Nasleep van de ontruiming Leyweg van 11 december 2002

Boven aan de brief staat, dat de brief behandeld is door mr. A Vis. Ik heb hem vandaag opgebeld en hem gezegd dat de korpschef in zijn brief het woord vrijplaatsen gelijkstelt met woonwagencentra. Hij gaf toe dat dit niet juist is. Maar het geeft tegelijkertijd aan hoe de brief van 11 mei 2005 van minster Remkes aanleiding geeft voor onjuiste beeldvorming. Het verwondert mij niet, want zoals ik in mijn hoofdstuk Geschiedenis woonwagenbeleid van de overheid de laatste 150 jaar, al heb geschreven, worden de woonwagenbewoners (reizigers) tot op de dag van vandaag gestigmatiseerd door de overheid, media en publieke opinie. Ach, het zijn toch maar woonwagenbewoners hoor je vaak zeggen.
Ik hoor van de bewoners van de Jan Hanlostraat, dat de politie de container met betonblokken op de vroegere standplaats van Sani Kames weer terug hebben geplaatst.
Vrijdag 13 januari 2006
Alhoewel Burgemeester Deetman mijn brief van Donderdag 5 januari 2006 aan hem bovenstaande brief expliciet niet noemt, bespeur ik toch dat hij impliciet een antwoord geeft op mijn brief van 5 januari 2006. Ik schreef hem toen onder andere de volgende zinnen:
"Allereerst de beste wensen voor 2006, een jaar waarin ik van harte hoop dat U, mede gedreven door uw intelligentie, een andere koers zult gaan volgen, dan U sinds 1997 bent gegaan met uw woonwagenbeleid. Uiteraard heeft U zich in al die tijd gesteund geweten door de besluiten van uw gemeenteraad. U kunt zich daarop steeds beroepen. U treft daarom formeel geen enkele blaam of verwijt, want u bent slechts als uitvoerende macht genoodzaakt Uw beleid daaraan ondergeschikt te maken. Of zie ik het verkeerd, dan hoor ik het graag? Maar dat neemt niet weg dat Uw beleid heeft geleid tot onmenselijke situaties"
Zondag 15 januari 2006
Commentaar op de brief van 11 januari 2006 van burgemeester Deetman:
Sinds 11 december 2002 heb ik getracht om de burgemeester Deetman of een van zijn wethouders te spreken te krijgen om te praten over wat er sinds 11 december 2002 tot op de dag van vandaag met de bewoners van het voormalig woonwagencentrum aan de Leyweg en vervolgens aan de Jan Hanlostraat is gebeurd. De eerste negatieve ervaring heb ik gehad toen ik op 17 december 2002 het spreekuur van de burgervader bezocht. Ik kreeg te spreken met zijn adviseur de heer Chris Mos. Ik wilde echter de burgemeester persoonlijk spreken, het was immers het wekelijkse spreekuur van de burgemeester. Ik heb zijn adviseur gezegd dat ik niet weg zou gaan voordat ik met de burgemeester kon spreken. Ik wilde de Burgemeester vragen over de ontruiming van de Leyweg, die toen in volle gang was. Ik werd toen uit het stadhuis door de politie gedragen, naar het politiebureau gebracht en in de cel gestopt. Ik heb het toen maar via de schriftelijke weg geprobeerd. In totaal 27 maal heb ik een brief geschreven aan burgemeester en/of wethouders. Maar even zovele malen heb ik nul op het rekest gekregen Hieronder geef ik de data van de 27 brieven, die ik vanuit het stadhuis in Den Haag heb mogen ontvangen als antwoord op mijn brieven. Soms kreeg ik op dezelfde datum twee en soms drie brieven, als antwoord op verschillende brieven van mij.
2003:27 januari, 9 april, 14 april, 23 april; 2004:11 mei; 2005, 21 juni 2x, 30 juni, 4 juli 3x, 22 juli, 2 augustus, 11 augustus, 16 augustus 2x ,8 september,16 september 2 x, 21 september, 14 november, 17 november 2x, 24 november, 30 november, 1 december, 2006 11 januari

De enige hoop die ik nu nog heb is, dat ik door de officier van justitie wordt vervolgd voor het niet opvolgen van een ambtbevel op maandag 2 januari 2006 in de woonwagen van Sani Kames. Ik kan dan door middel van het oproepen van getuigen in mijn strafzaak in de rechtszaal de gelegenheid krijgen om burgmeester Deetman en zijn wethouders te spreken te krijgen. Wanneer zal afhangen van de officier van justitie te Den Haag of hij mij al dan niet wil vervolgen. voor de door mij begane misdrijven. Ik heb al aangekondigd aan de hoofdofficier van Den Haag Mr Han Moraal,dat in het geval de officier van justitie mij weer niet zal vervolgen, ik door zal gaan met het plegen van misdrijven net zolang tot ik vervolgd zal worden. Misschien komt er een moment, dat de hoofdofficier van justitie door zijn superieuren, het college van de procureurs-generaal, gesommeerd wordt om mij te vervolgen. Het komt toch immer niet van pas dat iemand van 80 jaar en ouder in feite een vrijbrief van de officier van justitie krijgt om zich niet aan de wet te houden. In mijn geval door het niet opvolgen van een ambtsbevel. Hoeveel zetten moet de officier van justitie nog doen, voordat hij inziet dat hij zich op een doodlopende weg bevindt? Op deze hamvraag moet hij en niet ik een antwoord geven.
Ik kreeg een paar interessante e-mails van mensen die de gelegenheid hebben gehad om de brief van 11 januari 2006 van burgemeester Deetman aan mijn adres te bestuderen. Hier volgen daarvan enkele zinsneden:
Deetman houdt zich aan de regels, en hij doet dat mijns inziens omdat hij een aantal van die regels niet wil veranderen. Zoals bijna ieder mens is hij geenszins in staat om zich een wereld in te zien die veranderbaar is, en dat die veranderingen komen door individuen die daar over nadenken en er iets voor over hebben. Wanneer hij met jou in gesprek raakt wordt het duidelijk dat hij zich weliswaar aan de gewone regels vast houdt, maar niet de idee van de wet volgt, slechts het gemak van de regel die mensen kan knechten, of zie ik dat verkeerd?
Verder is het hem vrij om een dialoog op te zetten met een bezorgde Nederlander, en als hij niets te verbergen zou hebben zou hij dit ook openlijk doen. Hij vestropt (red. freudiaanse vergissing?) zich liever achter een raad waarin de grote partijen een meerderheid hebben en direct met de hakken klikken op het moment dat ZKH iets wil...Iedere burger heeft het recht bezwaar in te dienen en rechtzaken aan te spannen c.q. zichzelf te verdedigen jegens overheids acties middels rechtsprocedures. Hij vergeet hierbij dat de kosten om dit te kunnen doen door geen enkel normaal werkend iemand op te brengen zijn. Alwaar de Gemeente een zo goed als onbeperkt budget heeft en bovendien door dit onbeperkte budget gebruik kan maken van de landsadvocaat....... Hoe bedoel je iedere inwoner van Nederland heeft het recht zich te verdedigen tegen onrecht. Dit is alleen van toepassing op de grote bedrijven en overheden
Het enige wat ik hier van kan zeggen, is dat Deetman zich aardig weet te verschuilen achter de raad en de rechter en zichzelf probeert vrij te pleiten met het geen wat hij aanricht en verder met mensen zoals u liever het gevecht niet aan gaat.

Geachte voorzitter,
Onder verwijzing naar het desbetreffende artikel van het reglement van orde leggen wij de volgende vragen aan het college voor.
1. In het artikel ‘Grootste kamp van Den Haag moet weg’ in de Telegraaf van 18 januari 2006 wordt wethouder Norder inzake woonwagenbewoners als volgt geciteerd: "Maar het zijn gewone Hagenaars, met dezelfde rechten en plichten als de andere inwoners van onze stad. Er wonen heel veel verschillende culturen. Geen enkele groep wordt met fluwelen handschoenen aangepakt". Klopt dit citaat, en sprak de wethouder namens het college?
2. Kan het college bevestigen dat er voor woonwagenbewoners, in tegenstelling tot welke andere culturele groepering dan ook, een exclusief handhavingbeleid van kracht is?3. Kan het college bevestigen dat het huurincassobeleid ten aanzien van woonwagenbewoners, waarbij het college op geen enkel voorstel tot schikking ingaat, er in tegenstelling tot het beleid ter voorkoming van huisuitzettingen geen sprake is van een tweede kans en betrokkenen zonder pardon op straat worden gegooid, neerkomt op zero-tolerance wat voor huurders in Den Haag uniek is? Zo nee, kan het college aangeven wanneer er het afgelopen jaar in overleg met betrokken woonwagenbewoners tot een oplossing is gekomen over de betaling van huurachterstand?
4. Is het college met ons van mening dat het exclusieve en rigide handhavingsbeleid ten aanzien van woonwagenbewoners in feite discriminerend is?
5. In het genoemde artikel vergelijkt wethouder Norder het aantal standplaatsen in Den Haag met andere steden om te stellen dat Den Haag te veel standplaatsen heeft. Bij de afschaffing van de woonwagenwet op 1 maart 1999 bleek echter dat de gemeente Den Haag volgens de taakstelling van de woonwagenwet een tekort had van 153 standplaatsen. Kan het college aangeven hoeveel standplaatsen er sinds 1999 zijn opgeheven en hoeveel nieuwe standplaatsen er sinds 1999 zijn aangelegd?
6. Kan het college bevestigen dat het vrijkomen van standplaatsen (inmiddels 22) ten gevolge van het genadeloze incassobeleid past in het beleid van het college zoals wethouder Norder uitdraagt om het totaal aantal standplaatsen te verminderen?
7. Is het college met ons van mening dat het verhalen van de kosten voor de gedwongen verhuizing onder bestuursdwang van de laatste woonwagens aan de Leyweg eveneens past in het door wethouder Norder aangegeven uitsterfbeleid?
8. Kan het college bevestigen dat wethouder Norder aan woonwagenbewoners de volgende keuze heeft voorgelegd: de gemeente gaat door tot het uiterste met het proberen te verhalen van de kosten van bestuursdwang om zo ontbinding van het huurcontract te kunnen afdwingen, tenzij vrijwillig afstand wordt gedaan van de huurovereenkomst; in dat geval worden zij ontslagen van hun schuldplicht. Is het college met ons van mening dat dit chantage is en derhalve onacceptabel?
9. Kan het college bevestigen dat voor het verplaatsen van de laatste wagens aan de Leyweg er is uitgegaan van offertes variërend van ongeveer € 33.000 tot € 177.000,- per wagen en de gemeente voor het verhalen van de kosten uitgaat van bedragen variërend van € 60.417- tot € 241.668,- (bedrag afhankelijk van de grootte van de woonwagen en exclusief de kosten voor herstel van de schade als gevolg van de verplaatsing, zie bijlage 1)?
10. Kan het college bevestigen dat, uitgaande van een reguliere verplaatsing van een vergelijkbare wagen uitgevoerd door hetzelfde bedrijf (de firma Klomp, zie bijlage 2), de hiervoor genoemde offertes 100 tot 1000 % duurder zijn dan normaal, en de kosten die de gemeente op de bewoners probeert te verhalen maar liefst 400 tot 1400 % duurder blijken te zijn dan bij een normale gang van zaken? Kan het college dit extreme verschil verklaren?
11. Kan het college aangeven wie bij de gemeente verantwoordelijk was voor de opdracht aan de firma Klomp voor de verhuizing onder bestuursdwang? En kan het college bevestigen dat er voor deze opdracht geen offertes bij andere bedrijven zijn aangevraagd, en er gelet de aard en omvang van de opdracht in strijd is gehandeld met de Europese aanbestedingsregels?
12. Kan het college bevestigen dat van de door de firma Klomp opgevoerde kosten van de genoemde gedwongen verhuizing ruim 30 % door DSO zijn betwist dan wel onvoldoende onderbouwd zijn bevonden (zie bijlage 3)?
13. Vindt het college het nu werkelijk te rechtvaardigen dat de gemeente kosten op Haagse burgers probeert te verhalen die op dubieuze wijze tot stand zijn gekomen, die in geen verhouding staan tot de gebruikelijke kosten voor een verhuizing, die nota bene door de gemeente zelf zijn betwist, maar die in ruil voor vrijwillige opzegging van de huurovereenkomst worden kwijtgescholden?
Einde vragen van de twee bewogen raadsleden, die steeds prediken voor gesloten deuren van het slot Atrium van burgemeester en wethouders, maar ook voor de gemeenteraadsleden en niet te vergeten hun luidsprekers: de media .
Ons is ter ore gekomen, dat zowel de AD-Haagsche Courant als Telegraaf het reuze interessant vonden en grote interesse toonden. Maar deze interesse verdampte snel toen de hoofdredacteuren van beide kranten een telefoontje ontvingen van een hoofdredacteur van hun Deense collega
Woensdag 1 februari 2006
Van het College van procureurs-generaal kreeg ik antwoord op mijn brief van 20 januari 2006. Ze schreven me ondermeer:
" Mede gelet op het feit dat uw laatste brief van vrij recente datum is (red. mijn brief aan de hoofdofficier van Justitie van 2 januari 2006), acht ik het aangewezen dat de hoofdofficier van justitie te Den Haag, voorzover hij dit nog niet heeft gedaan, zelf op uw brieven van 23 november 2005 en 8 januari 2006 zal reageren. Gelet daarop heb ik de hoofdofficier bij brief van heden verzocht zulks alsnog op korte termijn te doen".
Van het Gerechtshof 's-Gravenhage kreeg ik antwoord op mijn brief van 20 januari 2006 met onder meer de volgende zinnen:
"Hierbij bevestig ik de ontvangst van uw beklag artikel 12 Strafvordering. Ik heb de hoofdofficier van justitie verzocht een advies op te maken in uw klaagschrift. Zodra dit advies ontvangen is, zal de advocaat-generaal ook een advies uitbrengen. Uw klaagschrift zal vervolgens aan de voorzitter van de beklagkamer van het gerechtshof voorgelegd worden, voor het bepalen van een zittingsdatum. Wij streven er naar uw zaak over vier maanden te behandelen".
Maandag 13 februari 2006
Oproep
Woensdag 15 februari 2006, om 9:00 uur in de ochtend, is er een raadsvergadering in het stadhuis. Het onderwerp tijdens deze vergadering is het "uitsterf beleid" en zoals de gemeente De Haag deze wil toepassen en zoals wethouder Norder al eerder zei: "De woonwagencultuur heeft zijn langste tijd gehad".
Wil jij, ook voor je kinderen, de woonwagencultuur behouden?? Zorg dan dat je er (man en vrouw) bij bent op deze 15^e februari!!!!!!
Dit is heel belangrijk, een voorbeeld
Aan de bewoners van de Escamplaan was beloofd dat ze een nieuw kamp zouden krijgen. Wat er nu echter dreigt te gebeuren is dat het grootste del van de bewoners gedwongen wordt om in een hui te gaan wonen. Dit omdat de gemeente Den Haag van plan is geen nieuw kamp te bouwen,. maar op de locatie huizen te bouwen.
Denk niet dat dit jouw deurtje voorbij gaat, want jouw kinderen of kleinkinderen komen gegarandeerd in een huis als we nu niet achter elkaar staan.
Kom met z'n allen om zo aan de burgemeester en wethouder te laten zien dat de woonwagenbewoners elkaar steunen. Kijkduin, Jan Han!ostraat, Wateringen, Guntersteinweg moeten waarschijnlijk allemaal wijken voor huizen.
Dus mensen, kom op voor onze woonwagencultuur. Denk niet wij hebben geen probleem…Deze problemen zijn problemen voor ons…..ALLEMAAL
Nogmaals ... kom met z'n allen. Je hebt niets te verliezen alleen maar te winnen. Als laatste.. Gedraag je netjes in de raadszaal, geef ze geen excuus .... en vergeet niet tijdens de Gemeenteraadsverkiezingen op 7 maart 2006 te stemmen op de SP. Deze partij staat vierkant achter de woonwagenbewoners. Als je niet stemt komt je stem automatisch bij de grootste partij…Dat is de partij die op dit moment onze cultuur wil vernietigen.
Einde oproep

De hoofdofficier van justitie van Den Haag Mr Han Moraal heeft nog steeds niet geantwoord op mijn brieven van 23 november 2005 en 8 januari 2006, ondanks het verzoek van zijn superieuren het College van procureurs-generaal om zulks te doen op korte termijn. Dit verzoek heeft het College van procureurs-generaal 27 januari jl aan de hoofdofficier verstuurd!
Vanochtend kreeg ik deze onderstaande foto's en tekst opgestuurd die een bewoner van het woonwagencentrum aan de Jan Hanlostraat in Den Haag. aan alle 45 raadleden van de Gemeente Den Haag heeft gestuurd:

Noodoproep!!!

Geachte heer/mevrouw, In de bijlage vindt u de foto’s van een ruim matig verstandelijk gehandicapte tot en met randzwak begaafde vrouw en haar ernstig geestelijk gehandicapte zoon ( bevestigd door de stichting MEE ) wonende aan de Jan Hanlostraat 37 te Den Haag, die ( tevens door de steun van een aantal raadsleden!!! )dreigen te worden uitgezet en dus dakloos worden terwijl zij tot de dag van vandaag alle huurpenningen hebben voldaan. Ik hoop dat jullie na het lezen van dit bericht deze zaak eens wat beter onderzoeken zodat u er ook van bewust bent wat voor beslissingen u neemt en wat er allemaal speelt onder het mom van normalisatie wij praten hier wel over mensen voor wie het niet mogelijk is om zonder steun van andere bewoners van de Jan Hanlostraat een normaal bestaan te leiden. Het lot van deze mensen ligt in uw handen!!! PS Wat betreft normalisatie is überhaupt een belachelijke uitspraak ik vind dat er nu maar eens over iedereen als woonwagenbewoner individueel moet worden gesprokken ipv over een kam geschoren te worden als groepsverband. Groetjes, Anthony Foulon Jan Hanlostraat 39 2548 MV Den Haag e-mail a.foulon@planet.nl In deel 1 van de nasleep van de ontruiming Leyweg schreef ik al over dit schrijnende geval. Het lijkt me goed om de tekst geheel weer te geven wat ik op zondag 10 juli 2006 heb geschreven:
"Zondag 10 juli 2005 Gisteren ontving ik van de SP fractie van de Gemeente Den Haag een bericht, waarvoor ik de lezers waarschuw dat het misschien te schokkend kan overkomen. Het betreft een vraag, die de fractievoorzitster van de SP heeft gesteld op 6 juli jl. aan het college van burgemeester en Wethouders van de Gemeente Den Haag: Ingevolge het betreffende artikel, van het Reglement van Orde voor de vergaderingen van de Raad der gemeente ‘
‘s-Gravenhage.Op 5 juli 2005 heeft mevrouw X van woonwagencentrum Jan Hanlostraat een betekend vonnis ontvangen van een gerechtsdeurwaarder namens de publiekrechtelijke rechtspersoon Gemeente Den Haag. Mevrouw moet binnen 1 maand na 5 juni 2005 de standplaats leeg opleveren. Zo niet dan zal er ontruimt worden op donderdag 8 september 2005. Tevens moet mevrouw binnen 2 dagen de proceskosten (577,78 euro), de toegewezen incassokosten (648,55 euro) en nog enkele andere kleinere bedragen (totaal 315,45 euro) betalen. Totaal moet mevrouw binnen twee dagen 1541,78 euro overmaken. Mevrouw heeft een uitkering als alleenstaande van de sociale dienst
1. Is het college bekend met bovenstaande feiten?Zowel mevrouw als haar nu 18 jarige thuiswonende zoon hebben het fragiele X-syndroom, een erfelijke ziektebeeld met
verschillende/meerdere kenmerken. Mevrouw heeft hierdoor o.a. een verstandelijke beperking. Haar zoon heeft helaas veel meer kenmerken van eerder genoemd ziektebeeld. Hij is
verstandelijk gehandicapt waardoor hij als het ware functioneert op een leeftijd van 3 jaar, daarnaast heeft hij last van ernstige autistische kenmerken. Doordat het een
erfelijkheidziekte is op het X-chromosoom, zijn de ziekte kenmerken bij vrouwen minder ernstig dan bij mannen. De zoon ontvangt een Wajong uitkering, wat betekent dat hij
volledig gehandicapt is vanaf zijn geboorte, en is 100% afgekeurd
2. Beiden worden door de gemeente, als verhuurder van de standplaats, hun huis uitgezet, is er opvang geregeld voor deze gehandicapte moeder en zoon? Zo ja, waar bestaat de
begeleiding uit? Zo nee, waarom niet?
3. Bent U niet met de SP van mening dat het in dit geval noodzakelijk is?Mevrouw heeft enige maanden haar huur niet betaald i.v.m. klachten over de standplaatsen. Toen mevrouw duidelijk werd dat de verhuurder/gemeente een juridische incasso zaak zouden beginnen, wilde zij haar achterstallige huur alsnog betalen. Doordat haar paspoort was verlopen, er dus een nieuw identiteitsbewijs aangevraagd moest worden, betaalde zij haar achterstallige huur enkele dagen na de door de gemeente gestelde datum van 1 september 2004. Mevrouw kon zonder geldig identiteitsbewijs haar geld niet overmaken van de ene naar de andere rekening. De nu nog te betalen kosten van ruim 1500 euro zijn met name kosten die tijdens en na de rechtszaak tot huurontbinding gemaakt zijn. Mevrouw heeft dit geld niet.
4. Kan mevrouw een spoedlening ontvangen om bovenstaande te betalen via de bijzondere bijstand? De zoon gaat 5 dagen per week op medische indicatie naar een dagopvang. Hij wordt van huis uit opgehaald en thuisgebracht.
5. Waar kan de gehandicapten vervoer na huisuitzetting de zoon ophalen voor de dagopvang? De zoon raakt ernstig in de war wanneer hij zijn regelmaat kwijt raakt,
wanneer hij uit zijn vertrouwde omgeving is. Na huisuitzetting zijn zij genoodzaakt te gaan zwerven.
6. Hoe denkt U dit gezin regelmaat aan te kunnen bieden na huisuitzetting? Woningbouw corporaties hebben woonconsulenten in dienst.7. Heeft de gemeente als verhuurder
woonconsulenten in dienst? Zo ja, heeft deze contact opgenomen met dit gezin? Zo nee, waarom niet?Het gezin moet voor 5 augustus de standplaats leeg opgeleverd hebben,
daarna ligt er een dwangsom van 5000 euro per dag. Gezien bovenstaande tijdsdruk verzoeken wij U de gestelde vragen beantwoord te hebben voor 29 juli 2005.
Ingrid Gyömörei, SP

Commentaar: In welk land zijn we bezeild? Een land, die een invalide vrouw met haar invalide zoon op straat zet en voor hun astronomische bedragen laat betalen en desondanks toch haar standplaats moet verlaten? Dit kan toch niet gebeuren.Denk eens in,. zij is met haar zoon ook al op 11 december 2002 in de ijskoude dagen door een grote politiemacht tegen haar wil naar een nieuwe locatie gedeporteerd. Het lijkt meer op tekst uit een misdaad roman of op een nachtmerrie. Toch is het de keiharde werkelijkheid van onze 'rechtstaat' Nederland anno 2005. " Einde tekst geschreven op zondag 10 juli 2005
Dinsdag 14 februari 2006
In het AD/Haagse courant staat vandaag een schokkend artikel over Paula en haar zoontje Jantje
'De wijkagent heeft zelfs staan janken, tegen zoveel onrecht' Marc Konijn, Den Haag De wereld van Jantje is broos. Het liefst zit hij op zijn kamertje, dicht bij zijn nepaquarium, zijn discolamp en zijn cd-speler. daar op die negen vierkanten meter, in een oude woonwagen op een nieuw kamp aan de uiterste rand van Den Haag , voelt hij zich veilig. Daar draait hij dan zijn plaatjes , loeihard, en op zijn geheel eigenwijze. Midden in een lied drukt hij de herhaalknop in, om die ene zin nog een keer te horen. telkens weer, soms wel honderden keren achter elkaar. Al hij genoeg heeft van Ernst Bobby en de rest, kijkt hij graag televisie heen en weer wiegend met zijn bovenlichaam als een ja-knikker die olie boort, met een lege blik in zijn ogen. Jantje is negentien jaar, zwaar geestelijk gehandicapt en autistisch. Hij moet vijfkeer op en dag worden verschoond, en mag niet naar buiten, omdat hij lijdt aan vitilogo, een ziekte waarbij pigment wordt afgebroken door zonlicht. Jantje heeft het - met een vocabulaire van tien woorden- niet getroffen. Wat hem 17 maart te wachten staat, daar heeft hij geen enkel benul van. Dat is de datum waarop Jantje en zijn moeder Paula (38) de woonwagen uit moeten zijn. Dat is de dag hun wagen in beslag wordt genomen door de gemeente Den Haag als gevolg van het huurincasso traject dat is ingezet. 25 woonwagens zijn om die redenen al weggesleept (Red.*). Paula en Jantje worden nummer 26. Paula kan het niet vatten want ook zij gaat misdeeld door het leven, Ze redt het alleen door de niet aflatende hulp van vader, zus en een groep bewoners op het kamp. Dat kamp heeft massaal de huur niet betaald, uit protest tegen lekkende gaskabels, ontploffende stopkasten en schimmelende schuurtjes..Paula had 3300 euro schuld, betaalde de rekening na een aanmaning, maar was twee dagen te laat.De advocaat van de gemeente houdt voet bij stuk: 17 maart staan moeder en zoon op straat. Buurvrouw Cella: "Die mensen hebben geen hart. Zelfs de wijkagent heeft hier staan janken. Ons Jantje blijft hier. Dat beloof ik" Het artikel vergeet te vermelden, dat de woonwagen van Tinus Perdaems op 3 november 2005 van de Jan Hanlostraat niet is weggesleept, maar met een deel van zijn inboedel geheel met de grond is gelijk gemaakt, terwijl de gemeente had toegezegd dat de wagen zou worden gedemonteerd en opgeslagen.

Woensdag 15 februari 2006
Tijdens rondvraag van de commissie vergadering van Welzijn van (WDL&L) de gemeente Den Haag heeft Mevrouw Hiek van Driel van de SP vragen
gesteld over het geval van al of niet uitzetting van de invalide vrouw met haar invalide zoon van haar standplaats aan de Jan Hanlostraat te Den Haag.
De wethouder mevrouw Klijnsma heeft hierop geantwoord dat de uitzetting doorgaat en dat 24 uur tijdens de uitzetting voor de invalide zoon opvang
wordt geregeld. Mevrouw van Driel heeft daarop gezegd, dat Paula haar huurschuld had voldaan. De wethouder zou dat nagaan. Grote ontzetting
en diep verdriet bij zoveel onrecht bij de betrokkenen. Dit kan toch niet gebeuren, reden waarom ik niet zal schuwen om alle middelen in te
zetten die mij ter beschikking staan om te voorkomen, dat Paula en haar zoon Jantje van hun standplaats na 16 maart 2006 zullen worden verwijderd.De ziekte die zowel Paula als Jantje hebben is het fragiele X syndroom

Figuur . Het fragiele X-syndroom: de fragiele X, een breekbare plaats aan de onderzijde
van het X-chromosoom. Links een normale XY, rechts een fragiele X en een Y-chromosoom.

Een stoornis in de verstandelijke ontwikkeling of geestelijke handicap, komt vaker voor bij mannen. Dit komt onder andere doordat een aantal vormen van zwakzinnigheid ontstaan door een verandering in het X-chromosoom. De meest voorkomende vorm van X-gebonden zwakzinnigheid wordt veroorzaakt door een breekbare (fragiele) plaats in het X-chromosoom (zie figuur). Op die plaats hebben de bouwstenen een bijzondere volgorde, waardoor zeer gemakkelijk veranderingen kunnen optreden. Soms worden daar kleine stukjes in de normale keten ingebouwd (insertie), waardoor de gebruikelijke volgorde van de bouwstenen wordt verstoord. Hierdoor wordt een gen uitgeschakeld dat van groot belang is voor de werking van de hersenen.De mensen, die aan hun ondergeschikten orders geven om Paula en Jantje na 17 maart 2006 uit hun wagen te zetten, hebben een veel ernstigere ziekte:het syndroom van het ontbreken van een hart dat op de juiste plaats klopt, het zogenaamde DH syndroom. Voor nadere uitleg van de kenmerken van dit syndroom wordt verwezen naar de notulen van de raadsvergaderingen van de Gemeente Den Haag, vanaf 5 juni 1997. (de datum dat door de gemeenteraad van Den Haag werd besloten het woonwagencentrum aan de Leyweg te sluiten)

Zondag 19 februari 2006
Vanochtend ontving ik een fax met een afschrift van de brief dd. 20 januari 2006, die de advocaat van burgemeester Deetman Mr A.R. de Jonge schreef aan de advocaat van Paula Mr H. Koning. met onder meer de volgende schokkende zinnen:"Ik heb nog te reageren op uw brief van 22 november jl. met bijlage, zijnde het advies van MEE Zuid-Holland van 15 november 2005. De gemeente ziet in het advies onvoldoende aanwijzingen om te kunnen concluderen, dat een ontruiming door uw cliënte van de standplaats zal leiden tot een acuut medische noodsituatie".(...) "Tegen die achtergrond ziet de gemeente zich dan ook genoodzaakt om de ontruiming andermaal in gang te zetten.In dat kader wordt uw cliënte binnen een periode van 8 weken in de gelegenheid gesteld om vrijwillig tot ontruiming over te gaan. Na ommekomst van deze termijn, die derhalve verstrijkt op 17 maart 2006 zal de ontruiming zonder nadere aankondiging door de deurwaarder in gang worden gezet".Commentaar overbodig als men het hieraan voorafgaande tekst en foto's van mijn website heeft gelezen en gezien van het drama van Paula en haar zoon Jantje.
In Den Haag daar woont een graaf
En zijn zoon heet Jantje.
Als je vraagt: Waar woont je pa?
Dan wijst hij met zijn handje.
Met zijn vingertje en zijn duim,
Op zijn hoed draagt hij een pluim,
Aan zijn arm een mandje.
Dag, mijn lieve Jantje!

Donderdag 24 februari 2006
GROOT NIEUWS. In de raadsvergadering van de Gemeente Den Haag hebben gisteren de wethouders de heer Norder en mevrouw Kleinsma het
volgende medegedeeld: indien zij een medische indicatie van een bevoegd arts ontvangen, waaruit blijkt dat het ongewenst zou zijn om Paula en haar invalide zoontje Jantje van hun standplaats te verwijderen, zij zich zullen beraden of het besluit van uitzetting niet zou kunnen worden ingetrokken .Uit deze diplomatieke woorden kunnen we gevoegelijk aannemen dat zij daarmee te kennen hebben gegeven, dat zij daarmee de ontstane impasse willen doorbreken en het niet willen laten aankomen op een politiek steekspel. Even daarvoor was door de SP een motie ingediend, die aan de raad vroeg om te voorkomen dat Paula en haar zoontje zouden worden uitgezet. Door de mededeling van de wethouders heeft de SP zeer terecht en getuigen van politiek inzicht, door hun motie voorlopig niet in stemming, te brengen, daarmee aangevend dat zij de raad niet onnodig onder druk willen zetten. Uiteraard mocht het zo zijn - wat ik niet aanneem - dat B en W alsnog zouden besluiten Paula en haar zoontje uit te zetten zij altijd op de motie kan terugkomen.. In de wandelgang hoorde ik van een aantal raadsleden van de VVD, dat zij erg blij waren dat het niet tot een stemming was gekomen. Maar ik hoorde ook een raadslid die woedend was op het college van B en W dat zij nu pas met deze oplossing waren gekomen Zij hadden al veel eerder aan Paula moeten zeggen, dat zij een attest van een bevoegd arts moest overleggen omdat zij de mededeling van de Stichting Mee onvoldoende achten (zie onder zondag 19 februari :de brief van de advocaat van de Gemeente Den Haag). Ik heb hem toen gezegd dat uiteindelijk het resultaat telt en dat is voor Paula en haar zoon Jantje uiteindelijk het belangrijkste.. Door de vele inspanningen van vele zijden zowel door raadsleden, media als ook de massale opkomst van woonwagenbewoners tijdens de laatste twee vergaderingen, hebben B en W eieren voor hun geld doen kiezen. Het blijft toch ongelooflijk dat het nodig is geweest om zo veel druk uit te oefenen om ze van gedachten te doen veranderen. Vergeet niet dat de vader van Paula steeds heeft gewezen op het feit van de onmenselijkheid van hun besluit tot uitzetting.Gisteren heeft hij nog eens, met een indrukkwekkend betoog dit onderstreept. Hij heeft een enveloppe met alle documenten aan wethouder mevrouw Kleinsma aangeboden en haar uitgenodigd een 'bakkie' te doen in de wagen van Paula en haar zoontje. Het was ontroerend om te zien hoe gelukkig Paula en haar familie na afloop waren..
In Den Haag door woont een graaf, die in het mandje van Jantje een brief heeft gestopt met de woorden: Je mag blijven Lieve Jantje mijn zoon!

Donderdag 7 april 2006
Hieronder volgt een brief die de fracties van CDA (!)/SP/D66/HSP/CU-SGP vandaag schreven aan de voorzitter van de Gemeenteraad van Den Haag,"In het (recente) verleden hebben de gemeenteraad en het college meerdere malen met elkaar van gedachte gewisseld over de verhuizing van het woonwagencentrum aan de Leyweg. De raadsleden Ingrid Gyomorei (SP) en Joris Wijsmuller (HSP) hebben op 24 januari 2006 schriftelijke vragen gesteld aan het college over de verhuizing van het woonwagencentrum aan de Leyweg.
Het college heeft deze vragen op 7 maart 2006 beantwoord (RIS 134941).. Nieuwe informatie door RTV West naar buiten gebracht werpt een nieuw licht op dit dossier. In het TV West onderwerp komen meerdere verhuis/transportbedrijven aan het woord die beschikken over de juiste
transportmiddelen en en bereid zijn een dergelijke operatie uit te voeren. In de beantwoording van de schriftelijke vragen van de raadsleden Gyomorei en Wijsmuller stelt het college echter: "Indertijd bleek dat het zeer moeilijk was om bedrijven te vinden die een dergelijke opdracht konden of wilden uitvoeren". De fracties van CDA / SP / 066/ HSP / CU-SGP zetten hun vraagtekens bij deze uitspraak. Zij worden hierbij gesteund door een rapport van de gemeentelijke accountantsdienst (GAD). Enkele citaten uit het GAD-rapport van 20 maart 2003 (kenmerk: A.2003.187):

Het scenario van een gedwongen verplaatsing is vanaf juli 2002 in beeld gebracht met het opstellen van een eerste versie van het draaiboek. ( ... ) In augustus 2002 is het beoogde verhuis/transportbedrijf gevraagd een offerte uit te brengen. Hieruit bleek dat de kosten aanzienlijk hoger zouden uitvallen dan het beschikbare budget" .
"Zo is er geen sprake geweest van het aanvragen en vergelijken van offertes van meerdere bedrijven. Oorzaak hiervan is volgens verkregen
informatie gelegen in het niet voorhanden zijn van meerdere kandidaten die deze verhuisoperatie konden of wilden uitvoeren. ( ... ) Op basis van deze documentatie lijken de geoffreerde tarieven niet (sterk) concurrerend.Uit de prijsvergelijking komt naar voren dat deze tarieven aan de bovenkant van de markt zitten".

Conclusie: er was geen sprake van acute bestuursdwang met een korte inkoopprocedure. Ruim drie maanden voor de feitelijke start van de verhuizing onder bestuursdwang op 11 december 2002 was het college reeds op de hoogte van het feit dat de verhuizing onder bestuursdwang feitelijk hoger zou uitvallen dan begroot. Desondanks heeft het college niet meerdere transportbedrijven benaderd. terwijl er alleen al in Nederland 19 transportbedrijven zijn die in staat zijn om 'exceptioneel transport' te verrichten met woonwagens
(zie overzicht bijlage I).Op grond van het desbetreffende artikel van het reglement van orde leggen
wij de volgende vragen voor:

1. Was het college er in augustus 2002 van op de hoogte dat in Nederland meerdere transportbedrijven beschikken over het materieel & personeel om een dergelijk operatie uit te voeren. zoals in bijlage I gegeven informatie? Zo ja. waarom zijn deze bedrijven niet benaderd? Zo nee,. waarom ontbreekt het bij de gemeente aan actuele marktinformatie betreffende 'exceptioneel transport'?

2.. Het college is van mening dat i.v.m. "gevoeligheid van de zaak" slechts één verhuis/transportbedrijf bereidwillig was de klus te klaren. Dit getuigt van groot wantrouwen tegen andere verhuis/transportbedrijven. Kan het college aangeven waarom dit niet strijdig is met de regels die gelden voor Europese aanbesteding en de 'gemeentelijke aanbestedingsrichtlijn'?

3. Op grond van welke criteria veronderstelt het college dat bij een Europese aanbesteding - bij de destijds geldende regels - deze verhuizing geen "dienst" (drempelbedrag: Euro 200.000 - Euro 236.945) is maar een "werk" (drempelbedrag: Euro 200,000 - Euro 5.923.624)? (wij verwachten bij de beantwoording een vergelijkend onderzoek).

4. Welke regelgeving, richtlijnen, jurisprudentie, e.d. liggen ten grondslag aan de mening van het college dat bij zogenaamde bestuursdwang het niet
noodzakelijk is geweest deze verhuizing conform de 'gemeentelijke aanbestedingsrichtJijn' aan te besteden?

5. De fracties willen, desnoods vertrouwelijk, inzicht in de inkoop documentatie die ten grondslag heeft gelegen aan de keuze voor een
verhuis/transportbedrijf

Wat zullen de antwoorden van de gemeenteraad zijn op deze netelige vragen? . Het blijkt nu maar weer eens hoe zeer er door de Gemeente Den Haag in 2002 aangerotzooid is.
Dinsdag 16 mei 2006
Vandaag stuurt Burgemeester Deetman een antwoord op de brief van 7 april 2006 van de raadsleden M.J.J. Santbergen, Ingrid Gyömörei, M.D. de Jong, G.H.M. Wijsmuller en W.J. Pijl die zich beklagen over de waanzinnig hoge kosten van de verhuizing, van de woonwagens van de Leyweg in 2002.

Hier volgt het antwoord van B en W Ingevolge het bepaalde in artikel 35, lid 4, van het reglement van orde voor vergaderingen en andere werkzaamheden van de raad, antwoorden wij als volgt.

1. Was het college er in augustus 2002 van op de hoogte dat in Nederland meerdere transportbedrijven beschikken over het materieel & personeel om een dergelijk operatie uit te voeren, zoals in bijlage I gegeven informatie? Zo ja, waarom zijn deze bedrijven niet benaderd? Zo nee, waarom ontbreekt het bij de gemeente aan actuele marktinformatie betreffende 'exceptioneel transport'?
Ja. In augustus 2002 was de openbare ledenindex van Transport en Logistiek Nederland nog niet via de website, waarnaar u refereert in uw bijlage,
beschikbaar. Op een algemene ledenvergadering van TLN in november 2004 is besloten dat deze informatie beschikbaar zou worden gesteld.
Het door de Gemeentelijke Accountantsdienst uitgevoerde onderzoek vermeldt in het op 20 maart 2003 uitgebrachte rapport over de gevolgde
inkoopprocedure het volgende: "Ten aanzien van de keuze van het verhuis/transportbedrijf is slechts in beperkte mate inkoopdocumentatie voorhanden. Zo is er geen sprake geweest van het aanvragen en vergelijken van offertes van meerdere bedrijven.
Oorzaak hiervan is volgens verkregen informatie gelegen in het niet voorhanden zijn van meerdere kandidaten die deze verhuisoperatie konden
of wilden uitvoeren. Ten aanzien van de door het ingehuurde verhuis/transportbedrijf uitgebrachte offerte heeft op onderdelen wel een prijsvergelijking plaatsgevonden zoals met betrekking tot tarieven voor zwaar kraan- hijs- en transportmaterieel. Daarnaast is een onderbouwing
opgevraagd van de door het bedrijf geoffreerde uurtarieven. Op basis van deze documentatie lijken de geoffreerde tarieven niet (sterk)concurrerend
Uit de prijsvergelijking komt naar voren dat deze tarieven aan de bovenkant van de markt zitten".Na het uitbrengen van dit rapport hebben zich geen nieuwe feiten of omstandigheden voorgedaan, die aanvulling van de informatie uit het rapport noodzakelijk maken
2. Het college is van mening dat i. v.m. "gevoeligheid van de zaak" slechts één verhuis/transportbedrijf bereidwillig was de klus te klaren. Dit getuigt van grootwantrouwen tegen andere verhuis/transportbedrijven. Kan het college aangeven waarom dit niet strijdig is met de regels die gelden voor Europese aanbesteding en de 'gemeentelijke aanbestedingsrichtlijn '?
Er gold geen verplichting tot Europees aanbesteden. Verhoudingsgewijs is het merendeel van de opdracht (54,6 %) aan te merken als een werk, waardoor de regels voor aanbesteding van werken gevolgd dienden te worden. Omdat de drempelwaarde van werken destijds Euro 6.242.028 bedroeg en dus de drempelwaarde van werken niet wordt overschreden, was er geen verplichting tot Europees aanbesteden.
De gemeentelijke aanbestedingsrichtlijn gold ten tijde van de gedwongen verplaatsing in 2002 niet
3. Op grond van welke criteria veronderstelt het college dat bij een Europese aanbesteding bij de destijds geldende regels - deze verhuizing geen "dienst" (drempelbedrag: Euro 200.000 - Euro 236.945) is maar een "werk" (drempelbedrag: Euro 200.000 - Euro 5.923. 624)? (wij verwachten bij de beantwoording een vergelijkend onderzoek).
Er is per onderdeel van de opdracht beoordeeld of het om een werk of dienst ging. In dit geval was het merendeel van de opdracht te bestempelen als een werk. De opdracht heeft meer het karakter gehad van een demontage en verplaatsing van bouwwerken dan van een verhuizing.uitgangspunt
hierbij zijn de door de Europese Commissie uitgegeven CPV -codes. Deze codes benoemen duizenden activiteiten, die vervolgens worden gekwalificeerd als een werk of een dienst. Bijlage I geeft een overzicht van de verhouding tussen werken en diensten aan de hand van de kostenraming van Firma Klomp Transport B.V. De onderdelen van de opdracht die als dienst zijn aan te merken zijn de transportwerkzaamheden, de veiligheid en de bewaking en de verhuizing van de inboedel en de inventaris. De veiligheid en de bewaking zijn analytisch gezien niet aan te merken als een dienst die onlosmakelijk met het werk zijn verbonden, maar hoeven volgens de Europese regelgeving niet apart als een dienst aanbesteed te worden, daar de drempelwaarde van diensten niet wordt overschreden. De verhuiswerkzaamheden zijn, doordat ze onlosmakelijk met het werk verbonden zijn, volgens de regels niet aanbestedingsplichtig. Dit geldt ook voor de transportwerkzaamheden. Zonder transport kan immers geen sprake zijn van een ontruiming van de woonwagenlocatie.
4. Welke regelgeving, richtlijnen,jurisprudentie, e.d. liggen ten grondslag aan de mening van het college dat bij zogenaamde bestuursdwang het niet noodzakelijk is geweest deze verhuizing conform de 'gemeentelijke aanbestedingsrichtlijn ' aan te besteden?
Zoals reeds bij de beantwoording van vraag 2 is opgemerkt bestond er geen gemeentelijke aanbestedingsrichtlijn ten tijde van de verplaatsing van woonwagens in 2002. Hieraan kon derhalve niet worden getoetst.
5. De fracties willen, desnoods vertrouwelijk, inzicht in de inkoopdocumentatie die ten grondslag heeft gelegen aan de keuze voor een verhuis/transportbedrijf
Het dossier dat ten behoeve van de accountantsdienst is gemaakt voor het onderzoek naar de redelijkheid en noodzakelijkheid van de kosten
voor de ontruiming van de woonwagenlocatie aan de Leyweg kunt u vertrouwelijk inzien op de afdeling woonwagenzaken. Het college van burgemeester en wethouders, de secretaris, de burgemeester, getekend door D.M.F. Jongen W.J. Deetman

Het antwoord is weer mistig zoals altijd. Ik wil nog even in herinnering brengen wat de commissie de Haseth van de 'verhuizing' in haar rapport in 2005 heeft gezegd:
"Volgens deskundigen was de gestelde termijn waarbinnen de verhuizing geklaard moest zijn te kort om tot een zorgvuldige uitvoering, dat wil zeggen met zo min mogelijk schade aan de wagens, te komen. Doordat reeds op de eerste dag van de operatie is afgeweken van het draaiboek, heeft de verhuizing vertraging opgelopen. (...) Resultaat was wel dat een van de lichtste wagens op een van de weinige verzwaarde plekken van nieuwe locatie terecht is gekomen. Een van de grotere wagens is neergezet op een standplaats die daarop niet berekend was. Tevens is het uitgangspunt dat niet vergunbare wagens zouden worden opgeslagen niet uitgevoerd. Hierdoor staan momenteel ook de niet vergunbare wagens op de nieuwe locatie, zonder de mogelijkheid alsnog een vergunning te krijgen, maar ook, naar het zich laat aanzien, zonder dat de gemeente ze kan verwijderen; zij heeft ze immers daar doen neerzetten. Ten aanzien van de voorbereiding van de verhuizing is de commissie van mening dat de logistieke en personele organisatie van de 'operatie' ernstig is onderschat, waardoor er sprake was van veel improvisatie en ad hoc beslissingen tijdens de uitvoer ervan door alle betrokkenen. In het bijzonder moet het, naar oordeel van de commissie en veel van haar gesprekspartners, als een ernstige tekortkoming worden aangemerkt dat er voor aanvang van de verplaatsing geen volledige schouw is gehouden
op de oude locatie, waarbij de te verhuizen wagens konden worden gemeten en de verhuizer de gelegenheid kreeg op te nemen wat voor verschillende wagens hij diende te verhuizen. Ook het feit dat er na afloop van de verhuizing geen integrale evaluatie heeft plaatsgevonden, ziet de commissie als een tekortkoming, zeker in het licht van de nog op handen zijnde deconcentratie van de Escamplaan".
Maar zoals we al weten is het rapport van de Commissie de Haseth rechtstreeks naar de prullenbak verwezen.

Woensdag 24 mei 2006
Vandaag mocht ik voor het Gerechtshof in de Den Haag komen om te klagen over het feit dat de officier van justitie mij niet heeft willen vervolgen voor mijn misdrijven toen ik me liet arresteren 3 november 2005 in de wagen van Tinus Perdaems op de Jan Hanlosrtaat 9 en op 2 januari 2006 in de wagen van Sani Kames. De ene keer was ik te oud en de andere keer was het een misdrijf van geringe aard/omvang. Vanmiddag kwam ik voor de meervoudige kamer van het Gerechthof in Den Haag met de voorzitster mevrouw Mr W.P.C.M. Noordam geassisteerd door de raadsheren Mr R.P.B.M Berger, Mr W. Bruinsma, Er was
ook een lid van het college van procureurs-generaal van het Openbaar Ministerie aanwezig t.w de advocaat- generaal Mr G.C.Haverkate . De griffier was mevrouw Mr C.W.Kuiper-van den Haak. Mij werd door voorzitster de gelegenheid geboden mijn klaagschrift geheel voor te lezen. Ik heb ze ieder een kopie van mijn pleidooi overhandigd zodat ze mee konden lezen als het eventueel te vlug ging, want ik moest het wel kort maken zei de voorzitster vooraf. Hier volgt dan mijn pleidooi dat ik zonder onderbreking mocht voorlezen: Beklag van Tom de Booij op grond van artikel 12 en 12 a t/m l van het Wetboek van strafvordering op woensdag 24 mei 14.30 uur voor het Gerechtshof te ’s-Gravenhagc. Zaak nummer 06/1627
‘s-Gravenhage 24 mei 2006

Edelachtbare Leden van het Hof,
Door Uw Gerechtshof werd ik gevraagd om vandaag te verschijnen voor de raadkamerzitting van de twaalfde meervoudige strafkamer in twee hoedanigheden, te weten als hoofdklager en als hoofdbeklaagde. In dit laatste geval is mijn naam in de oproep onvolledig weergegeven ipv T. Booij moet het zijn T. de Booij. Tevens zou ik U willen wijzen op het feit dat U in uw oproep om te verschijnen voor de beklagkamer (datum 21 april 2006 zaaknummer K06/1627), gewag wordt maakt van het feit dat ik in het verleden één strafbaar feit zou hebben begaan, waarvoor ik door de officier van justitie niet zou zijn vervolgd. Het betreft hier echter twee strafbare feiten, die door mij zijn begaan op resp. 3 november 2005 en 2 januari 2006.

Hoofdklager
Laat ik beginnen in mijn rol als Hoofdklager. In mijn brief van 23 november 2005 aan de officier van justitie heb ik mij beklaagd over het feit, dat hij in zijn brief van 11 november 2005 (kenmerk 09-661043-5/68/EVDB) mij mededeelt, dat hij mij niet zal vervolgen en als reden opgeeft, ik citeer: "uw leeftijd een vervolging minder gewenst maakt".

Ik heb in mijn brief de volgende zin gebruikt die voor zichzelf spreekt: "Vindt u het niet onlogisch en inconsequent dat de officier thans een vervolging minder gewenst acht gezien mijn leeftijd, terwijl hij wél toezegt om "in de toekomst" bij een nieuwe zaak (in beginsel) wél tot strafvervolging over te gaan ? Immers: "in de toekomst" zal mijn leeftijd hoger zijn dan heden. Het kan toch niet waar zijn, dat ik ongestraft een bevel van een ambtenaar opzettelijk kan negeren. Het is toch een misdrijf tegen het openbaar gezag ( artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht) dat normaliter bestraft mag worden met een gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie. Daarbij voegt de officier er nog aan toe: "Mocht er in de toekomst opnieuw een proces-verbaal tegen u worden opgemaakt, strafvervolging in de nieuwe zaak in beginsel zal worden doorgezet".
Het was mij toen al meteen duidelijk dat er in de zin een addertje onder het gras zat namelijk in het woord "in beginsel". En ja, de officier van justitie heeft gemeend wederom het door mij op 2 januari 2006 gepleegde misdrijf te seponeren door kennelijk gebruik te maken van het woord "in beginsel". Ook hier ging het om het door mij niet opvolgen van een ambtelijk bevel van een ambtenaar. Nu heeft de officier van justitie weer een nieuwe troefkaart uit de hoge hoed getoverd. Hij geeft als reden op: "het een feit van betrekkelijk geringe aard/omvang betreft". Daar zegt hij mee dat het niet opvolgen van een ambtelijk bevel iets van geringe aard /omvang is. Hij eindigt weer met de toverformule: "Mocht er in de toekomst opnieuw een proces-verbaal tegen u worden opgemaakt, strafvervolging in de nieuwe zaak in beginsel zal worden doorgezet".

Ik moge Uw edelachtbare college erop wijzen, dat de tweede arrestatie op 2 januari 2006 niet bepaald gerangschikt kan worden als een misdrijf van geringe omvang. Zeker niet van geringe omvang was het politieapparaat, dat uren lang nodig is geweest om mij aan te houden en over te brengen naar het politiebureau. Rond 12 uur in de middag van 2 januari 2006 heb ik mij begeven in de woonwagen van de Heer Sanie Kames, die stond op het voormalig woonwagencentrum aan de Leyweg in Den Haag. Rond twee uur werd door de hoofdinspecteur Jansen gezegd, dat de wagen op privé-terrein stond en onmiddellijk moest worden verwijderd. Ik heb hem medegedeeld dat ik de wagen onder geen beding wenste te verlaten. In totaal waren betrokken bij mijn aanhouding 3 hoofdinspecteurs van politie, t.w. de heren C. Jansen, D. Driessen en van der Broek, alsmede de rechercheur mevrouw Janssen. Zij stonden tijdens de urenlange operatie in direct verbinding met het hoofd van de politie de burgemeester W.J. Deetman. De hele buurt rond de Leyweg was voor het verkeer afgezet. Er waren zeker een vijftal tal busjes met ME aanwezig. Bij mijn aanhouding in de woonwagen kwam behalve de hoofdinspecteur van den Broek ook nog een vijftal mannen en een vrouw van de ME om mij eventueel naar buiten te dragen. Bij mijn eerste aanhouding op 3 november 2005 had ik mij laten wegdragen uit de woonwagen van Tinus Perdaems door het arrestatieteam. Dit keer heb ik verkozen om lopende de wagen na mijn aanhouding te verlaten. Uit dit alles moge toch blijken dat de officier van justitie wel een zeer merkwaardige opvatting heeft over wat een misdrijf van geringe aard/omvang is. Het zal mij benieuwen, wanneer ik mij wederom gedrongen voel om weer een misdrijf te plegen wat dan zijn reden zal zijn van zijn sepot. Tot besluit van dit eerste betoog in mijn rol als hoofdklager vraag ik aan Uw edelachtbare college of U met het sepotbeleid van de officier van justitie in de onderhavige gevallen kunt meegaan. Het is op zijn minst vreemd dat leeftijd een rol speelt bij heit sepotbeleid en in het tweede geval U het door mij begane misdrijf van geringe aard/omvang vindt.

Uiteraard is het mij bekend dat de officier van het Openbaar Ministerie gebruik mag maken van het opportuniteitsbeginsel waarbij hij gerechtigd is om al of niet tot vervolging over te gaan op grond van het algemeen belang. Het hek is toch van de dam als iemand die boven de tachtig is zo maar tot twee maal toe een ambtelijk weigert op te volgen. Men kan dan toch onmogelijk spreken dat hier sprake is van algemeen belang om een bejaarde man niet te vervolgen. Ik kan mij niet aan de indruk ontrekken dat hier sprake is van rechtsongelijkheid. Ik zou wel eens willen zien of de officier van justitie iemand met een ander verleden en een ander achtergrond eveneens niet zou willen vervolgen. Ik wijs U op mijn ‘staat’ van dienst, die zich in mijn dossier bevindt aangaande de door mij begane misdrijven in de afgelopen dertig jaren. U kunt dan ook zeker in mijn geval spreken van een recidivist. Echter één door mij begane misdrijf staat niet in deze lijst omdat ik ingegaan ben op een transactievoorstel van de officier van justitie. Op 17 december 2002 pleegde ik lokaalvredebreuk uit protest tegen het feit dat de burgemeester van Den Haag W.J. Deetman mij op zijn spreekuur niet wenste te ontvangen Ik wilde hem vragen waarom hij op 11 december 2002 was overgegaan tot gedwongen ontruiming met bestuursdwang van het woonwagencentrum aan de Leyweg, ondanks het feit dat hem per brief door mij , als adviseur, en door de advocaat van de bewoners was medegedeeld dat de bewoners bereid waren vrijwillig te verhuizen De officier van justitie stuurde mij een dagvaarding om op 6 augustus 2003 te verschijnen voor de politierechter. In de zomer 2003 leek het er echter op dat de Gemeente Den Haag een welwillender koers inzake het woonwagenbeleid zou inzetten. Daarom heb ik toen besloten om de zaak niet op de spits te drijven en ben ik ingegaan op het transactievoorstel van de officier van justitie: ik betaalde 130 euro en de officier trok de zaak in. Het is toch op zijn minst vreemd om te mogen constateren dat voor het door mij begane misdrijf, het niet opvolgen van een ambtelijk bevel op 17 december 2002, de officier van justitie mij niet te oud vond om mij te vervolgen. Maar misschien hanteert de officier van justitie de leeftijdgrens van tachtig jaar. Immers op 17 december 2002 was ik 78 jaar en op 3 november 2005 en 3 januari 2006 81 jaar!

Tot slot wil ik mijn bevreemding uitspreken over het in ongerede raken van mijn briefwisseling met de officier van justitie. Ik wil even de feiten op een rijtje plaatsen om u een indruk te geven van de vreemde gang van zaken. 23 november 2005 heb ik schriftelijk mijn bezwaarschrift van het niet vervolgen bij de balie van het Openbaar Ministerie ingediend. Ik heb toen op een afschrift een stempel van het OM gekregen als bewijs voor ontvangst. Ten tweeden male heb ik 8 januari mijn bezwaar schriftelijk kenbaar gemaakt tegen het tweede sepot aangaande het door mij begane misdrijf op 2 januari 2006. Ik heb mijn schrijven aangetekend verzonden en een bewijs van ontvangst vervolgens ontvangen. Toen ik taal nog teken ontving van de officier van justitie heb in een schrijven van 20 januari 2006 mij gericht tot het College van procureurs-generaal en hierin gevraagd of zij er bij de officier van justitie op zouden willen aandringen om mij te antwoorden. Inderdaad in een brief van 27 januari 2006 ontving ik van het College van procureurs-generaal de mededeling ,ik citeer een zin uit deze brief: "Gelet daarop heb ik de hoofdofficier bij brief van heden verzocht zulks alsnog op korte termijn te doen".

Na nog niets van de officier van justitie te hebben gehoord, vraag ik nogmaals aan het College van procureurs-generaal in mijn schrijven van 25 februari 2006 om de officier van justitie te vragen om mij te antwoorden op mijn brieven van 23 november 2005 en 8 januari 2006. Ik ontving van het College van procureurs-generaal een schrijven van 6 maart 2006, waarin zij mij mededeelden, dat zij nu ten tweeden male de officier van justitie dringend had verzocht mij op korte termijn te antwoorden. Ten lange leste ontving ik eindelijk na maanden wachten een schrijven van 14 april 2006 van de officier van justitie waarin de onthutsende zin voorkomt : "Op 6 maart 2006 ontving ik van het College van procureurs-generaal bericht dat uw brieven van 23 november 2005 en 8 januari 2006 nog niet zijn beantwoord. Thans is gebleken dat uw brieven kennelijk enige tijd in het ongerede zijn geweest. Hiervoor bied ik u mijn verontschuldigen aan". Deze heb ik uiteraard geaccepteerd, maar het blijft toch wel vreemd dat de officier van justitie op de eerste aanmaning om mij te antwoorden niet heeft gereageerd en doet voorkomen alsof de brief van 6 maart 2006 de eerste keer is geweest dat hij een verzoek van het College van procureurs-generaal heeft ontvangen. De eerste brief van 27 januari 2006 van het college van procureurs-generaal is misschien ook weer in het ongerede geraakt.

Volgens artikel 12, lid 1 van het Wetboek van Strafvordering kan ik als direct belanghebbende schriftelijk beklag doen en volgens het tweede lid wordt onder een rechtstreeks belanghebbende verstaan iemand die krachtens zijn doelstelling door het niet vervolgen van een verdachte in de door hem begane misdrijven rechtstreeks wordt getroffen Immers ik als staatsburger ben ongerust over het feit dat iemand die 81 jaar is zo maar twee misdrijven, het niet opvolgen van een ambtelijk bevel, kan plegen zonder daarvoor gestraft kan worden. Waar blijven de grenzen en normen van onze maatschappij. In de laatste tijd hebben we keer op keer gezien dat normen en waarden niet meer zo nauw worden gezien. Het Openbaar Ministerie wel heel grillig in haar beleid vooral als het gaat om misdrijven begaan door vooraanstaande personen (Kwestie Ahold etc). Zij eindigen vrijwel nooit in de gevangenis en kunnen volstaan met een boete die voor hun vermogen nauwelijks bezwaarlijk kan zijn. Terwijl de minder bedeelde van onze samenleving die zijn boetes niet kan betalen wel wordt opgesloten. Mijn motto bij al mijn acties is steeds geweest : "Gelijk recht voor ongelijke mensen is het grootste onrecht". Het is hierom dat ik indertijd een hogere straf heb gevraagd dan de studenten voor de lokaalvredebreuk inzake de Maagdenhuisbezetting in mei 1969. Immers ik was in die tijd wetenschappelijk hoofdmedewerker verbonden aan de Universiteit van Amsterdam, ik kreeg dezelfde straf als de studenten, dit terwijl ik toch een duidelijk meer verantwoordelijkere positie innam en het dus des te kwalijker was dat ik meedeed aan de Maagdenhuis bezetting.

Beklaagde
Hier volgt nu mijn betoog dat ik zal houden in mijn hoedanigheid als beklaagde cq. verdachte. Ik wil Uw college nader uit de doeken doen wat mijn motief is om sinds 30 jaar deze misdrijven te begaan. Ik ben in 1970 ontslagen uit mijn functie als wetenschappelijk hoofdmedewerker. Ik heb in mijn afscheidscollege van 30 november 1970 in feite al mijn motief weergegeven. De titel van dit college was: " Waar gaat onze aarde naar toe? Ik citeer de laatste alinea’s " Het beleid van onze regering is er direct op gericht om een systeem in stand te houden, dat ons - met haast mathematische zekerheid – naar de ondergang voert. Er zijn geen tekenen die er op wijzen, dat zij dit systeem omver wil werpen. (…) Zij er in Nederland nog instanties , die een bijdrage kunnen leveren tot het scheppen van mogelijkheden, om tot een wezenlijke verandering te komen? Men zou kunnen denken aan onze Nederlandse universitaire instellingen en hogescholen. Immers zij behoren de maatschappij die hen daartoe via de belastinggelden in staat stelt – van advies te dienen voor de toekomstige ontwikkelingen van onze samenleving (…) De Nederlandse Universiteiten en Hogescholen zijn echter uitgegroeid tot organisaties, die geen duimbreed mogen afwijken de door het systeem uitgestippelde weg. Zij eisen van een ieder een onvoorwaardelijke loyaliteit. In dit college hen ik U getracht duidelijk te maken de redenen waarom de verwezenlijking van een door de Universiteit van Amsterdam gedefinieerde loyale samenwerking mij onmogelijk si geworden nog langer naar behoren te realiseren. Ik zal in mijn nieuwe werksituatie trachten te verhinderen, dat door de Nederlandse Universiteiten en Hogescholen mensen en materiaal worden afgeleverd aan organisaties, die door hun activiteiten direct mede werken aan het in stand houden van een systeem, dat onze samenleving bedreigt".

Sinds mijn ontslag uit de Universiteit heb ik vele acties gevoerd waarmee ik dikwijls met de justitie in aanraking ben gekomen. Het motief daarbij was steeds dat ik van mening ben dat Nederland allang geen rechtstaat meer is waar de scheiding der machten (Trias Politica) de burger zou moeten garanderen dat de democratische beginselen worden nageleefd. Ik geef U heel in het kort weer wat ik allemaal op mijn kerfstok heb. Dit om Uw college te laten zien dat de twee misdrijven die ik heb begaan op 3 november 2005 en 2 januari 2006 niet op zich zelf staan en moeten worden gezien in een breder kader namelijk als een vlammend protest tegen de verloedering van onze rechtsstaat. Steeds heb ik aan de betrokkenen waarvoor ik heb opgenomen gezegd ik ze gebruik als middel om aan te tonen wat er mis is in onze Nederlandse samenleving. In feite gaat mijn protest nog verder terug. Ik heb namelijk geweigerd om in 1943 een loyaliteitsverklaring te tekenen die van mij werd gevraagd door Universiteit van Amsterdam (let wel niet door de Duitse bezettingsmacht). Door de weigering is het gevolg geweest dat ik moest onderduiken en uiteindelijk werd opgepakt en als politiek gevangene werd opgesloten, eerst in de gevangenis van Arnhem (bewaakt door Nederlands personeel) en vervolgens maanden in het concentratiekamp in Amersfoort. Zoals ik al heb gezegd heb in 1969 weer een loyaliteitsverklaring geweigerd te tekenen die door de Universiteit van Amsterdam 26 jaar later van mij werd gevraagd.

Voor mijn misdrijf van lokaalvredebreuk van het Maagdenhuis op 16 –21 mei 1969 werd ik veroordeeld tot 50 dagen hechtenis (subsidiair 500 gulden boete).Deze heb ik uitgezeten in het Huis van Bewaring aan het Wolvenplein te Utrecht. Wel aardig om te vermelden dat bij mijn vrijlating de directeur van het Huis van Bewaring de heer Kroes mij mededeelde dat zolang hij directeur was ik niet meer in zijn inrichting mocht verblijven. Ik had teveel onrust gezaaid, werkstaking etc. Toen ik een vriend in het Huis van Bewaring te Utrecht wilde bezoeken, werd ik vanuit de wachtkamer uit het Huis van Bewaring door een aantal bewaarders op bevel van de heer Kroes naar buiten gedragen. Ook moest ik mijn talloze boetes uitzitten in andere rijksinrichtingen tot aan Maastricht toe. Mijn strijd tegen het woonwagenbeleid van de overheid begon in 1971 en zoals U weet gaat door gaat tot op de dag van vandaag. Ik leerde in het Huis van Bewaring een woonwagenbewoner (reiziger) uit Baarn kennen. Hij zat naast mijn cel op B 16. De woonwagenbewoner (reiziger is een beter woord) vertelde me dat op zijn woonwagencentrum in Baarn geen sanitaire voorzieningen waren. We hebben, toen we weer vrij waren, poep van het woonwagencentrum opgeraapt en in het Gemeentehuis gegooid, terwijl er net een bruidspaar de trappen afkwam. Het resultaat was wel dat het woonwagencentrum na 6 maanden kon beschikken over de nodige sanitaire voorzieningen.

In het jaar 1973 is er mijn affaire met de Burgemeester Van Haeringen van Baarn. Hij had een inwoner met een vervalste medische verklaring 3 weken laten opsluiten in eenzame afzondering in de psychiatrische kliniek 'Zon en Schild' in Amersfoort. De medische verklaring was ondertekend door de Burgemeester van Baarn en de Gemeentearts. De inwoner van Baarn leed volgens de verklaring aan gevaarlijke psychopathie. In eerste instantie was het formulier ingevuld door een ambtenaar van de sociale dienst . De Gemeentearts heeft zonder de man gezien te hebben de verklaring verder ingevuld en ondertekend, evenals de Burgemeester van Baarn. De inwoner van Baarn heeft zijn dossier uit de sociale dienst gestolen. Ik heb toen zijn dossier met de vervalste verklaring onder mij gehouden en geweigerd dit dossier aan hem terug te geven. Dit kwam mij te staan op een dagvaarding voor heling. In eerste instantie werd ik door de politierechter in Utrecht ontslagen van rechtsvervolging. Na 2 jaar van acties hebben we de officier van justitie te Utrecht zo ver kunnen krijgen, dat hij voor mij in deze zaak hoger beroep heeft aangevraagd, iets wat ik helaas als verdachte niet meer kon doen. In de rechtszaak die voor het Gerechtshof in Amsterdam op 18 december 1973 diende, heb ik als verdachte 8 getuigen à charge mogen ondervragen. De Burgemeester van Baarn, Mr. J. Van Haeringen werd als laatste, na 8 uur op de gang op een bankje te hebben gewacht, als getuige à gehoord.

In 1974 had ik bij de Hoge Raad cassatie aangevraagd. In 1974 kon mijn verzoek bij de Hoge Raad niet worden behandeld, omdat ik mijn dossier uit het gebouw van de Hoge Raad had ontvreemd, toen ik het mocht inkijken. Ik kreeg toen een brief van de Hoge Raad met het verzoek om het dossier terug te geven anders kon zij mijn zaak niet behandelen. Ik moest nog wel enkele dagen zitten voor het ontvreemden van mijn dossier uit de Hoge Raad.

4 november 1974 werd ik door Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Beatrix ter verantwoording geroepen voor mijn illegale acties in Baarn. Op het kasteel Drakesteyn had ik een zeer goed en openhartig gesprek met Prinses Beatrix en Prins Claus. Prinses Beatrix vroeg me waarom ik me schuldig maakte aan illegale acties vooral tegenover de burgemeester van Baarn. Mijn antwoord was daarop: "Koninklijke Hoogheid kijkt U eens naar het schilderij wat achter U aan de muur hangt (dat was van Willem de Zwijger). Toen begon onze tegenwoordige rechtsstaat vorm te krijgen met als basis principe de scheiding der machten. Het kan toch niet zo zijn dat iemand zonder een geldige krankzinnigenverklaring 3 weken wordt opgesloten in een psychiatrische inrichting. Zo iets gebeurt in Rusland. Waarom word ik dan niet voor mijn misdadige acties gearresteerd?". Ik heb toen aan haar voorgesteld direct met de acties te stoppen als de burgemeester, de gemeentearts en de directeur van de sociale dienst zouden vertrekken en de inwoner van Baarn eerherstel zou krijgen. Wat inderdaad zo is gebeurd. Ik zou geen direct verband willen trekken met het bezoek aan Prinses Beatrix en prins Claus, maar in ieder geval hebben de betreffende autoriteiten in Baarn ingezien dat het niet zo verder kon doorgaan. Een feit is wel dat Burgemeester van Baarn, de Gemeentearts en de directeur van de Sociale Dienst het veld hebben geruimd. De inwoner van Baarn kreeg eerherstel en alle kosten voor zijn rechtenstudie werden door de Gemeente betaald. Tijdens de acht uur durende strafzaak voor het Gerechtshof is alles aan het licht gekomen wat de Gemeente Baarn had misdaan. Voor mijn illegale acties werd ik veroordeeld tot 40 dagen hechtenis, die ik in de gevangenis van Scheveningen heb uitgezeten. Men zou kunnen stellen, dat een gesprek met leden van het Koninklijk Huis te aller tijde als vertrouwelijk moet worden beschouwd. Het is wel voor de eerste maal dat ik de inhoud van dit gesprek melding maak. Reden is gelegen in het feit dat ik toen al gezegd heb, dat ik de strijd heb aangeboden tegen de verloedering van de Trias Politica en dat het hoofdreden is voor het door mij begane misdrijven op 3 november 2005 en 2 januari 2006.

In 1977 hebben Dirk de Vroome, alias Rooie Reus, Joost van Steenis van de Rode Jeugd en ik een partij opgericht om mee te doen aan de Tweede-Kamer verkiezingen met lijst 17: Verbond tegen Ambtelijke willekeur. We kregen terecht maar 4000 stemmen, want het was bedoeld om de verkiezingen belachelijk te maken. Het waren altijd de grote drie, die de zaken onderling regelden: PvdA, VVD en CDA(Nog steeds zie je in vele gemeenten, zoals in Den Haag dat de grote drie de dienst uitmaken). We hebben toen gevochten tegen het beleid van de grote kampen met prikkeldraad en politieposten in de jaren zeventig, uitgevoerd volgens de plannen van minister Klompé (zie mijn artikel op mijn website www.egoproject.nl 150 jaar woonwagenbeleid )

Vervolgens ben ik in 1996 in Hilversum begonnen met acties, op verzoek van de woonwagenbewoners. Het woonwagencentrum de Egelshoek moest plaatsmaken voor de bouw van luxe woningen. Het centrum is toch door acties behouden gebleven en wordt dit jaar hopelijk, na 10 jaar gerenoveerd opgeleverd. Het succes van het behoud van het woonwagencentrum de Egelshoek is te danken aan het feit dat de Gemeente twee ernstige misdrijven had gepleegd. De Gemeente Hilversum heeft 300.000 gulden bedoeld voor het woonwagencentrum onrechtmatig overgeboekt naar de post algemene middelen. Later toen de zaak veilig was en het centrum behouden was, heeft de wethouder van Hilversum mevrouw Borstlap dit misdrijf van de Gemeente Hilversum toegegeven. Verder heeft de Gemeente Hilversum in 1997 vervuild water geloosd op het open water van de Loosdrechtse plassen voor de aanleg van riolering. Ik heb toen eigenhandig dit water zodanig omgeleid, zodat het niet meer op het open water kon stromen, maar in de geulen die waren gegraven voor het aanbrengen van de riolering. De kosten van de door mij aangerichte schade waren ongeveer 50.000 gulden. De politie wilde mij niet arresteren. Ik kreeg de volgende dag het verwijt van de politie, dat ik de politie misbruikt had door hen voor mijn karretje te spannen. De Gemeente Hilversum had geen monster van het vervuilde water genomen, wij echter wel. Deze twee feiten heb ik nooit openbaar gemaakt, want het doel was bereikt, het woonwagencentrum was immers van de ondergang gered. Ik hoefde geen strafbaar feit te plegen, want de Gemeente Hilversum was gezwicht voor mijn dreigement dat ik door het plegen van een strafbaar feit hun daden in de rechtszaal in de openbaarheid zou brengen. Het is een voorbeeld van stille diplomatie, die alleen maar overwinnaars oplevert.

In Leiden heb ik meegedaan aan felle acties in 1997 om woonwagencentrum Trekvaartplein te behouden. Ook hier is het centrum behouden gebleven. Ook hier heeft de Gemeente Leiden door middel van stille diplomatie eieren voor haar geld gekozen. Maar momenteel anno 2006 zijn de bestuurders van de gemeente Leiden weer druk bezig om pogingen in het werk te stellen om het woonwagencentrum Trekvaartplein weer op te heffen of althans hun beloftes niet na te komen. Hiermee wordt weer een kiem gezaaid voor een nieuwe strijd, waar ik me met alle kracht in zal werpen als het zover mocht komen .

In Den Haag is alles hopeloos mislukt met de pogingen om het woonwagencentrum aan de Leyweg van de ondergang te redden. Na een strijd van 5 jaar is het woonwagencentrum in de ijskoude donkere dagen voor Kerstmis 2002 door een grote politiemacht ontruimd. Het riep bij beelden op, die ik had meegemaakt tijdens de tweede Wereldoorlog, inclusief concentratiekamp Amersfoort. Met dat verschil dat het toen Duitsers waren en in 2002 Nederlanders. Mijn verschrikkelijke ervaringen heb ik vastgelegd op mijn reeds eerder genoemde website. Het leek allemaal de goede kant uit te gaan sinds de ontruiming van de Leyweg. Er werd een commissie van goede diensten gevormd die een rapport publiceerde waaruit bleek de gemeente Den Haag toch in vele gevallen nalatig was geweest en onjuiste beslissingen had genomen. Maar door de komst van een nieuwe wethouder M. Norder met woonwagenzaken in zijn portefeuille ging alles de verkeerde kant op. De vroegere bewoners van de Leyweg werden gelast belachelijke hoge kosten te betalen van de ‘verhuizing’ van 80.000 tot 230.000 euro’s . Op 2 november 2006 werd ik gebeld door de bewoner van een woonwagen aan de Jan Hanlostraat 9. Hij zei me dat de volgende dag zijn wagen zou worden weggesleept. Hij had de opgelegde kosten van huurschuld te laat betaald, terwijl hij wel te kennen had gegeven schulden te betalen. Ik ben toen de volgende morgen rond zeven uur in de wagen gaan zitten. Toen de politie mij sommeerde de wagen te verlaten en ik dit weigerde ben ik door het arrestatieteam de wagen uitgedragen en opgesloten. De bulldozers hebben toen de wagen totaal vernield inclusief een deel van zijn inboedel. Toch was van te voren gezegd dat de wagen zou worden gedemonteerd. U ziet hieruit dat ik hiermee wilde protesteren tegen het misdadige optreden van de overheid en vooral tegen het beleid dat onder de verantwoordelijkheid stond van de burgemeester Deetman. Dat de gemeenteraad van Den Haag in al die jaren tegen dit beleid niets heeft gedaan geeft weer voedsel voor mijn argument dat de Trias Politica niet meer werkt. Ik heb aan den lijve letterlijk en figuurlijk mogen ervaren hoe deze raad danst naar het pijpen van burgemeester en wethouders. De zeventien raadsleden van de kleine partijen hebben in die negen jaar dat ik het van nabij meemaakte, gezien hoe hun moties op het gebied van woonwagenzaken werden weggestemd door de Grote Drie. Ook de rechterlijke macht, de derde poot van de Trias Politica, heeft keer op keer laten zien dat de advocaat van de gemeente Den Haag bij rechtszaken waar woonwagenbewoners bij betrokken waren, altijd aan het langste eind trok. Om maar helemaal te zwijgen over het functioneren van het Openbaar Ministerie.

In het boek van D. Hazewinkel-Suringa: Inleiding tot de studie van het Nederlandse strafrecht, 15e druk,staat het volgende dat voor mij goed van toepassing is : p.114 "De politieke delinquent behoort tot de overtuigingsdaders derhalve tot de mensen die bewust de geldende rechtsorde trotseren, omdat zij de door hen beleden staatsrechtopvattingen hoger achten dan die van de betreffende staat. Kras gezegd, terwijl de gewone dader de dief of oplichter de geldigheid van het recht allerminst betwist als was het alleen maar om des te meer profijt te hebben van zijn (illegaal) verworven bezit, stelt de overtuigingsdader dat juist ter discussie". Op pagina 115 wordt de visie wedergegeven van de president van de toenmalige Bijzondere Raad van Cassatie mr Haga: "Een politiek delinquent is iemand, die in botsing komt met de (Nederlandse) rechtsorde, omdat hij zijn overtuiging betreffende de gewenste levensverhoudingen der mensen onderling tracht te verwezenlijken op een wijze, welke door die rechtsorde niet kan worden geduld" .Dit zijn woorden uit mijn hart gegrepen, vooral de laatste zin! Zou het misschien Zo zou zijn dat ze voor alles willen voorkomen dat ik als verdachte in de rechtszaal mijn zegje mag doen. Waarschijnlijk gezien de slechte ervaringen die Justitie in het verleden heeft gehad vooral inzake de affaire rond de burgmeester van Baarn in 1973.

Aan het eind komende van mijn betoog, zou ik al een voorschot willen nemen op de reactie van Uw college. U zult waarschijnlijk van mening zijn, dat het strafrecht zich niet leent voor het uitdragen van mijn politieke overtuigingen. Een voorproefje van een dergelijk standpunt kreeg ik te horen van de officier van justitie te Utrecht mr A.C. Bijlsma. Ik had hem namelijk gevraagd om een gesprek om mij goed voor te bereiden op de dag van vandaag. Immers Mr Bijlsma heeft een boek en artikel geschreven over artikel 12 van het wetboek van strafvordering. Een artikel met de titel: " Heeft een ex-verdachte recht op rehabilitatie" en het boek met de titel: "Handboek benadeelde partij", Uitgave Kluwer, Alphen aan de Rijn 2005 . Zijn teleurstellende antwoord luidde onder meer:

" In uw bericht geeft u aan dat u strijdt tegen de verloedering van de Trias Politica in Nederland en meer in het bijzonder tegen het gevoerde beleid met betrekking tot de openbare rechtsorde te Den Haag. Afsluitend verzoekt u door mij te worden ontvangen voor een persoonlijk onderhoud. Om de volgende redenen kan ik aan uw verzoek geen gehoor geven. Uw strijd tegen de Trias Politica raakt de beginselen van het in ons land gehanteerde systeem van checks and balances zoals dat Montesquieu voor ogen stond. In Nederland is dit stelsel deels vastgelegd in de Grondwet. Deze Grondwet is en wordt vastgesteld door de regering en het parlement gezamenlijk. In die Grondwet vinden we de scheiding der machten terug. U richt uw verzoek thans tot een individuele officier van justitie die een vertegenwoordiger is van één van die in de Grondwet benoemde machten. Het komt mij onjuist voor met u hier op individuele basis over van gedachten te wisselen. U dient zich ten aanzien van dit onderwerp te richten tot de wetgever, in casu de regering en de volksvertegenwoordiging. Ook wenst u, zo lees ik in de bijlagen bij uw e-mail, te worden vervolgd voor feiten waaraan u zich schuldig hebt gemaakt en waarover door de officier van justitie te Den Haag reeds een vervolgingsbeslissing is genomen. In het verlengde van die beslissing is door u inmiddels een verzoek ex artikel 12 van het Wetboek van Strafvordering ingediend bij het gerechtshof te Den Haag. U dient de beslissing van de rechter thans af te wachten. Ik vertrouw u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd".

Dat belooft dus weinig goeds voor vandaag. Mocht U dezelfde mening zijn toegedaan als Mr Bijlsma zal ik in de toekomst me gedrongen voelen om nogmaals een strafbaar feit te plegen in de hoop dat het Openbaar Ministerie mij wel zal moeten vervolgen om niet wederom een voorbeeld van rechtsongelijkheid te leveren. Immers, mij is er alles maar dan ook alles aan gelegen om het grote onrecht aangedaan aan de woonwagenbewoners van de Leyweg in de donkere dagen voor Kerstmis 2002 en alles wat met hun verder tot op de dag van vandaag is gebeurd, aan de kaak te stellen.

Ik heb gezegd

Dr Tom de Booij

Na de voorzitster te hebben bedankt voor het feit dat ik mijn betoog heb kunnen houden, bedankte zij mij van haar kant dat het een boeiend betoog was en dat ik het ook goed had gebracht in een relatief korte tijd. Zij gaf het woord vervolgens aan de advocaat-generaal. Hij vond het eveneens een boeiend betoog, maar was het uiteraard niet eens met mijn beweringen.. Wel vond hij dat de officier van justitie het feit dat ik te oud was een slechte onderbouwing van het sepot. Hij vond het sepotbeleid van de officier van justitie, afgezien daarvan, gerechtvaardigd om mij niet te vervolgen. Als de officier van justitie een transactievoorstel had gedaan zou de verdachte er niet op in gegaan zijn en zou dan een vervolging moeten volgen. Hij zei verder dat ik toch een ander platform zal moeten vinden voor het uitdragen van mijn politieke opvattingen zoals de media , volksvertegenwoordiging etc. Hij zei vervolgens: " U heeft ook uw weg al gevonden naar het internet. Ik zal Uw site dan ook gaan lezen", zei hij .Ik mocht hem van de voorzitster daarop antwoorden. Ik heb hem toen uitgelegd dat de pers mij niet welgevallig is en dat ik ook geen weg
kan vinden in de politieke arena zoals al gebleken in al die jaren. Het enige platform dat voor mij overgebleven is de rechtszaal in de rol van verdachte. Aan het eind van de zitting vroeg ik de voorzitster nog of ik het dossier mocht inzien nadat dat de hele zaak was afgehandeld. Deze raag gaf aanleiding tot enig over en weer gepraat. Het verlossende woord werd gesproken door de advocaat-generaal; die er geen bezwaar inzag.Op mijn directe vraag aan de voorzitster of ik het dossier later mocht inzien, was haar antwoord volmondig Ja. Zo eindigde de zitting en zal ik afwachten
wat de beslissing van het hof zal zijn. Mocht het negatief voor mij uitvallen, wat ik voor alsnog aanneem, staat mij niets anders in de weg om weer een strafbaar feit te plegen zoals ik al in mijn pleidooi al heb gezegd.

Vrijdag 2 juni 2006
Schokkend was het bericht dat ik vandaag ontving van TV West betreffende de zwendel over het inhuren van de firma die de verhuizing moest regelen in december 2002 van de Leyweg. (zie hiervoor in deze site 7 april e.v. Hier volgt het persbericht:
'Kosten verhuizing woonwagens geheimzinnig'
DEN HAAG - De Haagse gemeenteraad heeft nog steeds geen inzage gekregen in draaiboeken over de uit de hand gelopen verhuizing van een
woonwagenkamp aan de Leyweg in 2002. De oppositiepartijen hadden daarom gevraagd na een uitzending van TV West. Daaruit bleek dat de verhuizing 3 miljoen euro heeft gekost, omdat er geen offertes bij meerdere transportbedrijven waren opgevraagd. Tijdens de gemeenteraad maakte fractievoorzitter Wijsmuller zich erg boos over tegenwerking van de gemeente. Wijsmuller mocht onlangs alleen onder toezicht van een ambtenaar de stukken inzien. Het dossier was ook nog incompleet. Wethouder Norder zegde toe dat alle gegevens over de verhuizing alsnog beschikbaar zullen worden gesteld.
Dinsdag 11 juli 2006
Vandaag ontving van het Gerechtshof te Den Haag het bericht dat mijn beklag voor het niet-vervolgen van de door mijn begane misdaden op
3 november 2005 en 2 januari 2006 niet-ontvankelijk is. Dit lag al geheel in de lijn der verwachting. Na afloop van de rechtszaak op woensdag 24
mei 2006 zei de advocaat- generaal al tegen mij , in de wandelgangen van het paleis van justitie,:: "Ach meneer de Booij U begrijpt toch wel dat men U niet in de rechtszaal wil hebben?" Daar kan ik ze niet helemaal ongelijk in geven gezien mijn justitiële verleden. Op mijn vraag wat hij vond van het feit dat de officier van justitie mij te oud vond om mij te vervolgen, zie hij
veel betekend "Dat is een gospe"! Maar mijn tijd komt nog. Ik beraad me weer voor om een misdrijf te plegen waarbij het voor Justitie wel heel moeilijk zal worden om mij ten derde male niet te vervolgen. We zullen zien wie aan het langste eind trekt. Ik heb in ieder geval al een aardig plannetje in mijn hoofd. Hier volgt de brief van de Rechtbank met hun argumentatie om mijn beklag als niet ontvankelijk te beschouwen:

dr. Tom DE BOOIJ, geboren op 25 augustus 1924 te Vlissingen, adres: Koningsweg 45 te Baarn,
klager, wegens het niet vervolgen van strafbare feiten, die zouden zijn begaan door hemzelf (Tom DE BOOIJ), beklaagde