De Uranische Vijfster, Nieuwsbrief nummer 1, Baarn, 15 november 2001, tijdperk Vissen

Voorwoord van de redacteur Tom de Booij:

Aan de lezer van de Nieuwsbrief,
Als geoloog ben ik altijd geïnteresseerd geweest in de ontwikkeling van onze aarde. De laatste tijd heb ik mij vooral geconcentreerd op de ontwikkeling van de mensheid in de afgelopen 40.000 jaar. Niet zozeer op historisch gebied, maar meer in de ontwikkeling van het denken. Hierbij heb ik mijn toevlucht gezocht tot de bestudering van de mythen en de denkbeelden die de vroegere mensen hebben gehad over de natuur en hoe zij deze vertaald hebben in geschriften, bouwsels en andere culturele uitingen, die hiervan nog levendige getuigen zijn. Het was ook nog de tijd waarin de astrologie en astronomie sterk met elkaar waren verweven. Veel van deze denkbeelden zijn vervaagd en verdienen de aandacht vooral in een tijd waar wij het directe contact met de natuur aardig dreigen te verliezen op zijn zachtst gezegd. Vroeger waren de mensen zeer gericht op de natuurverschijnselen, vooral op de hemelverschijnselen. Zoals b.v. in Egypte was het van levensbelang te weten wanneer de Nijl weer ging overstromen. Het is uiterst boeiend om te zien hoe verschillende culturen onafhankelijk van elkaar toch op vele gebieden tot dezelfde conclusies kwamen bij de observatie van al deze natuurverschijnselen. Ze gingen daarbij uit van de gedachte: Zo boven, Zo beneden.
De tekst heb ik doorspekt met vele aanhalingen uit de door mij bestudeerde literatuur. Ik wil hierbij laten zien wat de originele teksten zijn, waarop ik mijn gedachten heb gebaseerd, zodat de lezer van de nieuwsbrief deze in de door mij aangehaalde literatuur kan nalezen. Tevens ben ik van mening dat ik het niet zo goed kan verwoorden als de schrijvers het hebben gedaan. Mijn werk heeft zich vooral gericht om verschillende literatuurbronnen bij elkaar te brengen. Hopelijk is de tekst niet te ingewikkeld, ik hoor graag op- en aanmerkingen.

(In maart 1999 heb ik op mijn website www.egoproject.nl een beeld gegeven wat er met onze aarde in deze 21ste eeuw zal gebeuren, vooral gezien onze oliereserves, de opwarming van de aarde, en de vele problemen waarmee we te maken krijgen).

Het onnatuurlijke karakter van het getal en begrip nul

De oude geometrie hanteert geen a-priori axioma's of aannames. Ze trachten de natuur metafysisch te benaderen en trachten door middel van symbolen daar gestalte aan te geven. Ze begonnen met het getal 1 in plaats van de moderne geometrie met het getal nul. (even tussenbeide: als iemand hard op telt begint iedereen met één, twee… en niet nul, één, twee..)

Waarom en wanneer heeft men het getal nul ingevoerd?. Merkwaardig genoeg is het getal nul pas heel kort geleden ingevoerd, terwijl we denken dat het altijd wel heeft bestaan, zo diep zit het in ons denken verankerd.  We vinden het symbool nul voor het eerst in de achtste eeuw na Christus in een wiskundige tekst in India. Het was rondom deze tijd dat er in India een speciale religieuze stroming ontstond, in zowel het Hindoeïsme en Boeddhisme. Ze streefden naar een soort verlichting, dat hun bewustzijn geheel werd opgeheven en in een soort leegte zouden komen, een afsterven van het fysieke lichaam en een ontsnapping van hun karma. Het was in die tijd, dat het getal nul intrede deed als een soort doel om zich los te maken van de realiteit. Maar er werd een naam aan gegeven die anders is dan de betekenis, die wij er aan geven. Het Sanskriet werd voor nul was synya, hetgeen betekende leegte, dat is duidelijk anders dan het begrip, dat de Romeinen in het Latijn aan het getal nul gaven: chiffra, dat aangeeft niets of nul. De Griekse mathematici weigerden de invoering van het getal nul in hun systeem.

De Romeinen gebruikten door de middeleeuwen een notatie gelijk aan de Egyptenaren waar het getal nul niet in voorkwam zo de aanduiding MDV voor het getal 1505, een decimaal systeem zonder nul.
De Arabische wiskundige Al-Khwrizmi bracht in de achtste eeuw het getal nul naar de islamitische wereld. 400 jaar later werden de werken van Al-Gorisma (basis voor het woord algoritme) naar Europa via de Arabische nederzettingen in Spanje gebracht. Ze werden in het Latijn vertaald ergens in de twaalfde eeuw. Zo ontstond een radicale verandering in wetenschap van het denken in Europa. Er waren monistische ordes, die weigerde het getal nul op te nemen, zij zagen hierin het symbool van de duivel. Door de handelslui is de nul goed en wel geïntroduceerd in onze Westerse wereld. Ze konden betere berekeningen maken van hoeveelheden. De consequenties waren enorm. Voor de invoering van nul krijg je als je twee getallen optelt altijd een getal groter dan de twee getallen apart, maar door de invoering van nul, krijg je hele aparte resultaten zoals 3+0=3, 3-0=3, 3 x0=0. Wie hier de logica van kan zien mag het zeggen. Vanaf de zestiende eeuw werd een serie nieuwe getallen geïntroduceerd zoals, de negatieve getallen zoals -3; de wortel van 10, e als de basis van logaritmen, imaginaire getallen, wortel -1; complexe getallen; letter getallen etc.

Het westerse rationalisme gaat voorbij aan het oude spirituele concept van Eenheid met de aanname van het getal nul en in feite de negatie ervan. In de natuur komen we het begrip nul niet tegen, het is een mentaal concept gemaakt door de mens. Gelukkig gaat de moderne fysica niet meer uit van gescheiden aantrekkende of afstotende deeltjes, maar meer dat ze innig met elkaar verbonden zijn en deel hebben aan een proces. Dat materie is nauw verbonden met gebeurtenissen. Het steeds veranderen van materie in energie en andersom, laat duidelijk zien dat er voor de nul geen plaats meer is.

Robert Fowler zegt hier over:
"The notion of zero also had its effect on our psychological conceptualisations. Ideas such as finality of death and the fear of it, the separation of heaven and earth, the whole range of existential philosophies based on despair and absurdity of a world by non-being, al owe much to the notion of zero. We saw ourselves as separate individuals moving in space which was other than ourselves encountering in that space other beings separate from and other than ourselves."

Met de Eenheid begint alles, daarna kan deze Eenheid worden gesplitst in twee en alle andere nummers komen eveneens voort uit de Eenheid. Alles is in feite een fractie van de Eenheid of het nu de helft of een vijfde is We moeten de getallen niet zien als getallen ansich, maar dat de getallen een functionele relatie met elkaar hebben en dit type van numerieke relatie noemen we een functie. Zo is het irrationele getal Pi 3.14.., het functionele nummer van een cirkel. De getallen zijn irrationeel maar niet zonder reden!

Of zoals Fowler het treffende zegt:
"Philosophic geometry - and consequently sacred art and architecture - is very much concerned with these 'irrational' functions, for the simple reason that they demonstrate graphically a level of experience which is universal and invariable."

Het grote mysterie is de invariantie van de kosmos. Het denken zal veranderen als we niet met nul maar met Een beginnen en beseffen dat alles en wij allemaal uit het Grote Ei zijn gekropen.!

Materiaal ontleend aan het boek van Robert Fowler (1982), Sacred Geometry, Thames & Hudson ISBN 0500-81030-3

Toevoegsel 21 october 2002
Op pagina 87 van de Scientific American, mei 2002 zegt Robert Kaplan, de schrijver van het boek : "The Nothing That is: A Natural History of Zero" over de oorsprong van het getal nul:
Het eerste bewijs van het getal nul stamt uit de Sumerische cultuur, 5000 jaar geleden. De Sumeriërss voegde een schuine dubbel wig tussen twee getallen symbolen (in spijkerschrift) om aan te geven de afwezigheid van een getal op een bepaalde plaats ( zoals wij 102 schrijven om aan te geven dat het getal 0 geen cijfer heeft in de kolom van de tientallen). Het is daarna door de Babyloniërs overgenomen en vervolgens heeft het zijn weg gevonden naar India. De Arabieren hebben het getal uit India meegenomen en in het westen verspreid.