De gasten konden ook enkele wagens van binnen bekijken. Op de deur stond het bordje: "Schoenen uit a.u.b.". Rond 11 uur begonnen mensen binnnen te druppelen, rond het middaguur werd het steeds drukker, vooral veel omwonenden, die wel eens  de wagens van binnen wilden zien. Een vrouw zei tegen ons, dat ze zat te trillen van angst om te komen, maar toch de stoute schoenen had aangetrokken. Ze was stom verbaasd om zo veel gastvrijheid te ontmoeten. Trouwens vele bezoekers waren verrast en verbaasd. Treffend was de komst een hoge militair. Zijn manschappen in de kazerne hadden gezegd of hij gek was, maar dat hij wel een pistool moest meenemen en bij terugkomst een onsje wied voor ze mee te nemen. Vele getuigenissen hebben sommige bezoekers opgeschreven in rond circulerende schoolschriftjes. Wat daarbij opvalt dat alle reacties positief zijn en verbazing uitspreken over hun vooroordelen over woonwagenbewoners en dat ze hun mening moeten bijstellen, verder over zoveel menselijkheid, gastvrijheid en warmte die de bewoners uitstraalden, ondanks het feit dat ze zoveel ellende in de afgelopen 17 maanden hadden meegemakt. Het was verheugend om te zien, dat een  lid van de commissie die het falen van het Haagse woonwagenbeleid moet onderzoeken aanwezig was en wel de heer De Haseth, de voormalige gevolmachtige minister van de Nederlandse Antillen. Een ander lid van de commissie, de heer Van Daalen voormalig vice-president van het Haagse gerechtshof heeft telefonisch gezegd, dat hij helaas niet kon komen vanwege familieverplichtingen. De secretaresse van de commissie Mevrouw van der Vlies was helaas niet in staat om te komen vanwege nekklachten. Zowel Burgemeester Deetman, wethouder Hilhorst en de adviseur van de Burgemeester de heer Chris Mos waren verhinderd. Ze hebben een goede gelegenheid laten voorbijgaan om met eigen oren en ogen te horen en te zien wat op 11 december 2002 door de gemeente Den Haag voor leed is aangericht aan hun eigen inwoners.

Maar wie tot grote verbazing wel is gekomen, is de direkteur van de Dienst Stedelijke Ontwikkling van de gemeente Den Haag de Heer Jagersma. Hij kwam ondanks het feit, dat hij zijn enkel had verstuikt en zich op krukken moest voortbewegen. Hij was het toch geweest die aan het hoofd heeft gestaan van de onvrijwillige ontruiming. Hij werd gastvrij ontvangen en voorzien van koffie en broodjes. Een van de bewoners hoorde ik nog zeggen :" Nou die heeft ballen om hier te komen, na alles wat hij met ons heeft gedaan".  Wel heeft hij tegenover een journalist van de Haagsche Courant op het centrum keiharde taal gebruikt aangaande de verhuiskosten  van 11 december 2002.

We citeren de Haagsche Courant van 7 juni 2004:

"De topambtenaar vindt de ontvangst vriendelijk, eigenlijk zoals hij de laatste tijd gewend is. Maar het is een gewapende vrede. Als het aan Jagersma ligt, blijft het straffe gemeentebeleid de komende vijf jaar van kracht. Er is geen weg terug, want andere woonwagenkampen kijken met argus ogen toe of het stadsbestuur zijn rug rechthoudt. Dus zal het opnieuw spannend worden als de gemeente haar claim van drie miljoen euro te gelde wil maken "Het is niet anders ", zegt Jagersma, "daar gaan we niet omheen"".

"Het Mandela effect".

De direkteur van Dienst Stedelijke Ontwikkeling van de Gemeente Den Haag, die de deportatie van de Leyweg in december 2002 heeft 'verzorgd' in gesprek met woonwagenbewoners tijdens de Open Dag 5 juni 2004.   

Ook was de heer Remmerswaal aanwezig, hij was de toezichthouder geweest tijdens de ontruiming. Ik, als burger vind het ongelooflijk hoe ze dit opvatten. Ik zou willen spreken van een "Mandela effect". Ik zou niet weten hoeveel burgers als ze onder dezelfde omstandigheden hadden verkeerd, dit gebaar zouden hebben kunnen opbrengen?

Het zou wel eens kunnen betekenen, dat dit het moment is waarop de twee partijen: de gemeente Den Haag en de bewoners elkaar ergens halverwege kunnen vinden om de problemen om een menswaardige wijze te kunnen oplossen. Een tijd waarin gezocht zal worden naar een compromis die voor beide partijen aanvaardbaar is. Het moment dat er rust in de tent gaat komen en de bewoners weer kunnen beginnen met hun eigen leven en niet worden opgeschrikt door een stroom van dreigende brieven van de kant van de gemeente. Hoe hoog de frustraties en de traumatische ervaringen van december 2002 nu nog zichtbaar zijn, heb ik zelf aan den lijve ondervonden. Een bewoonster kwam naar me toe en zei "Mijn kinderen zien dat een politieagent met een busje het centrum oprijdt en aan mij huilend vragen " Moeder moeten we weer weg"". Ik vraag aan de agent om met me mee te gaan naar de kinderspeelplaats. Ik roep alle kinderen bij elkaar en vraag aan de agent om iets tegen ze te zeggen. Hij gaat gehurkt voor de kinderen zitten en zegt dat hij de wijkagent is die hun juist wil helpen. Hij nodigt ze uit om eens op het buro te komen om te zien hoe het daar toe gaat. Na enige aarzeling en ongeloof, weet hij ze er toe te brengen dat ze de uitnodiging aannemen.  Het was heel ontroerend om dit van zo nabij mee te maken. De agent heeft ook nog iets in het gastenboek geschreven :

 "Het initiatief is heel goed. Het is alleen jammer dat bewoners zowel door de gemeente als door de pers in een sfeertje worden geduwd wat niet overeen komt met werkelijkheid, want uiteindelijk zijn wij allemaal mensen".

Opeens komen 5 pizzakoeriers aanrijden en delen aan de bezoekers gratis vele pizzas uit. Het is wel interessant hoeveel de omwonende winkeliers hebben bijgedragen zowel in geld als in natura. Op het centrum hing een lijst met wel geteld 38 sponsers. Al het materiaal voor de kraampjes hebben de bewoners gehuurd van het geld, dat door de sponsers is gegeven, en ook de boekjes die tegen een fractie (15%)van de kosten waren gedrukt zijn daarvan betaald. Aan het eind van de dag waren er nog 200 broodjes en knakworstjes over.  Deze hebben de bewoners aan de het Leger der Heils gebracht, die ze de volgende dag aan de daklozen zouden uitdelen. Ze vroegen wel of het vers was. Toen ze hoorden dat het van het woonwagencentrum kwam, zeiden "Oh, dan is het goed".

De materiële verzorging was super, 1e klas!

Niet alleen de omwonenden en vrijwel alle winkeliers, die de dag hadden gesponserd waren aanwezig als ook mensen die zijn gekomen uit Amsterdam, Zoetermeer, Den Bosch, Maastricht, Hoorn. In totaal hebben we geschat, gezien de hoeveelheden die zijn geconsumeerd, dat er wel 600-700 bezoekers zijn geweest. Er waren veel fotografen. Een fotograaf vertelde mij dat hij over de honderd foto's had gemaakt. De bewoners zouden deze van hem via een CDtje krijgen toegestuurd. Ook de schrijvende pers zoals Trouw, Haagsche Courant, Telegraaf, ANP, Spitsnieuws, Zuid-West. De Televisiemedia hebben weer net zoals in december 2002 geschitterd door afwezigheid. TV West had beloofd om half elf 's-ochtends te komen voor opnamen, maar ja ze worden door de gemeente Den Haag gesubsidieerd.  Diens brood men eet...

 Slechts enkele Raadsleden van Den Haag waren aanwezig: de Haagsche Stadspartij en de SP. Dit ondanks het feit dat we alle raadsleden persoonlijk hadden uitnodigd. Ze waren schijnbaar verhinderd of zouden er andere redenen zijn geweest? Toen alle bezoekers rond 6 uur 's-avonds waren vertrokken, hebben we met zijn alleen even nagepraat, onder het genot van heerlijke taartjes en wat flesjes bier. Er heerste een gevoel van tevredenheid en opluchting. Men zag weer een lichtpuntje, vooral toen opeens het lichte wolkendek opentrok en de zon het centrum met haar volle licht overstraalde, werd het gezien als een goed voorteken. Het moment is misschien gekomen, dat de strijdbijlen worden begraven en dat met alle kracht door de gemeente en bewoners wordt gewerkt om de aangerichte schade zowel geestelijk als lichamelijk te beperken. De hoop is nu gevestigd op het rapport van de wijze mannen. Het zou wel heel gek moeten lopen als de bestuursdwang van de inbeslagneming van de woonwagens er niet zou worden afgehaald en toch onverhoopt zou overgaan tot de verkoop van de wagens. Als de gemeente dit onzalige pad blijft bewandelen, zijn de gevolgen niet te overzien en van mijn kant kan ik dan zeggen dat ik dan niet voor me zelf kan instaan. Maar mijn gevoel zegt me, dat na het succes van de open dag de onheilsweg zal worden verlaten. Rond 10 uur verliet ik het centrum met de 38 rode rozen die voor de Burgemeester bestemd waren en door de bewoners werden toebedacht aan mijn vrouw! Maar hopelijk zijn er nog genoeg rozen in Nederland die misschien op één dag in de vaas van mevrouw Deetman zullen worden geschikt!!....