Enkele citaten uit mijn Uranische Nieuwsbrief 22

De steeds groter wordende kloof tussen de Astronomie en de Astrologie
Inleiding
Het is weer heel lang geleden, dat de laatste Uranische Vijfster Nieuwsbrief (nr. 21 van 26 november 2003) is verschenen. De astronomen hebben een totaal ander beeld over deze zelfde planeten. Het leek een eenvoudig uitgangspunt, maar het bleek al spoedig dat het verschil tussen de astronomie en de astrologie zich niet laat vangen door te na te gaan hoe men denkt over de planeten. Het verschil ligt veel dieper en fundamenteler en lijkt bijna onoverbrugbaar. Via het internet heb ik kunnen zien hoe de astronomie zich in een sneltreinvaart ontwikkelt en er wordt dan ook door de astronomen gesproken over de gouden eeuw van de astronomie. Deze ontdekkingen zijn te vergelijken met de ontdekking van Copernicus, die zag dat de zon niet om ons heen draait, maar dat onze aarde om de zon draait. Hier ligt nu juist ligt het grote verschil tussen de astronomie en de astrologie. De astronomie doet je beseffen dat ons bestaan op aarde in het niet valt bij de onmetelijke kosmos met zijn miljarden sterrenstelsels die weer bestaan uit vrijwel ontelbare sterren zoals onze zon of nog veel groter. Het is als het ware dat ons ego verdampt.
De astroloog plaatst de aarde in het centrum van het zonnestelsel. Hij gaat na wat de invloed van deze hemellichamen op het leven op aarde en in het bijzonder op de individuele mens vastgelegd in de horoscoop. Vroeger waren de astrologen tevens astronomen. In de laatste paar honderd jaar zijn deze beide wetenschappen uit elkaar gegaan. De belangstelling van de kant van de westerse astrologen voor de astronomie is sterk afgenomen en de astronomen beschouwen de astrologie als een soort bijgeloof. Zo te zien bestaat er een vrijwel onoverbrugbare kloof tussen de astronomen en de astrologen. Toch is er iets merkwaardigs aan de hand. Bij de voorbereiding van deze nieuwsbrief zijn we iets tegengekomen, dat volgens ons een prioriteit verdient om eerst te behandelen. Wat is namelijk het geval, wanneer astronomen de sterrenbeelden de revue laten passeren, geven ze bij bepaalde sterrenbeelden een bijbehorend verhaal uit de Griekse mythologie. Let wel uit de patriarchale religie en gaan geheel voorbij aan de voorgeschiedenis, die deze mythen hebben gehad in de tijd van de Grote Moeder religie. Reden waarom we er goed aan doen om de astronomen en astrologen nader in contact te brengen met de oorsprong van de door hun gebruikte mythen.
Uiteraard hebben deze 88 sterrenbeelden niets te maken met de werkelijke plaats en relatie van de sterren van een sterrenbeeld onderling. Het is een projectie op een denkbeeldige hemelbol: een menselijke constructie.
Verschil en overeenkomst tussen een astronoom en een astroloog
Onze Stichting DWA wil een poging ondernemen om de astronomen en astrologen meer begrip te laten opbrengen voor elkaar's manier van denken en onderzoeken. Ik heb daarbij getracht om na te gaan wat de overeenkomsten en verschillen zijn tussen de astronoom en de astroloog. (Let wel, ik ben me uitsluitend beperkt tot de Westerse astrologie). Zoals ik al heb opgemerkt dat als het gaat om de beschrijving van sterrenbeelden of hemellichamen beide disciplines naar dezelfde Griekse patriarchale mythen refereren. Het verschil is tussen de astronomen en astrologen is echter, dat de eerst genoemde de mythologie van bijvoorbeeld het sterrenbeeld Ram beschrijft zonder daar verder iets van een betekenis of duiding aan te geven. Terwijl de astrologen aan deze mythen wel een symbolische duiding geven. . Maar het vreemde doet zich voor, dat de astronomen nog steeds gebruik maken van denkbeelden, die in vroegere tijden zijn ontwikkeld. In die tijd keek men heel anders aan tegen de verschijnselen aan de hemel. In de eerste plaats hebben we aan het sterrenbeeld Grote Beer laten zien, dat de sterren van het sterrenbeeld zich niet in een vlak bevinden, maar dat het een projectie is van ver van elkaar gelegen sterren op een plat vlak. Het is dus een menselijke interpretatie. Dit wil echter niet zeggen, dat de mens niet als medium of klankbord zou hebben gediend voor het ontvangen en registreren van kosmische invloeden. In 1922 heeft de IAU in feite de sterrenbeelden losgelaten door de hemelbol in 88 gebieden rond de sterrenbeelden te verdelen. Daar is op zich zelf niets mis mee. Het is een referentiekader waar de verschillende hemellichamen en verschijnselen op aangegeven kunnen worden, net zoals op een kadaster van een gemeente of land. Maar men zou verwachten, dat de astronomen zich uitsluitend bezig houden met de beschrijving van de hemellichamen en hun verschijnselen en daarbij niet terug grijpen naar oude Griekse mythen. Daarbij komt nog dat deze Griekse mythen duidelijk een weerslag van de patriarchale overheersing van de vroegere matriarchale Moeder Godin religie. Als astronomen zich laatdunkend uitlaten over de astrologie, lijkt het ons zinnig om eens na te gaan wat de reden vormt waarom zij bij hun astronomische beschrijving toch terugvallen op deze Griekse mythen.
Zijn de astronomen gevoelig voor deze mythologische inbreng? Zou het toch zo zijn dat de astronomen, meer dan ze zelf misschien willen toegeven, gevoelig zijn voor deze oorspronkelijke gedachten patronen? Het lijkt mij in ieder geval dat astronomen, die afgeven op de astrologie, zich tenminste deze vraag mogen stellen. De astronomen houden zich strikt aan de hemelverschijnselen, die zij waarnemen en onthouden zich daarbij aan de eventuele invloeden die deze op het leven op aarde zou kunnen hebben. Geheel anders dan de vroegere astronomen, die toch een duidelijk verband zagen tussen de hemellichamen en de mens op deze aarde. Zo boven, zo beneden was hun parool. Door de recente foto's die de Hubble Ruimte Telescoop van ons universum heeft gemaakt, voelt men zich inderdaad als een nietig schepseltje levend op een hemellichaam omringd door een dun vliesje waar men voorlopig nog genoeg zuurstof kan opnemen om in leven te blijven. We kunnen nu ook zien wat er met onze zon gaat gebeuren over een aantal miljard jaren, hoe we uiteindelijk een kleine witte dwerg worden. Al deze eindfasen, alsook het begin van ons zonnestelsel, zijn door foto's van het heelal te zien. In één woord adembenemend, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken, dat hoe onbelangrijk we ook mogen zijn we toch een onderdeel van dit heelal vormen en de invloed daarvan op ons dagelijks leven ondervinden. Het is ook voor de astronomen nu overduidelijk, dat de maan en zon een grote invloed hebben op het leven op aarde. De astrologen gaan verder en vertellen ons ook over de invloed die de hemellichamen van ons zonnestelsel hebben. De door de astronomen ontdekte stralingen afkomstig van supernovae, quasars, neutronensterren, zwarte gaten en de recentelijk ontdekte magnetars zullen misschien door de astrologen nader worden onderzocht en nagaan of deze invloeden op de mens volgens hen eveneens aantoonbaar zijn.Door de recente astronomische ontdekkingen is echter ook gebleken, dat er meer vragen zijn gerezen dan antwoorden. Zo is er voor astronomen het gigantische probleem van de donkere materie (verborgen materie dat alle sterrenstelsels omgeeft) en de donkere energie (een versnellende, afstotende kracht die op alle materie inwerkt) in het universum. Volgens de laatste theorieën bestaat ons universum voor 70% uit donkere energie, voor 25% uit donkere materie en voor 5 % de normale materie dwz alle zichtbare sterrenstelsels, planeten en U en ik. Het probleem is namelijk is, dat de astronomen geen idee hebben waar uit deze materie en energie bestaat. Dit wat betreft alles wat groter is dan wij zelf, maar het probleem doet zich ook voor in het kleine universum zoals onze DNA. Net zoals bij het universum is van het DNA is 5% de functie bekend, terwijl van 95% men geen idee heeft waarvoor het dient!. Dit wordt de junk DNA genoemd. Uit dit alles blijkt wel dat een ons heel bescheiden moet opstellen ten opzichte van zoals de macro- als microkosmos. Het allergrootste probleem voor de hemelonderzoeker is echter de klemmende vraag: "Welk deeltje veroorzaakt de zwaartekracht". Men denkt aan een deeltje dat graviton wordt genoemd, maar nog niemand heeft het deeltje kunnen aantonen. De meeste overheersende doordringende kracht van ons universum is zonder meer de zwaartekracht, maar wat dat precies is weet men nog niet.De onderzoeker van het universum ontvangt allerlei signalen uit het universum met verschillende golflengten van het electro-magnetische spectrum, zoals gamma straling, röntgen straling, ultraviolet- zichtbaar en infra rood licht, micro- en radiogolven etc. Men heeft via allerlei ingewikkelde instrumenten deze straling zichtbaar gemaakt voor onze ogen en oren. Men heeft hiermee geweldige ontdekkingen gedaan, maar dat neemt niet weg dat er misschien nog kosmische invloeden zijn, die men nog niet heeft kunnen waarnemen en die toch van invloed op de mens zouden kunnen hebben.
Shakespeare Hamlet Act I,Scene V, line 188.189: "There are more things in heaven and earth, Horatio, than are dreamt of in your philosophy".
Het is daarom nogal verwonderlijk, dat sommige astronomen zich met hand en tand verzetten tegen bepaalde pseudo-wetenschappen zoals de astrologie. Een goed voorbeeld geven Nederlandse astronomen, verbonden aan het Kapteyn Instituut in Groningen, in hun colleges aan studenten in de astronomie. In de aantekeningen 2002-2003, College I geven zij in dia 11 een beeld van de dierenriem met de volgende tekst:
ASTROLOGIE: "gelul in de ruimte"(Levi Weemoedt)
In de oratie van een van de docenten Prof. Dr P.D. Barthel gehouden op 8 juni 2004 in Groningen, lezen we een genuanceerd beeld, betreffende de relatie tussen mens en kosmos: " Met de onlangs overleden astronoom Robert Hanbury-Brown zou ik drie verbindingslijnen willen onderscheiden tussen mens en kosmos. De eerste lijn is die van de wetenschap- een niet-persoonsgebonden lijn door objectieve maar altijd beperkte kennis. De tweede lijn is die van de kunst waartoe - ik zei het al eerder- ook de aanblik van de Melkweg op een maanloze nacht gerekend moet worden. Dit is een subjectieve, persoonlijke lijn gebaseerd op schoonheidsbeleving. De derde lijn is die van de religie: een tweede persoonlijke lijn welke zin geeft aan het menselijk bestaan. Voor velen is de eerste, onpersoonlijk, objectieve lijn onvoldoende. Voor vele anderen is het mens-zijn incompleet zonder de derde lijn".
Over het punt of een mens in staat is een niet- persoonsgebonden objectieve waarneming kan doen, ben ik al uitvoerig ingegaan tijdens mijn studie over de hersenen en in het bijzonder de visuele hersenen. "Our Brains, the last Resource?".egoproject.nl/brains. De ons omgevende wereld bestaat niet zoals we haar zien. Onze ogen waarmee we het beeld van onze omgeving construeren, zijn uitgerust met ruim 200 miljoen receptoren die het zichtbare licht opvangen en doorsturen naar vele delen van de hersenen, die dan aan de gang gaan om deze ontvangen elektrische- en chemische signalen te verwerken door middel van een uiterst gecompliceerd netwerk van zenuwen. Hoe zich dan van al deze apart verwerkte signalen een compleet beeld vormt, is voor de neurofysiologische wereld een compleet raadsel.
De neurofysioloog John Maunsell (1995) zegt het heel treffend:
"What we actually perceive is not the image on the retina, but a 'neural image' formed in the cortex. It is not a completly accurate representation of what is going on in the world; it has been adjusted".
Mijn laatste zin van mijn werkstuk "Our brains, the last resource?" eindigt met een vraag die tot nu toe niemand kan beantwoorden:
"Our visible world is split up in four parts and processed in our brain in separate channels. Apparently we see only one non-divided world. Where is the assembly-hall? How is it functioning to bring all the pieces together so the split-up world becomes one 'reality'?".
We kunnen dus stellen, dat het beeld van de wereld een constructie is van onze hersenen en het de enige visuele werkelijkheid is, die wij kennen. Iedereen heeft zijn eigen 'regenboog'. De wereld zoals ik haar zie bestaat dus alleen voor mij. De echte werkelijkheid zullen we dus nooit en te nimmer kennen. Dat blijft het grote wonder. Trouwens de kwantumfysica vertelt ons dat als wij een lichtdeeltje (foton) waarnemen, is het of een golf of een deeltje, nooit samen. De niet-persoonsgebonden werkelijkheid stort in bij elke menselijke waarneming. Dit besef maakt ons bijzonder duidelijk dat het woord objectief en subjectief, ook maar heel betrekkelijk is. We kunnen geen waarneming doen zonder dat de persoon daarmee verbonden is. Behalve onze ogen en oren hebben we ook nog een aantal zintuigen, dat in staat zijn om signalen van onze omringende wereld te ontvangen. Vergeet niet dat het grootste zintuig onze huid is! Ook inwendige organen, hormonen etc kunnen signalen opvangen die ons leven beïnvloeden. Kortom we weten nog zo weinig van alles wat we vanuit de ruimte opvangen. Er zijn toch duidelijke aanwijzingen dat we als mens in staat zijn om signalen op te vangen, die we niet kunnen verklaren, zoals auralezen, helderzienheid, heldervoelenheid, telepathie, divinatie, Reiki etc Ook deze signalen kunnen ons wereldbeeld vormen.
Alles is met alles verbonden.
Welke problemen heeft de astrologie die om een antwoord vragen? Het antwoord op die vraag is mijns inziens zeer snel te geven door een wedervraag. Hoe is het mogelijk dat het blijkt te werken? Immers sinds vele eeuwen heeft de mensheid volgens een empirische weg opgetekend wat aan de hemel werd waargenomen en deze in verband gebracht met gebeurtenissen op aarde. Men kwam tot de conclusie door te stellen: zo boven zo beneden. Dat het blijkt te werken is mij in de afgelopen tijd gebleken, maar waarom is mij vooralsnog onduidelijk. Wel moet mij van het hart, dat ik mij niet aan de indruk kan ontrekken dat bij de duiding van een horoscoop door sommige astrologen soms naar het resultaat wordt toegedacht: 'wishful thinking'. Dit wil echter niets zeggen over de waarde die de astrologie zou kunnen hebben.
Het is een geruststellende gedachte, dat we zoals we gezien hebben slechts 5% van iets te weten, de rest is nog volkomen duister. Het enige wat ons te doen staat is om die 5% iets groter te maken door te zoeken naar verbanden tussen waargenomen verschijnselen. Eens kwam een student bij de atoomgeleerde Niels Bohr vragen wat hij van een bepaalde nieuwe theorie vond. Zijn antwoord was: "Ik verwacht er niet veel van, want de theorie is niet gek genoeg". Kortom we kunnen nog vele nieuwe ontdekkingen verwachten van de disciplines astronomie en astrologie, waarbij ze elkaar alleen maar kunnen stimuleren en ondersteunen, ipv. elkaar te verketteren. Uiteindelijk gaat het om het zelfde universum!
In ieder geval is dus gebleken dat via deze Griekse mythologie de astronomen en astrologen elkaar hebben gevonden wat betreft de naamgeving. Omdat deze mythologie dus een grote rol blijkt te spelen, hebben wij een studie gewijd aan de voorgeschiedenis van deze patriarchale Griekse mythologie. We zullen dus ook bij de behandeling van bepaalde sterrenbeelden in onze volgende nieuwsbrieven niet alleen een kort overzicht geven van de Griekse mythen, maar ook nader ingaan op de voorgeschiedenis en wel stammend uit de matriarchale mythologie van de Moeder Godin religie.