(De Profeet van Kahlil Gibran)

Wat is het moment dat we kunnen spreken van een menselijk wezen? Al heel lang heeft men over dit probleem nagedacht. In bijlage 1 wordt een korte opsomming gegeven van de historische ontwikkeling van de embryologie.Het belangrijkste moment voor de ontwikkelingsgeschiedenis van een menselijk wezen is het moment, wanneer twee kernen met het genetische materiaal van vader en moeder in de bevruchte eicel fuseren. Het samensmelten van mannelijke en vrouwelijke energieën. Direct nadat de zaadcel is gepenetreerd in de eicel, ontstaat een belangenstrijd tussen de zaadcel en de eicel. Ieder vormt een kern waarin ieder zijn of haar genetisch materiaal is samengebracht. Dit noemt men de pro-nucleus. Er heeft tot op dat moment nog geen echte conceptie plaats gevonden van het vrouwelijke en mannelijk genetisch materiaal. Pas wanneer deze met elkaar in contact komen, versmelten deze tot een cel waar het embryo zich kan ontwikkelen. Men zou kunnen stellen dat dit het echte moment is waarop de werkelijke conceptie heeft plaats gevonden.

Let wel er is een goede reden waarom deze samensmelting nog niet direct plaats vindt. Nadat de zaadcel in de eicel is binnengedrongen, voltrekt er bij de eicel een belangrijk proces, namelijk dan wordt pas de echte eicel gevormd. Dat dit proces pas op een zodanig laat stadium plaats vindt is om het te beschermen tegen eventuele kwalijke mutaties. Zo zie je hoe de eicel mechanismen heeft ingebouwd om haar belangrijke taak goed te kunnen uitvoeren. Maar gebleken is dat dit proces van het bij elkaar komen niet zo vlekkeloos verloopt, want iedere pro-kern had zijn eigen belang. Voor het toekomstige embryo zijn de vaderlijke genen sterk gericht op een zo goed mogelijke ontwikkeling van de placenta (zo sterk mogelijk nageslacht), terwijl de moederlijke genen meer gericht zijn op de gezondheid van het nieuwe leven (ze wil in staat zijn om nog meer kinderen te krijgen). Het vaderlijke DNA heeft als eerste interesse, dat de foetus zich goed en sterk ontwikkelt. Hoe zwaarder het geboorte gewicht van de foetus is des te groter de kans om te overleven. Daarentegen is het moederlijk DNA, dat meer denkt aan de mogelijkheid om meer kinderen te krijgen en ook als belang heeft om haar eigen gezondheid veilig te stellen, zodat ze nog meer kinderen kan krijgen.

De Australische geneticus David Haig zegt hierover nog het volgende:

Uit dierenproeven is dit gebleken, dat als men een kern (pro-nucleus) van de vader uit de cel verwijdert en een moeder kern inbrengt van een ander individu, de placenta niet goed wordt ontwikkeld. Omgekeerd, wanneer twee vaderlijke kernen bij elkaar komen is het de placenta die zich uitstekend ontwikkelt. Als nu het genetische materiaal van de man en de vrouw bij elkaar komen ontstaat er direct een probleem. We zien direct de ongelijkheid aan de ene kant twee XX chromosomen (vrouwelijk) en aan de andere kant XY (mannelijk). 3 X chromosomen tegen een Y, dus een X chromosoom te veel. Hoe lost men het probleem op zodat van iedere kant een gelijke hoeveelheid genetisch materiaal bij het reproductieproces betrokken wordt? Een X chromosoom moet dus worden uitgeschakeld. De uitschakeling van een X chromosoom geschiedt door het XIST gen. De uitschakeling van het X chromosoom gebeurt in de vroege embryonale ontwikkeling. In een bepaalde cel wordt er geheel willekeurig één van de twee X uitgeschakeld en omgezet in het zgn. Barr lichaam. Het kan dus een X chromosoom zijn dat of van de vader of van de moeder afkomstig is (behalve bij de kangoeroe waar altijd de mannelijke X chromosoom wordt uitgeschakeld). Het gen is pas kortgeleden in 1996 ontdekt.

De vraag, die we nu kunnen stellen hebben we na het moment van de conceptie te maken met een menselijk wezen? Ons antwoord is volmondig Ja. We kunnen niet meer spreken van een bevruchte eicel, maar een cel (embryo) waar vrouwelijke en mannelijke energieën zijn samengesmolten, die nu begint aan een lange reeks ontwikkelingen tot ergens een moment optreedt, dat de levenskrachten niet meer aanwezig zijn om het organisme in stand te houden, het moment van de dood. Het is nog geen volgroeid menselijk wezen en nog niet in staat om zonder de hulp van de moeder zich staande te kunnen houden. Hoewel in de toekomst dit via kunstmatige middelen toch ook mogelijk zal kunnen zijn. Het moment waarop de dood intreedt, kan dus ook voor de geboorte plaats vinden. De grootste kans is dat dit gebeurt in de kritieke fase van een mensenleven in de eerste drie maanden na de conceptie, wanneer vrijwel alle organen worden aangemaakt zoals we later zullen zien.. Dr Maureen Condic, professor in de Neurobiologie en Anatomie aan de Universiteit van Utah, vat dit nog eens kernachtig samen:

Er wordt in de literatuur een onderscheid gemaakt tussen een embryonale fase en een foetale fase. Vooral door voorstanders van abortus. In het woordenboek Van Dale staat dat een embryo is: "een dierlijk of plantaardig organisme in zijn eerste ontwikkelingstadium van de bevruchting". De definitie van een foetus: "een onvoldragen menselijke of dierlijke vrucht". Maar in de praktijk kunnen we nergens een scherpe overgang zien tussen deze fasen.

Dr Condic zegt over dit probleem het volgende:

We kunnen dus spreken van een geleidelijke overgang, tot het moment komt dat het levend menselijke wezen zelf verkiest om het moederlichaam te verlaten, om niet langer afhankelijk te behoeven zijn van het voedsel en zuurstof via de navelstreng van de moeder te ontvangen, maar de lucht via neus en mond naar de longen en de moedermelk via de mond naar de maag. Tijdens de embryonale en foetale fase zijn alle benodigde organen hiervoor al aangelegd . We hebben het dan over de " geboorte" van een mens. Het woord geboorte is eigenlijk niet wat de lading dekt. Het is een overgang van een fase in een andere fase. Soms moet het menselijke leven kunstmatig in leven gehouden worden. Er zijn ook gevallen waarbij de dood intreedt voor de geboorte. De doodgeboren kinderen (nu heeft men het wel over een kind!) zien er soms puntgaaf uit en hebben alles erop en eraan wat een mens zou kunnen worden, ware het niet dat de levenskrachten niet sterk genoeg waren om in leven te blijven.
Onze stelling is, dat het tijdstip waarop de fusering van het genetische materiaal in de eerste cel heeft plaats gevonden, als de geboorte van een menselijk wezen moet worden beschouwd. Wat in het spraakgebruik als geboorte van een kind wordt gezien, zou men de tweede geboorte kunnen noemen. In het verdere menselijke leven zullen min of meer belangrijke momenten zijn die de geboorte inhouden van iets nieuws zoals het huwelijk, het ouderschap etc. We zouden het kunnen vergelijken met het maken van een ruimtesatelliet, die op een bepaald moment kiest voor het "lift-off" moment en zich ontdoet van de ondersteunende structuur. Het kan dan ook gebeuren, dat voor de lancering de zaak al uit elkaar ploft. Is de satelliet opeens een satelliet geworden op het moment, dat hij zijn raketmotoren aanzet om de ruimte in te gaan? De satelliet was al helemaal klaar om zijn reis te beginnen, zo ook een foetus voor de geboorte.
De conceptie moet in een ander licht bezien worden. De vader en moeder hebben daarvoor ieder een levende cel (zaad- en eicel) afgescheiden met de helft van het genetische materiaal. Het zijn in feite 'onmenselijke' cellen, maar wanneer ze fuseren, leveren ze een mens op. Na de fusie van dit levende materiaal begint een nieuw leven met een eigen uniek genetisch materiaal en begint de ontwikkelingsgeschiedenis van dit menselijke leven. Gedurende het verblijf in de buik van de moeder, worden de verschillende fasen van ontwikkeling in eerste instantie door dit menselijke leven bepaald. Veel hangt er gedurende de eerste 3 maanden van af of alles goed verloopt; de kans, dat iets mis gaat is sterk aanwezig, vandaar de spontane abortussen . Men kan dan stellen dat dit menselijke leven het niet meer zit zitten in de omgeving waar het terecht is gekomen. Sommige mensen, die in de ziel geloven zeggen dat de ziel eruit is weggegaan. Te vergelijken met een vlinder die uit zijn cocon is gevlogen. De levenskrachten zijn niet meer aanwezig. Dit kan ook gebeuren als het 103 jaar oud is. Dus niet van de wieg tot het graf maar van de diepe spelonken in de baarmoeder tot het graf zou men moeten zeggen. We willen daarbij niet het belang van de geboorte minimaliseren, integendeel het is een nieuwe fase in de hele ontwikkeling. Maar wanneer kan men eigenlijk spreken van het precieze tijdstip waarop iemand is geboren. Toen het kind zich van de placenta losmaakte? Het te voorschijn komt? Of bij de eerste ademhaling? Of wanneer de navelstreng wordt doorgesneden? Het moment is dus niet scherp te bepalen, men moet het meer zien als het begin van een nieuwe ontwikkelingsfase. Wanneer is het moment dat het zijn eigen identiteit heeft? Als iets zichtbaar wordt dan spreekt men van een geboorte van een grassprietje, dat boven de grond komt of het eerste maansikkeltje (nieuwe maan) . Maar wat er in de grond of tijdens de donkere dagen van de maan gebeurt, is niet zichtbaar, dus wordt in feite verdonkeremaand.

We zullen nu eens de revue laten passeren wat er na dat ene moment van de samensmelting van het genetische materiaal plaats vindt. Het is het begin van een mensenleven, dat geheel zelfstandig zich als een levend organisme ontwikkelt en gebruik maakt van de mogelijkheden om zich te ontwikkelen, zoals het vinden van een goede voedingsbodem, het vasthechten aan de wand van de uteruswand. Maar voor het zo ver is zijn er al heel wat ontwikkelingen aan vooraf gegaan. Na de eerste dag wordt de cel met de samengesmolten geslachtscellen door midden gedeeld (zygote). Deze deling is een heel langzaam proces en kan soms dagen duren. Na het 2 cellen stadium volgt een asynchronische deling, namelijk dat een cel van de twee doormidden wordt gedeeld (blastomere). We krijgen dan een embryo dat bestaat uit drie cellen. Als het 16 cellen heeft bereikt,wordt het een moerbei genoemd ( morula).
(Men gebruikt steeds het woord: bevruchte eicel. Het lijkt ons geen goed woord want het woord ei doet te veel denken aan de eicel van de moeder. Het heeft door de transformatie van de zaad- en eicel een eigen identiteit, eigen genetisch materiaal gekregen. Het is daarbij nog onzijdig, want het geslacht wordt zoals we later zullen zien pas na 6 weken bepaald).
De deling gaat gestaag door tot het ongeveer uit 58 cellen bestaat en wordt het een blastocyst genoemd. Er ontstaat nu een holte binnen in de blastocyst door degeneratie van bepaalde cellen. Er ontstaan twee soorten cellen: een binnenste laag waaruit het latere embryo zich zal ontwikkelen en een aantal cellen, dat de buitenste lagen van de placenta gaan vormen (trophoblast). Het vormt de interface tussen de moeder en het embryo. Via een zeer ingenieus proces weet deze trophoblast zich een plaats in de wand van de uterus te verzekeren. De wand van de baarmoeder wordt door de trophoblast ontvankelijk gemaakt voor de acceptatie. Het zorgt er ook voor dat het genetisch vreemde weefsel niet door de moeder wordt afgestoten. Dit komt omdat het immune systeem voor de gek wordt gehouden! Voor de wetenschap nog steeds een mysterie.
Na drie weken bestaat het embryo uit drie lagen (gastrulatie) en zien we geleidelijk een patroon vormen, dat het lichaamsplan verraadt. In het boek van Lewis Wolfert: het triomferende embryo zegt het volgende over deze gastrulatie p.22:

Samenvattend kunnen we stellen dat het moment van de conceptie het echte begin vormt van de ontwikkeling van een zelfstandig menselijk wezen. Het afbreken van de zwangerschap kan uiteraard in bepaalde gevallen volgens de wet afbreking zwangerschap van 1 mei 1981 worden toegepast. Wanneer de afbreking plaatsvindt, het blijft een beëindiging van de ontwikkeling van een levend wezen.

De dans der planeten  (bestemd voor de astrologen onder de lezers van de Uranische Vijfster nieuwsbrief)

Waarom dit lange verhaal over de ontwikkelingsgeschiedenis van het prenatale leven? Dit omdat bij ons de vraag gesteld werd waarom de astrologie altijd begint bij het moment van de geboorte. Een astroloog schreef ons het duidelijke antwoord: "de astrologie begint pas bij de geboorte. Het werkt met energieën". Deze laatste zin is nu precies waarom nu eens na willen gaan wat de energieën zijn waaraan het menselijke leven na de conceptie is bloot gesteld. Allereerst hebben we ons gewend tot de literatuur. We kwamen daarbij terecht bij Dane Rudhyar. In zijn boek "The Lunation cycle" vonden we iets waaruit bleek dat Rudhyar weldegelijk rekening houdt met de prenatale fase. Hij heeft zelfs een hoofdstuk er aan gewijd. The new moon before birth. P. 119:

Op pag. 120 staat de belangwekkende zin:

Hij stelt voor om een horoscoop te maken, waarbij de graad van de conjunctie Zon-Maan voor de geboorte geplaatst wordt op de ascendant van een horoscoop. De planeten worden geplaatst in een huizensysteem van 30 graden. Het laat zien welke vitale energieën de foetus bereikte. Van belang is nu om te zien in welk teken en welke graad de conjunctie valt. Ook het huis van de geboorte horoscoop moet worden meegenomen. Het kan zijn dat hetzelfde teken en huis is, waar de zon bij de geboorte stond. Zien we echter verschuiving naar het voorafgaande huis en teken zou dit volgens Rudhyar betekenen dat :

"The psychosomatic dualism is strenghened ; the personality tends to operate within two definite fields of influence or activity".

Van belang is ook de graad van de conjunctie want tijdens het leven zal deze graad bij transits zeker een rol kunnen gaan spelen.Rudhyar eindigt het hoofdstuk over de nieuwe maan met de veelzeggende zin:

(Rudhyar gebruikt hier het woord "converse progressions" omgekeerde progressie technieken. Hij gaat dus daarbij uit van de geboorte, dus terugwerkend. Indien men echter uitgaat van het moment van de conceptie, als het moment waarop het menselijke leven zijn aanvang neemt, kunnen we volstaan met het woord progressie. Niet naar het verleden, maar op de toekomst gericht).

Nu we het toch over de Zon-Maan cyclus hebben is het ons opgevallen, dat men de eerste fase van de nieuwe maan laat beginnen bij de conjunctie. Als we deze conjunctie als metafoor gebruiken voor het starten van een nieuwe Zon-Maan cyclus dan kunnen we dit vergelijken met de conceptie van de zaad- en eicel of het ontkiemen van het zaadje onder de grond. Dus niet het moment wanneer het maan sikkeltje aan de oostelijke horizon zichtbaar wordt of het hoofdje bij de geboorte zichtbaar wordt of het eerste grassprietje boven de grond komt. We komen dan dus tot een heel andere gedachte. Als iets zichtbaar wordt, is er een onzichtbare periode aan vooraf gegaan waar het begin van een nieuwe cyclus wordt gemaakt. In de astrologische literatuur vergelijkt men de Zon-Maan conjunctie met de geboorte, het moment dat iets zichtbaar wordt. Dit is een denkfout. Het is als het ware verdonkeremanen van de mystieke fase, dat er toch iets nieuws komt maar dat nog niet zichtbaar is. In de primitieve culturen en nu nog in de islam beschouwt men de nieuwe maan als zij zichtbaar wordt aan de oostelijke horizon. Hierdoor erkent men de mystieke fase van de donkere maan.
Wil men de maanfasen met de ontwikkeling van een menselijk wezen vergelijken, dient men het moment van de conceptie te zien als het moment waarop de zon en maan in conjunctie staan. De vergelijking van de versmelting van het genetische materiaal van vader en moeder met de versmelting van de zon en maan energieën tijdens de conjunctie van beide planeten. Het is het begin van een nieuwe cyclus, waarvan het eerste begin nog niet zichtbaar is, net als het ontkiemende zaadje onder de grond. Aan het eind van de cyclus wordt het zaadje aangemaakt en vormt het begin van een nieuwe cyclus. Zo ook verdwijnt de maan voor 3 dagen uit ons gezichtsveld om in haar donkerste uur weer aan een nieuwe cyclus te beginnen. Het aanmaken van de zaad- en eicel bij de seksuele voortplanting, heeft ook heel wat voeten in de aarde en zoals we al gezien hebben voltooit zich pas de aanmaak van de eicel als de zaadcel in de eicel is binnengedrongen.
In dit verband zouden we een vergelijking met de kwantum mechanica willen maken. In de kwantum mechanica kunnen wij onze waarneming zo instellen, dat de licht energie (foton) waarnemen als golf of als deeltje, nooit beiden tegelijkertijd. Voor we onze waarneming hebben gedaan bevindt zich de energie in een vormloze staat (te vergelijken met de donkere fase van de maan) en heeft het iets mysterieus. De waarnemer van een kwantumsysteem verstoort het systeem door het te observeren. Bij de waarneming valt deze superpositie toestand uiteen in een golfpatroon of een deeltje. Hierover zei eens de beroemde kwantum fysicus Richard Feynman:

Hiermee geeft hij haarfijn aan wat het grote mysterie is. Dat iets verdwijnt, zijn vorm verliest en toch weer in een nieuwe zichtbare vorm verschijnt. Zo moet het ook voor de mensen vroeger volkomen raadselachtig zijn geweest, dat de maan opeens verdween, haar vorm verloor om na een paar dagen weer aan de hemel te verschijnen in een andere vorm. Op het westelijke halfrond zien we een sikkeltje aan de rechterkant van de maan, terwijl net voor de maan verdween zat het sikkeltje aan de linkerkant. Wij weten nu dat de zon de maan beschijnt en is het zo vanzelfsprekend. Maar vergeet niet dat het voor de vroegere mensen helemaal niet zo vanzelfsprekend was! Trouwens het pure wonder dat een klein celletje kan uitgroeien tot een wolk van een baby die tegen haar moeder lacht!
Er is nog iets bijzonders aan de hand met de donkere fase van de verborgen maan. Zij heeft de zon voor haar alleen en zij kan haar mysterie met de zon delen zonder met de aarde rekening te houden. Zij is als het ware symbolisch gezien ontslagen van haar taak om het licht van de zon in een gefilterde toestand aan de aarde door te geven In de astrologie staat de zon voor het ego bewustzijn. De maanloze nachthemel is voor de mens het moment, waarop zijn ego als het ware even wordt verduisterd en de mens zich kan overgeven aan het mysterie, de donkere spelonken van zijn onder- bewustzijn, een tijd van inkeer, intuïtie, introspectie, evaluatie etc zonder iets te moeten willen, zonder zijn ego te laten en moeten gelden. De vergelijking met de periode van de conceptie tot de geboorte is niet moeilijk te maken.
We stappen bij het moment van de conceptie in een energie-rivier van de planeten. De planeten voeren een dans op waar we even aan mee mogen doen. Het moment dat deze planeten met elkaar versmelten voor dit moment is het moment dat ze aan een nieuwe cyclus beginnen en waar we op een bepaald moment - na de conceptie- mee mogen en kunnen participeren. (na het doorlezen van de concept tekst gaf een astrologe het volgende commentaar: "als je het geheel beschouwd .. kun je ieder moment instappen". Inderdaad daarmee geeft ze impliciet aan, dat van het moment van de conceptie tot de dood elk moment je nieuwe energieën uit de rivier kan ontvangen).
Net als een zaadje, dat gaat ontkiemen is de conjunctie van twee planeten het moment waarop de nieuwe cyclus begint. Het is een moment van pure potentie. De factoren die speciaal van belang zijn als het gaat om conjuncties zijn het teken van de dierenriem, de huispositie en hoe de conjunctie zich verhoudt met het complete planeten patroon, de aspecten die het met andere planeten maakt.
Dit kiemidee staat centraal bij onze gedachtegang om van de prenatale conjuncties een horoscoop te maken. Allereerst willen we in de ons bekende literatuur nagaan, waar behalve de Zon-Maan conjunctie ook nog wordt ingegaan op conjuncties van andere planeten. Weer komen we terecht bij Rudhyar. In zijn schitterende boek Astrological aspects vinden we op pagina 67:

Over de conjunctie Venus- Mars zegt Ruperti in zijn boek Cosmische Cycli van Wording het volgende p. 104:

"We zijn allen geboren tijdens een specifieke fase in deze Mars-Venus cyclus en die fase kleurt onze intieme gevoelens en emoties. De voorouderlijke of karmische bron van het gevoel en van de emotionele neiging bij de geboorte is de Venus-Mars conjunctie die vóór de geboorte plaats vond. Als deze conjunctie plaats vindt vóór het moment der conceptie (hetgeen het geval zal zijn als Mars en Venus zich in een afnemende fase bevinden) dien je speciale aandacht te schenken aan de oppositie tussen deze twee planeten die vóór de geboorte plaatsvond"

Het boek van Merriman geeft ook enkele beschouwingen over de prenatale fase. Het Imum Coeli (IC) symboliseert volgens hem het moment van de conceptie. Op pag 52:

Het moge duidelijk zijn, dat deze beperking me in de huidige stand van de wetenschap nog al meevalt! Verder dan deze drie boeken zijn we niet gekomen. We houden ons aanbevolen voor al het materiaal dat gaat over de astrologie van de prenatale fase. Bij het intikken van prenatal astrology op het internet, wordt alleen gerefereerd naar een boek van Fakir Chandra Dutt, dat in 1935 in Calcutta is uitgegeven (uiteraard direct besteld). Ook werd verwezen naar de publicaties van E.H.Bailey en Charles Jayne. In de User Guide van het software programma Solar Fire 5 worden technieken door deze twee astrologen beschreven voor het aanmaken van prenatale horoscopen. In Nederland geeft Joyce Hoen op 29 november 2003 in Hoorn een workshop over prenatale progressies. Het is merkwaardig, dat in de mundane astrologie wel wordt rekening gehouden met prenatale conjuncties van de planeten van Jupiter tot en met Pluto. In de persoonlijke astrologie wordt niet of nauwelijks gekeken naar de prenatale aspecten van de planeten Zon tot met Mars onderling en de aspecten met planeten Jupiter tot en met Pluto. Astrid Fallon heeft een boekje uitgegeven: "Planetary cycles at a glance", waarin alle conjuncties tussen Jupiter tot met Pluto worden weergegeven, sommige zelfs tot in het verre verleden zoals Neptunus-Pluto tot 5041 jaar v Chr. (ook op Internet te zien onder Astrid Fallon ).
Nu is het precieze moment van de conceptie niet mogelijk om te bepalen. Misschien een reden waarom de astrologie een moment heeft uitgekozen, dat wel goed is te bepalen. Zelfs als het moment van de geboorte niet beschikbaar is weten astrologen door bepaalde technieken dit moment door extrapolatie toch vrij aardig te kunnen achterhalen. Zo moet het ook mogelijk zijn voor het moment van de conceptie. Net als bij het geboorte moment is het van belang om te zien in welk moment van een bepaalde cyclus we instappen. Rudhyar heeft in zijn boek "Astrological Aspects" heel veel aandacht besteed aan het moment tijdens de geboorte. We zouden dit model willen gebruiken om dit toe te passen naar het moment van de conceptie. Dit boek is helaas niet in het Nederlands vertaald en ons is gebleken dat het niet zo bekend is als het zou moeten zijn.  Jeff Green geeft in zijn tweede deel over Pluto aan de verschillende fasen tussen Mars en Venus en Mars en Pluto zoals Rudhyar dat gedaan heeft in zijn boek " The Lunation Cycle". In dit boek wordt veel aandacht besteed aan ingaande en uitgaande aspecten. Vooral waar een aspect in de cyclus zich bevindt. Vroegere Nederlandse astrologen zoals Th. Ram, N.Uyldert hechten veel waarde aan dit essentiële verschil.
De astrologen besteden veel aandacht aan progressies en transits na de geboorte. Denk maar aan de solaren, de cycli van alle planeten tijdens iemands leven. Dezelfde technieken kunnen we ook toepassen voor de prenatale periode. Nu we vrij goed weten het tijdstip waarop bepaalde kritieke momenten in de ontwikkelingsgeschiedenis plaats vinden. Zo zou bijvoorbeeld de relatie Venus-Mars van betekenis kunnen zijn als na 6 weken het geslacht wordt bepaald.
Er is misschien ook nog wel een andere reden te vinden waarom door de astrologie zo weinig aandacht wordt geschonken aan de prenatale periode. In onze nieuwsbrieven hebben we veel aandacht besteed aan het verdonkeremanen van de periode van het matriarchaat. Hoe de religie, symbolen van het matriarchaat zijn omgetoverd door het patriarchaat. Hoe de vroegere maangodinnen werden veranderd in weerzinwekkende godinnen, die wreed en bloeddorstig werden. Een goed voorbeeld is de transformatie van de godin Athena . In de Moeder Godin religie werd het kind uit de moeder geboren zonder tussenkomst van de man, terwijl in de patriarchale religie het mogelijk is dat een vrouw werd geboren uit de man zonder tussenkomst van de man. De godin Athena werd geboren uit het hoofd van Zeus. Hoe de vroegere matriarchale maangodin Aphrodite tijdens het patriarchaat zou zijn ontstaan uit het bloed van de door Cronus afgesneden geslachtsdelen van zijn vader Ouranus. Hoe vele symbolen van de matriarchale religie, zoals bv aan de slang, een negatieve betekenis werden toegekend. De cyclische gedachtegang van de natuur, de regeneratie van het leven werd door het patriarchaat veranderd in een hiernamaals met een hemel en een hel. De zon werd het belangrijkste symbool en staat voor het ego bewustzijn. Het menselijke leven begint bij de geboorte. De prenatale periode wordt verdonkeremaand . De mystiek van de negen maanden, het ontkiemen van een zaadje onder de grond of de drie donkere dagen van de maan is verloren gegaan.

We moeten ons goed realiseren dat ons gezichtsvermogen is gericht op het ontvangen van elektromagnetische energie voornamelijk afkomstig van de zon. We hechten dan ook een groot belang aan als iets voor zichtbaar is. Het moment als het kind zichtbaar wordt, of het grassprietje boven de grond komt. Minder belangstelling hebben we voor alles wat niet zichtbaar is. Dikwijls wordt dan verwezen naar het rijk der fabelen. Het is juist de bedoeling van deze nieuwsbrief om meer aandacht te schenken aan de tijd, toen wij in het donker zijn begonnen aan onze levensgeschiedenis. We komen daarbij nog even terug op de maanfasen. In het boek van Demetra George "Mysteries of the dark moon" wordt een figuur weergegeven van de maanfasen. Hierin valt de geboorte samen met conjunctie van Zon en Maan. Dit is een verkeerde voorstelling van zaken. De conjunctie van Zon en Maan is te vergelijken met het moment van de conceptie en het verschijnen van het eerste maansikkeltje met de geboorte van een mens. In de donkere dagen van de maan vindt de transformatie plaats, het einde van een oude cyclus en het begin van een nieuwe cyclus. Maar het merkwaardigste, dat in het zelfde boek Demetra George een prachtige vergelijking wordt gemaakt tussen de nieuwe maan en het ontkiemende zaadje Immers ze zegt op pag 12:

Zij geeft daarmee exact aan wat het verschil is tussen het ontkiemen van het zaad onder de grond en het moment, dat het boven de grond komt en zichtbaar wordt. Een geheel correcte weergave, maar deze is wonderlijk niet in overeenstemming met haar tekeningen Immers hier laat ze de donkere fase ophouden bij de conjunctie Zon-Maan Juist het moment waarop de donkerste fase van de donkere dagen van de maan is bereikt en de nieuwe cyclus begint. We geven in een figuur er naast hoe het meer overeenkomt met haar even aangehaalde tekst.

Figuur 1.

A. De donkere fase van de maan volgens Demetra George. Deze fase eindigt bij de conjunctie Zon-Maan, de donkerste fase van de donkere maan. Zij vergelijkt deze met het geboortemoment.
B. Zoals wij de donkere fase zien. De donkere fase eindigt, wanneer het eerste maansikkeltje aan de oostelijke horizon verschijnt. Het moment van de geboorte valt dus op een ander tijdstop dan in de tekening A. Het moment van de conceptie is te vergelijken met het moment waar de Zon en Maan energieën samensmelten en het begin vormt van een nieuwe cyclus. De fase van transformatie is de fase waar de maan verdwijnt voor een aantal dagen.
Door Rudhyar wordt in zijn boek The Lunation Cycle. acht persoonlijksheids typen onderscheiden, die afhankelijk zijn van in welke fase van de maan iemand is geboren. Het nieuwe maan type begint bij het moment van de nieuwe maan totdat de maan 45 graden voor de zon uitgaat. Hij laat dit type dus voor een deel vallen in de donkere en voor een deel in de lichte fase van de maan. Dit lijkt ons, gezien wat we al eerder hebben gezegd, minder in overeenstemming met de wezenlijke verschillen tussen de donkere fase van de maan en het moment, dat het sikkeltje zichtbaar wordt. We zouden ons kunnen voorstellen dat als iemand is geboren in de donkere fase van de maan een negende peroonlijkheidstype zou kunnen hebben, die van de andere acht persoonlijkheidstypen kan worden onderscheiden. (Ten tijde van het matriarchaat heeft het getal negen een heel bijzondere betekenis, maar daarover meer in een andere nieuwsbrief). Aan het eind van dit verhaal komen we tot de volgende conclusie: de eerste horoscoop die van een mens moet worden gemaakt is die van het moment van de conceptie. We roepen onze astrologische lezers op onze beschouwingen en stellingen aan een kritische toets te onderwerpen, want alleen door een gezamenlijke inspanning kunnen we misschien komen dat iets oplevert wat de waarde van de astrologie alleen maar kan vergroten.

Baarn, 24 september 2003

P.S. Na de publicatie van deze nieuwsbrief kwam ons ter inzage een boek van E.H.Bailey: The Prenatal Epoch.  Uitgegeven door W.Poulsham & Co. London 1916. We zullen daar zeker op terug komen in onze volgende nieuwsbrief. Deze nieuwsbrief zal verder ingaan op  hoe men door de eeuwen heeft gedacht over de conceptie, zwangerschap en geboorte. 

In een aantal van onze nieuwsbrieven, hebben we gewezen op het feit dat men ten tijde van het matriarchaat geen rol werd toebedeeld aan de man en dat het kind werd verwekt door andere oorzaken dan door de man. Het vaderschap bestond toen nog niet. De belangrijkste in de huishouding was de broeder, want die stamde van dezelfde moeder af als zijn zuster. Zelfs nu nog zijn er stammen, die geen relatie voor de zwangerschap met de man leggen. Waarschijnlijk door het gedrag van getemde dieren tijdens het begin van de veeteelt heeft men misschien kunnen waarnemen, dat er een relatie bestaat tussen de dekking van een dier en de geboorte van het jong. In ieder geval is het een van de belangrijkste revolutionaire ontdekkingen geweest van de mensheid, die vele sociale, culturele en economische gevolgen heeft gehad tot op de dag van vandaag.
Het eerste bewijs over embryo's gaat terug naar het Sanskriet en Egyptische hiërogliefen. Claudius Galen (129-210 v. Chr.) beschreef de vorming van een foetus, de placenta en embryonale membranen. Plato (427-347) v. Chr. introduceerde het concept van een ziel. De vegetatieve ziel brengt leven van planten. De sensitieve ziel maakt gevoelens in de dieren. De spirituele ziel maakt het denken mogelijk, wat uniek is voormensen. Aristoteles (384-322 v. Chr.) was de eerste die systematische onderzoekingen deed aan embryo's van kippen en zag dat er vele verschillende manieren waren waarop organismen zich reproduceerden.
Aerdenhout: Hout halen voor de open haard, die nog steeds rookt. Veel te nat hout. Pas in de vijftiende eeuw publiceerde Volcher Coitier (1514-1576) een gedetailleerde studie van de embryologische ontwikkeling bij kippen. Hij werd als vader van de embryologie beschouwd. Gabriele Fallopius (1523-1563) ontdekte de eileiders. William Harver (1578-1657) heeft het werk van Aristoteles voortgezet en kwam op het idee, dat de mens een eicel had. De Delftse anatoom Regnier de Graaf (1641-1673) beschrijft hoe het rijpe eicelletje verandert in het gele lichaampje (corpus luteum). Anthonie van Leeuwenhoek (1632-1723) zag de "animalcules" in het zaad. Hij nam aan dat een klein voorgevormd mensje in het zaad aanwezig was. Men was het er niet over eens of de man of de vrouw het mensje had gemaakt. Malpighi en Swammerdam waren diegenen, die dachten dat het de eicel was die dit mensje maakte. Het was Lazzaro Spallanzine (1729-1799), die succesvol de eerst artificiële inseminatie bij kikkers volbracht. Hij zag dat er geen bevruchting plaats vond als de zaadcellen door filtratie waren verwijderd. Caspar Friederich Wollf (1738-1794) zag dat er structuren ontstonden in een eierdooier. Friedrich Blumenbach (1742-1840) verklaarde het ontstaan van structuren door de "vis vitalis" een immateriële levenskracht. Ernst Haeckel (1834-1919) werd de autoriteit van de embryologie van de 19^e eeuw. Hij ontwikkelde een wet die leerde, dat de ontwikkeling van ieder individu een herhaling is van de ontwikkeling van de hele soort. De vergelijkende afbeeldingen van de ontwikkeling van dieren en van mensen heeft in de recente tijd geleid tot heftige discussie en wordt hij door velen uitgemaakt als een oplichter. In 1997 is er een international forum van wetenschappers geweest, die de fraude van de tekeningen van Haeckel hebben aangetoond, waarmee zijn theorie naar het rijk der fabelen is verwezen. In het boek 'Het triomferende embryo' zegt Lewis Wolpert, dat het achteraf onbegrijpelijk is geweest, dat Haeckel met zijn theorie zoveel aanhangers heeft gehad en dat het zo lang heeft geduurd tot men de fraude had ontdekt. Zelfs Freud raakte er van onder de indruk. Embryo's doorlopen echter de volwassen stadia van de voorouders niet. Het embryo van een zoogdier volgt zijn eigen verrassende ontwikkelingspad. August Weismann (1834-1914) publiceerde in 1892 het idee, dat zelfproducerende cellen de leidende rol speelden bij de morfogenese. Hij noemde deze chromosomen. De cel differentiatie was het resultaat van verschillende chromosomen door deling. Oscar Hertwig (1849-1922) en zijn broer Richard Hertwig (1850-1937) voerden experimenten uit, waarbij zij de bevruchting bij zee-egels aantoonden. Zij ontdekten de polaire lichamen, die zo belangrijk zijn bij de celdeling (meiosis). Hans Spemann (1869-1941) voerde het eerste experiment uit op levende embryo's en ontdekte het belangrijke principe van inductie. Met zijn medewerkster Hilde Mangold namen ze, in een vroeg stadium van de embryonale ontwikkeling (gastrula stadium), een stukje weefsel uit een gebied, waarin de cellen van de buitenkant naar zich net naar binnen gingen verplaatsen. Hij entte dit op een ander embryo op de tegenovergestelde plaats . Het resultaat was verrassend - er ontwikkelde zich een volledig tweede embryo in het gebied van het transplantaat. Dit noemde men inductie. Dit heeft verregaande invloed gehad op de embryologie. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat hij de Nobel prijs er voor heeft gekregen. In 1978 vond de eerste in vitro bevruchting plaats. In 1997 werd de eerste succesvolle kloon geboren het schaap Dolly. In 2001 werd de blauwdruk van menselijke genen gepubliceerd.

Wat zal de volgende 2000 jaar ons te brengen op dit gebied? In ieder geval zal er een groeiend besef komen over de ongelooflijke belangrijke fase in een mensenleven: de ontwikkeling na de conceptie en voor de geboorte.

Carlson, Bruce M. (1994) Human Embryology and development biology. Mosby-Year Book, Inc. St.Louis, Missouri. ISBN 0-8016-6415-2
George, Demetra (1992) Mysteries of the dark moon. HarperSanFrancisco.ISBN 0-06-250370-7
Green, Jeffey W. (1998) Pluto Volume II. Llewellyn Publ. St Paul, Minnesota.ISBN 1-56718-333- 6.
Merriman, Raymond A. (1991) Evolutionaire astrologie. CHTA, Zutphen. ISBN90-9011241-3
Ram, The.J.J. Psychologische astrologie. J.Couvreur, den Haag.
Rudhyar, Dane (1967) The Lunation cycle. Aurora Press. Sante Fe, USA. ISBN 0-943358- 26- 4
Rudhyar, Dane and Leyla Rael (1980) Astrological aspects. A process oriented approach. Aurora Press, Sante Fe USA. ISBN0-943358-00-0
Ruperti, Alexander (2000) Cosmische cycli van wording. Uitgave van CHTA , Zutphen. ISBN 90-805916-1-0
Solar Fire 5 (2000) User Guide. Astrolabe, Esoteric technologies.
Uyldert, Mellie (1991) Astrologie: aspecten. Uitg. de Driehoek, Amsterdam.ISBN 90-6030-496-9
Wolpert, Lewis (1991) Het triomferende embryo. Aramith uitgevers, Bloemendal. ISBN90-66834-154-6