De Uranische Vijfster, Nieuwsbrief nummer 2 .Baarn, 22 november 2001, tijdperk Vissen

Stichting DWA aan Stichting Vulcanus

Wat was de oorzaak van het einde van de Gouden Eeuw duizenden jaren geleden?

Allereerst wat was de Gouden Eeuw. Hesiodus (8^ste eeuw v C) schreef in de Werken en Dagen over deze Gouden Eeuw: (ll. 109-120)
"First of all the deathless gods, who dwell on Olympus made a golden race of mortal men who lived in the time of Cronos when he was reigning in heaven. And they lived like gods without sorrow of heart, remote and free from toil and grief: miserable age rested not on them; but with legs and arms never failing they made merry with feasting beyond the reach of all evils. When they died, it was as through they were overcome with sleep, and they had all good things; for the fruitful earth unforced bare them fruit abundantly and without stint. They dwelt in ease and peace upon their lands with many good things, rich in flocks and loved by the blessed gods".

Alles was rozengeur en maneschijn. De mensen leefden in grote harmonie net zoals de bijen. De bijenkorf werd vergeleken met een ideale republiek, waar honing van de bomen afdroop. Het was een paradijselijke toestand. Alles was in de handen van de Goden. Goed en kwaad waren nog niet in de wereld, de natuur was overvloedig, pijn en lijden waren er nog niet, alles duurde eeuwig en dood bestond niet. Er was geen onderscheid tussen de onbewuste en de bewuste wereld. Alles was collectief, geen individuele belevenis, geen eenzaamheid zoals na ontstaan van het ego wordt geïntroduceerd.Cronus heerste in de hemel. Opmerkelijk veel gelijkenis is te zien in andere mythen. In India was het Yama, in oud Persie Yima xsaeta, Enki in Sumerie en de Gele Keizer in China.

Maar hoe kwam aan dit paradijs een eind? Het schuldgevoel kwam in de wereld. Het gevoel dat er door het toedoen van de Goden iets mis is gegaan. Het waren de goden die daar schuld aan hadden, want zij waren het die de wereld beheersten. Waar kwam het kwaad vandaan? Immers we kenden daarvoor alleen maar perfectie en dan is ervoor het slechte geen plaats in het land van melk en honing.
In het boek Hamlet's Mill van G. Santillana & H von Dechend (1977, David R.Godine Publ. Inc, ISBN 0-87923-215-3): p.63
"At Time Zero the two equinoctial "hinges"of the world had been Gemini and Sagittarius, spanning between them the arch of the Milky Way: both bicorporal signs - and so were Pisces , and Virgo, with her ear of wheat, at the two other corners - to mark the idea that the way (the Milky way itself) was open between earth and heaven, the way up and the way down, where men and gods could meet in that Golden Age...the exceptional virtue of the Golden Age was precisely that the crossroads of ecliptic and equator coincided with the crossroads of ecliptic and the Galaxy, namely in Gemini and Sagittarius both constellations "standing" firmly at the two of the four corners of quadrangular earth".

In het boek van Wim H.Zitman (2000, Sterrenbeeld van Horus Tirion Uitgevers,Baarn, ISBN 90-4390-117-1) wordt verwezen naar Herodotus, die aannam dat de Gouden Eeuw begon in 15.570 v Chr. In Egyptische religieuze teksten wordt verwezen naar de paradijselijke "Tijd van Osiris" De heerschappij van Osiris op aarde werd gezien als de gelukkigste tijd en nobelste periode.

In de gouden eeuw hebben we een astronomische stand van bepaalde elementen die wel heel uitzonderlijk zijn. De ecliptica (de schijnbare baan die de zon aflegt langs de hemel) snijdt het equatoriale vlak onder een hoek van 23 1/2 graad. Het lentepunt (waar 21 maart de ecliptica de equatoriale vlak snijdt)in die tijd was zo dat de zon opkwam in het sterrenbeeld Tweelingen. (ongeveer 6000 jaar geleden). Het herfstpunt was dus gelegen in het tegenover gelegen sterrenbeeld Boogschutter.
Een ander verschijnsel aan de hemel waar men veel waarde aan hechtte was het Melkwegstelsel. De schijf van het Melkwegstelsel wordt door ons waargenomen als de Melkweg, een band van licht die de hemel omcirkelt en die uit 100 miljard sterren bestaat. Ons Zonnestelsel bevindt zich in de Orion-arm, één van vier spiraal armen van het Melkwegstelsel. Ons Zonnestelsel, die ongeveer halverwege het centrum en de rand bevindt, beweegt zich met een snelheid van 250 kilometer per seconde en heeft 200 miljoen jaar nodig om één volledige omloop te voltooien.Het gedeelte van de Melkweg, dat door het sterrenbeeld Tweelingen gaat is tamelijk dun, daarentegen in het sterrenbeeld Boogschutter en Schorpioen is de Melkweg heel helder en breed. In het sterrenbeeld de Boogschutter ligt de plaats waar het middelpunt van onze sterrennevel, het Galactisch Centrum, zich bevindt. Men vermoedt dat dit centrum een vraatzuchtig zwart gat is, dat gas stof en oude sterren opslokt. De zwaartekracht is daar zo groot dat zelfs al het licht er in verdwijnt. Een internationaal team van astronomen heeft bepaald dat de massa van dit zwart gat wordt geschat op 3,7 miljoen zonmassa's, met een marge van 1.5 miljoen.

Vreemd genoeg wordt toch bij dit proces waarschijnlijk nog hoogenergetische straling uitgezonden de zgn "Hawking radiation". Dit centrum is ongeveer 26000 lichtjaren van ons verwijderd. In het ons bekend heelal zijn miljarden Melkwegstelsels zoals de onze en de dichtbijgelegen is de Andromeda galaxy met een afstand van 2 miljoen lichtjaren. Door de aantrekkingskracht tussen ons Melkwegstelsel en de Andromeda galaxy worden we door de Andromeda galaxy in drie miljard jaar opgeslokt. We naderen elkaar met een snelheid van 500.000 kilometer per uur. Wel merkwaardig om te bedenken dat onze zon nog 5 miljard jaar heeft te gaan, zodat het leven in ons Zonnestelsel door deze ontmoeting danig op de proef zal worden gesteld!
Hoe is de oriëntatie van ons Zonnestelsel tov de schijf van het Melkwegstelsel. De schijf van ons Zonnestelsel maakt een hoek van 60 graden met de schijf van het Melkwegstelsel, zodanig dat het vlak van ons Zonnestelsel helt naar het centrum van het Melkwegstelsel. Nergens is een afbeelding gevonden die deze situatie illustreert. Het is niet duidelijk wat de verklaring is van het feit dat ons Zonnestelsel niet in het vlak van het Melkwegstelsel ligt en er een hoek van 60 graden mee maakt.

Hoe is nu oriëntatie van onze aarde in het Zonnestelsel? De aardas staat met een hoek van 23 1/2 graad op het vlak van ons Zonnestelsel. Dit vlak noemt men de ecliptica de grote cirkel aan de hemel die de zon bij haar schijnbare jaarlijkse beweging tussen de sterren blijkt te beschrijven en die men kan definiëren als de doorsnede van het vlak van de aardbaan met de hemelbol.
De aarde draait in 24 uur om zijn as. De aardas en zijn projectie op de hemelbol (poolster) is nauw verbonden met de ecliptica. De ecliptica zoals we gezien hebben kruist de Melkweg onder en hoek van 60 graden in de buurt van het sterrenbeeld Boogschutter. Als zodanig vormt ze een kruis met de Melkweg. De oude Maya's noemden dit het kosmisch kruis.

In de vroegere mythes bestond er dus een harmonie tussen de vrouwelijke godin van de poolster en de mannelijke zonnegod. Alles leek zo nauw met elkaar verbonden te zijn, dat er een harmonie bestond tussen de vrouwelijke godin van de poolster en de mannelijke zon die steeds op 21 maart het lentepunt opkwam in hetzelfde sterrenbeeld Tweelingen. We hebben dus te maken met drie vlakken: die van het Melkwegstelsel, de ecliptica en de aardse equator (deze geprojecteerd op de hemelbol heet de celestische equator).

Hamlet's Mill, p.258
"But in the Golden Age when the vernal equinox was in Gemini, the autumnal equinox in Sagitarrius the Milky way had represented a visible equinoctial coloure rather blurred on, to be true, but then celestial North and South were connected by this uninterrupted broad arch which intersects the ecliptic at its crossroads with the equator. The great axes were united the galactic avenue embracing the "three worlds" of the gods the living and the dead".

De hemel ademde stabiliteit. Alle sterren aan de hemel draaiden om een stabiele pool as en men vergeleek deze met het draaien van een molensteen. De as bleef keurig op zijn plaats, het was als een gouden touw dat van de hemel met de aarde was verbonden.
Maar wat was er nu gebeurd dat deze gouden eeuw ten einde kwam? Waarom verloor de mens de Tuin van Eden het paradijs? De Goden waren degenen die de het universum bestuurden en het was dus hun schuld dat er iets mis ging. Dat was anders in de tijd dat Adam en Eva van de boom van de Kennis hadden gegeten en de mens de schuld kreeg! Het bleek nu dat de assen van de equator en die van de ecliptica niet meer op dezelfde manier met elkaar waren verbonden. Let wel de relatie die de ecliptica met de Melkweg is crisis bestendig, daar komt geen verandering in. Maar de nauwe relatie tussen de ecliptica en de aardse equator vertoont aan het eind van de gouden eeuw dramatische veranderingen. Het zon kwam in de Gouden Eeuw steeds in het begin van de lente boven de horizon met als achtergrond het sterrenbeeld Gemini (Tweelingen) in de Melkweg. Maar opeens bleek dat de zon opkwam met als achtergrond het sterrenbeeld Taurus (Stier). Later heeft men dit verschijnsel (de precessie van de equinoxes) kunnen verklaren. In een volgende nieuwsbrief zullen we hier nader op in gaan.

Een prachtig citaat van uit het boek Hamlet 's Mill maakt melding van deze verandering aan de Hemel ( p154) :
"…future generations would construct "forbidden ways to the sky" or build a tower which happened to be too high. The one secure measure the "golden rope" of the solar year, is stretched beyond repair. The equinoctial sun has been gradually pushed out of its golden "sign" it had started on the way to new conditions, new configurations. This is a frightful event, the unexpiable crime that was ascribed to the Childern of Heaven. They had nugded the sun out of place, and now it was on the move, the universe was out of kilter and nothing ,nothing- days, months or years, the rising and setting of the stars - was going to fall into its rightful place any more. The equinoctial point had nugded and nuzzled its way forward, in the very same way as a car with automatic gearshift will nuzzle its way forward unless we put it in the neutral. The infernal pushing and squeezing of the Childern of Heaven had separated the parents, and now the time machine had been rolling forever, bringing forth at every new age "a new heaven and a new earth" in the word of the Scripture ".

Vroegere mythen van verschillende culturen maken melding van deze dramatische hemelgebeurtenis. Het vaste oriëntatie punt aan de hemel was verdwenen. Denk wel ze wisten toen niet dat de aarde bol was, dat zij om haar as wentelt en dat we een planeet zijn die om de zon heen draait in een jaar en dat de zon op haar beurt in 200 miljoen jaar om het centrum van het Melkwegstelsel draait. Sinds Copernicus is voor ons het verschijnsel van de precessie niets bijzonders meer, die ons liet zien dat de aarde om de zon draait.

Hamlet's Mill geeft op p.145 een goed beeld wat voor indruk de precessie vroeger op de mensen maakte:
"But if, as it appeared once it was the mysteriously ordained behaviour of the heavenly sphere , or the cosmos as a whole, then who could escape astrological emotion? For the precession took on an overpowering significance. It became the vast impenetrable pattern of fate itself, with one world-age succeeding another, as the invisible pointer of the equinox slid along the signs, each age bringing with its rise and downfall of astral configurations and rulerships with their earthly consequences (...) That things are not as they used to be, that the world is obviously going from bad to worse seems to have been an established idea through the ages. The unhingng of the Mill is caused by the shifting of the world axis (...) It was the end of the Golden age. The heavenly Mill has been readjusted, it goes on working in a new age. It churned once gold, then salt and today sand and stones. "

De hemel met haar sterren gaf de mensen vroeger een beeld van de aarde, zo boven zo beneden.
De zon is de weg kwijt, hij komt niet meer op de vaste plaats en tijd. Het equinoctial punt is op holgeslagen en raast voort in de dierenriem. Het lentepunt verlaat zijn positie in Tweelingen. Het idee dat de zon daar was geweest wordt de Melkweg gezien als een lidteken en een afgebrande plek in de hemel. Het is nu ook duidelijk waarom de Melkweg de weg van de doden werd, een weg die door de levende was verlaten..
De beroemde mythe van Phaëton geeft een goed beeld van hoe schokkend deze nieuwe tijd was, waarin de zon vaste ritme had verloren.Phaëton was de zoon van de zonnegod Helios. Zijn moeder Clymene was een aardse vrouw. Hij wilde weten of hij van goddelijke afkomst was. Hij bezocht zijn vermoedelijke vader in zijn koningsburcht. Hij vroeg aan zijn vader of hij zijn werkelijke vader was. Hij omarmde zijn zoon en zei dat hij hem nooit als zijn kind zou verloochenen. Om iedere twijfel weg te nemen, zei hij, mag je een wens doen. Bij de rivier Styx van de onderwereld zwoer zijn vader, dat hij zich aan zijn belofte zou houden. Laat mij Uw zonnewagen besturen, zei de zoon tegen zijn vader. Zijn vader ging bij elke dageraad met een wagen, voortgedreven door vonkensproeiende dieren, langs de hemel om in het westen te eindigen. Een symbolische weergave van de zon die langs een vaste weg langs de hemel gleed..

Hij probeerde tevergeefs zijn zoon af te brengen van dit onheilzame plan. Tevergeefs, de zoon begon, toen de dageraad aanbrak en de laatste sterren verdwenen, aan zijn hemelse rit met de zonnewagen van zijn vader. Zijn vader gaf hem de raad om een niet te lage baan te volgen en evenmin te hoog te klimmen, maar om letterlijk en figuurlijk de gouden middenweg te kiezen. In wilde galop stormde de rossen voort en zij en de rossen voelden meteen,dat zij niet werden bestuurd door een kenner en hielden zich niet aan de gebruikelijke route. Soms raakten zij de sterren en geen sterrenbeeld bleef maar op zijn plaats. Dan vlogen zij vlak over de aarde die daardoor in een verzengende vuurzee veranderde. De god Zeus zag dit alles met lede ogen aan en besloot in te grijpen en met een van zijn bliksemschichten liet hij de wagen neerstorten en Phaëton stort in de rivier Eridanus. De Griekse dichter Nones schreef hierover in zijn 21000 verzen tellende epos Dionysiaca:

Deze mythe geeft dus duidelijk aan wat voor schrik deze verandering van de hemel ten gevolge van de precessie van de equinoxes voor de vroegere mensen heeft gehad.
De aardse equator verdeelt de dierenriem in twee stukken doordat hij een hoek van 23 1/2 graad maakt met de equator. Het droge land van het lentepunt naar het herfstpunt en de wateren er onder van het herfstpunt via het winter punt naar het lente punt. Opeens werd de orde verstoord en gingen de equinoxen in tegengestelde richting. Normaal volgt de zon zijn baan langs de ecliptica van de dierenriem tekens van Vissen naar Ram en daarna Stier enz. De volgorde tengevolge van de precessie is dus net omgekeerd met de klok mee van Stier naar Ram naar Vissen enz (het werkwoord "precede" geeft aan dat ze tegen de orde van de tekens gaat).
Waarom de mensen in de Gouden Eeuw het verschijnsel van precessie niet hebben opgemerkt blijft alsnog een raadsel. Uiteraard weten we nu dat dit verschijnsel er toen ook was. In Hamlet's Mill op pagina 67-68 geven de schrijvers een rake beschrijving zoals de vroegere en de moderne mens denkt over het verschijnsel van de precessie:
"Today, the Precession is a well-established fact. It is by now only a boring complication. It has lost relevance for our affairs, whereas once it was the only majestic secular motion that our ancestors could keep in mind when they looked for a great circle which could affect humanity as a whole. But the our ancestors were astronomers and astrologers. They believed that the sliding of the sun along the equinoctial point affected the frame of the cosmos and determined the succesion of world-ages under different zodiacal signs. They found a large peg on which to hang their thoughts about cosmic time, which brought all things in fateful order. Today, that order has lapsed, like the idea of the cosmos itself. It is only history, which has been felicitously defined as "on damn thing after another.(…) p.70 We are on another timescale. This no longer nature acting on man, but man on nature. People like to think of constancy of laws which apply to us. But man is a law unto himself."

Vele cultuur patronen en religies veranderen drastisch wanneer het lentepunt in een ander teken van de dierenriem komt te staan. We zullen hier later uitvoeriger op ingaan we volstaan voorlopig met een uitspraak van Demetra George in haar boek: "Mysteries of the dark Moon"(Harper San Francisco1992 ISBN 0-06-250370-7) p.94 :
"When the vernal equinox point passes through each zodiacal sign, the symbolism of that sign is reflected in the religious and cultural images of the corresponding world age. Esotercists and astrologers explain this phenomenon in the belief that there exists an intelligent pattering in the universe and the various constellation groups symbolise different mental constructs of thought forms. When the earth is attuned to a particular constellation these constructs act as a filter through which we receive an interpret the universal energies of the cosmos.

Bernadette Brady in haar boek (Fixed Stars,1998, Samuel Weiser Inc, York Beach, Maine, ISBN 0-87728-886-0) breekt een lans om het verschijnsel van de precessie weer te laten doorklinken in de astrologie en dat we te rade moeten gaan bij de wereld van de mythen, oude astronomische waarnemingen van de sterrenbeelden vertaald in vroegere bouwwerken zoals de piramides van Egypte:
"….then we would be inclined to reinstate fixed stars into our planet-driven astrology, making them a central tenet rather than a discarded fragment at the bottom of a psychological melting pot. We could put the "astro"back into astrology. In a way each human mind can be viewed as starry centered around the sacred pole of one's own center, one's own point of stillness".

Let wel hierbij willen we niet de suggestie wekken, dat de westerse astrologie hiermee overboord moet worden gegooid. Integendeel het is weer het beroemde EN EN verhaal. De westerse astrologie gaat uit van de interactie van de energieën van ons Zonnestelsel. De westerse horoscoop is een interferentie patroon van de interacties van de energieën in ons Zonnestelsel op een bepaalde plaats en tijd. Hierbij wordt het lentepunt vastgezet op 1^e graad Ram van de dierenriem. De precessie van de equinoxen wordt buiten beschouwing gelaten en ook de invloed van de vaste sterren. In onze volgende nieuwsbrieven zullen we trachten deze wel in onze beschouwingen mee te nemen.