"Our brain have been emptied out of all memory of our own cultural history, and the colonising power systematically denies such a history ever existed". Sjöö and Mor, p.27.

"The archetype is an archetype, because it represents a past reality; its power over us as internal image is so profound, because it was once a experienced fact of the external world. Our history as a species is stored in our genes; and no matter how hard patriarchy tries to suppress our past matriarchal history, it keeps "bobbing to the surface"- in world-wide archaeological ruins, icons, and myths, as in our dreams". Sjöö and Mor, p.32

"So to restore the balance between the pre-Hellenic and the Olympian mythic versions it is essential to discern the different layers of thought that compose the finished version of the stories we knew". Baring and Cashford, p.302--3

Beter dan deze citaten kunnen we niet bedenken om aan te geven, wat het doel is van onze volgende nieuwsbrieven. Hoe alle mythische figuren en verhalen door het patriarchaat zijn getransformeerd, maar hoe onderhuids deze oude matriarchale vormen blijven voortleven. Het is een hele uitzoekerij geweest. Het is een combinatie van vele boeken geworden om zo een beeld te geven van de drastische veranderingen, die hebben plaats gevonden.

"Creation myths are of a different class from other myths - hero myths of fairy tales, for instance - for when they are told there is always a certain solemnity that gives them a central importance; they convey a mood which implies what is said will concern the basic patterns of existence, something more than is contained in other myths. Therefore, one may say that as far as the feeling and emotional mood which accompany them are concerned, creation myths are the deepest and most important of all myths".Von Franz, p.1

In Griekenland kende men een aantal scheppingsmythes, die de overgang van religie van de Grote Moeder naar de mannelijke Goden religie weergeven.

1. Gaia (ook wel Gé genoemd) is de oude Moeder Aarde waaruit alles is ontstaan. Gaia wordt genoemd: de moeder van ons allemaal"

"I shall sing of well-formed Earth, mother of all and oldest of all, who nourishes all things living on land". (Uit de Homerische hymnen)

De vroegere Grieken namen aan, dat de zielen van de overledenen in de aarde woonden en niet in de hemel. Gaia werd aanbeden in Delphi (later in de patriarchale tijd door Apollo afgenomen). De Grieken beschouwden Delphi als de navel van de aarde. Het is hier waar de wereld werd geboren, waar hemel en aarde bij elkaar komen. Gaia omhelst het begrip aarde in al haar verschijningen, zoals aardbevingen, vulkanische uitbarstingen. De aarde, die nog niet ondergeschikt aan de mensheid is geworden, zoals we haar nu zien. Ze is de godheid over alles wat groeit, ze is dus niet de godheid van landbouw. Zij kan niet onder controle gebracht worden. Zij is heilig en transcendent. Haar eerste creaties zijn dus parthenogeen: de zee, de bergen en de hemel.

2. De Pelagische scheppingsmythe begint met de Godin van alle dingen Eurynome. Zij rees naakt uit de Chaos met niets substantieels onder haar voeten en zij scheidde daarom de zee van de hemel en zo danste zij op de golven en schiep de wereld. Zij ving de Noorden wind (Boreas) op en wreef deze tussen haar handen en hieruit kwam een grote slang Ophion, die met haar gemeenschap had en haar zwanger maakte. Eurynome veranderde in een duif en legde het Universele Ei. De slang Ophion kronkelde zevenmaal om het ei. Het ei spleet in twee stukken. Er tuimelde van alles uit: de zon, maan, de sterren, de aarde met bergen, rivieren, bomen, planten en alle levende wezens. Eurynome en Ophion gingen op de Berg Olympus wonen. Ophion wekte de woede van Eurynome op door te beweren, dat hij de schepper was van het Universum. Zij verpletterde zijn hoofd met haar hiel en sloeg zijn tanden eruit en verdreef hem naar de donkere kerkers onder in de aarde.
De Godin schiep vervolgens zeven planetaire krachten met een zowel mannelijke als een vrouwelijke mythische reuzenfiguren. Ze werden de Titanen genoemd, het waren de goden van de zeven daagse week.
In deze mythe zien we, dat in het begin de vrouwelijke vorm de universele godin was . Vaderschap bestond nog niet De conceptie werd toegeschreven aan wind. De slangen werden gezien als de reïncarnatie van de goden.
De eerste man was Pelages . Met Pelagsians werden aangeduid de pre-hellenistische inwoners van Griekenland.

De Titaan cultus werd echter later in het hellinistische Griekenland verboden. De zevende dag verdween van de kalender en werden het er twaalf waarschijnlijk om hen te laten samenvallen met de 12 tekens van de dierenriem. Later werden de veertien Titanen gereduceerd tot zeven..
De Griekse astrologen gaven de volgende namen, zoals de Babyloniers, aan de planeten: Helius, Selene, Ares, Hermes, Zeus, Aphrodite, Cronus.
(Het is nog niet bekend waarom men in de mythologie voornamelijk Romeinse namen gebruikt. Het enige wat we erover hebben gevonden is in het boek van Jane Ellen Harrison, Mythology: p.Xii-Xiii)

In de astrologie en astronomie worden echter nog steeds Romeinse namen gebruikt voor de Griekse Goden. De reden hiervan is ons nog niet duidelijk. Aan het eind van deze nieuwsbrief geven wij een lijst van mythische namen, zoals die door de Grieken en Romeinen werden gebruikt.

3. In de Orphische scheppingsmythe had de zwart gevleugelde Nachtgodin Nyx gemeenschap met de wind en legde een zilver ei in de baarmoeder van de duisternis. Eros, (of soms Phanes genoemd) heeft het ei uitgebroed en zette het Universum in beweging. Eros was zowel mannelijk als vrouwelijk, had gouden vleugels en vier hoofden, soms brullend als een stier of leeuw, sissend als een slang en blatend als een ram. De nacht openbaart zich als een drie-eenheid: nacht, orde en justitie. Phanes schiep aarde, hemel, zon en maan, maar de drievoudige godin heerste over het Universum tot zij haar scepter overgaf aan Ouranus. Het zilver ei betekent de maan. Zilver het metaal dat staat voor de maan. Phanes is de zoon van de Grote Godin, maar ook is Phanes de Zon wiens vier hoofden de symbolische beesten van de vier seizoenen aangeven. Volgens Macrobius identificeert deze Phanes met de transcendente god Io: Zeus (ram, lente), Helius ( leeuw, zomer), Hades (slang, winter), Dionysus (stier, het nieuwe jaar) . De Nacht godin gaf haar scepter over aan Ouranus, het begin van het patriarchaat.

We zullen nu zien hoe deze oorspronkelijke mythe door de patriarchale religie drastisch wordt omgebogen . De Mannelijke goden nemen bezit van de macht.
In Hesiodus's Theogonie (laat 8^e eeuw vChr.) lezen we:

"First came the Chasm (red,Chaos) and the broad-breasted earth, secure seat for ever of all the immortals who occupy the peak of snowy Olympus; the misty Tartara (red. Tartarus, onderwereld) in a remote recess of the broad-pathed earth; and Eros (God van de liefde) the most handsome among the immortal gods, dissolver of flesh, who overcomes the reason and purpose in the breasts of all gods and all men. Out of the Chasm came Erebos ( red.onderwereld) and dark Night, and from Night in turn came Bright Air and Day, whon she bore in shared intimacy wit Erebos. Earth bore forts of all one equal to herself, the starry Heaven. (…) But then, bedded with Heaven, she bore deep swirling Oceanus (red. de grote rivier die de wereld omcirkelt) Koios and Kreios and Hyperion and Iapetus, Thea and Rhea and Themis and Memory, Phoebe of gold diadem, and lovely Thethys. After the youngest was born, crooked-schemer(red. misdadige intrigant), Kronus, most fearsome of children, who loathed (red. walgde) his lusty father. (…) Great Heaven came, bringing on the night, and, desirous of love, he spread himself over Earth, stretched out in every direction. His son reached out from the ambush with his left hand; with his right he took the huge sickle with its long row of sharp teeth and quickly cut off his father genitals and flung them behind him to fly where they might".

Nergens wordt door Hesiodus de naam van de Moeder Godin Gaia genoemd waaruit in de vroegere scheppingsmythen alles was ontstaan. De sneeuw bedekte Olympus wordt de plaats waar de onsterfelijke goden hun zitting krijgen. De Hemelgod wordt door Moeder Aarde Godin geschapen, terwijl Apollodorus (2e eeuw v.Chr) zegt dat Ouranus (betekent hemel) de eerste heerser is van het Universum en hij Moeder Aarde trouwt:

"Ouranus was the first ruler of the universe. He married Gé ( red. Moeder Aarde), and fathered as his first childern the beings known as the Hundred-Handers, Briareus, Cottus and Gyes, who were unsurpassable in size and strength, for each had hundred hands and fifty heads. After these, Gé bore him the Cyclops, namely Arges (red. Argus ogen), Steropes and Brontes, each of whom had a single eye on his forehead. But Ouranus tied these children up and hurled them into Tartaros ( a place of infernal darkness in Hades , as distant from the earth as the earth from the sky); and then fathered by Gé some sons called Titans , namely, Oceanus, Coios, Hyperion, Creios, Iapetus and the youngest of all, Cronus, and some daughters called the Titanides, namely, Thethys, Rhea, Themis, Mnemosyne, Phoebe, Dione, and Theia".

In deze patriarchische mythe krijgt Ouranus een officiële plaats in het Olympisch religieuze systeem. Robert Graves denkt dat Ouranus, de vader van de Titanen, vermoedelijk vroeger hun moeder Ur-ana, Koningin Ura was. De heerschappij van de drievoudige godin Ur-Ana (De hemelse Godin), die over de wereld van de dag als de nacht heerste en werd veranderd door de Indo-europeanen in Uran. Ouranus huwelijk met Moeder Aarde is het uiteindelijk resultaat na een bloedige strijd waar de matriarchale en patriarchale principes met elkaar botsten en waar uiteindelijk hemel en aarde zich met elkaar leken te hebben verzoend..
De Romeinse dichter Ovidius ( 43 v. Chr- 17 n.Chr) verhaalt in zijn Metamorfoses, dat alles ontstaat vanuit de Chaos. Het was een mannelijke God, die de creatie verder voltooide.

Was er in de mythen van Hesiodus en Apollodorus nog sprake van een Moeder Aarde, bij Ovidius vinden we daar niets meer van terug en was het de mannelijke God die alles heeft gemaakt vanuit de Chaos, net zoals Jaweh in het Oude Testament.

Tot zo ver de transformatie van de vrouwelijke Aarde Godin in een mannelijke Hemel God in de Griekse scheppingsmythe. Hierbij is opgevallen dat de transformatie via verschillende stappen is gegaan. Bij Hesiodus speelde Moeder Aarde nog een belangrijke rol, terwijl bij Ovidius haar rol is uitgespeeld. Een ander punt wat opvalt is, dat het eerst de Moeder Aarde is waar alles is ontstaan en dat pas in de latere mythes de Hemel een steeds grotere rol krijgt toegemeten. In het Oude Testament staat God zelfs geheel buiten de Hemel en Aarde, want in Genesis 1: 1 staat immers:

We zullen ons nu concentreren op de kinderen van de Grote Moeder Godin Ook nu zullen we nagaan hoe zij in de loop van de Griekse beschaving zijn getransformeerd.

We beginnen bij de Godin Rhea (later vrouw van Cronus) was het archetype van de drievoudige Godin. In Kreta had ze verschillende namen Britomartis, Dictynna en Aegea. Rhea's naam is vermoedelijk een variant van Era wat Aarde betekent. Haar gelukvogel was de duif en haar geluksbeest de berg leeuw. Een andere naam voor Rhea is Pandora 'gever van alle giften'. Ze bracht zelfs de zaden van de vrede op aarde.
Rhea wordt vergeleken met Dione, of Diana, de drievoudige godin van de duif en de eik. Het snoeimes, (dat Cronus gebruikte voor het castreren van zijn vader) was, gevormd als een snavel van een kraai, en werd gebruikt in de zevende maand van het heilige jaar van dertien maanden om de eik te ontdoen van de mistletoe, het sein dat de koning moest worden geofferd.
In de tijden dat deze mythe ontstond wordt verwezen naar het feit dat de koningen hun termijn van het Grote jaar (honderd maancycli) konden verlengen door jaarlijks jonge jongens ipv de koning te offeren.(Zo kan dit vergeleken worden met het opeten van Cronus van zijn kinderen om daarmee zijn termijn als koning te verlengen).

Maar in de patriarchale tijden komt Pandora (vroeger een andere naam voor Rhea) niet uit de aarde voort, maar uit een idee van Zeus. Hij gaf namelijk orders aan zijn zoon Hephaestus een vrouw uit klei te maken. De vier winden bliezen daar leven in. Hij zond Pandora naar Epimetheus, die haar ten huwelijk vroeg. Zeus gaf Epimetheus een doos als geschenk. De broeder van Epimetheus Prometheus, had gewaarschuwd om geen geschenk van Zeus aan te nemen. Maar gedreven door haar nieuwsgierigheid opende Pandora de doos. Eruit tuimelden alle plagen van de mensheid: ouder worden, ziekten, zonde, passie. In Theogenie van Hesiodus wordt zij beschuldigd van oorlog, dood, ziekten en alle kwade dingen. In de doos zat ook nog de hoop, zodat de mensheid zich niet van kant ging maken. In de patriarchale religie werd Rhea de vrouw van Cronus. Hij verbood haar zoon Zeus om te trouwen omdat ze moeilijkheden zag in zijn seksuele driften. Hij werd hierop zo boos dat hij zijn moeder daarop heeft verkracht Zij veranderde zich in een slang maar Zeus deed dit ook en had gemeenschap met haar.Deze mythe stamt uit de tijd dat de Zeus aanbidders alle landbouw en begrafenis rituelen hadden overgenomen van de vrouwen religie. Rhea heeft Cronus de volgende kinderen geschonken: Hestia, Demeter,Hera, Hades, Poseidon en Zeus. Zoals we later zullen zien, zijn haar dochters allemaal vroegere belangrijke Maangodinnen geweest.

GODIN HERA

Zij was onderdeel van de drievoudige maangodin: Hebe, Hera, Hecate ( nieuwe, volle en oude maan en ook lente, zomer, herfst). De oorspronkelijke naam voor Hera was He-Era wat aarde betekent. Ze was de slangen godin, die heerste over de hemelse wateren. Zij was de godin van de Vrouwen en de Vruchtbaarheid, en over de drie fasen van een leven van een vrouw: maagd, vrouw , oude vrouw. Ook waakte zij over de periodes van een vrouw, die de fasen van de maan nauwkeurig volgde, donkere maan de menstruatie en de ovulatie met de volle maan.Haar belangrijkste plaats van aanbidding was Argos. Ze keerde elke jaar daar terug om een bad te nemen bij de bron Kanathos om daarmee haar maagdelijkheid te vernieuwen. Het was ook de purificatie, nadat zij haar 'lover' had gedood.Ze was ook degene, die ging over het heilige huwelijk tussen de maankoe en de zonnestier, een symbool voor de viering van de regeneratie en vruchtbaarheid van moeder natuur.
Ter ere van Hera werden elke jaar in Olympia sportieve spelen gehouden. Uit drie leeftijd groepen werden 16 maagden gekozen (drie fasen van de maan symboliserend), die in een wedloopwedstrijd gingen strijden om de eer, namelijk wie priesteres van Hera mocht worden. De jongste groep mocht voorop (een soort handicap systeem). Rechter borst ontbloot. Cholris was de eerste die de race won. De prijs was een olijftak en een deel van een koe, die aan Hera werd geofferd. Hera was ook de paarden godin. De afdrukken van de hoeven hadden de vorm van de wassende maan. Koeien en paarden werden gehouden rond de tempel van Hera.Hera heerste over winden en sterren. Ambrosia haar menstruele bloed was de bron voor de onsterfelijkheid van de goden. Haar kind Hephaestus was een heilige koning in de vrouwen religie, die midzomer werd gedood. Ares was zijn opvolger (tanist)

Hoe is Hera getransformeerd in de patriarchale religie?
Hera was de dochter van Cronus en Rhea. Nadat haar Vader was verbannen, wilde haar broer Zeus haar veroveren. Maar toen dit niet lukte verzon Zeus een list. Hij veranderde zich in de gedaante van een koekoek. Toen Hera de koekoek aan haar boezem drukte, veranderde hij in in zijn gewone gedaante en verkrachtte haar. Hera is uit schaamte toch met hem in het huwelijk getreden.
Alle goden gaven geschenken bij het huwelijk. Moeder Aarde gaf haar een boom met gouden appels, die later door de Hesperiden in Hera vruchtenboomgaard in het Atlas gebergte werden bewaakt. Hun huwelijksnacht duurde drie eeuwen (De tijd stamt nog uit de vroegere religie want het heilige jaar van Samos waar Zeus geboren was het heilige jaar 10 maanden van 30 dagen. Elke dag werd een jaar).
De kinderen van Zeus en Hera waren Ares, Hephaestus en Hebe. Waarbij Hephaestus een parthenogeen kind. Het was een wonder dat Zeus niet geloofde totdat hij haar had vastgeketend in een stoel en haar handen gevouwen over de edele delen en hij haar liet zweren dat zij niet loog. Hebe werd geboren toen zij een slaplant aanraakte en de tweelingzuster Eris een zekere bloem.. Hebe was als kind een godin en wijnschenker van de god op de Olympus. Ze trouwde Herakles. Melkweg is genoemd naar de melk van Hera waar de druppels melk op aarde vallen, toen Herakles te hard aan haar borsten zoog. De plaats waar de melk op de aarde viel, groeiden lelies.
In Argos was Hera gezeten op een gouden troon. Het verhaal van haar gevangenzetten in een stoel heeft zijn oorsprong vermoedelijk, dat het een Grieks gebruik was om heilige beelden vast te ketenen op hun troon om te beletten dat zij er van door gingen. Toen Zeus Hera trouwde werden de sportieve spelen (vroeger ter ere van Hera) ook voor jonge mannen gehouden. De winnaar werd dan de consort van de priesteres. Daarna werden de spelen elke 4 jaar gehouden. De wedloop voor de meisjes werd op een apart feest 14 dagen voor of na de Olympische spelen voor jongens gehouden. We besteden in een andere nieuwsbrief aandacht aan de voorgeschiedenis van de Olympische Spelen van onze tijd, omdat dit ook weer een staaltje is van de transformatie van de oorspronkelijke voor vrouwen bedoelde spelen wordt veranderd in een wedstrijd voor mannen. (In de 20 ste eeuw mogen dan voor het eerst weer vrouwen aan deelnemen).
De huwelijke relatie tussen Zeus en Hera vertegenwoordigt de overgang naar de Dorische tijd, toen de vrouwen van al hun magische krachten werden beroofd. De symboliek van de koekoek is dat zgn. Griekse vluchtelingen die naar Kreta kwamen lid werden van de koninklijke garde en een paleis revolutie wisten te ontketenen, waardoor de oude Godin cultuur door het patriarchaat werd vervangen. Dit gebeurde in twee fasen, eerst in 1700 v.Chr en een tweede keer in 1400 toen de Mycenen het veld moesten ruimen voor de Archaens.
De karakter van de koekoek is ook symbolisch voor het feit, dat Zeus alle goden en godinnen uit het nest gooide, hij nam de scepter van Hera over, de scepter van Hera had namelijk boven op een koekoek.
Ook is opmerkelijk om te zien dat in de mythe van Hesiodus Hera wordt beschreven als oudste zuster van Zeus, terwijl in de Odyssee van Homerus als zijn jongere zuster. Hera wordt steeds afgeschilderd als een jaloerse, wraakzuchtige vrouw en neemt op verschillende manieren wraak op Zeus, die haar steeds ontrouw is en vooral op de kinderen die hij bij zijn geliefden heeft verwekt.
Het is een lange lijst van al haar wraaknemingen op Zeus. Maar het is ook niet mis wat Zeus heeft uitgespookt. Hij kan zich vader noemen van heel wat mythische figuren. Tot zo ver we uit de literatuur hebben kunnen nagaan ziet de lijst van zijn geliefde en kinderen er als volgt uit:

Dione (dochter van Oceanus-Thethys of Ouranus-Gaea): Aphrodite (maar Zeus claimt dat zij uit de zee ontsprong)
Metis (vroeger Medusa, dochter van Oceanus-Thethys): Athena (maar Zeus claimt dat zij uit zijn hoofd kwam)
Leto (dochter van Coeüs-Phoebe): Apollo, Artemis
Demeter (dochter van Cronus-Rhea): Persephone
Themis (dochter van Ouranus-Gaea): de 3 Moiren (Faten) Clotho, Lachesis, Atropos en de Horae, de Seizoenen: Eirene, Eunomia, Dice
Eurynome (Oceanide): de Gratiën: Aglaia, Euphrosyne, Thalia
Mnemosyne (Ouranus-Gaea): de negen Muses: Calliope, Cleio, Melpomene, Euterpe, Erato, Terpsochore, Ourania, Thaleia, Polymnia
Semele (dochter van Cadmus -Harmonia): Dionysus
Europe (vroeger naam van Demeter, Phoenix-Perimede of Agenor-Telephassa): Minos, Rhadamanthys,Sarpedon
Leda (Thestios): Helena, Castor, Polydeuces
Callisto ( vroeger titel van ArtemisLycaon): Arcas,
Calyce: Endymion
Hybris: Pan
Rivier Styx: Persephone
Antiope (Nycteus-Polyzo): Amphion, Zethus
Danaë (Acrisius-Aganippe): Perseus
Protogeneia (Deucalion-Pyrrha): Aethlios
Elare (Orchomenos): Tityos
Alcmene (Electryon (zoon van Perseus en Andromeda)): Heracles
Aegina (Asopos-Metope): Aiacos (adelaar)
Maia (Pleiade, dochter van Atlas- Pleione): Hermes
Taygete(Pleiade, Atlas-Pleoine(dochter van Oceanus)) Lacedaimon, Messinia
Electra (Pleiade, Atlas-Pleione): Iasion , Dardanos
Niobe (Phoroneus- Teledice): Argos , Pelagos ?
Cassiopeia: Atymnios
Io (Iasos): Epaphus
Lamia (naam voor Medusa,Belus): Scylla?
(Oceanus): Tyche

Vet gedrukt zijn alle geliefden en dochters van Zeus, die een belangrijke rol hebben gespeeld in de matriarchale Moeder Aarde religie. Door al deze verkrachtingen van Zeus worden deze vroegere Godinnen vernederd en ondergeschikt gemaakt aan de man. Vele zoons van Zeus spelen een belangrijke rol in de klassieke Griekse mythologie, tw Apollo, Dionysus, Pan, Perseus, Heracles, Hermes,Castor, Polydeuces, Ares, Hephaestus, Minos.
In dit verband is het toepasselijk wat Christine Downing zegt over deze onttroning van de Godinnen van Moeder Aarde:

Ze worden ook in hun invloed in deze Olympische wereld sterk ingeperkt. Ze worden dikwijls tegen elkaar uitgespeeld. Zo is de rivaliteit tussen Hera, Athena en Aphrodite de aanleiding tot de Trojaanse oorlog. We zien verder hoe de godinnen Hera, Demeter en Hestia van hun moeder Rhea worden weggenomen als ze door hun vader Cronus worden opgegeten. Hoe Aphrodite uit het zaad van de afgesneden genitaliën van haar vader werd geboren en Athena uit het hoofd van haar vader Zeus. Artemis, die wel een lieftallige moeder (Leto) heeft gekend, wordt een maagd die bang is voor mannen en teruggetrokken in ver verwijderde bossen leeft.

Ook de kinderen van Hera ondergaan een tragisch lot. Haar dochter Hebe en Elilethhia zijn bleke schaduwen van hun moeder. Haar zoons zijn kreupel, Hephaestus: fysiek en Ares: psychologisch.

"Legends narrate the rape of the goddesses by Zeus and other gods, which can be interpreted as an allegory for the subjugation of the local goddess religion by the invader 'patriarchal' Parthenon". Gimbutas, p.154

Samenvattend kunnen we ons afvragen wat de redenen zijn, dat de mythen van de Moeder Religie 'verloren' zijn gegaan. Immers in Griekse klassieke mythologie wordt het begin van de culturele geschiedenis beschreven door de werken van Hesiodus, Homerus, Apollodorus en vinden we daar weinig terug van de vroegere Moeder Aarde religie. Jane Elle Harrison (1924) is een van de eerste geweest die heeft ingezien, dat de klassieke mythen een lange voorgeschiedenis hebben gehad en heeft zij gewezen op de grote contrasten, die er bestaan tussen de matriarchale en patriarchale mythen. Er zijn misschien een aantal redenen aan te voeren voor het feit dat de eerste hoofdstukken van de Griekse mythen 'verloren' zijn gegaan. Charlene Spretnak geeft er een drietal:

"The most obvious is that the pre-Hellenic myths are the religion of a conquered people, so they were co-opted and replaced for political reasons. Second, the pre-Hellenic mythology was an oral tradition , and many of the clues to its nature have been lost over the past 3500 years. Third a culturally imposed bias among many Victorian and contemporary scholars prevented them from accepting the evidence that deity was orginally perceived as female in most areas of the world".

Gelukkig zijn er een aantal mensen, die ons de ogen hebben geopend voor deze vroegere Griekse mythology zoals o.a. Jane Ellen Harrison, Marija Gimbutas, Robert Graves, Jospeh Campbell, Barbara G. Walker. Zie onze literatuur lijst voor nog meer namen.

In de volgende nieuwsbrieven gaan we verder met de transformatie van de Godinnen van de Moeder Aarde religie tw. : Athena, Aphrodite, Demeter, Hestia, Persephone, Medusa, Hecate, Semele,Tyche, Nemesis, Mnemosyme, Ariadne, Danaë, Io, Leto, Dione, Medea, Niobe, Pasiphaë, Iris, Thetis, Amphitrite, Nereis, Amazonen, Furiën, Moiren, Muzen, Gratiën, Graeae, Horae, Gorgonen, Hesperiden, Pleiades, Hyades, Seizoenen etc.

Toevoegsel
Lijst van de belangrijkste Griekse mythische figuren met de Romeinse tegenhangers(-sters)

Grieks - Romeins
Aphrodite Venus
Ares        Mars
Artemis Diana
Athena   Minerva
Cronus   Saturnus
Demeter Ceres
Hades    Pluto
Hephaestus Vulcanus
Hera    Juno
Heracles Hercules
Hermes Mercurius
Hestia Vesta
Ouranus Uranus
Persephone Proserpina
Polydeuces Pollux
Poseidon Neptunus
Zeus Jupiter

Gebruikte literatuur
Apollodorus, the Library of Greek Mythology. Translated by Robin Hard. Oxford University Press. ISBN 0-19-283924-1
Athanassakis, Apostolos N. (1976) The Homeric Hymns. The Johns Hopkins University Press, Baltimore and London. ISBN 0-8018-1792-7
Bachofen, J.J. (1992) Myth, Religion and Mother Right. Selected Writings of J.J.Bachofen. Translated by R.Manhein. Bollingen Series LXXXIV.Princeton University Press. ISBN0-691-0179-2.
Baring, Anne and Jules Cashford (1993) The Myth of the Goddess. Arkana, Penguin books 7 9 10 8
Beauvoir, Simon de (1990) De Tweede sekse. Vertaald door Jan Hardenberg. Erven J.Bijleveld,Utrecht. ISBN 9061319145.
Berger, Pamela (1985) The Goddess Obscured. Tranformation of the Grain Protectress from Goddess to Saint. Beacon Press, Boston. ISBN 0-8070-6723-7
Bolen, Jean Shinoda (2001) Goddesses in Older Women. Archetypes in Women over Fifty. HarperCollins Publishers. ISBN 0-06-019152-X
Briffault, Robert (1977) The Mothers. Atheneum, New York. ISBN 0-689-70541-7
Burn, Lucilla (1998) The Legendary Past. Greek Myths. University of texas press.Austin.
Burt, Kathleen (1999) Wijsheid van de Dierenriem.. Dianthus uitgevers. ISBN90- 803835-4-6
Campbell, Joseph (1973) The Hero with a Thousand Faces.Bolingen Series XVII Princeton University Press. ISBN 0-691-
01784-0.
Campbell, Joseph en Bill Moyers (1990) Mythen & Bewustzijn. De Kracht van de Mythologische Verbeelding.Teleac. De Haan. ISBN 90-6533-218-9
Campbell, Joseph (1991) The Masks of God: Primitive Mythology. Arkana, Penguin. ISBN014-019-443-6
Campbell, Joseph (1991) The Masks of God: Occidental Mythology. Penguin, Arkana. ISBN 0-14-019-441 X
Chevalier, Jean and Alain Gheerbrant ((1996) A Dictionary of Symbols. Translated from the French by John Buchanan-Brown. Penguin Books.
Cook, J.M. (1962) The Greeks in Ionia and the East. London Thames and Hudson
Cotterell, Arthur(1999) Encyclopedie van de Mythologie. Zuid Boekproducties. ISBN 90-6248-846-3
Davis, Elizabeth Gould (1972) The First Sex. Penguin Books Inc. Baltimore, Maryland
Durando, Furio (2000) Het Oude Griekenland. De Bron van de Westerse Wereld Zuid Boek producties. ISBN 90-6248=938-9
Eisler, Riane (1988)The Chalice and the Blade. HarperSanFrancisco. ISBN 0-06- 250287-5
Eliade, Mircea (1984) A History of Religious Ideas. Vol.1 From Gautama Buddha to the Triumph of Christianity. The University of Chicago Press. Chicago and London. ISBN 0-226-20403-0
Eliade, Mircea (1991) The Myth of the Eternal Return, Cosmos and History. Bollingen Series XLVI, Princeton University Press. ISBN 0-691-01777-8
Eliade, Mircea (1991) Images and Symbols. Studies in Religious Symbolism. Princeton University Press. Princeton, New Jersey.ISBN 0-691-02068-X
Eliade, Mircea (1998) Myth and Reality. Waveland Press, Inc. Prospect Heights, Illinois. ISBN 1-57766-009-9.
Engels, Friedrich (1884) De Oorsprong van het Gezin, van de Particuliere Eigendom en van de Staat. Uitgeverij Pegasus Amsterdam MCMLXXI.
Franz, Marie-Louise von (1992) The Golden Ass of Apuleius. The Liberation of the Feminine in Man. Revised Edition. Shambala. Boston & London. ISBN 1-57062-611-1
Franz, Marie-Louise von (1995) Creation Myths. Shambala Publications, Inc. ISBN 1-57062-606-5.
Frymer-Kensky (1992) In the Wake of the Goddess. Women, Culture and the Biblical Transformation of Pagan Myth. Fawcett Columbine, New York. ISBN 0-449-90746-5
Gimbutas, Marija (1989) The Language of the Goddess. Thames & Hudson. ISBN 0-500-28249-8
Gimbutas, Marija.(1996) The Goddesses and Gods of Old Europe 6500-3500 BC. Myths and Cult Images. University of Californian Press. ISBN 0-250-04655-2
Gimbutas, Marija (1999) The Living Goddess. Univ. of California Press. ISBN 0- 250-22915-0
George, Demetra (1992) The Mysteries of the Dark Moon: the Healing power of the Dark Goddess. HarperSanFrancisco.ISBN0-06-250370-7
Graaf, Simon de (1988) Mythen van de Dierenriem. Uitgeverij Kosmos. Utrecht/Antwerpen
Graves , Robert (1955) The Greek Myths. Penguin classics.
Graves, Robert (2001) The White Goddess. Farrer, Straus , and Giroux , New York. 36 ste druk
Greene, Liz (1984) The Astrology of Fate. Samuel Weiser,Inc. ISBN 0-87728-636-1
Greene, Liz (1996) The Astrological Neptune and the Quest for Redemption. Samuel Weiser, Inc. York Beach, Maine. ISBN 0-87728-857-7
Greene, Liz (1994) & Howard Sasportas (1994) Mercurius, Venus en Mars, de bouwstenen van ons karakter. Uitgeverij Schors. ISBN 90-6378-284-5
Harding, Esther (1990) Woman's Mysteries. Ancient and Modern, Shambala. Boston & Shaftesbury. ISBN 0-87773-532-8
Harrison, Jan Ellen (1963) Mythology. Cooper Square Publishers, Inc. New York
Harvey, Andre & Anne Baring (1996) The Divine Femenine. Exploring the feminine face of God throughout the world. Conari Press , Berkeley, CA. ISBN 1- 57324-035-4
Herodotus (1972) The Histories. Translated by Aubrey de Sélincourt and revised by John Marincola. Penguin Books
Hesiodus (1999) Theogony. Works and Days. New translation by M.L.West. Oxford University Press. ISBN 0-19-283941-1
Hillman, James (1979) The Dream and the Underworld. HarperPerenial ISBN 0- 06-011902-0
Hillman (1999) The Myth of Analysis. Three essays in Archetypal psychology. Northwestern University Press. Evanston, Illinois. ISBN 0-8101-1020-2
Homerus (1971) The Iliad, translated by E.V.Rieu. Penguin Books Ltd
Johnson, Buffie (1994) Lady of the Beasts. The Goddess and her Sacred Animals. Inner Traditions International. Rochester, Vermont. ISBN0-89281-523-X
King. L.W. (1902) Enuma Elish. The Seven Tablets of Creation. Luzac and Co. ISBN 1-58509-043-3
Kitto, H.D.F. (1956) The Greeks. Penguin Books
Mallory, J.P. (2001) In Search of the Indo-Europeans.Language, Archeology and Myth. Thames & Husdon. ISBN 0-500-27616-1
Markale, Jean (1997) The Great Goddess. Reverence of the Divine Feminine from the Palaeolithic to the Present. InnerTraditions. Rochester, Vermont. ISBN 0-89281-715-1
Neumann, Erich (1991) The Great Mother. Seventh paperback printing for the Princeton/ Bollingen Mythos series. ISBN 0-691- 01780-8
Neumann, Erich (1993) The origins and history of consciousness. Bolingen, series XLII, Princeton University Press. ISBN 0-691-01761
Olson, Carl (1983) The Book of the Goddess Past and Present. Crossroad. New York. ISBN 0-8245-0566-2
Ovid (1955) Metamorphoses. Translated by Mary M. Innes. Penguin Books.
Pausanius (1979) Guide to Greece, Volume 1. Translated by Peter Levi. Penguin Books
Perera, Sylvia Brinton (1981) Descent to the Goddess. Inner City Books, Toronto. ISBN 0-919123-05-8.
Philip, Neil (2001) Mythen en Legenden. The House of Books. Vianen/Antwerpen. ISBN 90-443-0225-6
Pinkola, Clarissa Estés (2000) De Ontembare Vrouw als Archetype in Mythen en Verhalen. Vertaling : Irma van Dam. Altamira -Becht, Haarlem. ISBN 90-230-49-9
Pindar (1969) The Odes of Pindar. Translated by C.M.Bowra. Penguin Books.
Reed, Evelyn, (2002) Woman's Evolution. From matriachal clan to patriarchal family. Eleventh printing. Pathfinder, New York. ISBN 0-87348-422-3
Roodbeen, Merit (1990) De mooiste Griekse Mythe en Sagen. Uitgeverij Verba, Hoevelaken. ISBN 90 5513 214 4
Schlimmer, J.G. en Z.C. de Boer (1910) Woordenboek der Griekse en Romeinse Oudheid . 2 herziene druk. Haarlem, de Erven F.Bohn
Schwab, Gustav (1997) Griekse Mythen & Sagen. Het Spectrum.ISBN 90-274-6390-5
Sjöö, Monica and Barbara Mor (1991) The Great Cosmic Mother: Rediscovering the Religion of the Earth. HarperSanFrancisco, second edition. ISBN 0-06-25791.
Spretnak, Charlene (1992) Lost Goddesses of Early Greece. A collection of Pre-Hellenic Myths. (1992) Beacon Press, Boston. ISBN 0-8070-1343-9
Stone, Merlin (1976) When God was a Women, Harvest/Harcourt Brace edition. ISBN 0-15-696158-X
Thompson,William Irwin, (1996). The Time Falling Bodies Take To Light. Mythology, Sexuality & the Origins of Culture.. St Martin's Griffin. New York,ISBN 0-312-16062-3
Vaughan, Valerie (1994) Persephone is transpluto. One Reed Publications, Amherst Massachusetts.ISBN 0-9628031-2-X
Walker, Barbara G. (1983) The Women's Encyclopaedia of Myths and Secrets. HarperSanFrancisco. ISBN0-06-250926-8.
Woodman, Marion and Elinor Dickson (1997) Dancing in the Flames. The Dark Goddess in the transformation of Consciousness. Shambala. Boston. ISBN 1-57062-199-3