Maandag 6 juni 2005 Net terug van vakantie, word ik rond 11 uur , zittend aan mijn bureau in mijn huis in Baarn, opgebeld door Dirk Jordaans van het woonwagencentrum aan de Jan Hanlostraat. Tot mijn grote schrik zegt hij, dat Sani Kames voor 5 uur vanmiddag zijn woonwagen van zijn standplaats van de Gemeente Den Haag moet verwijderen. Hij had zijn achterstallige huur te laat betaald. Ik ben meteen in mijn auto gesprongen en rond 12 uur zie ik, dat Sani zijn wagen al had verplaatst naar een parkeerplaats van het centrum.       

Boven: de lege plek waar zondagmiddag 5 juni 2005 de woonwagen van Sani stond. Onder: De wagen van Sani is op die bewuste zondag een paar meter verder op de parkeerplaats voor de wagen van zijn zwager met behulp van een oude tractor verplaatst

Sani komt meteen naar me toe. Hij had me al verwacht. Zijn vrouw Griet en nog vele andere bewoners zaten op het terras van Dirk Jordaans, de buurman van Sani, koffie te drinken. Griet zei tegen mij: "Het is een ramp". De wijkagent van der Laan had Sani nog zo gezegd, dat het zo’n vaart niet zou lopen. Sani vertrouwde het niet en heeft met hulp van zijn vrienden de wagen zondagmiddag in twee uur tijd de wagen met een oude tractor versleept. Zijn woonwagen met wielen eronder kan namelijk gewoon over de weg rijden. Het avond eten in de wagen van zijn zwager Dries en de zuster van Griet genuttigd. Zoals gewoonlijk heerlijk eten. Rond 7 uur ‘s-avonds weer terug naar Baarn. Geheel gerust ben ik niet, want de Gemeente had immers geëist, dat de wagen niet de openbare mocht staan..

Woensdag 8 juni 2005. Uit een notitie van 14 juni 2005 van burgemeester Deetman  aan de Gemeenteraad van Den Haag blijkt later, dat hij  lucht heeft gekregen van het feit, dat Sani zijn wagen op de openbare weg had gezet: In deze notitie staat namelijk: "Op dit punt heeft hij zich aan de verklaring gehouden, maar in strijd daarmee heeft hij zijn woonwagen op de openbare weg gezet". Volgens ingewijden schijnt dat Burgemeester woensdag aan zijn wethouder Norder order te hebben gegeven om de wagen donderdag weg te slepen. Burgemeester ging donderdag tot zondag naar het buitenland.

Donderdag 9 juni 2005. Sani heeft het voorvoeld, dat de Gemeente hem alsnog zou gaan slepen en heeft zijn wagen met de hulp van een groot aantal vrienden, met een tractor bemand door Tinus Perdaems, over weg naar de oude woonwagencentrum aan de Leyweg versleept. Weer is hij burgemeester Deetman te vlug af. Het is een hele toer om de wagen van 13.50 meter lang en 3.50 meter breed de twee verschillende bochten te laten nemen. Toch is het karwei met een uur geklaard.

Transport van de woonwagen Sani Kames van de openbare weg op het woonwagencentrum Jan Hanlostraat naar het voormalige woonwagencentrum aan de Leyweg op donderdag 9 juni 2005.  De beelden spreken voor zich

Stroom wordt aangesloten van het hoogspanningshuisje. Zo is de woonwagen van Sani na 30 maanden weer terug op het oude centrum. Maar wel voor heel wat minder kosten te weten voor nauwelijks 5 euro aan diesel. De verhuiskosten die de Gemeente in december 2002 heeft gemaakt om de wagen van Sani van de Leyweg naar de Jan Hanlosraat te verslepen bedroegen 80.000 euro, die Sani nu zelf moet gaan betalen.. In de Haagsche Courant lees ik het volgende artikel van vrijdag 10 juni 2005:

Dit heeft bij wethouder Marnix Norder tot grote woede geleid. "Dit mag niet, dit kan niet en dit zullen we ook niet toestaan", aldus de bestuurder. Norder wil nog niet zeggen hoe en wanneer hij Kames van het oude woonwagenterrein zal laten verwijderen. Sani Kames stelt dat hij 'niet anders kan'. "De gemeente wilde mijn woonwagen wegknijpen aan de Noordweg, omdat ik mijn huur niet (tijdig) zou hebben voldaan. Ik heb tassen vol brieven waaruit het tegendeel blijkt, maar Norder wil niet luisteren. Nou ben ik vrijwillig vertrokken en is het nog niet goed." Sani Kames stalde zijn woonwagen gisteren, samen met een lotgenoot, uit protest tegen het gemeentelijke uitzettingsbeleid op het ontmantelde terrein aan de Leyweg. Volgens Kames zullen meer woonwagenbewoners zich bij hem aansluiten. "Ik ga hier nooit meer weg. Nooit meer. Het enige wat de gemeente nu nog kan doen, is mijn wagen hier knijpen. In dat geval kus ik hem vaarwel en pak ik een plank mee als aandenken. En dan ga ik reizen. Zien ze me nooit meer terug."

                

Sani Kames (rechts) is op het voormalige kamp aan de Leyweg neergestreken. Familie en kennissen zijn solidair.

Zaterdag 11 juni 2005 Rond twee uur in de middag komt een man namens de Gemeente op het voormalige woonwagencentrum aan de Leyweg een bordje met verboden toegang plaatsen met de tekst: Verboden Toegang art.461 van het Wetboek van Strafrecht. Dit soort bordje heeft er vroeger wel gestaan, maar is door iemand verwijderd. Vanaf dat moment stond de wagen van Sani dus op verboden terrein en wel zelfs op gemeentegrond.

Zaterdagmiddag 11 juni om 2 uur in de middag wordt door de Gemeente het bordje, met het bekende artikel 461 van het Wetboek van Strafrecht, aan het hek voor de wagen van Sani opgehangen. Van af nu staat de wagen op verboden terrein, namelijk op grond, dat toebehoort aan de Gemeente.                 

Een uur later komt een deurwaarder met een dagvaarding voor een kortgeding, dat de Gemeente De Haag tegen Sani heeft aangespannen Het dient dinsdagmorgen 14 juni 2005. De Gemeente wil aan de rechter te vragen of de wagen er al dan niet wettig staat. Nog een uur later komt de deurwaarder met een dwangbevel van de Gemeente, dat de wagen aanstaande maandag 13 juni voor 12.00 uur van het terrein moet zijn verwijderd.

Maandag 13 juni 2005 Geschrokken door het bericht, dat Sani vandaag zijn wagen moet wegslepen en het komende korte geding, ben ik met de trein van tien voor tien van Baarn naar Den Haag gegaan,  en daarna met de tram lijn 9 naar de halte Leyweg. Bij het visstalletje Peters koop ik 4 nieuwe haringen kocht. Rond half 12 uur kom ik bij de wagen, behalve Sani zijn ook zijn vrouw Griet, Cobie, zuster van Sani, en Annie Brummer in de wagen aanwezig. Sani wordt gebeld door zijn advocaat Mr Westendorp om te zeggen, dat de afspraak wordt verzet ipv half een naar half drie. Hij wil met Sani zich voorbereiden op het kort geding. Het komt mij wel vreemd voor dat het korte geding dient nadat Sani zijn wagen moet verwijderen. Meestal is het toch zo dat het kort geding plaats vindt voor dat de ontruiming plaats moet vinden. Cobie heeft een idee. Waarom verkoopt Sani de wagen niet aan een burger dan vervalt het bevel om de wagen te verwijderen en moeten ze met een nieuw bevel komen. Ik stel voor om de wagen te kopen. Na enig heen en weer praten en nadat Sani aan Tinus Perdaems, een woonwagenbouwer, advies had gevraagd over de waarde, koop ik de wagen voor 2500 euro. Om twaalf uur komt een man van de TV West. Sani zegt dat hij geen tijd heeft en de man vertrekt met de staart tussen de benen. Ik loop nog even over het terrein en pluk een bos bloemen bestaande uit dovenetels, distels en rode papavers. Rond twee uur vertrekken we naar de advocaat. Daar aangekomen bieden we hem het bosje bloemen aan en vertellen hem dat ik de wagen heb gekocht. We zitten er nauwelijks 5 minuten binnen of de telefoon gaat. Het is Griet Kames. Ze komt met de slechte mededeling, dat de hoofdinspecteur  Driessen en de wijkagent van der Laan zijn gekomen met het bevel, dat de wagen door de politie zal worden weggesleept. Ik vraag aan de advocaat mij te verbinden met de hoofdinspecteur Driessen. Ik vertel hem dat ik de wagen van Sani heb gekocht en dat ik er voor zal zorg dragen, dat vandaag nog de wagen wordt verwijderd van de Leyweg. Hij weet heel goed wie ik ben. Hij had immers de algehele leiding van de ontruiming van 11-20 december  2002 gehad.. Hij had mij toen gevraagd of ik goed had geslapen. Ik zei hem dat ik geen oog had dicht gedaan. Ik verzekerde hem dat er een tijd komt dat hij geen oog zal dicht doen en ik zal slapen als een roosje. Hij had ook mijn website van de ontruiming gelezen. Hij wil wel in gaan op mijn voorstel. Hij zegt letterlijk :"U bent een eerlijk man en ik zal Uw voorstel doorgeven aan woonwagenzaken van de Gemeente". We vertrekken hals over kop van het kantoor van de advocaat. Omdat ik geen filmpje meer heb in mijn fototoestel, maken we nog een omweg om een wegwerpcamera in de fotowinkel aan de Leyweg te kopen. Het moment dat we bij de wagen op de :Leyweg aankomen, rijdt er net een trailer, volgeladen met een woonwagen, langs. Sani rent uit zijn auto en weet de wagen te stoppen. Het blijkt Freddy te zijn, een man die ook vroeger op het centrum heeft gewoond. Sani vraagt hem of hij in staat is zijn wagen weg te slepen. Dat kan hij wel, maar hij moet eerst de woonwagen afladen.

Hier volgt de fotosessie van het wegslepen van de woonwagen van Sani Kames van het voormalige woonwagencentrum aan de Leyweg  maandagmiddag 13 juni 2005 voor de neus van burgemeester Deetman: 

Links: Hoofdinspecteur D. Driessen komt aan op de Leyweg met de mededeling van de onmiddellijke verwijdering door de politie van de wagen van Sani. Rechts: In de wagen van Sani staan Hoofdinspecteur Driessen (rechts) en wijkagent van der Laan (links) Griet ( midden), om haar te zeggen wat er met de wagen gaat gebeuren.

Het cruciale moment, dat de trailer van Freddy geladen met een woonwagen langs de Leyweg rijdt en Sani (links van de chauffeurscabine) vraagt of hij zijn wagen weg kan slepen.

Links: Sani en ik begroeten hoofdinspecteur Driessen. Rechts: Sani en Freddy vertellen de hoofdinspecteur dat zij de wagen zo spoedig mogelijk kunnen verslepen

In de tussen tijd dat Freddy en Sani weg zijn om de trailer te lossen, bied ik hoofdinspecteur Driessen een bosje bloemen aan, die ik geplukt had op het voormalige woonwagencentrum aan de Leyweg. Maar niet voordat hij zijn pet opzet. Links: de lachende hoofdinspecteur die inderdaad zijn pet uit zijn wagen gaat halen. Rechts: even later kan ik plechtstatig de bloemen aanbieden als dank voor de mogelijkheid ,die hij ons heeft gegeven om de wagen weg te kunnen slepen.

Spannend overleg heb ik met hoofdinspecteur Driessen. "Hoe lang krijg ik nog?" vraag ik. " Niet meer dan een half uur want dan moet ik echt de order doorgeven, dat ze gaan slepen" is zijn antwoord.

Links: Sani belt naar de Jan Hanlostraat en vraagt om assistentie. Rechts : de stroom wordt afgesloten van het hoogspanningshuisje, dat naast de wagen staat.

Waar blijft de trailer?

Eindelijk komt de trailer. Freddy (links van de cabine) in gesprek met hoofdinspecteur Driessen

Het wegslepen van de wagen met hulp van Freddy, Henkie, Jan, Wieteke, Sani en een wijkagent  (de man met het kalende hoofd) 

Wat een ‘toeval’. Het wordt nog opmerkelijker als we daarbij bedenken dat Freddy met zijn trailer via de Leyweg moest rijden aangezien hij had moet omrijden daar de straat voor het woonwagencentrum aan de Jan Hanlostraat was opgebroken omdat de bestrating werd vernieuwd. Daarbij komt ook nog het feit, dat als we niet hadden omgereden voor het kopen van een camera, we al eerder bij de wagen van Sani waren geweest en we vast en zeker al binnen hadden gezeten. De trailer van Freddy was ons dan voorbij gereden zonder dat we het hadden gemerkt. Het is een kwestie geweest van luttele seconden .

Freddy gaat naar de hoofdinspecteur Driessen om hem de verzekering te geven dat de wagen binnen een uur zal worden verwijderd. Het is inmiddels half vier geworden. Freddy en Sani gaan met de trailer weg om de woonwagen op de Jan Hanlostraat af te laden. De hoofdinspecteur Driessen zegt mij dat mijn voorstel in eerste instantie door woonwagenzaken was aangenomen, maar dat Burgemeester Deetman hoogst persoonlijk daar niet mee akkoord ging. Of de wagen van de Booij was deed niet terzake slepen en opslaan op het gemeente depot was zijn order. Driessen echter van zijn kant is klaarblijkelijk niet bereid om de order direct uit te voeren. Hij laat tussen neus en lippen doorschemeren,dat hij hoopt dat het mij zal lukken om de wagen weg te slepen. Driessen zegt me ook nog dat Sani Kames nog niet aan de beurt was voor de ontruiming, maar dat hij naar voren is geschoven. Hij wordt toch door de Gemeente gezien als de leider van de weigeraars en moet hij als voorbeeld gesteld worden. In de wagen van Sani tref ik behalve een heel verdrietige Griet en Cobie, ook nog een wijk agent  aan. Griet vertelt me hoe het allemaal is gegaan. Nauwelijks tien minuten nadat Sani en ik naar de advocaat waren vertrokken, kwamen de agenten met de slechte mededeling, dat de wagen door de politie zou worden weggesleept. Griet heeft toen aan Driessen gezegd ,dat ze niet meer uit de wagen zou gaan. Dat had ze een keer gedaan in december 2002 maar niet meer voor een tweede keer. Ze moesten haar dan maar arresteren, ze ging de wagen niet vrijwillig meer uit.. Toen Driessen met mij telefonisch had gesproken en ik hem het voortstel gedaan had om zorg te dragen voor het verwijderen van de wagen, heeft Driessen een aantal telefoontjes gepleegd, om alles standbij te houden. Alles stond al in stelling gebracht voor een gebruikelijke ontruiming: waterkanon, sleepwagen, bulldozers en ME. Driessen zegt me dat ik nog een klein half uur krijg, anders moet hij toch het bevel uitvoeren. Intussen bied ik  hem als dank een bos bloemen, die ik eigenlijk de advocaat had willen aanbieden. Het begint nu werkelijk spannend te worden. Inmiddels zijn een aantal bewoners van de Jan Hanlostraat gekomen om te helpen. Driessen begint nu echt ongeduldig te worden. Ze moeten nu echt direct komen, "Ik kan het echt niet langer uitstellen"zegt hij tegen mij. Ja hoor, daar komt tot mijn grote opluchting de sleepwagen. Behalve Sani en de chauffeur Freddy krijgen we ook nog steun van Jan van Gulik zijn broer Henkie en Wieteke. Zo begint de operatie rond vier uur. Ongelooflijk hoe handig ze dit doen, alsof hun dagelijkse werk is. Het blijkt weer eens te meer dat reizigers niet voor een gat zijn te vangen. Griet, Cobie en Sani zorgen dat de persoonlijke spulletjes er uit de wagen worden gehaald. De stroom uit het hoogspanningshuisje wordt afgekoppeld. De agenten zetten de Leyweg af en zo wordt in ruim een half uur tijd de wagen op de trailer gezet. Tijdens het laden van de wagen komt er nog  een hoge agent, die op een afstandje alles bekijkt. Ik ga naar hem toe en vraag wat hij komt doen. Hij stelt zich voor als zijnde de hoofdinspecteur die te maken heeft met woonwagenzaken. Het lijkt er op dat hij even komt kijken waarom de wagen nog niet door de politie is verwijderd en ziet tot zijn verbazing dat wij bezig zijn de wagen zelf weg te slepen.. Ik vertel hem van mijn website over het woonwagenbeleid en wil dit in zijn opschrijfboekje schrijven, maar in plaats daarvan vraagt hij me eerst naar mijn naam, woonplaats en geboortedatum als een soort verhoor. Hij probeert me daarna uit te leggen dat het kort geding dat de volgende dag dient niets te maken heeft met de bestuursdwang, dwz dat wagen vandaag in beslag genomen moet worden.

Het grote probleem dat we nu hebben: " Waar moet de wagen nu naar toe?", niet meer op een openbare weg maar op een privé terrein. Ik bel naar Leny Terpstra van het woonwagencentrum Egelshoek in Hilversum om haar te vragen of de wagen niet kan staan op de weide van het bedrijf van boer Henny Blauwendraad gelegen naast de Egelshoek. Ze gaat er meteen naar toe. Even later belt ze me terug dat de wagen van 31 meter de bocht niet kan maken om op zijn erf te komen. Nu is de laatste hoop gevestigd op Johan Jillings. Hij heeft een autobedrijf naast het woonwagencentrum de Egelshoek in Hilversum. Ik vraag hem of de wagen daar zou kunnen staan. Ook dit gaat  niet zegt hij, vanwege  het feit dat de lange wagen  de bocht niet kan maken. Opeens staat daar Arnold Boon van de Jan Hanlostraat  Hij biedt Sani  aan om de wagen te zetten op de grond van zijn woonwagenfabriekje in Zoetermeer. Daar heeft hij wel een plekje voor de wagen. Zo gezegd zo gedaan, is nu alles klaar voor het vertrek. We nemen afscheid van de agenten en bedanken hen voor de hulp en het feit dat ze ons extra tijd hebben gegeven om de wagen te slepen. Zij feliciteren ons met de goede afloop. Driessen zegt nog wel, dat hij wel moeilijkheden zal krijgen met zijn superieuren, maar dat hij gezien de goede afloop dat maar op de koop toe moet nemen Hij laat duidelijk zien dat hij echt blij is met de goede afloop, hij had met kennelijke tegenzin de opdracht van de operatie moeten uitvoeren. "Ze willen hun gelijk halen", is zijn commentaar. Hij heeft kennelijk ook nog een naar gevoel wat hij de bewoners heeft moeten aandoen in de december dagen van 2002, toen hij immers de leiding had van de ontruiming van het woonwagencentrum. Wel typerend is, dat ik de wijkagent van der Laan in zijn mobilofoon tegen iemand (zijn vrouw?) hoor zeggen dat hij wat later thuis komt, maar toch een goed gevoel erover heeft. Hij is even als Driessen zichtbaar opgelucht dat alles zo is gelopen. Uit dit alles is bij mij de indruk gerezen dat burgemeester Deetman de baas van al deze en komende ontruimingen is. Deetman moet wel bijzonder op zijn neus hebben gekeken dat Sani hem weer te slim af was geweest en wel voor de derde maal.  In de wandelgangen hoorden we later dat toen Deetman maandag 13 juni van zijn buitenlandse reis terugkwam en merkte dat de wagen van Sani nog niet was weggesleept door de politie, hij des duivels is geworden. Hij heeft toen direct orders gegeven om de wagen zo spoedig mogelijk weg te slepen. Misschien verklaart dit waarom men het kort geding van dinsdag 14 juni niet heeft afgewacht.

Even voor 5 uur in de middag rijden we triomfantelijk weg van de Leyweg. Een motoragent voorop, daarna de sleepwagen met Freddy en Henkie, daarachter rijden wij in de auto van Jan van Gulik. Ik zit prinsheerlijk naast hem, Sani en Wieteke op de achterbank. Aan het eind van de stoet rijdt een politieauto met twee agenten Zo rijden met een behoorlijke snelheid dwars door alle rode lichten richting Zoetermeer, waar we na een half uur op het fabrieksterrein aan de Galvanistraat aankomen. Het blijkt dat het niet mogelijk is om de wagen op het privé terrein van Arnold Boon te zetten. We moeten de wagen wel op openbare weg plaatsen naast de loodsen van Arnold. Sani en zijn vrienden willen terug naar de Jan Hanlostraat om wat te gaan eten. Ik wil in eerste instantie de wagen niet verlaten om ik ongerust ben, vanwege het feit dat de wagen nog steeds op de openbare weg staat. .Burgemeester Deetman heeft natuurlijk direct van de politie gehoord waar we staan. Hij is waarschijnlijk zo wild geworden, dat de wagen hem weer uit de vingers is geglipt, dat hij de burgemeester van Zoetermeer drs J.B.Waaijer zou kunnen vragen om de wagen in beslag te nemen. Goed zei ik, ik ga wel mee, maar ik wil hier in ieder geval samen met Sani de nacht doorbrengen voor het geval dat ..... In de wagen van de zuster van Dries word ik getrakteerd op een heerlijk diner. Tijdens het eten zien we op de lokale TV de wagen van Sani door de bosjes opgenomen en als laatste beeld de lege plek waar de wagen had gestaan. De vogel was immers gevlogen Ze hadden immers geen opnamen van de versleping gemaakt, omdat we de reporter niet te woord had willen staan om 12 uur toen er nog niets was gebeurd.

De plek op het voormalige woonwagencentrum aan de Leyweg waar de wagen van Sani Kames heeft gestaan van donderdag 9 juni tot 13 juni 2005

Tegen acht uur zijn Sani en ik weer terug gegaan naar de wagen. Na wat te hebben gefilosofeerd is net zoals in de nacht van 10 op 11 december 2002, gaan we slapen. Zoals toen ik ga in het bed van Griet en Sani liggen. Sani slaapt op de bank voor in de wagen. Ook net zoals toen heb ik vrijwel geen oog dicht gedaan.

Dinsdag 14 juni 2005 Rond vier in de morgen hoor ik een auto met lopende motor een tijd lang bij de wagen stil staan. Kennelijk de politie die even poolshoogte komt nemen. Sani slaapt zo lekker, dat hij de auto niet heeft gehoord. Ik ga al om zes uur uit de wagen. Het is een gekke gewaarwording om hier zo rond te lopen. Aan de andere kant van de weg ligt een pellets fabriek. Er komt een grote wagen uit Rotterdam pellets lossen. Hier begint het dagelijkse leven al heel vroeg. Ze hebben geen idee wat er met ons is gebeurd.  Het zal hun ook niet direct interesseren. Ze zijn bezig hun dagelijkse kostje aan het verdienen. Rond zeven gaan Sani en ik terug naar de Jan Hanlostraat. Daar horen we rond half acht van de advocaat, dat het kort geding is afgeblazen. Het heeft immers toch geen zin meer om aan de rechter te vragen of de wagen er wettig of onwettig zou staan. Rond 10 uur word ik door Sani weer terug gebracht naar station Hollands Spoor en rond 12 uur ben ik  weer terug in Baarn.

In mijn mailbox vind ik een bericht van een Haagse raadslid. Het betreft een notitie die burgemeester vandaag 14 juni 2005 naar de Raad van de Gemeente Den Haag heeft gestuurd. De notitie is door Deetman op 13 juni geschreven toen hij nog in de veronderstelling leefde dat de wagen van Sani nog op de Leyweg stond en daar korte metten mee zou maken. Het is dan ook vermakelijk om te lezen dat het een duidelijk achterhaald bericht is die Deetman aan de Raad heeft gestuurd. De volgende zinsneden hebben duidelijk betrekking op de wagen van Sani:

Vrijdag 24 juni 2005. Om het zekere voor het onzekere te nemen is Sani Kames, geholpen door zijn vrienden, er in geslaagd de wagen op het fabrieksterrein van Arnold Boon op een open plek tussen de twee loodsen in te loodsen. Zelfs met gebruik makend van ijzeren platen waaronder zeepsop werd aangebracht en met behulp van een lier, is de wagen via een zeer scherpe bocht op zijn plaats gegleden. Let wel de wagen is 3.50 meter breed en 13.50 meter lang!

 Sani Kames voor zijn woonwagen ergens in Nederland. De wagen is veilig opgeborgen, in afwachting voor een nieuwe standplaats in Den Haag.

Zondag 26 juni 2005 Ik ga met mijn vriend Bert de Haas naar het woonwagencentrum aan de Jan Hanlostraat. Bert heb ik indertijd op zondag 15 december 2002 meegenomen naar de Leyweg toen de gedwongen ontruiming in volle gang was. Hij was daar toen diep van onder de indruk geraakt. Op het centrum aangekomen hoor ik dat alles een zeer onplezierig staartje voor Griet en Sani Kames heeft gekregen. Hun uitkering werd daarna op 21 juni 2005 gestopt en nu zijn ze niet meer verzekerd voor hun ziekte kosten. Volgens de Gemeente hadden zij nu een dak boven hun hoofd in een andere Gemeente. Ze moesten zich daar maar laten inschrijven om een uitkering te krijgen. Ook had de Gemeente vernomen via de krant, dat zij de wagen hadden verkocht. Dit was toch strafbaar aangezien op de wagen door de Gemeente beslag was gelegd omdat Sani de verhuiskosten van 80.000 euro voor de gedwongen verhuizing van december 2002 nog moest betalen. Erik van der Maal uit Baarn, de rechtskundige adviseur van Sani en Griet Kames, heeft de zaak meesterlijk  kunnen rechttrekken. Allereerst heeft hij een uittreksel van de 'basis administratie de persoonsgegevens' van Sani Kames opgevraagd. Hieruit bleek dat Sani op 28 juni 2005 nog officieel was ingeschreven en nog woonde op de Jan Hanlostraat 21 in Den Haag. Verder kon van der Maal aantonen dat hij niet in een bepaalde gemeente met zijn wagen staat, maar dat hij onderweg was, net als vroeger toen de reizigers nog konden reizen. Het argument van de koop kan hij ontzenuwen door een verklaring te kunnen overleggen waaruit blijkt dat de koop ongedaan is gemaakt omdat tijdens de koop de contractanten zich niet bewust zijn geweest van het feit, dat het een strafbaar feit inhield. Sani is nu weer de wettige eigenaar van de wagen. De Gemeente Den Haag heeft daarop de uitkering weer laten ingaan.

Zo eindigt een verhaal dat van toevalligheden aan elkaar hangt. Hoe is het anders mogelijk om de tijd van nog geen 4 uur een woonwagen van 31 meter lang en 3.50 meter breed van de Leyweg in Den Haag  naar een terrein naar Zoetermeer te verplaatsen en wel onder het toeziende oog en hulp van de politie, zonder enige voorbereiding en kosten. Daarbij te bedenken dat een politiemacht ergens verderop al klaar stond om de wagen te slepen en in beslag te nemen. Hoe staat deze verhuizing niet in schrille tegenstelling tot de verhuizing van december 2002 die 28 woonwagens die in negen dagen duurde en ruim 3.350.000 euro kostte. De rechters hebben 6 juli jl immers de bestuursdwang van de woonwagens rechtvaardig geacht en daarbij gesteld:

"Dat de thans gemaakte kosten per bewoners aanzienlijk hoger zijn uitgevallen dan wanneer ieder bewoners individueel en zelfstandig zou zijn verhuisd , brengt op zichzelf niet mee da de gemaakte koste buitenproportioneel hoog zijn."

Hoe zal dit verder aflopen?