichtig toenadering tot elkaar. Afgesproken werd dat een· ,derde de gesprekken tussen beide partijen zou leiden. Zowel de gemeente als de bewoners kregen de kans kandidaten te zoeken. Terwijl onder andere D66 de indruk had gekregen dat de woonwagenbewoners inmiddels enkele mensen op het oog hebben, moest wethouder Van Rij bekennen dat de gemeente nog niemand heeft gevonden. Alle kandidaten die Leiden benaderde, hebben bedankt. De wethouder wilde niet meer beloven dan dat hij hoopte kort na de zomer vooruitgang te boeken.
D66'er O. Welling meende niettemin toch al een opening te zien in het conflict. Een gesprek van leden van de commissie volkshuisvesting met het kamp was daar naar zijn idee niet slecht gevallen. "Op ons voorstel in een brief om honderd woonwagens op het Trekvaartplein te laten staan en er dertig te verplaatsen naar Roomburg, werd niet voluit met ja gereageerd, maar dat lijkt me voldoende hoop geven om het overleg weer op te starten." Volgens Van Rij bevat het antwoord van de bewoners 'toch nog een groot aantal clausules'. SP'er P. Day plaatste een kanttekening bij zijn steun aan het overleg. "Ondanks beloftes worden er woonwagens weggesleept omdat de bewoners zich aan geen enkele afspraak houden. Ik vind dat niet netjes van de gemeente." Day pleitte ervoor te wachten met maatregelen totdat een goede oplossing is gevonden.

Woensdag 23 juni Artikel in Leidsch Dagblad: 'Dit is een oorlogsverklaring; praten is zinloos geworden'( Robert Minkhorst)
Jani van der Linden slaat even , handen voor haar ogen. "Ik weet niet wat ik moet doen", ze vertwijfeld. Wanhoop en woede klinken door in haar stem. De gemeente Leiden is al vele uren bezig om haar huis op het woonwagenkamp aan het Trekvaartplein af te breken. Haar moeder vangt haar zo lang op in haar woonwagen. Kijken naar de sloop doet ze niet of nauwelijks. Nog een paar uur en Van der Linden en haar twee kinderen zijn dakloos. "Mijn dochter blijft hier op het kamp",  zegt moeder vastberaden. "Ik ga wel in de schuur wonen. Dit is voor het eerst dat zoiets in Nederland gebeurt. Resoluut wordt een huis tot op de grond afgebroken."  Ronduit belachelijk en schandalig vindt Jani van der Linden wat haar vandaag overkomt. Ze is boos op de gemeente en vooral op de ambtenaar die speciaal is aangesteld voor het overleg met het kamp. "Ze heeft gewoon willen laten zien wie de baas is", briest ze. Dat haar huis ("het mooiste van het kamp) niet op die plek mag sta vindt ze niet zo zeer tellen. "Er mocht hier zoveel niet. Maar dat werd allemaal toegelaten." Die morgen, toen de deurwaarder met een  ambtenaar haar uit de villa kwam zetten, probeerde ze gauw nog wat kleren en speelgoed in de pakken. Ze werd tegengehouden. Haar kinderen zaten al op school en zullen daar ook na schooltijd nog enige tijd blijven. "Dit had allemaal niet gehoeven", zegt Van der Linden."Het huis was verkocht". . Mij was al een plaats toegewezen op het nieuwe Trekvaartplein." Haar broer Janus van der Linden zegt:. "Het terrein zou toch gerenoveerd worden. We dachten niet meer dat dit zou gebeuren." Alle kosten worden op de eigenaar van het huis verhaald. Geld daarvoor zegt Van der Linden niet te hebben. Hoe ze haar  in beslag genomen huisraad terug kan krijgen, weet ze niet.  Een zus uit Leeuwarden belt. Ze heeft gehoord wat er in Leiden aan de hand is en wil weten hoe haar familie het maakt. De chaos die buiten op het plein heerst, slaat nu ook toe in de wagen van Cobe van der Linden. Mensen schreeuwen door elkaar heen en iedereen verkondigt zijn mening. Twee meisjes ontgaat de paniek. Beiden, de een in een stoel en de ander zittend tegen de verwarming, staren wezenloos voor zich uit. "Het is oorlog", roept iemand. Jani's broer valt bij: "Hier komt geen ambtenaar meer het terrein op. Wethouder van Rij ook niet." Tom de Booij beaamt dat. De Booij woont in Baarn, maar is al enige jaren adviseur en belangenbehartiger van de Vereniging Trekvaartplein Bewoners. Hij bemiddelde ook tussen de gemeentes Hilversum en Baarn en de kampen daar. "Opeens ingrijpen op z'n brutale manier, we stonden eerst met elkaar te praten en toen begonnen ME'ers te meppen, kan niet. Maar het kan ook weer wel, met wetten. Het is onvoorstelbaar. Dit is een oorlogsverklaring. Praten is nu zinloos geworden." De Booij is ook met de wapenstok geslagen, maar hij haalt er achteloos zijn schouders over op. De ME-charge waarbij De Booij ook is geraakt, is de enige van de dag op het plein. Na vijven hebben de meeste ME'ers hun helmen af en praten wat na met sommige bewoners.

Machteloze woede

Woensdag 23 juni Artikel Leidsch dagblad (Robbert Minkhorst)
 Voor hun uitzonderlijke daad om honderd ME'ers in te zetten om de sloop van een illegale bungalow op het woonwagenkamp Trekvaartplein in goede banen te leiden, krijgen burgemeester Postma en wethouder van Rij brede steun van de Leidse politiek. Postma zegt dat het optreden van de ME onvermijdelijk  was. De bewoners beschouwen. de sloop als een oorlogsverklaring. De bewoners stellen vast dat overleggen met deze gemeente geen enkele zin heeft. In hun ogen pleegt Leiden woordbreuk. Ze refereren aan de belofte dat de gemeente 'niet zal slepen en dat verhuizing alleen op vrijwillige basis kan geschieden'. Volgens Van Rij heeft die afspraak niets met de sloop van de woning te maken. Van Rij en Postma krijgen brede steun van de politiek. De collegepartijen PvdA, GroenLinks, D66, CDA en de RPF/SGP/GPV-fractie  zeggen dat zij verstandig hebben gehandeld en dat een andere oplossing niet mogelijk. was. S. ter Harmsel (Groenlinks): "Dit sleept al jaren. Op een gegeven moment houdt het op." R. Hillebrand (PvdA): "Regels zijn regels. Illegale bouwsels worden niet getolereerd." "En dat geldt ook voor het Trekvaartplein " , zegt O. Welling (D66). Het onafhankelijk raadslid D . Sloos denkt er anders over. Sloos heeft aangeboden als bemiddelend gespreksleider, in het overleg met de woonwagenbewoners op te treden. "Maar ik wil eerst rust hebben op het Trekvaartplein. " Liever had Sloos gewacht met sloop  van de woning. Dat vinden' M. Schultz (VVD) en, M. Vlasveld ' (LWG/De Groenen) ook. "Natuurlijk moet de gemeente optreden tegen illegale bouwwerken, maar in dit geval geldt een andere situatie. Beter was eerst om het overleg weer op te starten en onderlinge afspraken te benadrukken", denkt Schultz. Een deel van de bewoners trok gistermorgen rond elf uur woedend de stad in om verhaal te halen bij de gemeente, daarbij achtervolgd door de ME. In het stadhuis richtten de bewoners enkele vernielingen aan. Er zijn drie aanhoudingen verricht..Op het Trekvaartplein liep het in het begin van de middag ernstig uit de hand. Op het moment dat de verhuiswagen wilde vertrekken, kwamen bewoners in opstand. Ze duwden een Volkswagen Kever op de weg en dreigden die in brand te steken. De ME moest met geweld de blokkade opheffen. Vanaf dat moment riep de politie de 'noodtoestand' uit op het woonwagenkamp. Iedereen moest zijn wagen in. Toch bleef een aantal bewoners in de buurt van de woning. Agenten traden daar niet tegen op. Tegen vijven werd het rustig op het kamp. '.

Woensdag  23 juni Artikel in Leidsch Dagblad Grimmige sfeer op Trekvaartplein (Ad van Kaam)
Bij elke graai die de grijparm uit het dak neemt, schudt de wat oudere man moedeloos het hoofd. "Had dat nou niet anders gekund", wijst hij op de kraan die onverstoorbaar doorgaat met zijn destructieve werk. Zijn beduidend jongere medebewoner van het Trekvaartplein gebruikt daarentegen geheel andere termen om zijn afkeer over het gebeuren te spuien. "Tuig is het", sist hij in de richting van het cordon ME'ers dat iedereen en alles op afstand houdt bij het slopen van het huis. "Zoveel machtsvertoon heb ik nog nooit gezien. Ik durf erom te wedden dat er in Kosovo minder Nederlandse uniformen rondlopen dan hier aan de Haarlemmerweg." Ja, de sfeer was grimmig gisteren op het plein waar de bewoners zonder uitzondering schande spreken van de manier
waarop het geschil tussen de gemeente en één van hen daar ter plekke wordt beslecht. Dat gebeurt inderdaad op rigoureuze wijze. Met de slopershamer. Nadat de inboedel eerst nog keurig is ingepakt en de ramen netjes uit de sponningen zijn verwijderd, gaat vervolgens resoluut de beuk er in. Hap voor hap trekt de kraan de woning, die volgens de gemeente illegaal is gebouwd, volledig aan flarden. Net zo lang, totdat er.in de namiddag geen steen meer op de andere staat. Maar bijna net zo erg als het onrecht dat hun buur wordt aangedaan, zo ervaren de mensen in de besloten gemeenschap die het woonwagenkamp nog altijd is de in hun ogen grove inbreuk op de privacy. Om eventuele rellen bij de ontmanteling van het huis te voorkomen en de slopers te beschermen, heeft de politie de Haarlemmerweg aan twee kanten, hermetisch afgesloten. Honderd man van de Mobiele Eenheid hebben een kordon rond de bewuste woning gelegd. Een stoet aan gepantserde bussen blokkeert de ingang. Tandenknarsend moeten de bewoners toekijken hoe het blauw, van menigeen daar toch al niet de favoriete kleur, voor de rest van de dag de baas speelt op het kamp. "Ze denderden bij binnenkomst ,dwars over ons heen", haalt bewoner George de gebeurtenissen van die ochtend nog even in herinnering. Vrouwen, kinderen, iedereen en alles werd zonder pardon aan de kant gelopen. Een fotograaf van jullie kreeg ook nog een gooi. We moesten allemaal naar binnen. Ja, natuurlijk ben ik gegaan. Wat doe je? Ik heb geen zin in een paar klappen. Maar het is toch zeker geen manier van doen. Het leek wel oorlog. En dan hangt er de hele dag ook zo'n helikopter boven je hoofd te zoemen. Wat kost dit wel niet allemaal? Trouwens, het was ook geen prettig gezicht voor de kinderen. Nee, dit hadden· ze absoluut beter moeten regelen." Een cordon werd rond de bewuste woning gelegd. Een stoet aan gepantserde bussen blokkeert de ingang. Tandenknarsend moeten de bewoners toekijken hoe het blauw, van menigeen daar toch al niet de favoriete kleur, voor de rest van de dag de baas speelt op het kamp. "Ze denderden bij binnenkomst ,dwars over ons heen", haalt bewoner George de gebeurtenissen van die ochtend nog even in herinnering. Vrouwen, kinderen, iedereen en alles werd zonder pardon aan de kant gelopen. Een fotograaf van jullie kreeg ook nog een gooi. We moesten allemaal naar binnen. Ja, natuurlijk ben ik gegaan. Wat doe je? Ik heb geen zin in een paar klappen. Maar het is toch zeker geen manier van doen. Het leek wel oorlog. En dan hangt er de hele dag ook zo'n helikopter boven je hoofd te zoemen. Wat kost dit wel niet allemaal? Trouwens, het was ook geen prettig gezicht voor de kinderen. Nee, dit hadden· ze absoluut beter moeten regelen."

De sloop van de woning is in volle gang. Het pui wordt afgevoerd in containers

Later op de dag, als de vrachtwagens om beurten het puin van de woning afvoeren, klitten de bewoners in groepjes bijeen om de situatie te bespreken. De grootste druk is dan inmiddels van de ketel. Rond een uur of vier 's middags is de spanning zelfs in zoverre geweken, dat de mannen en vrouwen . van de ME hun helmen onder het lauwe zonnetje maar afzetten. Ze drinken frisdrank en eten een broodje. De verbale  beschimpingen die ze bij tijd en wijle op hun bordje krijgen, slikken ze er mee weg. Grimmig blijft het in die zin dat enkele bewoners voorspellen dat de woning nu we plat legt, maar daarmee het pleit nog lang niet is beslecht "Want hoe moet het verder me die mensen", vraagt er eentje hardop. De omstanders weten het niet. Maar hoe het verder moet met de gemeente, dat weten ze wél. "Daar willen we vandaag helemaal niks meer mee te maken hebben", klinkt in koor.

Woensdag 23 juni Woonwagenbewoners bestormen stadhuis
De Mobiele Eenheid heeft gisterochtend in, Leiden haar handen vol gehad aan zo'n 50 boze woonwagenbewoners. Zij ontstaken in woede toen op
het woonwagenterrein op het Leidse Trekvaartplein een villa werd afgebroken. die volgens de gemeente te hoog en te breed was.
Toen een verhuiswagen van het terrein wilde afrijden, blokkeerden bewoners de enige toegangsweg van het woonwagencentrum. De ME werd ingezet om de de blokkade te verwijderen. Terwijl de villa werd afgebroken bestormden andere woonwagenbewoners het stadhuis van Leiden. Ze wilden verhaal halen bij burgemeester en wethouders maar deze weigerden met hen praten. Het stadhuis werd enige tijd bezet. De meeste woonwagenbewoners vertrokken na enige tijd vrijwillig. M Eers brachten de rest met zachte dwang naar buiten. Twee mensen werden aangehouden omdat zij vernielingen aanrichten, eentje  wegens belediging van een agent.

Donderdag 24 juni Artikel Leidsch Dagblad 'Meneer Van Rij heeft ook een huis' (Robbert Minkhorst)
De woede is een dag na het machtsvertoon van de ME en de sloop van een illegale bungalow nog niet verminderd bij bewoners van het Trekvaartplein. "Mijn dochter wordt maar op straat gegooid. Dan word je toch kwaad? Ons is groot onrecht aangedaan", vindt Cobe van der linden . " Daar kan ik niet tegen. Ze zijn nog niet van ons af." . Slechts twee betonplaten herinneren aan de plek waar tot dinsdag een bungalow stond. Mis, zegt Wim Mosman,"het was ·een woonwagen "Hij was met een takelwagen verplaatsbaar. baar. Er zaten \wielen en een onderstel onder. Of hij nou zeven meter hoog is vijftien meter breed, maakt niet uit. Het blijft een woonwagen." Wethouder Tjeerd van Rij (volkhuisvesting): "Dit was een grote villa. Er zalen geen wielen onder."
Bij de ingang van hel woonwagenkamp aan het Trekvaartplein wil een bewoonster net wegrijden. Voor ze dat doet, zeg! ze:  Meneer Van Rij heeft ook een huis. Hij doet ook boodschappen in de supermarkt". De wethouder is gewaarschuwd, wil ze maar duidelijk hebben. Het Trekvaartplein vreest dal meer bewoners hetzelfde lot wacht als Jani van der Linden en haar gezin.

In het kamp circuleert informatie waaruit blijkt dat nog:zes mensen zijn aangeschreven. Ook hun wagen zou niet thuishoren op het woonwagenkamp. Volgens Van Rij gaal her om illegale uitbreidingen die weg moeten. Hel kamp is er kapot van zeggen Van der Linden. Annie Offenberg, Tom de Booîj en andere bewoners. Offenberg zet toch al jaren in voor behoud van zoveel mogelijk standplaatsen, evenals adviseur bemiddelaar De Booij. "De sfeer is alleen maar erger geworden. Dit is een trauma voor de bewoners. We hebben steunbetuigingen uit Leiden gehad. Mensen spreken er schande van." Ook ongeloof heerst nog. Waarom laat de gemeente wel toe dat de wagen wordt gebouwd want de bouw $is tussentijds, niet stilgelegd of tegengehouden en grijpt ze in als hij er al twee jaar slaat? Van Rij: " We hebben een aantal keren gezegd dat zij er niet in moest gaan wonen. We hebben brieven geschreven. Ambtenaren zijn door bewoners weggestuurd. Uiteindelijk was verwijdering na de vele waarschuwingen en al het uitstel het laatste middel. Signalen dat ze hel huis zelf zouden weghalen. hebben ons tot gistermorgen niet bereikt. De bewoners hebben tot die tijd wel alle kans gehad om dat te zeggen". Het kan Offenberg en de anderen niets schelen dat niet praten met de· gemeente ook geen oplossing opleven. "Voor ons is het kwaad al geschied", maakt Offenberg duidelijk.

Vrijdag 25 juni 1999 NIEUWSBRIEF VAN DE VLIEGENDE EGEL

             

Erinaceus Lugunam Batavorum Volaticus (Leidse Vliegende Egel)

Jaargang 4, nr 1.Adres redactie: Koningsweg 45 3743 ET Baarn, tel 035 54 12852 fax 035 54 15980
e-mail ;geopol@worldonline.nl Binnenkort eigen website: www.egoproject.nl/woonwagens

"GELIJK RECHT VOOR ONGELIJKE MENSEN IS HET GROOTSTE ONRECHT" Strijdkreet van de Vliegende Egels
(Voorbeeld 1: bijstandsmoeder en een miljonair rijden door het rode stoplicht. Hoe hoog zal de boete zijn die ze moeten betalen? Voorbeeld 2: woonwagenbewoners zijn sinds 1870 door wetten achtergesteld, vervolgd, gediscrimineerd, nu opeens, na de afschaffing van de woonwagenwet 1 maart 1999, gelden dezelfde burger wetten voor deze groep van Nederlanders)

"DE WOONWAGENS MOETEN VERDWIJNEN" L.A.Van Doorn, Directeur van Maatschappelijk hulpbetoon, 1940
"DE WOONWAGENWET MOET VERDWIJNEN" D.K.]. Tommel staatssecretaris VROM, 1997
"WE WILLEN WOONWAGENBEWONERS BEHANDELEN ALS EEN IEDER ANDER"  Wethouder T. van Rij, 12 april 1999
"DE LEIDSE WOONWAGENBEWONERS ZIJN BURGERS GEWORDEN" T. van Rij, 22 juni 1999

Na een wereldreis van 55 dagen rond de wereld zijn de Vliegende Egels in Nederland teruggekeerd en hebben ze op de ZWARTE DINSDAG 22 JUNI 1999 met eigen ogen kunnen aanschouwen waartoe de Staat der Nederlanden, met het wetboek in de hand, in staat is. Met honderd man ME, 50 man politie, twee arrestatieteams, en met inzet van helikopters een woonwagen van een vrouw met twee kleine kinderen met de grond gelijk maken.
Een van onze redacteuren Tom de Booij vertelt ons over zijn bevindingen:
"Dinsdag 22 juni 1999 werd ik gebeld door de bewoners van het Trekvaartplein te Leiden (ik ben namelijk hun adviseur en belangenbehartiger), dat er een grootscheepse sloop actie was door de ME met de bedoeling een woonwagen af te breken. De hele dag heb ik mogen zien hoe dit met niets ontziend geweld is gebeurd. Ten aanschouwen van kleine kinderen, die daarmee voor hun leven een traumatische ervaring hebben opgelopen, werd de woonwagen fijngeknepen door maar al te wat grijpgrage tentakels van de bulldozers beschermd door een waar leger van witte helmen met knuppels en schilden. Het ermee gepaard gaande geluid van het brekend hout, snerpte werkelijk door je ziel. Bij mij kwamen beelden naar voren toen de Duitsers op die bewuste maandag morgen van 10 mei 1940 ons land plat bombardeerden. Het enige verschil dat de Duitsers nu Nederlandse uniformen aan hebben

De grijpgrage tentakel van en bulldozer die een hap neemt uit de woonwagen van een vrouw met twee kinderen.

Dit zijn mijn ervaringen als niet woonwagenbewoner, wat moet het echter betekenen voor de echte woonwagenbewoner, die zijn hele leven al door de overheid en politie is achtervolgd, gediscrimineerd. Toen ik s-avonds thuis kwam was het alsof ik van het oorlogsfront terugkeerde en dan met wrange gevoel dat ik als burger toebehoor aan de groep Nederlanders die deze wetten opstelt en zonder aanzien des persoon, zonder enig gevoel uitvoert. Zoals altijd zeggen de ambtenaren dat wij gedwongen werden om het te doen. Dit geluid heb ik meer gehoord namelijk in de Tweede Wereld Oorlog, dat Nederlandse politiemensen mij naar gevangenis en concentratiekampen brachten. "Befehl ist befehl", dat geldt nog steeds in 1999, bijna 60 jaar later. Dat deze waanzinnige daad van de gemeente Leiden diepe wonden heeft geslagen laat zich gemakkelijk raden. Dat een gemeente raad hier toe in staat is om niet te bevatten. Laat ik er nu eens, als een duivels advocaat van uitgaan, dat alles volgens de kleine lettertjes van de wet is verlopen (alhoewel ik dit uiteraard gezien mijn gegevens ernstig in twijfel trek), dan is het in feite nog erger dan dat er misschien juridische fouten zijn gemaakt, want het blijkt dus dat in 1999 we zo zijn verbureaucratiseerd dat het wettelijk mogelijk om zo'n misdaad tegen de mensheid te begaan. Mijn conclusie is dan ook dat ik voortaan op voet van oorlog met deze samenleving helaas verder moet leven. Dit valt niet meer terug te draaien het kwaad is geschied en is onherstelbaar. Niet zozeer de materiele schade maar de immateriële schade die deze groep Echte Nederlanders wordt aangedaan. Als het blijkt dat alles volgens de wet is verlopen zullen ze niet schromen om dadelijk weer- met zulk geweld op te treden, de politici staat immers pal achter hun. Nee het enige wat ons nog te doen staan is via het internet een netwerk op te bouwen dat wanneer er onverhoopt weer iets dergelijks in het land gaat gebeuren, we er bij zullen zijn en ons niet als makke schapen laten afmaken. Ik ben in -de oorlog niet voor niets actief geweest in het verzet om tegen het onrecht ten strijde te trekken en zal dat nu weer met al tot mijn beschikking staande middelen doen. Het kan gewoon niet wat hier in Leiden is gebeurd. De grens is overschreden er is geen terugweg meer, die is door de vijand zelf afgesneden. Ik beraad me dan ook op een privé actie om dit schrijnende onrecht aan de kaak te stellen.".
Tot zo ver het relaas van onze mede-redacteur Tom de Booij.

VOORGESCHIEDENIS VOOR DE ZWARTE DINSDAG 22 JUNI 1999 We gaan nu even chronologische na wat er in de afgelopen maanden in 1999 precies gebeurd is, die hebben geleid tot dit drama. De gebeurtenissen van de jaren 1970 tot en met 1997 van het woonwagencentrum Trekvaartplein te Leiden zijn allemaal opgetekend in de jaargangen van de Nieuwsbrieven van de Vliegende Egels (Eerste nummer 25 juni 1996 vandaag dus precies 3 jaar geleden; nummers zijn bij de redactie op te vragen). In artikelen van het Leidsch Dagblad kan men zien hoe in de maanden april, mei en juni de situatie waren, tussen gemeente en de bewoners van het Trekvaartplein.
Vrijdag 8 april 1999 schrijft de adviseur en belangenbehartiger van de Vereniging Trekvaartplein Bewoners (VTB) namens de leden van de Vereniging een brief aan College van B en W van de gemeente Leiden:
College, Als adviseur en belangenbehartiger van de Vereniging Trekvaartplein Bewoners (VTB) ben ik danig geschokt en ontstemd door het lezen van Uw brief met dwangmaatregelen jegens leden van onze Vereniging. (zie o.m. Uw schrijven aan de heer de Vries dd. 6 april 1999). U had geen slechter ogenblik kunnen uitkiezen. Immers de bewoners van het Trekvaartplein zijn net bezig om het stukgelopen gesprek met de Gemeente weer een nieuwe impuls te geven. Het zag er dan ook naar uit dat het klimaat weer zou verbeteren. Ik geef U echter de garantie dat als U werkelijk met uw heilloze plannen doorgaat het weer oorlog wordt. U heeft al jaren lang een gedoogtoestand, zelf veroorzaakt door geen nieuwe standplaatsen aan te leggen en in plaats daarvan boventallige bewoning, op eigen kosten van die bewoners toe te staan. Daardoor bent U zelf hoofdverantwoordelijk voor de nu ontstane situatie. Alleen door echt uw verantwoordelijkheid te nemen door goede en voldoende huisvestingsmogelijkheden, dwz standplaatsen voor deze bewoners in te richten. Dit temeer omdat U in al die jaren onvoldoende hebt gedaan en nog iets goed heeft te maken en in te halen. Op deze manier kunt U weer tot een gesprek met de bewoners komen en vooral de boventalligheid op te lossen. U mag Uw eigen falen niet afwentelen op de bewoners van het Trekvaartplein. Waarom nu opeens met zulke keiharde onmenselijke maatregelen? Ik geef U de verzekering dat als tot uitvoering van Uw plannen overgaat U op grote tegenstand kan rekenen, en dat U er de oorzaak van zult zijn dat er geen gespreksklimaat meer zal zijn en we weer helm aal terug zijn bij af. Daar is niemand mee gediend zowel de woonwagenbewoners als de gemeente Leiden. Beter ten halve gekeerd ..... De grote fout van de overheid jegens de reizigers is steeds weer dat ze over een kam worden geschoren met de gewone burger. Daarbij wordt geheel voorbij gegaan aan het feit dat deze groep Nederlanders vervolgd, gediscrimineerd worden door de overheid. U gaat geheel voorbij wat de overheid de woonwagenbewoners vooral sinds 1968 heeft aangedaan. Ze op te sluiten in grote concentratiekampen met een slagboom met politie er voor. Van kleine naar grote kampen en dan weer van grote naar kleine kampen, een structureel tekort aan standplaatsen, maar wel dwangmaatregelen toepassen voor eigen falen. Deze feitelijke morele schuld die de overheid jegens deze bevolkingsgroep kan niet worden ingelost door het nemen van dwangmaatregelen zoals U nu wilt doen. U zult het klimaat weer grondig bederven en het wantrouwen alleen maar weer vergroten. Zeker U heeft tot Uw beschikking de rechterlijke, wetgevende en uitvoerende macht om Uw zinnen door te zetten. Dat is wel gebleken in alle maatregelen die de overheid sinds 1870 jegens de reizigers hebben uitgevaardigd. Ik zal .niet nalaten om ten strijde te
trekken tegen dit grote onrecht. Het grootste onrecht is gelijk recht voor ongelijke mensen. Tom de Booij, adviseur en belangenbehartiger van de Vereniging Trekvaartplein Bewoners (VTB) CC: Staatsecret2ris VROM Mr Remkes, Leden van de Raad van de gemeente Leiden, Leidsch Dagblad
Maandag 12 april 1999 ontvangt de Booij een schrijven van de gemeente dat de brief in goede orde is ontvangen en op de lijst van de ingekomen stukken van de gemeenteraad is geplaatst. Van de gemeente Leiden sinds 12 april 1999 taal noch teken tot opeens het antwoord komt en wel op 22 juni 1999, dat aan duidelijkheid niets te wensen. Geen schriftelijk antwoord maar het fysieke geweld van 100 man ME! De brief is kennelijk door de gemeenteraad voor kennisgeving aangenomen en hebben ondanks de emotionele en klemmende oproep gemeend tot het grijpen naar het uiterste machtsmiddel dat tot hun beschikking staat.

5 DAGEN VOOR DE SLOOPACTIE OP DE ZWARTE DINSDAG 22 JUNI 1999!
Artikel Leidsch Dagblad van 18 juni 1999:
De problemen rond het Trekvaartplein en het conflict tussen de woonwagenbewoners en de gemeente moeten nu zo snel mogelijk worden opgelost. Leiden moet binnenkort met een delegatie van het Trekvaartplein het overleg weer aangaan, daarbij bijgestaan door een onafhankelijk gespreksleider. De oproep deed vrijwel de voltallige commissie volkshuisvesting gisteravond aan wethouder T.van Rij.

De problemen zijn inderdaad opgelost door 5 dagen later een politiemacht het kamp te laten bestormen om een woonwagen van een vrouw met twee kinderen met de grond gelijk te maken. Zo'n grootscheepse operatie laat zich niet in 5 dagen organiseren. Van Rij wist op die 17 juni 1999 dondersgoed wat er zou gaan gebeuren. Hoe nu de pers op het hele gebeuren heeft gereageerd geeft ook al een goed beeld van de censuur van een deel van de media, die er altijd weer in slagen een negatief beeld te vormen van woonwagenbewoners. Allereerst het ANP bericht: van dinsdag 23 juni dat in alle kranten heeft gestaan:

Het waren geen 50 bewoners, maar 8 mannen, 10 vrouwen met hun kinderen, dat is wel iets anders. Dan de foto in de Telegraaf. Een fraaie villa waaruit de spullen voorzichtig worden uitgedragen. Had de Telegraaf even later een foto geplaatst van de sloop dan had de lezer kunnen zien hoe de woonwagen werd fijngeknepen door de bulldozers, omringd door de witte helmen. In de pers wordt melding gemaakt het een villa was, maar het was woonwagen op wielen (zie foto die helaas onduidelijk is omdat deze ons is door gefaxt) en dat de woonwagen niet van steen was, maar van pvc platen met steenstripprint. Daarbij te bedenken dat de gemeente Leiden in de persoon van Mevrouw Bosman voor de sloop die bewuste morgen van de bewoners van het Trekvaartplein de verzekering heeft gekregen dat zij ervoor zouden zorgen dat het binnen 10 dagen zou worden verwijderd. Tevens dat omdat het op wielen staat het makkelijk in twee delen kan worden weggesleept, zonder veel schade te berokkenen. Desondanks heeft mevrouw Bosman haar misdadige plannen doorgezet en bevel gegeven om de beuk er in te gooien.
Om nog een beeld te krijgen van de gebeurtenissen en de reacties van de vrouw met haár twee kindertjes die op straat zijn gezet (ze mocht zelfs geen pannen en potten meenemen) hebben we een aantal artikelen die in het Leidsch Dagblad zijn verschenén weergegeven. (Deze geven een redelijk beeld van de gebeurtenissen). Waar moeten we nu naar toe? Heel eenvoudig. De gemeente komt met een tekening met het aantal door de woonwagenbewoners gewenste standplaatsen die zij naar hun behoren zullen gaan inrichten. Zo simpel is het! Er is ruimte genoeg, denk maar aan de ongebruikte punt aan de noordzijde. De mensen van de gemeente Leiden zijn voorlopig geen gesprekpartners van de bewoners van het Trekvaartplein.
Veel leesplezier was altijd het einde van elke Nieuwsbrief. Nu, willen wij ,Vliegende Egels eindigen door te zeggen dat we in en in verdrietig zijn, dat dit alles in dit kikkerlandje kan gebeuren.                                                                                                                                                                                               

Bijlage:
DOOR DE AFSCHAFFING VAN DE WOONWAGEN WET ZIJN DE GEMEENTEN VERANTWOORDELIJK VOOR INRICHTING VAN STANDPLAATSEN VOOR WOONWAGENBEWONERS

GEMEENTE LEIDEN: Zie het relaas over de gebeurtenissen van de zwarte dinsdag 22 juni 1990 in deze vliegende egel.

GEMEENTE HILVERSUM: Na een bikkelharde harde strijd van jaren met de Gemeente Hilversum, hebben de bewoners van het woonwagencentrum Egelshoek er voor gezorgd dat de gemeente eieren voor hun geld hebben gekozen. Getuigenis van deze gunstige ontwikkeling is neergelegd in een brief van de Wethouder (De Hilversumse van Rij), die alle bewoners ook de bewuste 22 juni 1999 hebben ontvangen. Zij kunnen dus in plaats van een zwarte van een witte dinsdag 22 juni spreken.

22 juni Brief van de Wethouder van gemeente Hilversum, Henny M A. Borstlap - van den Bosch
Aan de bewoners van de Egelshoek,
Na mijn bezoek aan de Egelshoek afgelopen maart, waarbij ik met plezier met een aantal bewoners heb gesproken over de leefbaarheid in deze wijk en de aanpak van enkele illegale zaken wil ik u graag op de hoogte brengen en houden van de plannen, die de gemeente Hilversum bezig is te ontwikkelen.
Momenteel werkt een aantal ambtenaren aan de voorbereiding van een zogenaamd beheersplan voor de Egelshoek. Twee aspecten staan daarbij centraal. Enerzijds het vergroten en het behouden van de leefbaarheid op de Egelshoek, anderzijds (preventief) toezicht en handhaving van wettelijke regels om onwenselijke en illegale praktijken te voorkomen en te bestrijden. Om ervoor te zorgen, dat deze beide aspecten een gelijkwaardige plaats krijgen in dat beheersplan dient er een inventarisatie plaats te vinden van zowel huidige beheersproblemen in de wijk als van wensen en ideeën over de verbetering van de leefbaarheid. Uiteraard is hierover bij u en bij de gemeente al een en ander bekend. Zoals bijvoorbeeld het onderhoud van schuurtjes en het schoonhouden van het openbaar groen, maar ook het - helaas noodzakelijk - plaatsen van een zeecontainer op een vrijgekomen standplaats, die zonder toestemming van de gemeente dreigde te worden ingenomen. Ik wil u er (nog eens) op wijzen, dat in het algemeen voor de Egelshoek geldt, dat de mogelijkheid tot uitbreiding met woonwagens en bouwwerken in aantal en omvang als uitgesloten dient te worden beschouwd. Om nu te komen tot een goede inventarisatie van wensen en ideeën over de (verbetering van de) leefbaarheid op de Egelshoek is met name uw medewerking nodig. Een beheersplan waarbij geen rekening is gehouden met leefbaarheidwensen van bewoners zal niet goed werken. Enkele van deze wensen hebben mij al bereikt. Er is gevraagd om bloembakken in de wijk te plaatsen en om verkeersdrempels aan te brengen in de weg over het centrum. Aangezien de gemeente de leefbaarheid op de Egelshoek van groot belang acht, en daarvoor dan ook financiële middelen zullen moeten worden vrijgemaakt, ben ik bereid met u en andere bewoners over deze twee verzoeken te praten, omdat de wijze waarop bepaalde werkzaamheden zullen moeten worden uitgevoerd mede afhankelijk is van het overleg met de meest betrokken bewoners. Na inventarisatie van alle ideeën en opmerkingen over de leefbaarheid wil ik, namens de gemeente, in overleg met bewoners bekijken of en hoe een en ander gerealiseerd kan worden. Voorzover noodzakelijk wil ik ook samen met bewoners een lijst vaststellen, die een volgorde in voorkeur aangeeft van onderwerpen, die als eerste opgepakt zouden moeten worden. Ongeacht wat er uit deze inventarisatie naar voren komt, staat voor mij voorop, dat duidelijk moet zijn wat de eigen rol is van bewoners als het gaat om het behoud van de leefbaarheid op de Egelshoek. Gezamenlijke verantwoordelijkheid (tussen bewoners onderling én tussen bewoners en de gemeente) en duidelijkheid in de taakverdeling zijn naar mijn idee belangrijke garanties voor een succesvolle samenwerking. Om samenwerking voor langere termijn mogelijk te maken lijkt het mij wenselijk om bepaalde afspraken over de samenwerking schriftelijk vast te leggen. Een convenant over (een aantal) onderwerpen, die bij bovengenoemde inventarisaties naar voren zijn gekomen, regelt onder meer de wijze waarop betrokken partijen elkaar kunnen aanspreken op de nakoming van gemaakte afspraken.
Inventarisatie: hoe?
Voor mij is van belang, dat uw ideeën en opmerkingen de aandacht krijgen die zij verdienen. Op welke wijze u deze aan mij kenbaar maakt, maakt mij niet zoveel uit. Om toch enig overzicht te kunnen behouden vraag ik u om hiervoor gebruik te maken van de bijgevoegde vragenlijst. Bij dit formulier zit een toelichting, die aangeeft hoe u met de beantwoording van vragen kunt omgaan. Het ingevulde formulier kunt u inleveren bij Ellen Janssen via het kantoor op de Egelshoek. Indien u wilt reageren op deze brief of vragen hebt over het formulier kunt u, naast mevrouw Janssen, ook Paul van. der Laan benaderen. Hij is werkzaam bij de dienst Stadsontwikkeling van de gemeente Hilversum en bereikbaar via telefoonnummer: 6292336.
Zoals ik al heb aangegeven is het de gemeente ernst als het gaat om de leefbaarheid op de Egelshoek. De gemeente stelt middelen ter beschikking om die leefbaarheid te verbeteren. Uw inbreng is daarbij van wezenlijk belang. Ik hoop dan ook, dat u en uw medebewoners zullen meewerken om de bij u aanwezige wensen en ideeën over de leefbaarheid op de Egelshoek kenbaar te maken. In afwachting van uw reactie, . Hoogachtend,  M.A. Borstlap - van den Bosch, wethouder

Moraal: Gemeente Leiden ga eens op herscholing bestuursbeleid bij de gemeente Hilversum

Einde Nieuwsbrief Vliegende Egel

Vrijdag 25 juni Ingezonden brief in dagblad de Telegraaf van de D.A. Bouman Amsterdam.
Met eigen ogen heb ik, een burger, kunnen aanschouwen wat er gebeurd is op het woonwagenkamp in Leiden. Het is intriest dat dit anno 1999 nog kan. Stelt u zich eens voor, u brengt u kinderen naar school, u komt terug en uw woning wordt met de grond gelijkgemaakt. Dit wordt toegestaan, want ach het zijn toch maar kampers. Asielzoekerscentra schieten als paddestoelen uit de grond, hulp voor Kosovo, het kan niet op. Maar blijft de hulp voor deze mensen. Kampers zijn ook Nederlanders. De ontruiming van dit huis op dat woonwagenkamp had meer weg van ene razzia.

Zaterdag 26 juni Artikel Leidsch dagblad Leidse ambtenaren bedreigd na sloop (Ruud Sep)
Ámbtenaren van de gemeenten Leiden zijn de afgelopen dagen bij herhaling bedreigd door bewoners van het Trekvaartplein. Tenminste één medewerkster kreeg telefonisch te horen, 'dat er een moordcommando op haar afgestuurd zal worden'. "De ernst van de bedreigingen is zo dat het normaal werken en het normaal functioneren van sommige mensen onmogelijk wordt gemaakt", liet wethouder T. van Rij gisteren bezorgd weten aan de commissie volkshuisvesting. Overigens is er nog geen aangifte gedaan bij de politie. De wethouder liet verder weten dat hij de woonwagenbewoners er snel op zal wijzen dat hun handelwijze onaanvaardbaar is,. daarnaast vindt hij het gewoon dom. "De bewoners van het Trekvaartplein zijn bezig zichzelf te stigmatiseren". Overigens uitten de Trekvaartpleinbewoners na de sloop van een illegale villa op het plein ook ma al onverholen bedreigingen aan het adres van Van Rij. Hij werd hierop onder politiebescherming geplaatst. T. Booij adviseur en belangenbehartiger van de Vereniging Trekvaartpleinbewoners zegt persoonlijk niets van telefonische bedreiging op de hoogte te zijn. "Maar het zou me niet verbazen als een aantal bewoners woedend naar de telefoon heeft gegrepen. Dat vindt ik niet gek na wat er dinsdag is gebeurd. Die mensen hebben toen een traumatische ervaring gehad  Willen en wetens werden ze door de ME met veel machtsvertoon uit hun huizen verdreven ". Volgens Booij was al dat spierballengedoe niet nodig geweest. "Er is door mij al begin april ene brief geschreven aan heit college B en W. Daarin werd een opening gelaten voor een gesprek. Er is echter nooit op die brief gereageerd. In plaats daarvan komt een legertje een kamp binnenmarcheren. We zijn dus weer terug bij af. Deze zaak kent alleen maar verliezers". Het is niet de eerste keer dat bewoners van het Trekvaartplein hun onvrede uiten via telefonische bedreiging. Begin 1997 werden wethouders en raadsleden van Leiden, Oegstgeest en Warmond via de telefoon lastig gevallen, nadat er bij het kamp bomen waren gekapt..  

Juni Artikel in Woonwagennieuws Machtsvertoon van gemeente Leiden lokt boze reacties uit
Verbijsterd moesten bewoners van het Trekvaartplein dinsdag 22 juni aanschouwen hoe een twee jaar oude wagen totaal vernield werd door de grijparmen van een sloopmachine. Mevrouw Bosman, sinds kort aangesteld om het woonwagenbeleid van de gemeente 'vlot te trekken', had daar in naam van wethouder Van Rij opdracht toe gegeven.

Sinds die ochtend was mevrouw Bosman op het kamp aanwezig om uit te voeren waar in een twee jaar daarvóór nog onder het regime van de Woonwagenwet!- verzonden aanschrijving voor werd gewaarschuwd. De wagen van Jani van der Linden die ze samen met haar twee kleine kinderen bewoont, is 'boventallig' en er is geen bouwvergunning op aangevraagd (zoals trouwens op geen enkele wagen op het Trekvaartplein). De wagen moest weg, volgens de bewuste brief, desnoods onder dwang. Dat was twee jaar geleden. De Woonwagenwet is er nu af. Geassisteerd door 100 man ME, verscheidene arrestatieteams, tientallen arrestatiebusjes, een hele dag boven het kamp cirkelende helicopter terwijl tijdelijk de noodtoestand voor de omgeving van het kamp was afgekondigd, zette mevrouw Bosman de toon die Leidse bestuurders blijkbaar de juiste vinden om aan te slaan tegen woonwagenbewoners. De Trekvaartpleinbewoners hebben te kennen gegeven niet meer met dit gemeentebestuur over de herinrichting van het grote kamp te willen praten.

ME komt het woonwagenkamp Trekvaartplein opmarcheren

Bedreigend
'Dit was absoluut niet nodig geweest', is het eerste wat Annie Offenberg, woordvoerster van de Vereniging Trekvaartplein Bewoners zegt. 'Het leek hier oorlog. Al die politie in gevechtsuitrusting met schilden, in cordon opgesteld. Het was zó bedreigend. Ze hebben een paar keer flinke klappen uitgedeeld. Om niets, 'omdat een paar mensen bij elkaar stonden. Ik ben er nu nog niet over uit, het is teveel geweest. En het kwam totaal onverwacht. Twee jaar lang is deze situatie gedoogd. De wagen van Jani is niet de enige die boventallig staat, zo worden er nu meer bedreigd. Die wagens staan boventallig omdat de gemeente al jaren geen vakken meer heeft aangelegd. We vechten al die tijd voor een kamp met 120 standplaatsen, dan is er voor iedereen officieel plaats. Jani heeft ook al te horen gekregen dat ze op een gerenoveerd Trekvaartplein mag terugkomen. Waarom moet haar wagen dan nu in elkaar geslagen worden? Die vrouw is alles kwijt. Ze staat met haar kinderen op straat. Alle spulletjes zijn meegenomen, tot aan het speelgoed van de kinderen. Dit was echt niet nodig geweest. We hebben 's ochtends nog de belofte gedaan dat de wagen binnen 10 dagen weg zou zijn. Maar niets hielp.'
 

De woonwagen (op wielen) voor de sloop

De sloop in volle gang

In actie
Nadat de eerste gemoederen over het gebeurde zijn bedaard, zijn de bewoners van het Trekvaartplein in actie gekomen. Ze hebben de bewuste dinsdag inmiddels tot 'zwarte dinsdag' omgedoopt. Ze hebben brieven en verklaringen opgesteld. Aan het gemeentebestuur, aan staatssecretaris Remkes en aan minister Pronk van VROM. Een ervan luidt: 'Wij hebben als bewoners van het Trekvaartplein met het college van B&W een duidelijke schriftelijke overeenkomst waarin staat dat de gemeente niet zal slepen vanaf het Trekvaartplein en dat verhuizing uitsluitend op vrijwillige basis kan geschieden. Ondanks deze overeenkomst en ons aanbod om zo snel mogelijk het overleg over de herinrichting van het Trekvaartplein te starten, heeft de gemeente gemeend een woonwagen leeg te halen en te verwijderen door met geweld te slopen. Door deze handelswijze is opnieuw bewezen dat wij als wagen bewoners overeenkomsten met de gemeente niet serieus kunnen nemen. Overleggen met deze gemeente heeft geen enkele zin.'

Jonge gezinnen
Aan wat er gebeurde op het Trekvaartplein op 22 juni is het een en ander aan vooraf gegaan. Het begint in 1996 wanneer verscheidene wagens door jonge gezinnen op het Trekvaartplein worden geplaatst. Op dat moment is er nog geen zicht op de toekomst van het kamp. Het Woonwagenschap waar het Trekvaartplein onder valt schrijft de bewoners een brief waarin stelt dat hun wagen boventallig staat. De gemeente verstuurt een tijd later een aanschrijving, op grond van de woningwet. Echter, dat had moeten gebeuren onder de Woonwagenwet want die gold toen nog. En onder de woonwagenwet had nooit op deze manier gesleept kunnen worden. Waarom schreef de gemeente destijds aan op grond van de woningwet? Dat is de vraag. Duidelijk is dat wethouder Van Rij het konsekwent heeft over 'woning', 'villa', of 'bungalow' als hij de bewuste wagen bedoelt. Woorden die maar al te graag door media, belust op het weergeven van een negatief beeld van woonwagenbewoners, worden geciteerd. Maar als Van Rij had gedurfd, had hij de wielen onder de wagen van Jani zelf kunnen zien: op dinsdag 22 juni, toen ze in elkaar geramd werden.

Bezwaar
Terug naar inmiddels 1997. Dan komt er een brief van Bouw· en Woningtoezicht: de wagen moet· verwijderd worden, staat daar in. De eigenaar van de wagen (echtgenoot van Jani) dient daartegen bezwaar in. Dat was februari 1998. In mei krijgt hij van de gemeente te horen dat dat bezwaar is afgewezen. Daarna gebeurt er ruim een jaar niets. Tot 8 april van dit jaar. Dan ligt er ineens een ontruimingsbevel van een ambtenaar. Binnen een paar weken moet de wagen weg zijn. De woonwagenbewoners gaan praten met de gemeente. Dan blijkt dat Jani gewoon terug mag komen als het Trekvaartplein wordt heringericht (maar over een plan moeten bewoners en gemeente het nog eens worden). Haar wagen zou in feite een jaar moeten verdwijnen. Waar naar toe weet niemand. Want er is in Leiden domweg geen plek. Een oplossing heeft de gemeente niet. Ook Tom de Booij uit Baarn, adviseur van de Vereniging, doet zijn best en stuurt nog de dag van het ontvangen van het ontruimingsbevel een brief naar de gemeente. Hij wrijft daarin de gemeente onder de neus dat deze zelf verantwoordelijk is voor de ontstane situatie door niet te zorgen voor voldoende huisvesting voor woonwagenbewoners. Uit de brief: 'U mag Uw eigen falen niet afwentelen op de bewoners van het Trekvaartplein. Waarom nu opeens met zulke keiharde, onmenselijke maatregelen?'. Op 22 april krijgt De Booij een brief van de gemeente waarin zij aankondigt op de brief van 8 april te zullen reageren. Er is nooit een brief ontvangen. Wel een antwoord.

Behoud kamp
Tegelijk met de kwestie rond de boventallige wagens speelt de strijd van de Trekvaartpleinbewoners om het behoud van hun kamp. Al jaren komt het ene na het andere plan op tafel. Dan weer een kamp van 40. Dan weer verhuizen naar de polder. Vervolgens woningbouw bij het kamp. Het wordt er niet duidelijker op. Die strijd is in 1997 op zijn hardst. De bewoners eisen behoud van een kamp met 120 standplaatsen. De gemeente geeft geen strobreed toe en de bewoners grijpen dan maar naar onorthodoxe actiemiddelen. Uiteindelijk wordt het overleg over het kamp helemaal verbroken. Dan komt in december staatssecretaris Remkes op bezoek. Hij houdt een pleidooi voor opnieuw onderhandelen. Zonder voorwaarden vooraf, zonder aantallen. Gewoon een blanco begin. Van de kant van de gemeente, van de kant van de woonwagenbewoners. De bewoners van het Trekvaartplein stemmen daar in toe. En zoeken een derde die het gesprek tussen gemeente en bewoners zal gaan leiden. De gemeente doet weinig. In januari staat de eerste vergadering gepland. Die wordt uitgesteld. Half februari is de volgende datum. De agenda is al overeengekomen. Maar deze keer stellen de reizigers de vergadering uit. Er is een dubbele begrafenis op het kamp. Twee weken later, vier uur voordat het eerste overleg tussen gemeente en bewoners na vele maanden weer zal worden hervat, wordt er een nota afgegeven op het kamp. Een nota 'woonwagenbeleid' aan de hand van een zekere mevrouw Bosman van een adviesburo uit Dordrecht, onlangs aangesteld om het woonwagenbeleid in goede banen te leiden. In die nota geen woord over de plannen voor het Trekvaartplein. Wel dreigementen. Het woonwagen beleid zal voortaan bestaan uit het handhaven van de orde, het toezien op verwijderen van illegale bouwsels en bouwvergunningen en inning van de huurpenningen. De bewoners van het Trekvaartplein slaan achterover van verbazing. Hoezo onbevangen onderhandelen?

Te laat
Wethouder Van Rij heeft de nota inmiddels al door de Commissie Ruimtelijke Ordening gekregen, uiteraard met zijn eigen verhaal erbij. De bewoners besluiten daarop zelf met de commissieleden te gaan praten. Dit lijkt te werken. Op 18 juni houden leden van de commissie een pleidooi om het overleg op een positieve manier te hervatten. Te laat merken de bewoners op wat er onderaan het verslag van de vergadering staat: 'SP'er Day plaatste een kanttekening bij zijn steun aan een nieuw overleg: 'Ondanks beloftes worden er woonwagens weggesleept omdat de bewoners zich aan geen enkele afspraak houden. Ik vind dat niet netjes van de gemeente.' Day pleit ervoor te wachten met maatregelen totdat een goede oplossing is gevonden.' Aldus het verslag. Vier dagen later wordt de wagen van Jani kapot geslagen.
Tekst: Ine Habraken Foto's: Tom de Booij
Oproep Tom de Booij is te bereiken via e-mail: geopol@worldonline.nl en binnenkort te vinden op de volgende website op internet:
www.egoproject.nl/woonwagenbewoners. Hij wil daarmee onder andere bereiken dat woonwagenbewoners via internet contacten kunnen uitwisselen en zoals wat in Leiden gebeurde, onmiddellijk landelijke bekendheid geven.
Juni VERKLARING BEWONERS TREKVAARTPLEIN "WOORDBREUK VAN GEMEENTE LEIDEN"
Voor de zoveelste keer is de gemeente Leiden haar afspraken met ons als Trekvaartplein-bewoners niet nagekomen. Wij, als bewoners van het Trekvaartplein hebben met het college van B.en W. een duidelijke schriftelijke overeenkomst (brief d.d. 14 mei 1997) dat:· "De gemeente niet zal slepen vanaf het Trekvaartplein en verhuizing uitsluitend op vrijwillige basis kan geschieden" Zoals dat door de raad in december 1983 al is besloten. Ondanks . deze overeenkomst en ons aanbod om zo snel mogelijk het overleg over de herinrichting van het Trekvaartplein te starten, heeft de gemeente gemeend een woonwagen leeg te halen en te verwijderen door met geweld te slopen, met behulp van veel M.E. en arrestatieteams. Ook op de brief over deze zaak van onze adviseur en belangenbehartiger Dr. T. de Booij is, ondanks de schriftelijke toezegging van de gemeente d.d. 12-4-'99, nog steeds niet gereageerd. Door deze handelswijze is opnieuw bewezen dat wij als wagenbewoners overeenkomsten met de gemeente niet serieus kunnen nemen. Dat betekent ook dat overleggen met deze gemeente geen enkele zin heeft. Bewoners van het Trekvaartplein. Verzonden aan de pers en met afschrift naar staatssecretaris Remkes.

Zondag 4 juli Brief van Mevr. A. Offenberg en Mevr. E. Ruigrok aan de Gemeente raad en B.en W van gemeente Leiden i.a.: T.v.R.
Geachte raadsleden, Wij ontvangen van wethouder van Rij op 30 juni '99 een fax waarin hij ons alsnog uitnodigde aanwezig te zijn bij een gesprek van "de gemeente" (in plaats van het door ons voorgestelde gezamenlijke gesprek) met de door ons op verzoek van de gemeente gezochte en reeds op 26 mei doorgegeven - kandidaat voor onafhankelijke gespreksleiding voor ons herinrichtingoverleg voor het Trekvaartplein. (zie bijlagen)
Wij hebben heer D. Sloos gevraagd u mede te delen dat wij deze brief ,voor kennisgeving hebben aangenomen omdat wij na de gruwelijke gebeurtenis op Zwarte dinsdag 22 juni 1.999 nu emotioneel, rationeel en fysiek, niet in staat zij n om antwoord te geven aan wethouder van Rij.
Om die reden nemen wij ook -nu even- ons voorstel terug voor deze onafhankelijke gespreksleiding. Wij hadden graag met de gemeente in overleg gegaan voor het maken van een zo goed mogelijk k herinrichtingsplan voor het Trekvaartplein . Dat hebben 'Wij U, wethouder van Rij en het college, ook laten weten met onze brieven van 12 maart en 7 juni '99 en door het leveren van een candidaat voor de onafhankelijke gespreksleiding. Na de afspraak met staatssecretaris Remkes op 10 dec. '98 en ons gesprek met de leden van de comm. ROWV. hadden wij weer enige hoop dat wij op een normale manier overleg zouden krijgen maar, door de onnodige sloop en het enorme geweld op Zwarte Dinsdag, is alles weer kapot gemaakt. Bet zal ons altijd bijblijven dat wij in plaats van overleg, honderden M.E.ers kregen met politiehonden, het afroepen van de noodtoestand en het met veel geweld kapot maken van een zelf gebouwde woonwagen. Dit ondanks dat deze wagen over een jaar kon worden geplaatst op een standplaats in het nieuwe plan voor het Trekvaartplein. Wij zijn voor heel Nederland te schande gezet. Deze dag is voor ons onvergefelijk. Wij kijken nu terug naar wat wij vanaf 1994 hebben meegemaakt met wethouder van Rij, we zien dan een lange lijst van niet nagekomen afspraken, procedures en beloftes , onjuiste informatie en misleiding. Wij hebben een man meegemaakt die, wat hij met zijn mond belooft, met zijn de ene hand weer afneemt en met zijn andere hand ook nog straft, en de schuld van alles dan ook nog bij ons neerlegt. Voor ons een man zonder eerlijkheid en zonder hart en menselijk gevoel. Wat wij met hem hebben meegemaakt, willen wij niet meer, het is lang genoeg geweest. Zelfs contact met zo iemand die zoveel geweld over ons brengt, is voor ons niet meer mogelijk. Daarom geven wij nu antwoord aan u als gemeenteraad en raadsleden van gemeente Leiden. Wij zijn wel bereid te praten met andere mensen, ook van de gemeente die, het goed met ons menen, die eerlijk zijn en een hart hebben. Wij hopen dat u in wijsheid uw bij dragen kunt geven voor een betere toekomst voor ons. Namens alle bewoners: Mevr. A. Offenberg en E. Ruigrok

Donderdag 8 juli Artikel in Leidsch dagblad: Woonwagenbewoners willen weer praten, maar niet met Van Rij (Ruud Sep)
De rust in de verhoudingen tussen de bewoners van het Trekvaartplein en de gemeente Leiden begint terug te keren. Niet alleen is het einde gekomen aan de stroom van telefonische bedreigingen, ook ligt er inmiddels weer een aanbod van de bewoners om met de gemeente te gaan praten over de herinrichting van het plein. Daarbij stellen zij eigenlijk nog weer één voorwaarde: ze willen met iedereen praten, behalve met wethouder van Rij. Letterlijk schrijven de bewoners in een brief aan de leden van de gemeenteraad, dat zij willen praten met andere mensen, ook van de gemeente, die het goed met ons menen, die eerlijk zijn en hart hebben' Van Rij is op dit moment niet welkom omdat hij verantwoordelijk wordt gehouden voor het optreden van de ME bij de sloop van een illegale bungalow op het kamp twee weken geleden. De wethouder reageert verheugd op de brief van de bewoners, hoewel daarin weinig vleiende woorden aan zijn adres staan. "Ik wil mij graag even op de achtergrond houden. Maar uiteindelijk zal de zaak toch naar de raad toe moeten en dan komen ze weer bij mij terecht". Daarmee lijkt de bemiddelingspoging van het onafhankelijke raadslid Sloos voorlopig te zijn geslaagd. Hij heeft in de afgelopen twee eken als een diplomaat geprobeerd om woonwagenbewoners en gemeente weer om de tafel te krijgen. Volgens het raadslid is het goed dat snel weer wordt gepraat, omdat er volgens hem een enorme escalatie dreigt wanneer de gemeente zou besluiten om nog meer illegale bouwwerken af te breken.

Toevoegsel opgeschreven in 2009.
De gemeente Leiden heeft toegegeven dat zij onterecht de woonwagen van Jani van der Linden heeft afgebroken. Jani heeft de in beslag genomen goederen teruggekregen alsmede een schadevergoeding. De gemeente heeft namelijk enkele procedurele fouten gemaakt. Eveneens heeft de gemeente geen rekening gehouden met feit dat de wagen een onderstel had met wielen zodat de wagen versleept had kunnen worden in plaats van afgebroken.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2. Behoud Woonwagenkamp aan de Bisschopswaai in Baarn, deel 4

1 augustus Artikel in Baarnsche Courant Herinrichting Bisschopswaai
De verhuizing van vijftien standplaatshouders naar de nieuwe woonwagenlocatie aan Het Zuiderlicht in tuindorp Eemdal noodzaakt de gemeente tot het herinrichten van het bestaande kamp Bisschopswaai aan de Eemdijk. Baarn wenst de vrijkomende plaatsen direct ongeschikt voor het plaatsen van andere woonwagens te maken. Meteen na het leeg en schoon opleveren van de oude standplaatsen is het streven de werkzaamheden te beginnen. Het saneren van vervuilde grond zal daar onderdeel van uitmaken. Op korte termijn verwacht het College van Burgemeester & Wethouders het herinrichtingsplan aan de politiek voor te leggen. Aan geld is beschikbaar 564.000 gulden. In het kader van het landelijk woonwagenbeleid, dat erop gericht is geweest de bestaande kampen op te heffen en naar de bebouwde kom te verplaatsen, heeft Baarn aanvankelijk gedacht Bisschopswaai volledig te sluiten. In het ontwerp van architect Hagenbeek voor tuindorp Eemdal zijn daarom twee woonwagenlocaties opgenomen, te .weten Het Hoorder- en Het Zuiderlicht. Halverwege de jaren negentig is het beleid gewijzigd, waarop is besloten Bisschopswaai te handhaven en afhankelijk van het aantal gewenste verplaatsingen te kiezen voor het realiseren van standplaatsen, ofwel Het Noorder- ofwel Het Zuiderlicht. Nijbod consultancy is in de arm genomen om de verhuizing te begeleiden en het beheer van Bisschopswaai over te nemen. De ontwikkeling van de locatie in tuindorp gebeurt door de woningcorporaties Het Góoi en Omstreken. Uit de inventarisatie van Nijbod is gebleken dat de behoefte aan standplaatsen op een nieuwe locatie binnen de bebouwde kom maximaal vijftien is, zodat Baarn alleen Het Zuiderlicht hoeft te ontwikkelen. Het Noorderlicht komt vrij voor reguliere woning 1 bouw. Een plan is in de maak. Op Het Zuiderlicht komen elf woonwagenwoningen. Maximaal vier bestaande wagens mogen naar de nieuwe locatie meeverhuizen. Gooi en Omstreken verhuurt de standplaatsen en de huurwoningen. De huurprijs per standplaats/woning bedraagt in totaal 859 gulden. Veel bewoners komen in aanmerking voor huursubsidie, zodat de feitelijke maandhuur lager zal uitkomen. Om de huurprijs te bereiken moeten Baarn en Gooi en Omstreken financiële offers brengen. De gemeente heeft de grondprijs per standplaats met 13.00 gulden verlaagd. De woningcorporatie brengt bepaalde kosten voor de realisering niet in rekening. De verhuizing van de vier woonwagens, zestig mille, wordt betaald door Gooi en Omstreken. De gemeente tikt nog 2.500 gulden per standplaats af als tegemoetkoming in de verhuiskosten. De stichting neemt het beheer en de exploitatie van Het Zuiderlicht en Bisschopswaai op zich en besteedt het dagelijks beheer uit aan Nijbod. De raadscommissie openbare werken behandelt het verhuizingvoorstel in de vergadering van volgende week donderdagavond.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.Where is our planet Earth heading to in the next century

Onder deze titel is te vinden het artikel dat ik in April 1999 op mijn website heb geplaatst. Nu in zijn geheel overgebracht naar dit dagboek 1999.

ATTENTIE:  de onderstaande lijst geeft geen toegang tot mijn artikel alleen als men op de hier boven afgedrukte titel in blauw aan klikt

Contents

1. Introduction
2. Geological history of our universe,earth and life
3. The history of human mankind
4. What will happen on this planet until the year 2025?
5. The exponential growth of the world population
6. The world trend of urbanization
7. How many people can live on this earth with a sustainable economy?
8. What is left over our fossil fuel resources in the year 2025?
9. The coming world crisis
10. How much food, fresh water we have in the year 2025?
11. How many war will be fought until the year 2025?
12. Is there still a way to avoid a world crisis?
13. Are there people on this earth that have a better chance to survive the coming crisis?
14. Why we destroying civilizations of people who are different from our westren so called civilized world?
15. Conclusion

Comments on my website in 1999
List of Links
List of Figures