-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Onze Aarde wordt beschenen door de Zon. De eerste vraag, die ik aan U zou willen stellen: wat betekent de Zon voor de mens? Meestal krijg ik als antwoord: warmte en licht. Uiteraard een goed antwoord. Maar heel belangrijk is dat de Aarde om de Zon draait en de Zon door haar aantrekkingskracht ons in een vaste baan weet te houden. We zouden anders de ruimte invliegen en het niet overleven. De astroloog Th.J.Ram heeft dat al in 1935 op treffende wijze verwoord in zijn boek Psychologische astrologie: "Onze zichtbare Zon is niet de werkelijke Zon, niet het werkelijke geestelijke middelpunt van dit zonnestelsel. Zij is slechts die projectie naar buiten, welke optreedt als het middelpunt, dat alle planeten van dit naar zich toetrekt. De werkelijke Zon is onzichtbaar".

Nu over de Zon zelf. Al 5 miljard jaar vindt er in de kern van de Zon een proces plaats waar waterstof atomen met elkaar fuseren en daarbij komt veel energie vrij met als afvalproduct helium.

De geladen deeltjes (plasma), die ontsnappen van het oppervlak van de Zon – de zonnewind - oefenen een ontzagwekkende invloed uit op de planeten en ver daarbuiten. De zonnewind heeft een snelheid van 100.000 km per uur. Gelukkig beschermt het magneetveld van onze Aarde ons bijna volledig tegen deze aanstromende zonnewind (heliosfeer). Uiteindelijk komt zij in contact met de interstellaire ruimte van de Melkweg, op een afstand van 130-150 AU. (1 AU is de afstand van Zon-Aarde of te wel 150 miljoen kilometer). Door dit contact neemt de kracht van de zonnewind zo sterk af dat ze wordt meegesleurd door deeltjes die het interstellaire medium vormen (heliopause) . Hierna eindigt de invloed van ons zonnestelsel. In 1977 is een ruimtesonde de Voyager 1 gelanceerd. Inmiddels heeft deze raket de grens van onze zonnestelsel met de interstellaire ruimte bereikt.

Hoe verloopt het contact van ons zonnestelsel met de interstellaire ruimte? De laatste 200.000 jaar heeft onze zonnestelsel zich voortbewogen in een gebied tussen de spiraal armen van de Melkweg die bijna geen materie bevat. Voor het ogenblik bevindt de Zon zich in een bijna lege interstellaire bubbel. Deze bubbel is gedurende een paar miljoen jaar gevormd door supernovae explosies, die het gas en stof hebben weggeblazen.

Hierdoor zijn we in staat de sterren van het universum te kunnen aanschouwen. Zaten we in het gedeelte van de Melkweg met veel materie, dan zouden we vrijwel niets te zien krijgen. Maar er loert gevaar want een grote moleculaire waterstof gaswolk wordt door de sterrenwind in onze richting gedreven. De laatste paar duizend jaren beweegt zich ons zonnestelsel in een interstellaire wolk, die voornamelijk bestaat uit waterstof gas en die in de komende 50.000 jaar steeds dichter zal worden en een steeds grotere invloed op ons zonnestelsel zal krijgen. De invloedsfeer van de Zon zal drastisch inkrimpen tot een of twee afstanden Zon-Aarde en dramatische effecten hebben op de binnenste delen van ons zonnestelsel, dus op onze Aarde: grote kosmische straling verandering in het magnetische veld, de samenstelling van de atmosfeer en ook het klimaat. Voor het tegenwoordige leven op onze Aarde een ware catastrofe.

Om een goed beeld te vormen van de verhoudingen tussen de structuren van de hemel heb ik hieronder een tabel gegeven die dat nader illustreert

Zon - Interstellaire ruimte                                135 AU

Zon - Oort wolk                                         100.000 AU

                                        1 lichtjaar (LJ) = 63.239 AU

Diameter Locale bel                                        400  LJ

Diameter Melkwegstelsel                           100.000  LJ

Voor de Aarde zelf ligt haar einde nog verder weg in de toekomst. De Zon verliest door het kernfusie proces veel materie. Hierdoor zal de Zon gaan uitzetten en over 1 miljard jaar zal de Aarde steeds dichter bij de Zon komen te liggen en zal de temperatuur op Aarde stijgen tot ver boven de 100 graden waardoor alle oceanen zullen droog koken. Als alle waterstof is verbrand, is het de beurt aan helium en vervolgens koolstof. Op een bepaald moment zal er door de kernreacties zoveel energie ontwikkeld worden, dat met een gigantische explosie de buitenste delen in de ruimte worden geblazen. Wat dan overblijft, is een zgn. witte dwerg waar de massa zo dicht opeen gepakt wordt, dat de huidige zonmassa past in een bol zo groot als de Aarde. Dat is nog niet het einde, de witte dwerg zal afkoelen en eindigen als een klein klompje dode massa: een zwarte dwerg. Wat er met ons universum in de toekomst zal gebeuren is onbekend, maar het lijkt me zeer waarschijnlijk dat net zoals we op Aarde zien dat uit de dood weer nieuw ‘leven’ naar voren komt. Misschien net zoals ons universum uit de oerknal is ontstaan. Ik zou daarbij de gedachte kunnen hebben: "waar geen begin is, kan ook geen einde zijn".

Inderdaad hoe verschillend zijn de Zon en de Maan. Het is juist hierop dat ik het accent wil leggen. Immers de westerse astrologie heeft aan de Zon een overheersende rol toebedeeld en daarbij de Maan min of meer verdonkeremaand. In vroegere tijden was de Maan de levensbrenger. In een Letse mythe zegt de Maan tegen de Zon:

"Waar ben je zo trots op? Is dat de hitte die je aan de Aarde hebt gegeven? Ik doe meer, ik veroorzaak alle groei en al het bestaan, ik breng tot leven en ik breng tot dood?"

In vroegere tijden had men nog geen verband getrokken met het feit dat de Zon ons haar licht verstrekt. Voordat de Zon opkwam was het al licht. In de bijbel vinden we dit nog terug. In Genesis 1:3 zei God: "Er moet licht komen. Pas 13 verzen verder in Genesis 1:16 lezen we: " God maakte de twee grote lichten het grootste om over de dag te heersen, het kleinere om over de nacht te heersen en ook de sterren". In de nacht zag men vroeger wel een direct verband met het licht dat de Maan gaf en zelfs ook de sterren verlichtte. Er was ook een duidelijk verschil tussen de Zon en de Maan. De Zon kwam altijd in de zelfde vorm en kleur op en ging van het oosten naar het westen. De Maan echter vertoonde een wisselende vorm en zag men de Nieuwe Maan in het westen opkomen en de stervende Maan in het oosten ondergaan. Dus in haar verschillende fasen van west naar oost, tegengesteld met de Zon.

Het waren vermoedelijk nog gedeeltelijk nomaden, die leefden van de jacht en de visserij, het is ook mogelijk dat zij begonnen met een primitieve vorm van veeteelt en landbouw. Zij beschikten over paarden en tweewielige strijdwagens waardoor ze zich snel konden verplaatsen. Ook beschikten zij over bronzen en later ijzeren wapens. Het waren echte krijgers. Zij werden vergezeld door een priesterkaste van hoog aanzien Ze hadden een gemeenschappelijke taal, de proto Indo-europese taal. Er zijn theorieën, die aannemen dat klimatologische en/of vulkanische uitbarstingen er voor gezorgd hebben, dat de Indo-europese volken uit hun gebied werden verdreven. Ook wordt het wel in verband gebracht met grote overstromingen ten gevolge van het afsmelten van de terugtrekkende gletsjers, die er voor hebben gezorgd dat aan het eind van het Pleistoceen de zeespiegel rond 100 meters zou zijn gestegen. Rond 5600 v. Chr. zouden grote vloedgolven zich een weg hebben gebaand door de smalle doorgang van de Bosporus en op die manier de vruchtbare gronden rond de Zwarte zee en de Kaspische zee hebben overstroomd. Dit zou dan de oorzaak kunnen zijn geweest voor grote migratie.

De Indo-europese volken beschouwden zich als superieure wezens. Zij hadden Goden die uit de hemel kwamen. Zij werden voorgesteld als een stormgod, zittend op een hoge bergtop, met donder en bliksem. Zeus op de Olympus of Wotan in het Walhalla. Dit in scherp contrast met de Moeder Godin die voortkwam uit de Aarde. Zij brachten het licht, dat het symbool was van het goede in tegenstelling tot de duisternis van het kwade van de Moeder Godin.

Het is opvallend, dat de namen van de planeten van Mercurius tot Pluto, die door de astrologen als heersers worden gezien van de tekens en huizen van de dierenriem, allemaal tot één familie van de Griekse Goden en Godinnen behoren. De centrale figuur van deze Olympische Goden is de oppergod Jupiter (Zeus). Zijn vader is Saturnus (Cronus) en zijn grootvader is Uranus (Ouranus). Zijn kinderen, wel van andere vrouwen, zijn Mars (Ares), Mercurius (Hermes) en Venus (Aphrodite). Het is opmerkelijk dat slechts één vrouwelijke Godin een rol speelt. Het beeld van de vrouw ten tijde van het matriarchaat had wordt het beste weergegeven door het beroemde beeldje van de Venus van Willendorf. Schril in contrast daarbij is het schilderij van de geboorte van Venus door Sandro Botticelli. De borsten en vagina van de vrouw waren levensgevend en werden vergroot weergegeven. De man speelde toen nog geen rol.

Immers het vaderschap was toen nog niet ontdekt. Op het schilderij zien we dat Venus juist haar borsten en vagina in schaamte bedekt. Daarbij te bedenken dat volgens de Griekse sagen werd geboren uit het schuim van de zee vermengd met bloed van de afgesneden testikels van Uranus door zijn zoon Saturnus in zee zijn gegooid.

Ik zou een kantekening bij dit hoofdstuk over heersers van de Dierenriem willen plaatsen. Zou niet de Godin van de Oogst Demeter niet meer recht hebben om heerser van Maagd te zijn dan Mercurius? Indien men de vaste sterren bij de astrologie zou betrekken, is Spica de helderste van het sterrenbeeld Virgo. Spica wordt voorgesteld als de Godin die in haar linker hand een korenaar vasthoudt.

Vroeger hadden de mannen geen idee, dat zij mede verantwoordelijk waren voor het maken van een kind. Het vaderschap bestond nog niet. De belangrijkste man in de huishouding was de broeder, want die stamde van dezelfde moeder af als zijn zuster. (Adelphos betekent broeder van de baarmoeder). Het vaderschap is een zeer recent verschijnsel. Zelfs tegenwoordig zijn er nog stammen, die de relatie tussen seksualiteit en het vaderschap nog niet hebben getrokken. Zo heeft Branislaw Malinokowski bij stammen, die in de Triobriand eilanden in de zuidelijke Stille Oceaan bestudeerd en gezien, dat zij de relatie nog niet hadden gelegd. Zij hadden geen woord voor vader en geen concept van het vaderschap. De vrouwen werden zwanger door de binnenkomst in hun lichamen van gestorven zielen. De band tussen man en vrouw bestond nog niet zoals wij die kennen. Waarschijnlijk door de betere bestudering van het gedrag van getemde dieren tijdens het begin van de veeteelt heeft men misschien kunnen waarnemen dat er een relatie bestaat tussen de dekking van een dier en de geboorte van het jong. In ieder geval is het een revolutionaire ontdekking geweest, die vele sociale, culturele en economische gevolgen heeft gehad.

De vrouw werd zwanger zonder tussenkomst van de man door het eten van bonen of heilige stenen, het inslikken van een vlieg, het beschijnen van maanlicht, door de wind, door geesten. Het was de vrouw die het leven gaf, mannen waren daarbij niet nodig. Er was ook geen enkele reden om dit laatste aan te nemen, immers ze zagen dat een vrouw die veel geslachtsverkeer had gehad nooit een kind kreeg, terwijl andere vrouwen bij een man wel en bij een andere man geen kind konden krijgen. De menstruatie was de enige aanwijzing die zekerheid gaf wanneer een vrouw een kind kreeg, namelijk wanneer haar menstruatie stopte. Ze dachten dan ook dat het menstruele bloed medeverantwoordelijk was voor het krijgen van een kind. In de tijd van de Grote Moeder religie was het vaderschap onbekend. De relatie tussen seks en de voortplanting werd niet gelegd. Men dacht dat de vrouw zwanger kon worden door de noordenwind, maanlicht, het eten van insecten of bonen. De familie zoals we die nu kennen bestond niet. De familie bestond uit de moeder en haar nakomelingen. De belangrijkste figuur behalve de moeder was de broer, want die kwam uit dezelfde moeder. De priesteressen van de Grote Moeder kozen de man alleen voor het plezier. Voorbeelden van dit moederschap zonder vader vinden we terug in de Griekse mythologie. In de Olympische scheppingsmythen zien we dat uit de Chaos een vrouw aan het begin staat van de schepping. Moeder Aarde baarde haar zoon Ouranos terwijl zij sliep. Sommige verhalen zeggen dat de kinderen Ares en Eris van de Godin Hera, de zuster van Zeus , werden verwekt toen Hera een bepaalde bloem had aangeraakt en haar dochter Hebe toen zij een slakrop aanraakte. Ook van haar kreupele zoon Hephaistos wordt gezegd, dat hij een parthenogeen kind van haar was. Het was zelfs zo’n wonder, dat Zeus niet geloofde totdat hij haar had vastgeketend in een stoel en haar handen gevouwen over de edele delen en hij haar liet zweren dat zij niet loog. Trouwens vele andere culturen gingen ook uit van het moederschap zonder vader. Zelfs de maagd Maria krijgt een kind zonder tussenkomst van een man.

Toen kwam er een dag dat de man in de gaten kreeg, dat hij medeverantwoordelijk was voor het krijgen van kind. Wanneer deze ontdekking heeft plaats gevonden is van cultuur tot cultuur verschillend.

In de Griekse sagen werd Ouranus door zijn zoon Kronus met een sikkel gecastreerd. Kronus heeft de genitaliën bij Kaap Drepanon in de zee gegooid. Uit de druppels bloed die uit de wond kwamen vielen op Moeder Aarde en daaruit ontsproten de Giganten, de drie Furiën Alektos, Tisiphone en Megara, de nimfen van de essenboom de Meliën. Sommigen zeggen dat Aphrodite uit de zee omhoog rees uit het schuim vermengd met het bloed van de genitaliën, die Kronus in zee heeft gegooid.

Heel duidelijk is de overgang van het matriarchaat in het patriarchaat te zien in de mythe rond de geboorte van Athene. In eerste instantie is de godin Athene aan het Triton meer in Libië geboren. Later wordt ze de parthenogene dochter van Metis, de Godin van de wijsheid. In de Olympische tijd is Metis de eerste vrouw van Zeus die in verwachting is van een kind. Zeus vreesde dat dit kind zijn macht zou overnemen. Hij heeft toen de zwangere Metis ingeslikt. Toen Zeus langs de oevers van het Triton meer liep, kreeg hij een barstende hoofdpijn. Hephaistos hielp hem van zijn hoofdpijn af door zijn hoofd met een bijl te openen. Uit het hoofd verscheen Athene in volle wapenuitrusting.

Zeus als sterveling vermomd, had een liefdesaffaire met Semele. (Semele betekent Maan) oorspronkelijk een Maangodin en wordt in latere tijd de sterfelijke dochter van Koning Kadmos. Hera werd zoals gewoonlijk weer stik jaloers op Semele. Zij vermomde zich als een oude buurvrouw van haar. Toen Semele zes maanden zwanger was gaf Hera haar een advies om aan haar minnaar te vragen wie hij eigenlijk was. Toen zij dit aan Zeus had gevraagd en Zeus haar geen antwoord op haar vraag had gegeven, wilde ze niet meer het bed met hem delen. Zeus heeft haar toen in zijn woede met donder en bliksem verteerd. Het was Hermes die de zes maanden oude zoon redde en hij naaide hem vast in het dijbeen van Zeus. En ziet na drie maanden werd Dionysos ( 'de tweemaal geborene') geboren.

Aan het eind gekomen van het verschil tussen het matriarchaat en patriarchaat geef ik nog een opsomming tussen de essentiële verschillen tussen beide culturen.

Als de Zon in het teken Ram staat komt het niet meer overeen met het sterrenbeeld Ram. Dat was wel het geval bijna 2000 jaar geleden. Door de precessie van de aardas staat de Zon 21 maart (het lentepunt) niet in het sterrenbeeld Ram, maar in het sterrenbeeld Vissen. Men heeft dit lentepunt als beginpunt van de zodiak het teken Ram gekozen. Alles is voortaan gericht op de baan van de Zon (ecliptica). De ecliptica is de schijnbare baan van de Zon aan de hemel. De band van 7-8 graden boven en onder de ecliptica noemen we de zodiak, verdeeld in segmenten van dertig graden. In deze band komen alle planeten voor (behalve Pluto die een afwijkende baan vertoont) van af de Aarde gezien.

We grijpen even terug in de tijd, toen in het oude Griekenland en Egypte de astronomie en astrologie nog broederlijk met elkaar waren verenigd. De tekens van de dierenriem kwamen toen nog overeen met de desbetreffende sterrenbeelden. Rond 130 v.Chr. ontdekte Hipparchus dat het lentepunt tengevolge van de precessie van de aardas verschoof. In die tijd was het lentepunt 8 graden Ram. In de volgende eeuwen komt het lentepunt steeds dichter bij de 1^e graad van Ram te liggen. In het jaar 221 n. Chr. valt het lentepunt exact op het begin van het teken Ram van de Zodiak. Sinds die tijd tot op de dag van vandaag hebben de westerse astrologen het lentepunt van die tijd vastgezet op de 1^e graad Ram ongeacht of het sterrenbeeld Ram daarmee overeenkwam. Men heeft de astrologie losgekoppeld van de sterrenconstellaties. Men hield en houdt zich uitsluitend vast aan de interacties van de energieën tussen Zon, Maan en planeten.

De westerse astrologen hebben zich beperkt tot ons Zonnestelsel. Het is hun goed recht maar dan moet men ook consequent zijn. Men neemt de vaste sterren mee in de astrologie of niet. Dat zijn twee uitgangspunten die ieder op hun manier hun waarde hebben.

Wat is de diepere oorzaak dat, sinds het begin van onze christelijke jaartelling in onze westerse wereld, de astrologen zo stug vast houden aan de tekens van de dierenriem zonder met de vaste sterren, zoals in vroegere tijden, rekening te houden? We zouden heel voorzichtig de volgende verklaring willen opperen: dat de mensheid in onze westerse wereld sterk gericht is op de ontwikkeling van het persoonlijke bewustzijn. De Zwitserse filosoof en psycholoog Carl Jung noemt dit het proces van de individuatie. "Het proces waarbij iemand zichzelf wordt, heel, ondeelbaar en onderscheiden van andere mensen of van een collectief stelsel van opvattingen (alhoewel ook niet geheel los daarvan)". (Uit Jung–lexicon, 1986)

De westerse astrologie is sterk gericht op het ontwarren van onze persoonlijke karakter structuur en onze persoonlijke onbewuste drijfveren die ons gedrag voor een groot deel bepalen. De astrologie slaagt er wonderwel in dit bloot te leggen. Anders is het gesteld met het collectieve onbewuste (of anders gezegd het gemeenschappelijk onbewuste geheugen). Iets wat ons mensen allemaal met elkaar delen. Het is een reservoir van alle ervaringen opgedaan sinds mensenheugenis, die iedereen onderhuids (onbewust) met zich mee draagt. Het is mogelijk dat juist bij dit onzichtbare niet direct waarneembare de extra-solaire invloeden een grotere rol spelen bij de ontwikkeling van het collectieve onbewuste dan bij het persoonlijke onbewuste.

In onze westerse astrologie worden de Maanfasen ingedeeld in acht fasen

1.  Nieuwe Maan 0º- 45º

2. De Groeiende Maan (Crescent) 45º- 90º

3. Het Eerste Kwartier 90º-135º

4. De Bolle Maan (Gibbous) 135º-180º

5. De Volle Maan 180º-225º

6. De Verbreidende Maan (Disseminating) 225º-270º

7. Het Laatste Kwartier 270º-315º

8. De Zaaiende Maan (Balsamic) 315º-360º

Men gaat daarbij zo ver dat men deze achtfasen vergelijkt met de acht feestdagen. Dit is hoogst opmerkelijk aangezien deze dagen duidelijk zijn gericht op de verschillenden standen van de Zon zoals men die ziet op het noordelijke halfrond: het spel der seizoenen.

Wat is hier aan de hand? De verwarring is ontstaan door het beginpunt van de maancyclus te laten samenvallen met de conjunctie Zon en Maan. Men voerde het begrip Nieuwe Maan in. Demtra George geeft in haar boek Dark Mysteries of the Moon hiervan een aantal voorbeelden. Zij vergelijkt de Nieuwe Maan met de opkomst van de Zon, de lente, de schepping, licht van de wassende Maan , met de Maagd in de drievuldigheid van de Maangodin en het eerste zachte sprietje van het zaad wat boven de grond komt en onze geboorte. Dit is geheel op de Zon gericht, het eerste licht dat we zien als we geboren worden. Als we ons richten naar de Maan zien we haar eerst als het nieuwe Maansikkeltje dat aan de westelijke hemel verschijnt.

In de Bijbel staat in Psalmen 81:4 "Blaast de ramshoorn bij Nieuwe Maan en bij Volle Maan voor onze feestdag".

De Joodse en Islamitische feestdagen worden afgestemd op het verschijnen van de Nieuwe Maan, die na Zonondergang aan de westelijke hemel verschijnt. Vandaar dat hun feestdagen na zonsondergang beginnen. Onze feestdagen van Pasen Hemelvaart en Pinksteren worden naar de fasen van de Maan vastgesteld. Pas 1000 jaar na Mozes ontdekten de Babylonische astronomen hoe het moment van de conjunctie berekend kon worden. Daarom konden de oude Israëlieten niet weten op welk moment de conjunctie plaats vond en zouden zij niet hebben geweten op welke dag zij de "Verborgen Maan" moesten vieren. Inderdaad in de tijd, dat iets verborgen voor ons is kan men onmogelijk weten, wanneer exact het punt is waarop de Maan op zijn donkerste punt is aangeland. Althans zo dachten de mensen vroeger. In onze tijd waar zijn we opgegroeid met abstracte begrippen als nul of de astronomische nieuwe Maan en hebben we het gevoel voor deze donkere Maandagen verdonkermaand (in het Engels is dit woord: spirit away!).

Het is nogal merkwaardig, dat in de astrologische literatuur, zelfs die juist sterk ingaat op de mysteries van de donkere Maan, de nieuwe fase van de Maan laat beginnen bij de conjunctie met de Zon, dus het punt van de Astronomische Nieuwe Maan en niet bij het moment wanneer het eerste Maansikkeltje zichtbaar wordt.

We stellen nu voor, om in plaats van het in de literatuur gebruikte woord "Nieuwe Maan", dus het moment wanneer de Zon in conjunctie (samenvalt) met de Maan, dit woord te vervangen door het begrip "Astronomische Nieuwe Maan".

En vervolgens voor de periode, dat de Maan voor ons mensen op Aarde niet meer zichtbaar is, het begrip "donkere fase van de Maan" te gebruiken. Deze periode staat dan tegenover de "verlichte fase van de Maan", wanneer zij door de Zon wordt beschenen en haar gereflecteerde licht aan de Aarde doorgeeft.

De verwarring, die is ontstaan over het begrip van de nieuwe Maan is zoals we gezien hebben gelegen in het feit dat men het moment van de conjunctie Zon-Maan vergelijkt met de geboorte van een mens. De geboorte is echter te vergelijken met het verschijnen van het Nieuwe Maan sikkeltje de westelijke hemel na zonsondergang . Het moment van de conjunctie Zon-Maan laat zich vergelijken met de conceptie van de mens. Het moment dat de fusie plaatsvindt tussen de zaad- en de eicel is de geboorte van een levend wezen.

In die ene cel ligt de blauwdruk voor de ontwikkeling van een mens tot het moment dat de levenskrachten zijn verdwenen, het moment dat zijn vorm overgaat in een voor ons niet waarneembare vorm. Door de recente genetische en embryologische ontdekkingen zijn we veel te weten gekomen over het voor de mens het belangrijkste moment in zijn of haar leven.

Heel boeiend is wat er allemaal gebeurt, wanneer de spermacel in de eicel binnendringt. Dat is nog lang niet het moment van de conceptie, er moet nog eerst heel veel gebeuren voor het zo ver is. Wat is namelijk het geval? De kern van de eicel met het genetische materiaal heeft nog niet het volwassen stadium bereikt. Dit is er op gericht om zo min mogelijk schade aan te richten aan het DNA. Wanneer de spermacel in de eicel binnendringt, start de laatste fase van de groei van de eicel en ontstaat een volgroeide kern met het vrouwelijke genetische materiaal. Vervolgens komen de twee kernen met het genetische materiaal van de spermacel en de eicel bij elkaar om samen te smelten tot een cel. Het samensmelten van mannelijke en vrouwelijke energieën. Dit is de start voor de groei van een embryo, die tot een mens kan uitgroeien. Men zou kunnen stellen dat dit het echte moment is waarop de werkelijke conceptie heeft plaats gevonden. Gebleken is dat dit proces van het bij elkaar komen niet zo vlekkeloos verloopt, want iedere pro-kern had zijn eigen belang. Voor het toekomstige embryo zijn de vaderlijke genen sterk gericht op een zo goed mogelijke ontwikkeling van de placenta (zo sterk mogelijk nageslacht), terwijl de moederlijke genen meer gericht zijn op de gezondheid van het nieuwe leven (ze wil in staat zijn om nog meer kinderen te krijgen).

Als nu het genetische materiaal van de man en de vrouw bij elkaar komen ontstaat er direct een probleem. We zien direct de ongelijkheid, aan de ene kant twee XX chromosomen (vrouwelijk) en aan de andere kant XY (mannelijk). 3 X chromosomen tegen een Y, dus een X chromosoom te veel. Hoe lost men het probleem op zodat van iedere kant een gelijke hoeveelheid genetisch materiaal bij het reproductieproces betrokken wordt? Een X chromosoom moet dus worden uitgeschakeld.

De vraag, die we nu kunnen stellen, hebben we na het moment van de conceptie te maken met een menselijk wezen? Ik zou geneigd zijn om hier een bevestigend antwoord op te geven. We kunnen niet meer spreken van een bevruchte eicel, maar één cel waar vrouwelijke en mannelijke energieën zijn samengesmolten.

Er volgen nu 9 Maanden waarin deze ene cel uitgroeit tot een volwaardig mensenkind . Het is in deze tijd dat er van alles gebeurt. Zo wordt pas na 6 weken het geslacht bepaald.

Het tweede belangrijkste moment in het leven van een menselijk wezen is het moment, dat het hoofdje verschijnt, men spreekt dan van geboorte, maar is in feite de tweede geboorte van een menselijk wezen.

Maar wanneer kan men eigenlijk spreken van het precieze tijdstip waarop iemand is geboren. Toen het kind zich van de placenta losmaakte? Het te voorschijn komt? Of bij de eerste ademhaling? Of wanneer de navelstreng wordt doorgesneden? Het moment is dus niet scherp te bepalen, men moet het meer zien als het begin van een nieuwe ontwikkelingsfase. Wanneer is het moment dat het zijn eigen identiteit heeft? Als iets zichtbaar wordt dan spreekt men van een geboorte van een grassprietje, dat boven de grond komt of het eerste Maansikkeltje (nieuwe Maan). Ik vergelijk deze 9 Maanden van het verblijf van een levend wezen in de baarmoeder met de tijd die ligt tussen de donkerste fase van de Maan (Astronomische Nieuwe Maan, conjunctie Zon-Maan) en het verschijnen van het eerste dunne Maansikkeltje aan de westelijke hemel na zonsondergang.

Ik heb me de vraag gesteld, waarom de astrologie meestal begint bij het moment van de geboorte. Nu is het precieze moment van de conceptie niet mogelijk om te bepalen. Misschien een reden waarom de astrologie een moment heeft uitgekozen, dat wel goed is te bepalen. Zelfs als het moment van de geboorte niet beschikbaar is weten astrologen door bepaalde technieken dit moment door extrapolatie toch vrij aardig te kunnen achterhalen. Zo moet het ook mogelijk zijn voor het moment van de conceptie. We weten momenteel vrij goed het tijdstip waarop bepaalde kritieke momenten in de ontwikkelingsgeschiedenis plaats vinden.

We hechten momenteel veel belang aan iets wat zichtbaar is. Het moment als het kind zichtbaar wordt of het grassprietje boven de grond komt. Minder belangstelling hebben we voor alles wat niet zichtbaar is. We zouden meer aandacht moeten schenken aan de tijd, toen wij in het donker zijn begonnen aan onze levensgeschiedenis. Ik kom tot de volgende conclusie: de eerste horoscoop die van een menselijk wezen moet worden gemaakt is die van het moment van de conceptie en de tweede van de geboorte van een mens.

De donkere Maan is de fase dat de Maan voor ons geen vorm, maar wel energie heeft. Het is een fase waar een transformatie plaats vindt. De oude vorm van de stervende Maan verandert in energie en deze krijgt bij de Nieuwe Maan weer een nieuwe vorm. Een vergelijking met de kwantummechanica zouden we hier willen maken. In de kwantummechanica kunnen wij onze waarneming zo instellen, dat de lichtenergie (foton) waarnemen als golf of als deeltje, nooit beide tegelijkertijd. Voor we onze waarneming hebben gedaan bevindt zich de energie in een vormloze staat (te vergelijken met de donkere fase van de Maan) en heeft het iets mysterieus. De waarnemer van een kwantum systeem verstoort het systeem door het te observeren. Bij de waarneming valt deze superpositie toestand uiteen in een golfpatroon of een deeltje. Hierover zei eens de beroemde kwantum fysicus Richard Feynman:

"Ik denk dat je gerust kunt stellen dat niemand de kwantummechanica begrijpt. Vraag je , als je het enigszins kunt vermijden, niet af ‘hoe kan dat nou‘, want dan raak je ‘in het slop’, een doodlopende steeg waaruit nog nooit iemand is ontsnapt. Niemand weet hoe het kan".

Hiermee geeft hij haarfijn aan wat het grote mysterie is. Dat iets verdwijnt, zijn vorm verliest en toch weer in een nieuwe zichtbare vorm verschijnt. Zo moet het ook voor de mensen vroeger volkomen raadselachtig zijn geweest, dat de Maan opeens verdween, haar vorm verloor om na een paar dagen weer aan de hemel te verschijnen in een andere vorm. Wij weten nu dat de Zon de Maan beschijnt en is het zo vanzelfsprekend. Maar vergeet niet dat het voor de vroegere mensen helemaal niet zo vanzelfsprekend was! Men verdeelt soms de fasen van de vier delen. Dit lijkt mij niet juist. Het is beter om eerst de fasen van de Maan in tweeën te verdelen. De donkere versus de verlichte fase van de Maan.

Het is mij opgevallen, dat wel veel over het Nieuwe Maan sikkeltje wordt besproken en geschreven, het zichtbare begin van het leven, maar dat over de stervende fase niet wordt gesproken. De dood is in onze cultuur nog steeds een zeker taboe. In de vroegere Moeder Godin religie was de stervende fase de inleiding voor de dood en de er op volgende hergeboorte. De dood niet als eindpunt van het leven te zien, maar de tijd dat de vorm van de energie is verdwenen en zoekt naar een nieuwe vorm, de hergeboorte.

Het is deze cyclische gedachte, die in onze tijd is verdonkeremaand. Vrijwel alle ‘primitieve’ religies aanbaden de Maan als de levensgever. Sterk verbonden met de mysteries van de vrouw. De Zon echter werd als minder belangrijk beschouwd

Toch ben ik bij deze nieuwe indeling weer in de ‘Zonnevalkuil’ gevallen. Bij de voorbereiding van deze lezing is mij opeens opgevallen, dat ik die namen van de 8 Maanfasen indeling gebruik die ik juist zie als een projectie van de Zonfasen op de Maan. Het begrip van eerste en laatste kwartier refereert aan de vierdeling van de Maanfasen, waar ik mij van wil distantiëren. Ik zie niets in de vierdeling maar wel in de drie of negen deling van de Maanfasen. Ik heb mijn vergissing recht gezet door een nieuwe benaming te geven. De Verlichte fase van de Maan in te delen in een Nieuwe Maan, Toenemende Maan (Wassende), Volle Maan, Afnemende Maan, Stervende Maan. De Donkerste fase van de Donkere Maan, wanneer de Maan en Zon conjunct t.o.v. de Aarde staan of te wel de Astronomische Nieuwe Maan geheten.

De belangrijkste indeling is die van de Verlichte versus de Donkere fase. Dit is immers te vergelijken met het Leven en de Dood. In het matriarchaat de cyclus van Leven, Dood en wedergeboorte. Het verdwijnen van de oude vorm om na de donkere periode weer een nieuwe vorm te krijgen. De Verlichte fase te verdelen in de Drievuldigheid van de Vrouw: Maagd – Moeder - Wijze Oude Vrouw.